{
  "submission_id": "3451443",
  "keywords": [
    {
      "keyword_id": "827680",
      "keyword_name": "afogamento",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "827676",
      "keyword_name": "ahogamento",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "8949",
      "keyword_name": "ardilla",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "139"
    },
    {
      "keyword_id": "64222",
      "keyword_name": "attempted rape",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "91"
    },
    {
      "keyword_id": "360",
      "keyword_name": "bird",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "38803"
    },
    {
      "keyword_id": "11997",
      "keyword_name": "birdo",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "685"
    },
    {
      "keyword_id": "1007",
      "keyword_name": "blood",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "21530"
    },
    {
      "keyword_id": "160572",
      "keyword_name": "breath holding",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "488"
    },
    {
      "keyword_id": "130327",
      "keyword_name": "caca",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "16"
    },
    {
      "keyword_id": "808267",
      "keyword_name": "cagada",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "808265",
      "keyword_name": "cocô",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "2"
    },
    {
      "keyword_id": "809244",
      "keyword_name": "control del orgasmo",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "809246",
      "keyword_name": "controle do orgasmo",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "932",
      "keyword_name": "death",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "12648"
    },
    {
      "keyword_id": "843221",
      "keyword_name": "decapitação",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "843222",
      "keyword_name": "decapitación",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "3328",
      "keyword_name": "decapitation",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1235"
    },
    {
      "keyword_id": "28",
      "keyword_name": "diaper",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "79763"
    },
    {
      "keyword_id": "808260",
      "keyword_name": "dikuloj",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "827679",
      "keyword_name": "dronado",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "10877",
      "keyword_name": "drowning",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "2992"
    },
    {
      "keyword_id": "827677",
      "keyword_name": "elteni spiron",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "758476",
      "keyword_name": "ereção",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "2"
    },
    {
      "keyword_id": "91689",
      "keyword_name": "erección",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "3"
    },
    {
      "keyword_id": "263",
      "keyword_name": "erection",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "67594"
    },
    {
      "keyword_id": "808264",
      "keyword_name": "erektado",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "296736",
      "keyword_name": "esquilo",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "3"
    },
    {
      "keyword_id": "415",
      "keyword_name": "fat",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "40109"
    },
    {
      "keyword_id": "6542",
      "keyword_name": "feces",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1859"
    },
    {
      "keyword_id": "808263",
      "keyword_name": "feĉoj",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "173889",
      "keyword_name": "fezes",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "5"
    },
    {
      "keyword_id": "33",
      "keyword_name": "fox",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "251154"
    },
    {
      "keyword_id": "226865",
      "keyword_name": "fralda",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "10"
    },
    {
      "keyword_id": "808258",
      "keyword_name": "gorditos",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "79808",
      "keyword_name": "gordos",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "3"
    },
    {
      "keyword_id": "1108",
      "keyword_name": "gore",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "11089"
    },
    {
      "keyword_id": "931",
      "keyword_name": "guro",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "2733"
    },
    {
      "keyword_id": "466584",
      "keyword_name": "heces",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "3210",
      "keyword_name": "hombre",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "163"
    },
    {
      "keyword_id": "808262",
      "keyword_name": "kakado",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "842104",
      "keyword_name": "kaka eltenado",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "92205",
      "keyword_name": "kako",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "9"
    },
    {
      "keyword_id": "132231",
      "keyword_name": "leão",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "3"
    },
    {
      "keyword_id": "66037",
      "keyword_name": "león",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "10"
    },
    {
      "keyword_id": "434639",
      "keyword_name": "leono",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "4"
    },
    {
      "keyword_id": "174",
      "keyword_name": "lion",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "43924"
    },
    {
      "keyword_id": "301168",
      "keyword_name": "macaco",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "5"
    },
    {
      "keyword_id": "165",
      "keyword_name": "male",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1213044"
    },
    {
      "keyword_id": "808261",
      "keyword_name": "malsekigado",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "62639",
      "keyword_name": "masculino",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "102"
    },
    {
      "keyword_id": "808259",
      "keyword_name": "meada",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "33841",
      "keyword_name": "messing",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "3510"
    },
    {
      "keyword_id": "484728",
      "keyword_name": "mierda",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "808266",
      "keyword_name": "mijada",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "3313",
      "keyword_name": "monkey",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "10392"
    },
    {
      "keyword_id": "12137",
      "keyword_name": "mono",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "86"
    },
    {
      "keyword_id": "120899",
      "keyword_name": "morte",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "14"
    },
    {
      "keyword_id": "824452",
      "keyword_name": "morto",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "60072",
      "keyword_name": "muerte",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "15"
    },
    {
      "keyword_id": "474843",
      "keyword_name": "omomushy",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "37"
    },
    {
      "keyword_id": "809245",
      "keyword_name": "orgasma kontrolo",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "82039",
      "keyword_name": "orgasm control",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "311"
    },
    {
      "keyword_id": "593262",
      "keyword_name": "orina",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "10"
    },
    {
      "keyword_id": "293629",
      "keyword_name": "pájaro",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "3"
    },
    {
      "keyword_id": "67729",
      "keyword_name": "pañal",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "89"
    },
    {
      "keyword_id": "526",
      "keyword_name": "panda",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "18855"
    },
    {
      "keyword_id": "30681",
      "keyword_name": "pando",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "11"
    },
    {
      "keyword_id": "809248",
      "keyword_name": "pássaro",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "1133",
      "keyword_name": "pee",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "19948"
    },
    {
      "keyword_id": "89052",
      "keyword_name": "pis",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "10"
    },
    {
      "keyword_id": "747504",
      "keyword_name": "piso",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "2"
    },
    {
      "keyword_id": "371",
      "keyword_name": "poop",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "9592"
    },
    {
      "keyword_id": "327242",
      "keyword_name": "poop desperation",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "26"
    },
    {
      "keyword_id": "827678",
      "keyword_name": "prender respiração",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "836060",
      "keyword_name": "provo de seksperforto",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "7073",
      "keyword_name": "raposa",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "126"
    },
    {
      "keyword_id": "842103",
      "keyword_name": "retenção fecal",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "842105",
      "keyword_name": "retención fecal",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "11613",
      "keyword_name": "sango",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "85"
    },
    {
      "keyword_id": "12585",
      "keyword_name": "sangre",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "23"
    },
    {
      "keyword_id": "226877",
      "keyword_name": "sangue",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "763521",
      "keyword_name": "sciuro",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "2"
    },
    {
      "keyword_id": "827675",
      "keyword_name": "segurar respiración",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "843223",
      "keyword_name": "senkapigado",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "809247",
      "keyword_name": "simio",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "185",
      "keyword_name": "squirrel",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "31569"
    },
    {
      "keyword_id": "836058",
      "keyword_name": "tentativa de estupro",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "836059",
      "keyword_name": "tentativa de violación",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "1"
    },
    {
      "keyword_id": "226866",
      "keyword_name": "urina",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "9"
    },
    {
      "keyword_id": "1327",
      "keyword_name": "urine",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "10338"
    },
    {
      "keyword_id": "744990",
      "keyword_name": "urino",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "7"
    },
    {
      "keyword_id": "744989",
      "keyword_name": "vindotuko",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "9"
    },
    {
      "keyword_id": "782992",
      "keyword_name": "viroj",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "2"
    },
    {
      "keyword_id": "405767",
      "keyword_name": "vulpo",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "4"
    },
    {
      "keyword_id": "16590",
      "keyword_name": "wetting",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "7515"
    },
    {
      "keyword_id": "710703",
      "keyword_name": "xixi",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "73"
    },
    {
      "keyword_id": "10502",
      "keyword_name": "zorro",
      "contributed": "f",
      "submissions_count": "477"
    }
  ],
  "hidden": "f",
  "scraps": "f",
  "favorite": "f",
  "favorites_count": "12",
  "create_datetime": "2024-10-16 14:34:31.411009+00",
  "create_datetime_usertime": "16 Oct 2024 16:34 CEST",
  "last_file_update_datetime": "2024-10-16 14:13:54.517505+00",
  "last_file_update_datetime_usertime": "16 Oct 2024 16:13 CEST",
  "username": "Reizinho",
  "user_id": "22558",
  "user_icon_file_name": "415603_Reizinho_captura_de_tela_de_2025-04-01_21-29-01.png",
  "user_icon_url_large": "https://nl1.ib.metapix.net/usericons/large/415/415603_Reizinho_captura_de_tela_de_2025-04-01_21-29-01.png",
  "user_icon_url_medium": "https://nl1.ib.metapix.net/usericons/medium/415/415603_Reizinho_captura_de_tela_de_2025-04-01_21-29-01.png",
  "user_icon_url_small": "https://nl1.ib.metapix.net/usericons/small/415/415603_Reizinho_captura_de_tela_de_2025-04-01_21-29-01.png",
  "file_name": "5256347_Reizinho_cap_tulo_1.txt",
  "file_url_full": "https://nl1.ib.metapix.net/files/full/5256/5256347_Reizinho_cap_tulo_1.txt",
  "file_url_screen": "https://nl1.ib.metapix.net/files/screen/5256/5256347_Reizinho_cap_tulo_1.txt",
  "file_url_preview": "https://nl1.ib.metapix.net/files/preview/5256/5256347_Reizinho_cap_tulo_1.txt",
  "files": [
    {
      "file_id": "5256347",
      "file_name": "5256347_Reizinho_cap_tulo_1.txt",
      "file_url_full": "https://nl1.ib.metapix.net/files/full/5256/5256347_Reizinho_cap_tulo_1.txt",
      "file_url_screen": "https://nl1.ib.metapix.net/files/screen/5256/5256347_Reizinho_cap_tulo_1.txt",
      "file_url_preview": "https://nl1.ib.metapix.net/files/preview/5256/5256347_Reizinho_cap_tulo_1.txt",
      "mimetype": "text/plain",
      "submission_id": "3451443",
      "user_id": "22558",
      "submission_file_order": "0",
      "full_size_x": null,
      "full_size_y": null,
      "screen_size_x": null,
      "screen_size_y": null,
      "preview_size_x": null,
      "preview_size_y": null,
      "initial_file_md5": "9c8c3fd6cdbb96fc4668bdfd40875c7f",
      "full_file_md5": "9c8c3fd6cdbb96fc4668bdfd40875c7f",
      "large_file_md5": "",
      "small_file_md5": "",
      "thumbnail_md5": "",
      "deleted": "f",
      "create_datetime": "2024-10-16 14:13:54.517505+00",
      "create_datetime_usertime": "16 Oct 2024 16:13 CEST"
    }
  ],
  "pools": [],
  "description": "A trash story I'm working on, that combines medieval fantasy and unabashed diaper fetish.\nUna historia de basura en la que estoy trabajando, que combina la fantasía medieval y un fetiche descarado de pañales.\nRakonton, kiun mi \"verkas\", kiu kombinas mezepokan fantazion kaj senhontan vindotukan fetiĉon.\nUma história que estou escrevendo, que combina fantasia medieval e um fetiche sem vergonha por fraldas.",
  "description_bbcode_parsed": "<span style='word-wrap: break-word;'>A trash story I&#039;m working on, that combines medieval fantasy and unabashed diaper fetish.<br />Una historia de basura en la que estoy trabajando, que combina la fantas&iacute;a medieval y un fetiche descarado de pa&ntilde;ales.<br />Rakonton, kiun mi &quot;verkas&quot;, kiu kombinas mezepokan fantazion kaj senhontan vindotukan fetiĉon.<br />Uma hist&oacute;ria que estou escrevendo, que combina fantasia medieval e um fetiche sem vergonha por fraldas.</span>",
  "writing": "[center][b]﻿English.[/b][/center]\n\nThe town’s square was full after the king summoned the citizens to a public announcement. The king almost never did do that, as public announcements usually meant trouble and trouble was rare in such a prosperous kingdom. From the balcony of the Marble Palace, the king appeared and asked silence to those in the square before the palace. Silence was made almost like magic.\nThe king, a fat lion, dressed only in the royal robe, a necklace attached to a golden pacifier, and a diaper under the robe, a diaper which he did not mind showing off, began his speech:\n- My people, you know that we are at war against the forces beyond our imagination. You know that, right at our borders, the troops of a demonic lord threaten to destroy us, as they did with the neighboring kingdoms. Therefore, we need more soldiers to our army to attack the enemy before it attacks us.\nThe animals gathered at the town’s square started shaking from those words. The kingdom had already entered war before and war is always a traumatic experience. But never the kingdom had been threatened by a supernatural army. Discreet hissing sounds came from the crowd, as some of them were peeing in their diapers out of fear. The most patriot animals already thought of enlisting and fighting for their kingdom, but most animals were willing to surrender or flee. That's when the king warned:\n- Escape is not an option, as they approach all our borders. We are surrounded. Whoever trying to leave the kingdom will fall victim to the demons around us.\nSome of the weaker animals fell ill and passed out. Others soiled their diapers, shaking even worse. Never the situation of the kingdom, or rather, the situation of the entire continent had been so critical.\n- But there is hope, gentlemen! - continued the king, who was, himself, discreetly filling his own diaper with his morning pee. - In addition to increasing our army numbers, there is the great wizard Sorĉistego! He helped us win the last war, twelve years ago, all thanks to his intellect and dedication. He can well help us, but he doesn't answer our letters. I sent some emissaries to the village at north, where his castle is, but none of the emissaries returned. Therefore, in addition to asking that as many animals as possible join the army, I also ask that those who do not have the courage to face the horrors of the front line go to the northern village and contact Sorĉistego, so that he can help. If we win this war, all who prove their participation will be exempt from taxes and will receive a fraction of the richness of the kingdom.\nThe animals looked at each other and whispered with each other. Those who had no stomach for the war but had an adventurous spirit were excited by the possibility of helping that way. Some were already arranging groups to go north. Others were planning to go alone.\nThat's all - the king finished. - Those who want to enlist, talk to one of the guards. And those who want to discover the whereabouts of Sorĉistego can already go.\n[center]*    *    *    *[/center]\nPandulo, a fat young panda, walked into the local inn. He carried with him a nearly blank tome, in which he would later make notes. He was wearing pajamas that could be opened at the bottom, so that he could easily change his diaper if necessary. His diaper, in fact, was full of his morning urine, and his penis was erect and sensitive. Attached to his pajamas was a leash, to which was attached a green pacifier.\nEntering the inn, Pandulo walked to the center of the entrance hall and began to speak loudly to those present:\n- Attention, everyone! I, the great chronicler Pandulo, am recruiting animals to search for Sorĉistego, the great missing wizard. Is anyone interested?\nUnfortunately, most of the animals there were discussing their own groups. Furthermore, Pandulo did not seem strong or particularly intelligent. He was just a panda. Those who were not discussing their own search parties were talking about enlisting in the military or renting rooms in which spend the night.\n- Hey, come the fuck on! - said Pandulo. - Think of the money we could make together! I can be useful and I would also like to publicize the deeds of the heroes who go with me!\nNo interest. No one wanted to babysit a chronicler company on such a serious mission. It was clear to everyone that the likely intention of a chronicler on a mission like that was to let the others do the dangerous work while he, at most, wrote down what was happening, from a safe distance. Then, he would tell the king that he had participated in the mission and that he also deserved of the monetary reward. People have seen it before and that trick was old. Pandulo, however, didn't know it was an old trick. He thought of that in the previous night, by himself! Unfortunately, it seems that many others also conceived that trick by themselves many times before...\nPandulo was failing at attracting attention, when a young fox, wearing only a sleeveless shirt and a leaky diaper, came up to Pandulo. The fox's diaper has a distinct bulge, making it clear to everyone that the fox was helplessly aroused.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Hello - said the fox, ignoring his stiffy.\n- Hi - says the panda. - Do you want to join my group?\n- Well, actually, one of our members insisted that a chronicler be added to the group to manage our communication with other animals. I couldn't find a free bard, so our boss decided that a chronicler would suffice.\nPandulo was a little offended by that; he wanted to be the leader of the group, but there he was, being recruited. He thought about refusing, but no one wanted to have him as their leader. If he went alone, he would die. But at least he would receive the reward just for mediating communications.\n- Alright! - says Pandulo. - Take me to the leader of your group, baby fella.\n- Great! - said the fox. - What's your name?\n- Mine is Pandulo.\n- And mine, Vulpulo.\nThey hugged, their crotches pressed together and they exchanged butt pats. Vulpulo twitched and pressed a bit harder, panting somewhat.\n- Okay - says Vulpulo, breaking the hug, his penis at the verge of shooting in his diaper. - Let us go.\nAnd with that, Pandulo and Vulpulo left the inn and went to the tavern. Pandulo had never been to a tavern before, because everyone there was big and mean-looking, and they got drunk and violent every night. Vulpulo, however, entered with ease. Pandulo followed him. There were few animals, because the fear of war was driving the animals home, to the army, or to a desperate escape. The tavern, a place of fun and male relaxation, was the last place anyone would think of going in such a difficult situation.\nAt a table sat a cockatrice, a squirrel and a monkey. The cockatrice was wearing a wizard's robe, which covered his diaper. He was drinking milk from a baby bottle and his white pacifier was resting on the table. He had a happy demeanor and smiled while they chat about their backgrounds. The squirrel was wearing shorts and a sleeveless shirt. His hands were pressing against his groin and his legs were moving without touching the floor. He was enjoying the talk, but his body seemed nervous and anxious under the waist line. He was sucking hard on a gray pacifier. The monkey was in his royal guard armor. His helmet was on the table. He had a long string around his neck, from which hung a black pacifier. They were all eating a large fried fish. Upon seeing Pandulo, the cockatrice waved at him. The gaze of the others quickly followed.\nVulpulo sat down, leaking on the chair and sighing deeply, managing to suppress orgasm.\n- I found someone - says he, with his voice shaky.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- So - said the monkey. - What is your name?\n- Pandulo - said the panda.\n- Mine is Simiulo - the monkey then gestured to his colleagues, first to the squirrel... - and this is a Sciurulo - and finally to the cockatrice. - and this is a Birdulo.\n- Nice to meet you - Pandulo said.\n- We need someone who makes the mediation...\n- I already know - Pandulo said, interrupting the monkey and standing on his chair, the sudden movement making the flap of his pajamas open, revealing his very yellow and musky diaper. - And I'm glad you chose my services for it. You will not regret allowing me to work for you! I...\n- Do never interrupt me - said Simulo, the only one at the table who didn't seem to suffer from obesity, although Simiulo was still pretty \"chubby\". - The leader of this group is me and I demand discipline and respect to hierarchy.\nFeeling scolded, Pandulo had a wetting accident. His diaper leaked, wetting the open flap of his pajamas. He curled his toes and brought his knees together at the feeling of relief.\n- Yes, sir - he said, immediately changing his tone.\n- Very well - said Simiulo, as a Birdulo, aware of Pandulo's accident, giggled discreetly. - As I said, we need someone who mediates between us and the animals we may find on our way. At first, I wanted a bard, but we didn't find one, so I lowered my expectations.\n\"So, I'm a 'at least'?\" Pandulo thought, offended again.\n- You will help us in this if you want to get into our group - said Simiulo. - What do you say?\nIt took a few seconds until Pandulo asks:\n- So, do I get to speak now?\n- Yes, you moron - said Simiulo, putting his hand on his face, while Birdulo laughed.\nA short-lived hissing sound came from Sciurulo's diaper, as the comic scene made him laugh and pee a little in his diaper. He cut the flow short, though, not wanting to fully void his painful bladder.\n- Well, sure thing! - said Pandulo, accepting the offer.\nThey shook hands, paws and wings, then went each to their home to get their stuff before departing.\n[center]*    *    *    *[/center]\nAt home, the protagonists changed clothes and diapers, and met at the north exit of the capital. Pandulo was in another onesie, but also with a baby bonnet. And in addition, he was already sucking his pacifier. Vulpulo was in a new diaper, a white one with yellow tapes, his sword resting in a sheath attached to his body by a string. Simiulo had less armor, as he would mainly walk and it is uncomfortable walking with a complete armor. Then he chose only the breastplate, the shoulder plates, some protection for the legs. The rest was protected by chainmail under which his diaper was. Sciurulo was dressed in his usual style: a sleeveless shirt and shorts, with a diaper underneath. He also carried a backpack with his material to make explosives. Birdulo was in a more modest tunic and carried a backpack containing alchemical books and materials. None of them seemed to be sexually aroused, although Sciurulo seemed fidgety...\n- Behold, we're ready - said Simiulo. - Have you said your prayers?\nOne by one, the protagonists said yes.\n- Let us go - said Simiulo.\nThe group started walking, leaving the capital. The path to the northern village, where the castle of Sorĉistego is, crossed a plain, a city at the edges of a river, the river itself and a forest. Throughout the plain, the group of Simiulo saw other adventurers, going to the same place. Some alone, others in groups.\nDuring the walk through the plain, Birdulo stopped walking.\n- Guys - he said. - Mana level has changed.\nThe others looked at Birdulo.\n- How do you know? - asked Pandulo.\n- I have magic aptitude - said Birdulo. - I can feel the level of local mana.\n- What does that mean? - asks Vulpulo.\n- Spells cast in this area are more powerful than those cast in most others.\nBirdulo was still talking when Simiulo prepared his spear.\n- Zombies! - he said.\nDespite being morning, when necromancy is harder to do, several corpses were rising from the ground.\n[center]*    *    *    *[/center]\nVulpulo took his sword. Sciurulo prepared his knife. Birdulo closed his eyes and began to whisper magic words. And Pandulo... did nothing. Pandulo was paralyzed by the possibility of combat. He began to piss himself and suck his pacifier vigorously, putting one hand close to his chest while the other rubbed his crotch nervously, with his eyes filling with tears. Vulpulo, realizing that Pandulo could not fight, approached him and gave him a gentle smile, saying:\n- Don't worry. Things will go well.\nPandulo did not calm down, sucking on his pacifier while groping his crotch through the diaper and pajamas. He continued to be close to a nervous breakdown.\nThe zombies were armed with spears, swords, shields and helmets. Finally, when ten to fifteen zombies were surrounding the group, the undead made their charge.\nOne of them tried to cut Simiulo, but the monkey was faster, dodged the blow and stuck the tip of his spear inside the zombie's helmet, piercing his head. Other zombies tried to hit Sciurulo, who dodged with great skill, but with each dodge, a little bit of urine came out, wetting his diaper. His bladder had been full since the day before and, if he wanted to dodge, allowing relief was a must. Birdulo also dodged easily, still whispering his magic words, without losing concentration. He then made a circular gust of wind come from him, destroying the weaker zombies.\nVulpulo was now attacking the zombies while defending Pandulo, who was now hugging the fox's back.\n- Keep holding on - Vulpulo said to Pandulo. - If someone comes from behind, tell me and I will turn to attack them.\n- Alright! - Pandulo shouted, crying and lisping like a baby.\n[center]*    *    *    *[/center]\nThe battle continued and the group, now with squishy diapers, was not the only group to fight. Other undead were attacking other adventurers who passed through the plain and each undead that was defeated quickly regenerated.\n- The spell has a range! - said Birdulo. - Every spell has an area of ​​influence. If we run and pass through the undead, they will not follow!\n- We will charge forward! - shouted Simiulo. - Now!\nThe whole group started running, trying to go through the undead, but Pandulo, who was still hugged to Vulpulo, was hindering the escape.\n- You can let me go now - said Vulpulo. - or we will both die.\nPandulo released Vulpulo and ran. Finally, when everyone in the group ran what seemed to be one hundred meters from the attack site, the undead really stopped following them. Those who tried, lost the spower that animated them.\n- Phew! - said Sciurulo, whose diaper was soaked to the brim, leaking to his shorts and giving him a wet patch on his crotch - I never ran as much as now.\n- We have no habit of facing supernatural beings - said Vulpulo, who not only had a wet diaper, but a tent as well, due to the wonderful feeling of the diaper against his private part.\nSimiulo then looked at Pandulo and approached him.\n- Listen - said Simiulo, with a severe tone, but not a scolding one. - If you want to be part of our group, you should learn to face your fears.\nPandulo looked at his own paws, unable to say something in his defense. He sucked on his pacifier pathetically, while slowly groping and fondling his private part through the diaper and the onesie, hoping to comfort himself. Vulpulo then put himself beside Pandulo and looked at Simiulo.\n- I will teach Pandulo to defend himself - Vulpulo said, looking at Pandulo. - What do you tell me?\nPandulo looked at Vulpulo and hugged him, causing their crotches to press together. Vulpulo ran his paws on Pandulo's back and gave the panda's butt a few pats.\n- I'm sorry - said the panda.\n- Relax - said Vulpulo, as his penis throbbed in his diaper, due to the pressure from the hug.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Are we there already? - asked Vulpulo, whose penis was pulsating insistently.\n- We're almost in the riverside village -  said Simiulo. - Be patient.\nVulpulo sighed, looking at his diaper, worried, because his sexual arousal was very strong. His soaked diaper was squishing nicely on his very erect penis and each step brought him more pleasure. Sometimes, Vulpulo would squeeze his penis through the diaper and whimper, stopping before his body had a change to ejaculate. Pandulo had a similar problem, but not as serious as Vulpulo's. Pandulo’s penis, for one, was smaller. And Pandulo had an onesie over the diaper, which made his arousal harder to notice. Birdulo and Sciurulo were calm.\n- So what will we do when we get there?-  asked Sciurulo, who squishing diaper was also really pleasant, but he managed to keep himself under control and not get an erection from that.\n- Simple -  said Simiulo. - We will take a boat across the river.\n- Apart from the attack of the zombies -  said Birdulo. - everything is going surprisingly well.\n- It is remarkable that no one was wounded -  said Vulpulo.\nOnly Pandulo did not participate in the conversation. He was still felt bad over the incident. Even though he wanted only the money, he did not expect the sense of uselessness to make him feel so guilty. Simiulo realized.\n- Vulpulo -  said Simiulo. - You look closer to Pandulo. Could you comfort him?\nVulpulo approached Pandulo as the group was still walking and smiled at the panda, giving him a few pats on his butt, causing the diaper to crinkle gently and invitingly. Vulpulo humped the air for a split second, wishing he could hump Pandulo’s diaper, but pulled himself together. The pats had an effect on the panda: Pandulo's erection intensified and he looked at Vulpulo, worried, sucking his pacifier yet. Vulpulo put his own pacifier in his mouth, to calm his sexual feelings.\n- Don't worry -  said Vulpulo. – I will teach you to defend yourself, remember?\n- I don't know...-  said Pandulo, reaching lower to grope his erection through the onesie and the diaper while he walked. - My business is writing.\n- It will cost you nothing to learn a new skill except your time and a little energy.\nPandulo thought a little and nodded, just as the group arrived at the riverside village.\n[center]*    *    *    *[/center]\nIn the riverside village, the group decided to rest at an inn. All of them, even Simiulo, needed a diaper change. On the way to the inn, Sciurulo stopped walking, squatted down and started to poop in his diaper, completely relieving his bowels. He sighed, smiled dumbly, sucking on his pacifier. He gropes his groin and butt, feeling very horny. He sucked his pacifier hard, seeing stars and feeling a little dizzy with that wonderful arousal.\n- Guys - he said. - We need to take a break. Urgently.\nSimiulo knocked on the door of the inn and a big, fat bear, dressed only in a urine-soaked, leaking diaper, robe and sandals, opened the door.\n- Customers? - he asked, pressing his large hand on his erection through his very used diaper.\n- Yes - said Simiulo. - We only need a few hours. It doesn't have to be the whole night. Can you sell individual hours?\n- There have been very few clients recently, so I can make an exception and sell individual hours. Come in.\nThe group walked to the room where they would be staying. Sciurulo sat down on a chair and began to rub his butt against it, feeling the poop spread across his butt. His erection was throbbing hard. Sciurulo knew he would ejaculate if he tried to touch himself, so he held back. Pandulo and Vulpulo were in much the same situation, especially Vulpulo. The fox and the panda sat on the bed and caressed each other, whimpering in sheer arousal. Birdulo and Simiulo watched the scene, worried.\n- We better change diapers - said Birdulo, who was also dangerously excited. – If we don’t, we are all likely to spill our milky.\n- Okay - agreed Simulo. - Get ready for diaper changes, babies.\nPandulo and Vulpulo would change each other. Birdulo and Sciurulo would do the same to each other. Simiulo would change his own diaper in the bathroom connected to the room.\n[center]*    *    *    *[/center]\nPandulo took off Vulpulo's diaper first, as the fox seemed to need it the most. Vulpulo had a very strong erection, wet and needy, throbbing. The fox sucked on his pacifier and covered his eyes, embarrassed.\n- I'm about to explode - he said.\n- Be strong - Pandulo said.\nFrom the supplies brought by the group, Pandulo took some wet wipes, starting to clean Vulpulo, who was trying to relax. Vulpulo raised his legs, so that Pandulo could clean the fox's bottom. When Vulpulo's bottom was clean, the diaper was removed from under the fox. By this time, Vulpulo had almost completely lost his erection. Pandulo then rubbed talcum powder on Vulpulo's bottom and applied some baby lotion to the area. Then, Vulpulo lowered his legs, relaxing.\nThe relief did not last long, as Pandulo began to clean Vulpulo's groin. The fox moaned and his erection began to return as his penis was cleaned. Vulpulo whimpered and thrust his penis against Pandulo's hands Pandulo's own erection was leaking pre and tingling, thanks to the lewd display, his full diaper and the abstinence.\n- Control yourself - Pandulo said.\n- Diapers... I'm a baby! - Vulpulo said, starting to lose control. - Milkies, Pandulo! Milky wants to come out!\nPandulo paused the diaper change and waited for Vulpulo to calm down. The fox desperately humped the air, his bottom repeatedly hitting the clean diaper under him. He whimpered loudly and his hands clenched into fists. He was not biting the nipple of his pacifier, showing his teeth and looking like he was about to cry.\nPandulo rubbed Vulpulo's belly, soothing the fox, cooing to him. Vulpulo sighed loudly and breathed slowly, calming himself. When Vulpulo had completely lost his erection, Pandulo continued cleaning.\n- Sorry... - Vulpulo said.\n- It's okay - Pandulo said. - My milk is boiling too...\nPandulo rubbed talcum powder on Vulpulo's genitals, which quickly became fully aroused again. Vulpulo was on the verge of having an accidental orgasm, but, with the application of the lotion, Pandulo taped the new diaper on Vulpulo, finishing the change. The fox rubbed his crotch through the diaper, whimpering.\n- Thank you - he says, through the pacifier.\n- Don't worry about that - says Pandulo. - Now, it is my turn.\n[center]*    *    *    *[/center]\nBeside Vulpulo and Pandulo, Birdulo and Sciurulo were changing diapers of each other. In fact, Sciurulo had already changed Birdulo's diaper, Birdulo having behaved very well during the diaper change. But now it was Sciurulo's turn to have his diaper changed. Birdulo opened Sciurulo’s diaper, exposing the erection of the squirrel.\n- Prepared? - asked Birdulo.\nSciurulo was panting a little.\n- I need to tell you something - he said, worried.\n- You can tell me anything - said Birdulo, in a compassionate tone. - What is it?\n- I told you, before we meet Pandulo, that I am in this adventure also seeking forgiveness for my crimes. You already know that I was a thief, but that's not what led me to jail. As a thief, I'm very good.\n- So you went to jail for a more serious crime?\n- Rape.\nVulpulo, who was changing Pandulo's diaper, released the diaper that was in his hands and quickly began to lose his erection. The pacifier in Pandulo's mouth fell. Birdulo didn’t know how to react. Fortunately, Simiulo was in the bathroom and had not heard what Sciurulo had just said.\n- And why tell us this now? - asked Birdulo, keeping his composure the best way he could.\n- Because I feel my desires coming back -  Sciurulus replied. – When I look at you guys’ rears, I feel myself wanting to grab them and hump them, having sweet diaper sex with them. But I don't want to fall into my old bad habits.\nBirdulo felt bad about that, but not in the same way as Vulpulo or Pandulo felt. While the fox and the panda were offended by what Sciurulo had said, Birdulo saw in the squirrel someone who wanted to regenerate. Birdulo was very soft... and could not feel angry at a Sciurulo.\n- Okay - said Birdulo. - How can I help you?\n[center]*    *    *    *[/center]\nMeanwhile, in the bathroom, Simiulo was changing his own diaper. He had gotten rid of his armor. His secret to not having erections like the others did was a small chastity device that he wore around his penis, preventing erections completely. All the animals in the royal guard wore some device like that to keep them free from distractions. His penis ached inside the chastity device, but he ignored the pain. He had been aroused for a long time, but unable to get an erection due to the device. He sighed and cleaned himself. He had pooped four times and his diaper would have leaked and stained his armor, were it not changed in time. Fortunately, he changed the diaper in time. He removed the chastity device and finally his penis was freed and allowed to become fully erected. Completely naked, he decided to bathe, instead of just cleaning himself, as it would rid himself of his erection. The water was warm, great for bathing, relaxing him and making his penis calm down. After his bath, Simiulo sat on the toilet and waited until he was sufficiently dry, before putting on his chastity device, a new diaper, his chainmail and his armor again.\n- Much better - he said to himself.\nSimiulo then left the bathroom, finding his companions already in changed diapers.\n- We can't stop here - said Simiulo. - We just needed to change. Let's grab something to eat on the way and let's go.\n- Okay - said Pandulo and Vulpulo at the same time.\nBirdulo smiled at Sciurulo and patted him on the back. Sciurulo gave a somewhat shy, somewhat forced smile. The group left the inn after paying for their short stay and also for a packed lunch. After that... they arrived at the port, which was covered in a thin sheet of mist.\n[center]*    *    *    *[/center]\nAt the harbor, the group sought some ship captain that could take them through the river. With the night fall and the thin mist, there were no captains available. In fact, there was only one fisherman. He was a large, very fat moose, dressed in a modest bandana, a well-filled diaper, boots and an open shirt. He was sitting on the pier where his boat was tied. The boat was medium-sized, enough to comfortably take twenty people. The fisherman moose was rubbing his erection through his diaper, enjoying the electrifying sensation. His gaze was lost and his mind was mostly turned off, while his fuzzy hand worked his member. He was as full of “milk” as the party that was about to talk to him. His diaper was smelly, really full and leaky. The smell of abused diaper could be felt ten meters away, arousing Vulpulo and Pandulo.\n- Excuse me - said Simiulo.\nThe moose, without stopping his self-pleasure, but rather intensifying it by rocking back and forth and causing more waste leakage, looked at the group.\n- Say - said the moose, with a slightly shaky voice because of the sexual pleasure.\n- We need someone who takes us across the river - he continued Simiulo. - It is a mission in the name of the king.\n- Yeah? - said the moose, stopping the rubbing of his manly member. - Can you prove it?\nSimiulo showed his pacifier to the moose, who recognized the color.\n- It's better not to be a replica - said the moose.\n- I assure you - said Simiulo.\nThey entered the boat. For a fishing boat, the vessel was exceptional: it had three rooms in its center, and was large enough to have an anchor. That moose probably had a crew at some point.\n- It must be a quiet trip - said the breathless, horny moose, while his erection pulsed and his packed balls ached, eager to spill its contents into that diaper, which was so full that it was slipping off him.\n[center]*    *    *    *[/center]\nThe trip continues. Vulpulo and Pandulo were in one of the bedrooms, calming each other with a tight hug and by furiously sucking on their pacifiers after the captain's smell aroused their neglected sex. Their penises were throbbing and leaking in their diapers, eager to breed the absorbant core of the sanitary garment.\n- Dude, did you see the size of that diaper? - asked Pandulo, whimpering, rubbing his thighs together.\n- My milky nearly came out! - cried Vulpulo.\nThey were both sitting on the bed, with their diapers still clean. Pandulo's onesie was closed, but his erection was making such a bulge in the diaper, that it threated threatened to open the onesie’s crotch flap. Vulpulo was so horny that if he peed he would cum. Both were panting and squirming, struggling to keep their milky from coming out, whimpering and whining. They have been valiantly fighting their sexual needs for a few days before the adventure began and they are nearing their limit.\nBirdulo watching, his own erection throbbing amiably and leaking a bit. He offered encouragement and gave them some pats on their heads, to ensure them that they were alright.\n- You're going well, babies - said Birdulo. - Just stay here and calm down. Try to lie down on your back and breathe slowly, until your pee-pees calm down. I will go out and talk a little with Sciurulo. After calming down, it would be interesting that you, Vulpulo, start to train Pandulo in martial arts.\n- Oh yes - said Vulpulo to Pandulo. - As I only have my sword and no others, I will have to train you in unarmed combat. I will teach you only quick tricks, because crossing this river should take thirty minutes at most.\nBirdulo left, his diaper rubbing the tip of his penis with each of his steps, leaving Pandulo and Vulpulo alone. Sciurulo was on the deck, trying to look at the sky or water through the thickened fog. The smell of the captain's diaper could still be felt, but Sciurulo’s penis was only half hard. The smell made Birdulo’s penis become fully engorged and ready for sex, but he ignored it. Birdulo approached Sciurulo and, taking a few seconds to suppress an almost-ejaculation, asked:\n- How are you?\n- Nervous - said Sciurulo. - I'm glad you welcomed me, but I still have my fears. I am part of a group of very hated people, along with those who kill parents and those who date cubs.\n- I understand, but I bet it is not your choice - said Birdulo. - No one chooses their own objects of desire. You are not to blame for finding rape appealing, but you certainly know that you should not seek satisfaction for such a desire…\n[center]*    *    *    *[/center]\nThe conversation between Birdulo and Sciurulo was interrupted by a strong shaking of the boat, which threw Birdulo backwards, forcing him to land on his thickly diapered butt, his diaper rustling under his wizard's cloak. Sciurulo held on to the safety bars on the deck, maintaining his position. The fog was being pushed away from the boat, forming a kind of funnel around the vessel. The full moon could be seen in the sky. In the middle of the fog, a liquid and brown creature, enormous, about eighteen meters tall and five meters in diameter, like a sheet of oil, rose imposingly from the water.\n- What is that thing? - asked Sciurulo.\n- It's a tormented spirit! - said Birdulo. - It probably lived at the bottom of the water and was brought here by the action of magic. This type of creature originates from the agglomerated souls of those who died by drowning.\nFrom the liquid creature came long, watery spears, which solidified upon contact with the air, becoming almost like ice stalagmites. The two spears were fired at the boat, penetrating the deck and making a hole. More lances, two more, but which now behaved more like arms, pierced the boat again and again, making more holes. It was all happening very fast. Sinking was inevitable. And soon, if nothing was done, the souls of the group would join the spirit in its lone existence.\n- What's going on? - asked the captain, running to see what was causing the noise and destruction.\nWhen he saw the spirit, he widened his eyes and wet himself. His diaper leaked and his penis almost reached orgasm right where he was, not because the sight was pleasurable, but because he was still dangerously horny. In fact, the sight was so frightening that he quickly recovered from his near ejaculation and lost his erection.\n- This boat is doomed! - said Birdulo.\nSciurulo went to the room where Pandulo and Vulpulo were and found them humping each other, but he had to interrupt their love-making to warn them that they were about to die.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- We'll lose this boat - said the captain, further leaking his diaper. – To the life-saving boats!\nThe group nodded.\n- Wait - Pandulo said. – Where is Simiulo?\nEveryone looked at each other. The monster attacked the group and they had to jump to avoid being hit by the beast's piercing arms. The boat quickly sank. Simiulo came out of one of the rooms.\n- What is happening? – he screams before seeing the oil blanket that rose from the water and was attacking them.\nThe infernal vision put him in a struggle or escape mindset. He returned into the room, took his spear, left again, ran and threw the spear against the monster, hitting it in its center. The monster opened a huge mouth at the top of its head, shouting with several voices at the same time. All covered their ears, so strong was the sound.\n- You annoyed him! - shouted the captain.\n- What the fuck did you expect me to do? - shouted Simiulo back.\nWater began to touch their paws and Simiulo’s feet.\n- The life boats! - shouted Sciurulo and Vulpulo.\n- Yes - the others shouted, running to the life-saving boats.\nAs they ran, aqueous tentacles shot from the monster and grabbed the boat, pulling it faster into the water. The water already reached their waist level. They reached the boats and cut the ropes that bound them to the doomed vessel.\nFinally, the satisfied monster took the boat to the bottom of the river. The fog covered everyone again.\n- What now? - asked Pandulo, in a shaky voice.\n- We're already beyond halfway - said Simiulo. - Returning is riskier than continuing. Suck your pacifiers and calm down. We will continue.\n[center]*    *    *    *[/center]\nThe group reached the other side of the river after all. Upon arriving there, the captain of the boat decided that he would walk to a coastal town or village where he could get a boat to return. The rest of the group knew they had to reach Sorĉistego’s castle, but it had to pass the village of Saudade before, which was on the way.\nThey descended from the boats in a very strange place: the trees had no leaves, they were all very close to each other, and there were no trails they could take. The group would have to follow inside the mangrove.\n- Are you all calm enough? - asked Simiulo.\n- Yes - the other animals answered in unison.\n- So, let's go.\nThey entered the mangrove, using the roots as precarious catwalks. As they walked, they heard voices:\n- Where are you going?\n- Why are you here?\n- Don't you know where you're going?\n- Who is there? - asked Simiulo.\n- The mana level went up - said Birdulo. - I'm almost sure it's the trees talking to us.\n- And we really are - said one of the voices.\nSuddenly a face appeared in one of the trees, on its trunk, and the same happened to several other trees.\n- You should go back - said one of the trees.\n- You're just babies - said another one.\n- We have no choice but to go ahead - said Vulpulo, preparing his sword. - because the river is contaminated with tormented souls.\nMocking laughs were heard from the trees.\n[center]*    *    *    *[/center]\nBirdulo creates a fireball and prepares to shoot it at the trees.\n- Don't do that! - Simiulo shouted. - Even though we're in a mangrove, we could get hurt if we start a fire, even if a small one.\nBirdulo remembered that the group was surrounded by trees, which began to attack, raising their roots against the group, destabilizing them, throwing them into the water and trying to pierce them with their piercing roots.\nVulpulo used his sword to block the blows, but Pandulo and Birdulo were hit. Pandulo was hit in the shoulder and Birdulo in the thigh. They immediately screamed in pain, as their limbs were impaled. Simiulo prepared his second and last spear. Sciurulo, who had his knife ready, was easily able to dodge the blows, despite them coming from all sides, including from above and behind.\nThe adrenaline began to fill their blood. Simiulo, Vulpulo and Sciurulo leaned their backs against each other and lunged forward, trying to cause as much damage as possible, especially Vulpulo, who had the most suitable weapon for the job. They cut and damaged branches and roots, not only preventively, but also when those tried to attack them. At one point, Pandulo was grabbed by the heel and suspended in the air.\n- Stop, or this panda will... - said a tree, before having its speech brutally interrupted by Simiulo's spear, which went through its mouth, exiting through the other side and hitting the face of the tree behind it.\nSeeing that the three heroes were possessed and would not listen to their threats, they offered to surrender, but Simiulo, Sciurulo and Vulpulo continued to attack like automatons of death.\n[center]*    *    *    *[/center]\nThe moving trees tried to move away from the group, but thise were many normal trees around them and the fleeing attempt was disorganized. Finally, Sciurulo, Simiulo and Vulpulo began to calm down, seeing that the battle was over. The trees fled...\n- We have to take care of the injured - said Simiulo.\nBirdulo, limping, sat on a root, and using magic began to heal. Meanwhile, Pandulo, still bleeding, had his wound covered with Vulpulo’s shirt. Both injured were in great pain, especially Pandulo, which was the most injured in the group, after being impaled and held high from the ankle.\nWhen Birdulo finished healing himself, he began to heal Pandulo. Although the cure was magical, it was not painless and Pandulo had to keep a cloth in his mouth to drown his screams and give himself something upon which discharge his tension. Finally, when the wounds had closed and the tissues regenerated, the group again walked.\nThey reached a village built on wooden platforms, which were supported by the roots of the mangrove trees and connected by bridges. The village formed a ring around a vast clearing in the mangrove, crossed by several bridges, connecting the edges of the ring and, thus, the houses.\n- Here is Saudade - said Simiulo. - It's much less busy than usual. Generally, people trade in bridges, but everyone seems to be at home.\nOn the other side of the ring was a bridge that led from the mangrove to the forest, which had a trail that would take the group to Sorĉistego’s castle, where the wizard is supposed to be...\nBefore the group's comfortable diapers could make their erections return, a scream was heard east side of the village from inside a house.\n[center]*    *    *    *[/center]\nA huge, muscular wolf, holding a baby otter, came out of the house where the screams were coming from. The baby otter was screaming for his father. The wolf was holding a long-handled axe with his free paw, and was wearing full armor that protected everything except his black, wet, dirty diaper, containing a strong erection that looked like it was about to ejaculate, visibly pulsating. Two other wolves, in similar attire and same level of arousal, came out of the house, leading the little otter's father in chains. The dad otter was wearing a ragged onesie and his diaper had one tape undone.\n- So - said the wolf holding the little otter - you will come with us as a slave, if you want the safety of your offspring.\n- You cowards! - said the little otter's father. - How can you do this to my only son? Just leave him alone! I will go with you without you needing to resort to this violence!\n- What violence? - asked the wolf, sighing with lust. - This one?\nHe grabbed the little otter's arm and twisted it suddenly, without warning, breaking the cub's arm, which made him scream at the top of his lungs.\n- What the fucking hell is this? - Simiulo asked, running towards the scene.\nThe wolves looked at Simiulo, but it was Vulpulo, enraged, who stole the show. Running faster than Simiulo and preparing his sword on the way, Vulpulo jumped, attacking the wolf. But the wolf smiled and used the otter cub as a shield. Vulpulo's eyes widened and he realized that he could no longer stop the attack or redirect the sword at that distance after having already jumped.\nThe sword pierced the little otter in front of his father. The otter screamed one last time, gave a bloody sigh, coughed and vomited, before lowering his head, dead. Vulpulo pulled the sword back, soaked in the blood of the innocent young otter.\n[center]*    *    *    *[/center]\nVulpulo held the sword harder. His eyes were fiery now and he grit his teeth.\n- I have no words to describe how angry I am right now! – he said, but his voice became a yelling as the sentence progressed.\n- Like I give a flying fuck to what you think, sport – said the wolf, his mocking expression unchanged, his penis pulsing strongly in his diaper, his voice husky with repressed sexual desire.\nThe wolf threw the small otter corpse into the water. Birdulo jumped into the water and plunged deep to pick up his body and bring him to the bridge (Simiulo saw it, realizing that the water was deep) in order to recover the baby otter’s corpse; if the healing process was fast enough, the otter’s death would be reversible.\n- Babies - said Birdulo. - I will try to resurrect this wee otter. Good luck in battle.\n- No need to say twice! - Simiulo said, throwing his spear against one of the wolves, who grabbed the spear with the same paw he had used to use the otter as a shield.\n- This is not mine - said the wolf, firing the spear back, causing the diaper to rub against his penis just right, but the wolf was stronger than that and kept his balls under strict control.\nSimiulo thought of dodging, but if he did, the spear would hit Birdulo or Pandulo, for the bridges on which the battle unfolded were narrow. Instead, he allowed the spear to hit his armor’s breast plate. The impact was very strong and made the armor vibrate a lot. Simiulo caught his spear back, but now was afraid, because the impact suggested great muscle strength, more than the bodies of those wolves suggested.\nVulpulo tried a new attack with the sword, but, using his poleaxe, the wolf kept Vulpulo away. Sciurulo also had no means of edging closer, and he needed to get closer because since his weapon was a knife. But he had explosives in his backpack... Did his explosives still work after the wreck of the ship in which the group crossed the river?\n- Now, it's our turn - said one of the wolves.\nHe swung his ax with ferocity. Vulpulo bent down and nearly got beheaded. The other two wolves watched the fight, entertained, their erections leaking pre-cum in their diapers, a few touches from orgasm, pulsing urgently and causing them to pant and salivate.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSimiulo decided to put his plan into action. He pulled Vulpulo close and whispered in his ear:\n- Let's throw them into the water, because their armor should make it impossible for them to swim!\nVulpulo looked at Sciurulo, who had probably also heard the instructions. Everyone nodded. They charged at the same time against the wolf, who gave a menacing smile and brandished his axe again with great speed and fury.\nSimiulo and Vulpulo dodged: Simiulo jumped over the axe and Vulpulo ducked. But Sciurulo was hit and had his leg immediately severed. He screamed as his leg was sent flying before it fell into the water. Unable to pay attention to their friend in the middle of the attack, Simiulo and Vulpulo jumped and crashed onto the wolf, unbalancing him and making him fall into the water.\nJust as Simiulo had predicted, the wolf's full armor prevented him from swimming and dragged him to the bottom of the water, three meters deep. Within minutes, the wolf filled his lungs with water and became immobile. But the other two were still able to fight.\nBrandishing their own axes, the two remaining wolves attacked Simiulo and Vulpulo and the battle intensified. Frightened, the monkey and the fox could only dodge the attacks. Sciurulo, enraged and in great pain, took a spherical explosive from his backpack and activated it by pulling a cap that prevented oxygen from entering the interior of the explosive. Still on the ground and bleeding with every heartbeat, he made his last act before giving up the fight, throwing the explosive at the combatants and shouting:\n- Watch out!\n[center]*    *    *    *[/center]\nThe bomb rolled between the wolves' legs. Vulpulo threw himself into the water. But there was a problem: like the wolves, Simiulo was also wearing armor. When the bomb exploded, the bridge broke and Simiulo and the wolves fell into the water. The weight of the armor dragged them all to the bottom. Vulpulo dove as deep as he could, but the darkness of the murky water of the mangrove prevented him from knowing exactly where Simiulo was.\nUsing the remaining oxygen in his blood, Simiulo began to remove his armor. He was almost certain that he would not be able to do it in time, but he had to try. Beside him, the other wolves were trying to do the same thing, but their case was more complicated due to the weight of the metal they were wearing.\nSimiulo felt the need to breathe. After removing the armor, he would still need to swim to the surface. He would not be able to. He would certainly drown, but with his lungs full of water and without breathing, it was still possible to survive for a few minutes. He would have to count on his friends to ressuscitate him. At the moment, his only focus was to get rid of the armor so that he could at least float after losing consciousness, if his body would even float at all.\nHe managed to free himself from the armor's chest, abdomen, and arms. He couldn't help but breathe, inhaling water and beginning to painfully fill his lungs. He had to remove the boots. With his vision darkening, he bent over and began to undo the fastenings... Simiulo inhaled more water. That was it. He wouldn't survive that. Those were his last moments.\nOn the surface, Sciurulo was being treated by Birdulo, while Vulpulo tired himself out by going into the water and back, but by the time Vulpulo found Simiulo, crouched over his feet at the bottom of the lake, it was already one minute too late.\n[center]*    *    *    *[/center]\nAfter the wolves were drowned, the diapered otters left their homes in just their diapers, jammies and pacifiers to see what was going on. The otter cub was breathing and had a now beating heart, but had a large scar where the sword had pierced. Simiulo was removed from water too late. Both physical and magical resuscitation efforts failed. Sciurulo, on the other hand, unconscious, would not recover the leg he had lost. The maximum that could be done for him would be the implementation of a prosthesis. But where to find a doctor who could put it? And even if a doctor was found, who would make the prosthesis?\nPandulo got up and adressed the public:\n- We're going to Sorĉistego Castle. We need information and weaponry. Can any of you help us?\n- We can provide information, yes - said one of the otters. - But our weaponry was all taken by the wolves at the service of Sorĉistego.\n- Why would he do that? - asked Pandulo, with some surprise. - After all, isn't he an ally of the kingdom?\n- Sorĉistego was possessed by a demon - said another otter.\n- What? - asked Birdulo, who was teary-eyed and leaning over the body of Simiulo.\n- A demon has possessed sorĉistego and since then it uses him to invoke other spirits worse than him to this world, in order to conquer the kingdom also from inside, as the attacks that come from the borders might be insuffiecient. The wolves are incarnate spirits and the castle is full of them.\nThe group members looked at each other.\n- We need all the help we can have... - Pandulo said.\n- Give me Sciurulo’s knife - said Birdulo. - I will remove the leg of Simiulo and implant it in Sciurulo using magic, since Simiulo is dead and I cannot create new members from nothing.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSciurulo began to wake up. He sat up and felt immediate pain between his thigh and hip. That was when he realized that it wasn't his thing, but Simiulo's. His eyes widened and his mouth fell open in astonishment. Sciurulo then looked around and saw Birdulo sitting next to him. They were in the house of one of the otters, both sitting on a bed.\n- Are you okay? - Birdulo asked.\n- What happened to my leg? - Sciurulo asked.\n- The trauma must have made you forget recent events - Birdulo said, hugging his friend. - Your leg was amputated in the last battle and Simiulo drowned.\n- Simiulo died? - Sciurulo asked, raising his voice. - Do I have a dead animal's leg implanted in me?\n- Correct - Birdulo said. - It was the only way to get you in shape, or we would have to continue our mission with just three of us.\nSciurulo, now sitting, hugged his legs, bringing them closer to his chest.\n- I don't know if we should continue... - he said.\nBirdulo placed a wing on Sciurulo's knee.\n- Be strong - he said. - We've come very close. We just need to invade the castle and exorcise the demon that possessed Sorĉistego.\nSciurulo looked at Birdulo and began to cry. Birdulo hugged Sciurulo and stroked his back.\n- It's okay, everything will be okay... - Birdulo said, cooing his friend.\nSciurulo cried, sucking his thumb, until he couldn't cry anymore. Then he nodded, accepting Birdulo's words, who smiled at Sciurulo, sweetly. During the thumb-sucking and comforting, Sciurulo had developed an erection in his freshly-changed diaper, but it went unmentioned.\n- Let's go - Birdulo said, getting up from the bed.\n- Where are we? - Sciurulo asked, looking around, finally realizing that he was in someone's house, getting up slowly to get used to his new leg.\n[center]*    *    *    *[/center]\nAfter being healed, Sciurulo began to realize that Birdulo was the animal who cared the most about him in that group. The others hated him. However, knowing that was not a blessing at all... because Sciurulo had a problem: the experience of raping someone seemed more interesting when the victim was someone who loved him. He wanted to rape Vulpulo and Pandulo, but at the moment he began to feel like violating Birdulo's body, the one who, from the beginning, helped him and tried to include him in the group, the one who gave him a new leg and made him walk again, the only one who didn’t mind his past as a rapist.\nSciurulo whimpered to himself, feeling his urges bubbling inside of him, the wonderful connection he was building with Birdulo was at risk and it was all his fault. The cycle would begin again. Sciurulo felt his penis grow harder inside his diaper, as if it had elected Birdulo as a victim, pointing at Birdulo’s diapered ass insistently. - It’s him! Pounce him! Make him cry and suffer!-  Sciurulo resisted to such impulses. He had to tell Birdulo what was going on… but if he did, he would be unable to rape Birdulo later. The fact that he would be depriving himself of an easy victim kept him from doing what he knew was the right thing to do. He wanted to warn Birdulo! But could not bring himself to!\nThey left the cabin and talked for a while, a conversation in which Sciurulo remained very silent, exchanging weakly forced smiles with the rest of the group. Pandulo noticed the suspicious attitude of Sciurulo and thought that perhaps the trauma of having his leg amputated still weighed him, but also considered the possibility of something else happening, because Sciurulo had confessed that he had gone to jail for rape once.\n- The leader is now a Vulpulo - said Birdulo.\n- Yes, it seems suitable - Pandulo agreed.\n- If that is what you want - said Vulpulo. - then, okay.\nSciurulo remained silent. Pandulo looked at him with suspicion and tried to force an interaction:\n- Something a matter?\nSciurulo, who was thinking of how to resist the temptation that was being presented to him, was startled by the voice of Pandulo, for, since Sciurulo confessed his past as rapist, the other members of the group, except Birdulo, almost did not direct a word to him.\n- Not really - said Sciurulo. - I agree with you.\nPandulo was not at all convinced. But the group walked again. Pandulo approached Vulpulo and whispered something in his ear, making Vulpulo look back with suspicion, aiming at the Sciurulo, who was looking lost, his gaze fixated on Birdulo’s behind, his breathing labored and his penis as hard as it could be, walking carefully, adapting to the new leg.\n[center]*    *    *    *[/center]\nOn the way to the castle, after the group left the mangrove, Sciurulo, suddenly, said to Birdulo:\n- Could we talk in particular?\nVulpulo heard. He stopped walking and looked at both of them.\n- Of course - said Birdulo, going towards Sciurulo.\n- Birdulo - said Vulpulo. - Don't go.\nBirdulo stopped walking and looked at Vulpulo.\n- Something wrong? - asked the bird.\n- It seems suspicious to me - said Vulpulo.\n- Because of his past?\n- Because of his present.\nBirdulo looked at Sciurulo and saw that his eyes showed a mix of expectation, lust and shame. The squirrel could not hide the immense pressure he was under. Birdulo understood what was happening.\n- I understand, Vulpulo - said Birdulo. - But I want to go.\n- Do you want to go? - asked Vulpulo.\n- Then I will go with you - said Pandulo.\n- No - said Birdulo. – Both of you stay here.\n- Birdulo… -  both Vulpulo and Pandulo said.\nBirdulo looked at Sciurulo.\n- Come on - said the fearless bird, holding Sciurulo’s paw. - We'll be alone behind the bushes. \n- If you need help, shout - said Vulpulo.\nBirdulo did not answer. Sciurulo and Birdulo went deeper into the forest than necessary for a private conversation. Birdulo, knowing that Sciurulo wanted to rape him, went ahead, with his back turned to Sciurulo. And, as he expected, Sciurulo grabbed Birdulo from behind and pressed their diapers together, saying:\n- Forgive me for this, I can't withstad my desire anymore.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- So, you will rape me? - Birdulo asked.\n- Yes - Sciurulo said, pressing his diaper against Birdulo's, making his erection poke at Birdulo's ass through the diapers.\nBirdulo then smiled to himself and said, while getting hard himself:\n- That will not be possible.\n- What do you mean? - Sciurulo asked. - Will you fight me?\n- No. On the contrary: I will not fight. You can fuck me as much as you want, whenever you want.\nSciurulo insisted, pressing his diaper harder against Birdulo, further exciting the cockatrice sexually. Birdulo moaned and bent his knees, feeling his penis fully harden and drip fluid. He sternly willed himself to not ejaculate, even though he was completely full and his genitals were hurting.\n- Then I will do it! - Sciurulo said, moving his paws to Birdulo's diapered crotch, squeezing the tip of Birdulo's penis through the diaper and making it throb, sending desperate signals to Birdulo's brain.\n- I am waiting.\nSciurulo began to rub his diaper against Birdulo's... but he did not carry out his act to the end. Instead, he gradually stopped, unsatisfied. Birdulo looked back, ruthlessly repressing orgasm.\n- What's wrong? - the trembling bird asked. - Isn't this what you wanted?\nSciurulo was confused and could not answer. Birdulo smiled and hugged Sciurulo, causing their tented diapers to press together, front to front.\n- No need to thank me - said Birdulo. - Let's go back to the group.\nSciurulo, confused and dissatisfied, followed Birdulo back. \"He's very clever\", thought Sciurulo, \"because he knew I would lose interest if he gave me his consent\". Sciurulo, in truth, felt happy that Birdulo had saved him from acting on his most shameful desire. But he also felt a bit silly for having been tamed like that. Was Birdulo really willing to have sex with Sciurulo or had he just wanted to make it seem that way? How could Sciurulo prove it? But Birdulo seemed like the kind of animal that would allow sex... Those questions distracted Sciurulo and tormented him, until the paradox made him lose interest in rape for that time being.\n[center]*    *    *    *[/center]\nThe group then arrived at the doors of the castle, guarded by two large lizards, armed with poleaxes and dressed in armor and black diapers, which were already used and in urgent need to be changed. Seeing the group, the lizards, each of twice the height of Vulpulo, who was the tallest member of the group (but by only three centimeters), held their axes harder and looked at the four, asking:\n- What do you want?\n- Could ... - said Vulpulo, before being cut by Pandulo:\n- We need to talk to Sorĉistego about some issues involving magical weapons.\nThe lizards looked at each other, feeling the tension rise. Magical weapons were not a light subject… Birdulo, who was casually rubbing his erection through his diaper, understood what Pandulo was trying to do. He stopped his self-pleasure and played along:\n- Yes - said the bird. - We suspect that some villagers are preparing magical weapons to revolt against the will of Sorĉistego.\n- And why would we believe you? - asked one of the lizards, pissing and leaking his diaper, making his penis twitch and harden.\n- Because the risk is too high not to believe it - Pandulo said. – We are telling the truth. If you don’t believe us, you will be in serious trouble.\nThe lizards thought a little. Indeed, magic weapons are a very serious subject. If the matter were true and Sorĉistego were not warned, it would be a disaster. On the other hand, if it were fake, and the group were there to disturb Sorĉistego, they would just be killed by the castle guards or by the wizard himself.\n- Okay - said one of the lizards. - Get in, but I need to ask something before: what is the hand you use to write?\n- The right one - they all answered.\n- This will be useful if you are attacked without reason. Remember that.\n[center]*    *    *    *[/center]\nThe quartet walked through the wide stone road that crossed the garden of the castle to the entrance of the building itself. As they walked, Vulpulo asked for a break.\n- Babies ... - he said, sucking his pacifier anxiously, his erection really hard, really sensitive and leaking a lot of pre. - Is it just my milky that is boiling?\nAll, except Sciurulo, who had not yet recovered from the paradox that Birdulo had thrown at him in the forest, felt the same. Pandulo’s onesie was unsnapped, due to how full his diaper had become, and it tented lewdly on the yellowed front. Birdulo’s penis was pulsing in his damp diaper and it tingled and tickled the worst way...\n- Mine too, - Pandulo said, grabbing his pacifier sucking on it to calm his genital turmoil.\n- We have to be strong, - said Birdulo, whose penis was pulsing and whose balls were drawing up from time to time, as if awaiting for a moment of distraction to cause an accidental ejaculation. - We are almost at the end of the mission. We cannot let our pee-pees control us.\n- Can I at weast hab a diapy tange? - asked Pandulo, lisping into baby talk, about to cry, groping his penis through his diaper and shuddering, pressing his knees together. - Mine’s so full that it making the milky boil even more stwongwy. It weawwy wants out, but I’m not going to wet it...\n- It's not a good idea ... - said Vulpulo, reluctantly. - We are in enemy territory.\n- But every step I take makes my warm, wet, ‘tinky diapy rub in my pee-pee! - complained Pandulo, his eyes wet with tears.\n- Hold on firm! - said Birdulo, raising his voice, wishing Pandulo didn’t mention the smell of his diaper. - We came far away. Just a little more and we can change our diapers, all right?\nEveryone nodded, but Vulpulo and Pandulo did not stop whining and whimpering. Birdulo was also very horny ... He swallowed dry and they continued the way to the gateway, which was open. The interior of the castle was dark, but the moonlight entered the many windows, allowing the group to see the interior ...\n- Let's avenge Simiulo, - said Vulpulo, his voice shaky due to desire.\n[center]*    *    *    *[/center]\nThe group explored the castle carefully, finding the bedrooms, the water reservoir, an arena, a library, a vast dining room... until they found stairs that would finally take them up.\n- Every wizard likes to stay on the upper floors of a building - said Birdulo. - So it is better to practice astrology.\n- I thought it was because of their ego - Pandulo said giggling through his pacifier, having forgotten about his penis… for the most part.\n- Actually, I also thought so... - admitted Vulpulo, chewing on the nipple of his pacifier, nervously, peeing more in his diaper and causing a leak.\n- Arrogant wizards are actually very rare… -  said Birdulo, blushing with shame as a fart escaped him.\nThey started climbing the stairs and reached a room without windows. Everything was totally dark.\n- I see nothing - said Pandulo.\n- Neither do I - said Birdulo.\nSuddenly the door behind them closed and locked itself.\n- What happens? - asked Pandulo.\nAnd then, a light, coming from a floating magic globe, lit in the room, revealing that the ceiling, floor and walls were made of mirrors. The images of each member of the group were repeated on the surfaces, several times, and it was difficult to guide oneself in that place, as it was not possible to know exactly where the walls began or ended. Fortunately, the light was not blinding.\n- Let's put the paws on the walls - said Vulpulo. - Then guide ourselves to the door by using the walls as a reference. \nThe group walked straight, hoping to reach the wall, but... the walls and doors moved away from them.\n- The mana level went up - said Birdulo.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSuddenly, Vulpulo, Sciurulo and Birdulo heard Pandulo shout behind them. When they looked back, they saw, besides Pandulo, another panda who looked exactly the same, dressed the same way, with the same equipment as Pandulo. It was impossible, at least at first glance, to tell the difference between them.\n- What's going on here? - Vulpulo asked.\n- I don't know! - both pandas said at the same time, looking at the rest of the group.\nIn a moment of distraction, Sciurulo was attacked by another squirrel, who looked exactly the same as him. Sciurulo looked at his clone, noticing him at the last minute and dodging the attack. When Vulpulo and Birdulo looked at what was happening to Sciurulo, it was already too late: in the fight between the two, they had lost sight of which was Sciurulo and could not tell him apart from his clone.\nThat was when clones of Birdulo and Vulpulo came from the mirrors. After that, the reflections disappeared from the mirrors. Each clone attacked his original, shuffling the group. Sometimes, when a member of the original group gained the upper hand in his fight and went to help a friend, he didn't know who to attack. In his hesitation, his own clone would attack again.\nDuring the battle, Pandulo remembered what the guards at the entrance had said. He then observed which paw his clone preferred to attack with and confirmed that he preferred to attack with his left, while dodging his punches and kicks (since the clone, like Pandulo, was unarmed).\n- Babies! - Pandulo shouted. - The clones are left-handed! Remember that if we are attacked without reason, the paw we write with is important information!\n[center]*    *    *    *[/center]\nThe fight continued, but it was very difficult to win, since the clones also had the same abilities as the originals. At one point, however, Vulpulo managed to pierce his double's defenses and decapitate him. The clone's head hit the mirror wall, staining it with blood. He then looked at his friends and tried to use the trick Pandulo had taught him: to observe the dominant paw during attacks. The enemy was necessarily left-handed. Birdulo had magic to defend himself, but both Pandulo and his clone were incompetent in battle, so Pandulo was safer than Birdulo. Vulpulo, brandishing his sword, began to defend Birdulo. During the two-on-one battle, Birdulo's clone was excellent. He used defense spells more often than his original, since he was not tired, had not resurrected an otter earlier, nor had he performed a leg transplant. Birdulo had already reached a point where he was saving his strength for the final battle, but his clone had his energy reserves completely full.\nPandulo, struggling with his clone, looked at his friends in trouble and had an idea:\n- They are reflections, right? What if we eliminate the globe of light?\nBirdulo, without thinking twice, approved the idea. The two remaining clones looked at the globe of light when Birdulo fired a magic missile at his target, exploding it. The clones disappeared into the darkness of the room, as if they had never been there.\nThe group sat down, each member exhausted. Especially Vulpulo and Birdulo, for they had been injured. Vulpulo had received deep cuts on his arms and legs, where there was no defenses, and Birdulo suffered burns.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- I can heal us - said Birdulo. - But I think I can't use healing spells anymore after that.\n- It is better to cure just a few wounds, then - said Vulpulo. - We don't have to cure ourselves completely.\n- Okay... I'll heal your cuts and my worst burns.\nBirdulo, using the rest of magic energy he had, partially healed the group's injuries, putting his wings over the affected places.\n- We're at the end, for good or bad - Pandulo said.\n- Yes - agreed the other three, Sciurulo now talking again.\n- Whatever the result, it was great to work with you all - said Vulpulo.\nSciurulo did not look at Vulpulo when he said that, assuming that the words of the fox did not include him.\n- This includes you, Sciurulo - said Vulpulo, making Sciurulo look. - We are close to success or failure, life or death. This is a time when we need to stick together and forgive.\nThey got up.\n- I can't even feel Mana - said Birdulo. - Don't ask me for any attack or healing spell from now on. I might be in shape tomorrow again.\nThe group nodded, opened the door and climbed the long spiral stairs, looking at the windows and seeing how much they rose over the forest.\n- We're going high - said Pandulo, afraid.\n- It means we're close.\nAt the end of the staircase, a door. The group opens the door and reaches a vast room, in which there were several mirrors arranged in a circle in the center, a red carpet connecting the door to a throne, in which he was sitting black cat, with brightly yellow eyes: Sorĉistego.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSorĉistego had a purple pacifier, a long black vest, which had a red stripe going from the shoulder to the very base of the vest. It was open, so one could see his chest, overweight belly and black diaper, which had red tapes.\n- You are not the first to arrive here - said Sorĉistego. - Others have come to my castle and even some have come to this room where we are.\n- This castle is not yours! - said Vulpulo. - We know that you are only using Sorĉistego's body! You are a demon possessing him!\n- It is true that I am possessing him, but as long as I am in this body, everything that belongs to him is mine.\n- Set him free! - said Birdulo.\n- You are in a pathetic physical condition and you cannot do anything against me. Think about it: if you attack me or, worse, kill me, I will remain, but the magician you want to save will be wounded under your paws.\nThe group looked at each other. The demon was right... If they attacked, they would hurt or even kill the very one they came to save...\n- What will it be? - insisted the demon. - Will you attempt to murder this innocent feline?\nThe group looked back at Sorĉistego, who was rising from his throne. Suddenly, the group members' vision began to blur. As Sorĉistego walked slowly towards them, their bodies were overcome by great pain, falling convulsively to the floor. Pandulo was the first to scream. Sciurulo only moaned. Birdulo cried, but Vulpulo bravely contained all his sounds. The sensation was like that of several jellyfish tentacles on exposed skin, a diffuse pain, felt throughout the body, but that did not begin in any one place. Sorĉistego stood in front of the group and each member of the group began to be absorbed by the floor, as if they were liquids being drunk by a sponge. At the end of the process, the four heroes fell into what seemed to be a bottomless pit.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSciurulo was the first to wake up. He looked around. His wrists and ankles were bound with chains that hung from the wall to which he was chained, along with his colleagues on his right and strangers on his left. Ahead of him, a large rotating saw, five meters in diameter, halfway into the wall, currently turned off, threatened them, about a meter away from their exposed bellies. The only source of light were candles lit along the corridor where they were chained.\nBelow them, a grate served as a floor. It was covered in the entrails of other animals who had died victims of that saw, still peacefully turned off. The blood of the victims had certainly passed through the grate, reaching whatever was below.\n- Guys, wake up - said Sciurulo.\nLittle by little, Pandulo, Vulpulo and Birdulo woke up.\n- Where are we? - asked Pandulo, before realizing the situation.\n- Certainly in the castle dungeon, about to be executed - said Sciurulo.\n- We have to get out of here! - said Vulpulo.\n- I rested enough to cast a spell that will free us from the chains... - said Birdulo, immediately, soon adding with an air of great seriousness: - But I can only use it on three of us.\nEveryone looked at each other, including Birdulo.\n- We need to choose one of us to die, assuming that the saw will turn itself on to kill us - Birdulo concluded.\n- Don't you just need to sleep a little more to recharge your strength? - asked Pandulo.\nAs soon as Pandulo finished speaking, the rotating saw began to emit an electric sound and slowly start to spin.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- I want to go - said Sciurulo. - Let me die.\n- You? - asked Pandulo. - I am much more useless than you!\n- But I have done so many evil deeds in my life and I know for sure that there are still more to come, because I cannot control myself.\nBirdulo interrupted:\n- I can let you three go and die myself.\n- But you and Vulpulo are the two most useful - said Pandulo. - If one of you dies, the kingdom will die with you too!\nThe spinning saw reached its maximum speed and the wall in front of the captives began to approach. Screams came from below, through the grate:\n- Please, no more!\n- We can't stand drinking this vile blood any longer!\n- I will drown in my vomit!\nThe blood and smaller insides of the captives fell through the grate and, judging by the screams, \"fed\" the captives below.\n- We don't have time! - Sciurulo shouted, starting to cry. - I don't want to live with this guilt anymore!\nBirdulo, shedding tears, conjured the spell that undid the chains of Vulpulo, Pandulo and himself. They fell onto the filth of the grate. Since the saw was shaped like a disc, those who were closest to the middle of the wall died first. The mad wailing filled the ears with noise and the hearts with terror. Pieces of the other prisoners fell onto the grate and sounds of eructation, belching, coughing and vomiting were heard from the darkness under the grate.\nBefore the saw touched Sciurulo, he panicked and began to scream, while his three friends, in despair, tried to undo the chains, at least from the ankles, which was what they could reach. No diaper remained clean.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSuddenly, an arrow with an explosive attached to it flew into the opening from which the spinning saw protuded. The explosive detonated and the saw bent, making it impossible to spin anymore. Those who had not yet been cut, among whom was Sciurulo, looked at the miracle that had happened before them. With great effort, Vulpulo opened the shackles that bound Sciurulo.\n- Who did this? - Vulpulo asked into the corridor.\n- I, Lutrulo, did it - said an otter, carrying a bow and a quiver with arrows.\nThe otter's diaper was leaking, full of clear urine, almost like water, but also of feces green as chlorophyll.\n- You are the father of the otter we saved - said Pandulo, remembering the face of Sciurulo's savior.\n- Yes... - said the otter. - I came for revenge.\nThe group made silence, to listen to Lutrulo's story.\n- After you left Saudade, a squad of bloodthirsty wolves went there to avenge the wolves you killed. I managed to escape... but my son died. I realized that unless Sorĉistego is brought to his senses, there is no point in fighting off one attack, because others will come. I have nothing left to lose, neither family nor home. I care not if he kills me, but I want to die trying to bring Sorĉistego back or trying to eliminate him!\nThe group remained silent. Up until that moment, their quest had been misery upon misery and failure upon failure. It was clear that they could not defeat Sorĉistego. But, hearing the story of the otter, they also wanted to die trying.\n- We must find ways to exorcise the demon in Sorĉistego - Birdulo said.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- There is a library somewhere in the castle - said Lutrulo.\n- Maybe there is a manual there for performing exorcisms or something like that... - said Pandulo. - What do you think, Birdulo?\n- Of course... - said Birdulo, casually groping his crotch to calm his nerves. - Do you know where the library is, Lutrulo?\n- When Sorĉistego was still a good animal, I came here to do some plumbing work - explained Lutrulo. - Sorĉistego showed me all the rooms. I told him that all he had to do was show me where the leak was. But he told me that I would need to see the whole castle for a future occasion. At the time, I didn't understand what he meant by that, but now I see that perhaps he already knew everything that would happen to everyone.\n- So why didn't he take measures against it? - asked Vulpulo.\n- Knowing that something will happen doesn't necessarily give you the means to prevent it - explained Birdulo. - It's like death: knowing that you're going to die doesn't grant you the ability to take any measures against it, because you can't avoid it.\nThe group went up the stairs, leaving the dungeon. They returned to the ground floor.\n- Oh, oh... - Pandulo sighed, his penis all erect again.\nEveryone looked at the panda. All of their diapers were so full that they were leaking, except for Lutrulo's. Pandulo seemed so aroused that he had trouble walking. He was sucking on his pacifier hungrily. His eyes were watered and he seemed on the verge of crying. The poor panda was squirming his thighs, his hand-paws clenched into fists as he tried to keep them above the waist line. The scene was making the rest of the group horny too. They looked at each other and sighed among themselves. Birdulo, who was touching himself through the diaper, stopped what he was doing. Vulpulo hardened in record time. He also began to whimper.\n- We have to be strong - said Birdulo.\n- It's hard - said Pandulo. - I can barely stand it.\n\n[center][b]Español.[/b][/center]\n\nLa plaza de la ciudad estaba llena después de que el rey convocó a los ciudadanos para un anuncio público. El rey casi nunca hizo eso, ya que los anuncios públicos generalmente significaban problemas y los problemas eran raros en un reino tan próspero. Desde el balcón del palacio de mármol, el rey apareció y pidió silencio a los de la plaza antes del palacio. El silencio se hizo casi como mágicamente.\nEl rey, un león gordo, vestido solo con la túnica real, un collar unido a un chupete dorado y un pañal debajo de la túnica, un pañal que no le importaba mostrar, comenzó su discurso:\n- Mi gente, sabes que estamos en guerra contra las fuerzas más allá de nuestra imaginación. Sabes que, justo en nuestras fronteras, las tropas de un señor demoníaco amenazan con destruirnos, como lo hicieron con los reinos vecinos. Por lo tanto, necesitamos más soldados a nuestro ejército para atacar al enemigo antes de que nos ataque.\nLos animales reunidos en la plaza de la ciudad comenzaron a temblar de esas palabras. El reino ya había entrado en la guerra antes y la guerra es siempre una experiencia traumática. Pero nunca el reino había sido amenazado por un ejército sobrenatural. Discretos sonidos silbantes provienen de la multitud, ya que algunos de ellos orinaban en sus pañales por miedo. Los animales más patriotas ya pensaban en alistarse y luchar por su reino, pero la mayoría de los animales estaban dispuestos a rendirse o huir. Fue entonces cuando el rey advirtió:\n- Escape no es una opción, ya que se acercan a todos nuestros bordes. Estamos rodeados. Quien intente abandonar el reino será víctima de los demonios que nos rodean.\nAlgunos de los animales más débiles se desmayaron. Otros ensuciaron sus pañales, temblando aún más. Nunca la situación del reino, o más bien, la situación de todo el continente había sido tan crítica.\n- ¡Pero hay esperanza, caballeros! - continuó el rey, llenando discretamente su propio pañal con su orina matutina. - Además de aumentar el número de nuestro ejército, ¡siempre podemos pedir ayuda al gran mago Sorĉistego! Nos ayudó a ganar la última guerra, hace doce años, todo gracias a su intelecto y dedicación. Puede ayudarnos, pero no responde a nuestras cartas. Envié algunos emisarios al pueblo al norte, donde está su castillo, pero ninguno de los emisarios regresó. Por lo tanto, además de pedir que la mayor cantidad posible de animales se unan al ejército, también les pido que aquellos que no tengan el coraje de enfrentar los horrores de la línea del frente van a la aldea del norte y se encuentren a Sorĉistego, para que pueda ayudar. Si ganamos esta guerra, todos los que prueben su participación estarán exentos de impuestos y recibirán una fracción de la riqueza del reino.\nLos animales se miraron y susurraron entre sí. Aquellos que no tenían estómago para la guerra pero tenían un espíritu aventurero estaban entusiasmados con la posibilidad de ayudar de esa manera. Algunos ya estaban organizando grupos para ir al norte. Otros planeaban ir solos.\n- Eso es todo - el rey terminó. - Aquellos que quieran alistarse, hablen con uno de los guardias. Y aquellos que quieren descubrir el paradero de Sorĉistego ya pueden ir.\n[center]*    *    *    *[/center]\nPandulo, un panda joven y gordo, entró en la posada local. Llevaba consigo un tomo casi en blanco, en el que después tomaría notas. Llevaba un pijama que se podía abrir por la parte inferior, de modo que podría cambiar fácilmente el pañal si era necesario. Su pañal, de hecho, estaba lleno de su orina matutina, y su pene estaba erecto y sensible. En su boca había un chupete verde.\nAl entrar en la posada, Pandulo caminó hasta el centro de la entrada y comenzó a hablar en voz alta a los presentes:\n- ¡Atención a todos! Yo, el gran cronista Pandulo, estoy reclutando animales para buscar a Sorĉistego, el gran mago desaparecido. ¿Alguien está interesado?\nPor desgracia, la mayoría de los animales allí ya tenian sus propios grupos. Además, Pandulo no parecía fuerte ni particularmente inteligente. Era solo un panda. Los que no estaban hablando de sus propios grupos de búsqueda estaban hablando de alistarse en el ejército o alquilar habitaciones en las cuales pasar la noche.\n- ¡Oyanme, carajo! - dijo Pandulo. - ¡Piensen en el dinero que podríamos ganar juntos! ¡Puedo ser útil y también me gustaría dar a conocer las hazañas de los héroes que van conmigo!\nA nadie le interesó. Nadie quería cuidar a un cronista en una misión tan seria. Estaba claro para todos que la probable intención de un cronista en una misión como esa era dejar que los demás hicieran el trabajo peligroso mientras él escribía lo que estaba sucediendo, desde una distancia segura. Luego, le diría al rey que había participado en la misión y que también merecía la recompensa monetaria. La gente ya lo había visto antes y ese truco era viejo. Pandulo, sin embargo, no sabía que era un truco viejo. ¡Se le ocurrió la noche anterior! Lamentablemente, parece que muchos otros también concibieron ese truco por sí mismos muchas veces antes...\nPandulo estaba fallando en llamar la atención, cuando un joven zorro gordito, que solo vestía una camisa sin mangas y un pañal que goteaba, se acercó a Pandulo. El pañal del zorro tiene un bulto distintivo, lo que deja en claro a todos que el zorro estaba extremadamente cachondo.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Hola - dijo el zorro, ignorando su erección.\n- Hola - dice el panda. - ¿Quieres unirte a mi grupo?\n- Bueno, en realidad, uno de nuestros miembros insistió en que se añadiera un cronista al grupo para gestionar nuestra comunicación con otros animales. No pudo encontrar un bardo libre, así que nuestro jefe decidió que un cronista sería suficiente.\nPandulo se sintió un poco ofendido por eso; quería ser el líder del grupo, pero allí estaba, siendo reclutado. Pensó en negarse, pero nadie quería tenerlo como líder. Si iba solo, moriría. Pero al menos recibiría la recompensa solo por mediar en las comunicaciones.\n- ¡Está bien! - dice Pandulo. - Llévame al líder de tu grupo, amiguito.\n- ¡Genial! - dijo el zorro. - ¿Cómo te llamas?\n- Soy Pandulo.\n- Soy Vulpulo.\nSe abrazaron, sus entrepiernas se presionaron juntas e intercambiaron palmaditas en el trasero. Vulpulo se estremeció y apretó un poco más fuerte, jadeando un poco.\n- Está bien - dice Vulpulo, rompiendo el abrazo, con el pene a punto de correrse en el pañal. - Vámonos.\nY con eso, Pandulo y Vulpulo salieron de la posada y se dirigieron a la taberna. Pandulo nunca había estado en una taberna antes, porque todos allí eran grandes y de aspecto malvado, y se emborrachaban y se ponían violentos todas las noches. Vulpulo, sin embargo, entró con mucha calma. Pandulo lo siguió. Había pocos animales, porque el miedo a la guerra los estaba llevando a casa, al ejército o a una huida desesperada. La taberna, un lugar de diversión y relajación masculina, era el último lugar al que alguien pensaría ir en una situación tan difícil.\nEn una mesa estaban sentados un pájaro, una ardilla y un mono. El pájaro llevaba una túnica de mago, que cubría su pañal. Bebía leche de un biberón y su chupete blanco descansaba sobre la mesa. Tenía un comportamiento alegre y sonreía mientras hablaban acerca de sus orígenes. La ardilla vestía pantalones cortos y una camiseta sin mangas. Sus manos presionaban contra su ingle y sus piernas se movían sin tocar el suelo. Disfrutaba de la charla, pero su cuerpo parecía nervioso y ansioso debajo de la línea de la cintura. Estaba chupando con fuerza un chupete gris. El mono estaba con su armadura de guardia real. Tenía una cuerda larga alrededor de su cuello, de la que colgaba un chupete negro. Todos estaban comiendo un gran pescado frito. Al ver a Pandulo, el pájaro le hizo un gesto con la asa. La mirada de los demás lo siguió rápidamente.\nVulpulo se sentó, goteando en la silla y suspirando profundamente, logrando reprimir un orgasmo.\n- Encontré a alguien - dice él, con la voz temblorosa.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Entonces - dijo el mono. - ¿Cómo te llamas?\n- Pandulo - dijo el panda.\n- Soy Simiulo - el mono luego hizo un gesto a sus colegas, primero a la ardilla... - Y este es Sciurulo - y finalmente al pájaro. - Y este es Birdulo.\n- Encantado de conocerte - Pandulo dijo.\n- Necesitamos a alguien que haga la mediación...\n- Ya lo sé - dijo Pandulo, interrumpiendo el mono y poniendose parado sobre su silla, el repentino movimiento haciendo que su pijama se abriera entre sus gordas piernas, revelando su muy amarillo y caliente pañal. - Y me alegra que hayas elegido mis servicios para ello. ¡No te arrepentirás de permitirme trabajar para ti! Yo puedo...\n- Nunca me interrumpas - dijo Simulo, el único en la mesa que no parecía sufrir de obesidad, aunque Simiulo todavía era bastante \"gordito\". - El líder de este grupo soy yo y exijo disciplina y respeto a la jerarquía.\nSintiéndose regañado, Pandulo se hizo pis. Su pañal se filtró, mojando su pijama aberto. Se acurrucó los dedos de los pies y tocó sus rodillas una a la otra, pues la sensación de alivio fuera muy fuerte.\n- Sí, señor - dijo Pandulo, inmediatamente cambiando su tono de voz.\n- Muy bien - dijo Simiulo, mientras Birdulo, consciente del accidente de Pandulo, se rió discretamente. - Como estaba diciendo, necesitamos a alguien que media entre nosotros y los animales que podamos encontrar en nuestro camino. Al principio, quería un bardo, pero no encontramos uno, así que bajé mis expectativas.\n\"Entonces, ¿soy un 'al menos'?\" Pandulo pensó, ofendido de nuevo.\n- Nos ayudará en esto si desea ingresar a nuestro grupo - dijo Simiulo. - ¿Qué dices?\nTomó unos segundos hasta Pandulo preguntar:\n- ¿Ya puedo hablar?\n- Sí, idiota - dijo Simiulo, poniéndome la mano en su rostro, mientras Birdulo se reía.\nUn sonido silbante de corta duración vino del pañal de Sciurulo, ya que la escena cómica lo hizo reír y orinar un poco en su pañal. Sin embargo, interrumpió el flujo, sin querer vaciar completamente su extremadamente llena vejiga.\n- ¡Lo acepto! - dijo Pandulo, aceptando la oferta.\nSe dieron las manos, las patas y las alas, y luego fueron a sus casas para recoger sus cosas antes de partir.\n[center]*    *    *    *[/center]\nEn casa, los protagonistas cambiaron ropa y pañales. Después, se reunieron en la salida norte de la capital. Pandulo estaba en otro pijama, pero también con un pequeño sombrero de bebé. Y además, ya estaba chupando su chupete. Vulpulo estaba en un nuevo pañal, uno blanco con cintas amarillas, su espada descansando en una vaina unida a su cuerpo por una cuerda. Simiulo tenía menos armadura, ya que caminaría principalmente y es incómodo caminar con una armadura completa. Luego eligió ponerse armadura solo en el peto, los brazos, las piernas. El resto estaba protegido por una ropa de cadenas bajo la cual estaba su pañal. Sciurulo estaba vestido con su estilo habitual: una camisa sin mangas y pantalones cortos, con un pañal debajo. También llevaba una mochila con su material para hacer explosivos. Birdulo estaba en una túnica más modesta y llevaba una mochila que contenía libros y materiales alquímicos. Ninguno de ellos parecía estar sexualmente excitado, aunque Sciurulo parecía nervioso...\n- He aquí, estamos listos - dijo Simiulo. - ¿Han dicho vuestras oraciones?\nUno por uno, los protagonistas dijeron que sí.\n- Vamos - dijo Simiulo.\nEl grupo comenzó a caminar, dejando la capital. El camino hacia el pueblo norte, donde está el castillo de Sorĉistego, cruzaba una llanura, una ciudad a los bordes de un río, el río en sí y un bosque. A lo largo de la llanura, el grupo de Simiulo vio a otros aventureros yendo al mismo lugar. Algunos solos, otros en grupos.\nDurante la caminata a través de la llanura, Birdulo dejó de caminar.\n- Bebés - él dijo. - El nivel de mana ha cambiado.\nLos otros miraron a Birdulo.\n- ¿Cómo lo sabes? - preguntó Pandulo.\n- Tengo aptitud mágica - dijo Birdulo. - Puedo sentir el nivel de mana local.\n- ¿Qué significa eso? - pregunta vulpulo.\n- Los hechizos lanzados en esta área son más poderosos que los lanzados en la mayoría de las demás.\nBirdulo todavía estaba hablando cuando Simiulo preparó su lanza.\n- ¡Zombies! - él dijo.\nA pesar de ser la mañana, cuando la nigromancia es más difícil de hacer, varios cadáveres salían del suelo.\n[center]*    *    *    *[/center]\nVulpulo tomó su espada. Sciurulo preparó su cuchillo. Birdulo cerró los ojos y comenzó a susurrar palabras mágicas. Y Pandulo... no hizo nada. Pandulo estaba paralizado ante la certeza del combate. Comenzó a mearse y a chupar su chupete con fuerza, poniendo una mano cerca de su pecho mientras la otra frotaba su entrepierna nerviosamente, con los ojos llenándose de lágrimas. Vulpulo, al darse cuenta de que Pandulo no podía luchar, se acercó a él y le dedicó una suave sonrisa, diciéndole:\n- No te preocupes. Las cosas saldrán bien.\nPandulo no se calmó, chupaba su chupete mientras se toqueteaba la entrepierna a través del pañal y el pijama. Seguía estando cerca de un ataque de nervios.\nLos zombies estaban armados con lanzas, espadas, escudos y cascos. Finalmente, cuando entre diez y quince zombies rodeaban al grupo, los muertos hicieron su carga.\nUno de ellos intentó cortar a Simiulo, pero el mono fue más rápido, esquivó el golpe y metió la punta de su lanza dentro del casco del zombi, atravesándole la cabeza. Otros zombis intentaron golpear a Sciurulo, que esquivó con gran habilidad, pero con cada esquiva, le salía un poco de orina, mojando su pañal. Su vejiga estaba llena desde el día anterior y, si quería esquivar, era imprescindible permitir el alivio. El suave olor de pañal orinado hizo su pene ponerse parado. Birdulo también esquivó con facilidad, todavía susurrando sus palabras mágicas, sin perder la concentración. Luego hizo que una ráfaga de viento circular saliera de sus alas, destruyendo a los zombis más débiles.\nVulpulo atacaba a los zombis mientras defendía a Pandulo, que ahora abrazaba la espalda del zorro.\n- Sigue aguantando - le dijo Vulpulo a Pandulo. - Si alguien viene por detrás, dímelo y me daré la vuelta para atacarlo.\n- ¡Está bien! - gritó Pandulo, llorando y chupando su chupete como un bebé.\n[center]*    *    *    *[/center]\nLa batalla continuó y el grupo, ahora con pañales muy mojados, no era el único grupo en pelear. Otros muertos vivientes estaban atacando a otros aventureros que pasaban por la llanura y cada muerto viviente que era derrotado rápidamente se regeneraba.\n- ¡El hechizo tiene un área! - dijo Birdulo. - Cada hechizo tiene un área de influencia. Si corremos y pasamos por los muertos vivientes, ¡no lo seguirán!\n- ¡Cargaremos adelante! - gritó Simiulo. - ¡Ahora!\nTodo el grupo comenzó a correr, tratando de atravesar a los muertos vivientes, pero Pandulo, que todavía estaba abrazado a Vulpulo, estaba obstaculizando el escape.\n- Puedes dejarme ir ahora - dijo Vulpulo. - O ambos moriremos.\nPandulo liberó a Vulpulo y corrió. Finalmente, cuando todos en el grupo corrieron lo que parecían ser cien metros del sitio de ataque, los muertos vivientes realmente dejaron de seguirlos. Los que lo intentaron, perdieron la energía que les animaba.\n- ¡Uf! - dijo Sciurulo, cuyo pañal estaba empapado hasta el borde, goteando a sus pantalones cortos, dejando húmeda su entrepierna - Nunca corrí tanto como ahora.\n- No tenemos hábito de enfrentar a seres sobrenaturales - dijo Vulpulo, quien no solo tenía un pañal húmedo, sino también una fuerte y caliente erección, debido a la maravillosa sensación del pañal contra su parte privada.\nSimiulo luego miró a Pandulo y se acercó a él.\n- Escucha - dijo Simiulo, con un tono severo. - Si quieres ser parte de nuestro grupo, debes aprender a enfrentar tus miedos.\nPandulo miró sus propias patas, incapaz de decir algo en su defensa. Se chupó su chupete patéticamente, mientras tocaba lentamente y acariciaba su parte privada a través del pañal y pijamas, con la esperanza de consolarse. Vulpulo luego se puso junto a Pandulo.\n- Enseñaré a Pandulo a defenderse - dijo Vulpulo. - ¿Qué me dices?\nPandulo miró a Vulpulo y lo abrazó, haciendo que sus entrepiernas presionen. Vulpulo frotó sus patas en la espalda de Pandulo y le dio algunas palmaditas al trasero del panda.\n- Lo siento - dijo el panda.\n- Relájate - dijo Vulpulo, mientras su pene palpitaba en su pañal, debido a la presión del abrazo.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- ¿Ya estamos llegamos? - preguntó Vulpulo, cuyo pene pulsaba insistentemente.\n- Estamos casi en el pueblo de Riverside - dijo Simiulo. - Seas paciente.\nVulpulo suspiró, mirando su pañal, preocupado, porque su excitación sexual estaba muy fuerte. Su pañal empapado se estaba apretando bien en su pene muy erecto y cada paso le dio más placer. A veces, a Vulpulo venia un cosquilleo en sus genitales, señalando que un orgasmo estaba cerca, pero Vulpulo siempre lograva contenerse. Vulpulo apretaba su pene a través del pañal, deteniéndose antes de que su cuerpo tuviera oportunidad de eyacular. Pandulo tenía un problema similar, pero no tan grave como el de Vulpulo. El pene de Pandulo, por ejemplo, era más pequeño. Y Pandulo tenía un pijama sobre el pañal, lo que hizo que su excitación fuera más difícil de notar. Birdulo y Sciurulo estaban tranquilos.\n- Entonces, ¿qué haremos cuando llegarmos allí?- preguntó Sciurulo, cuyo pañal también estaba muy agradable, pero Sciurulo logró mantenerse bajo control y no obtener una erección.\nEn verdad, Sciurulo tenía un grave problema: su motivación en aquella aventura era el perdón de sus crímines. Sciurulo no era solo un ladrón, pero también un violador. Y le estaban venindo las ganas de hacer una víctima. Pero él siempre lograva reprimirse. “¿Hasta cuando?”, él pensaba. Sciurulo sabía que no podría contenerse para siempre…\n- Simple - dijo Simiulo. - Tomaremos un bote al otro lado del río.\n- Aparte del ataque de los zombis - dijo Birdulo. - todo va sorprendentemente bien.\n- Es notable que nadie resulte herido - dijo Vulpulo.\nSolo Pandulo no participó en la conversación. Todavía se sentía mal por el incidente. A pesar de que solo quería el dinero, no esperaba que la sensación de inutilidad lo hiciera sentirse tan culpable. Simiulo se dio cuenta.\n- Vulpulo - dijo Simiulo. - ¿Podrías consolarlo?\nVulpulo se acercó a Pandulo mientras el grupo todavía caminaba y sonrió al panda, dándole algunas palmaditas en su trasero, de manera suave e invicional. Vulpulo frotó el aire por una fracción de segundo, deseando poder frotar el pañal de Pandulo con lo suyo, pero no se permitió. Las palmaditas tuvieron un efecto en el panda: la erección de Pandulo se intensificó y miró a Vulpulo, preocupado, chupando su chupete todavía. Vulpulo le puso su propio chupete en la boca, para calmar sus sentimientos sexuales.\n- No te preocupes - dijo Vulpulo. - Te enseñaré a defenderte, ¿recuerdas?\n- No sé ...- dijo Pandulo, usando sus manos para frotar su erección a través del pijama y el pañal mientras caminaba. - Mi negocio es la escrita.\n- No le costará nada aprender una nueva habilidad, excepto su tiempo y un poco de energía.\nPandulo pensó un poco y asintió, justo cuando el grupo llegó al pueblo de Riverside.\n[center]*    *    *    *[/center]\nEn el pueblo ribereño, el grupo decidió descansar en una posada. Todos, incluso Simiulo, necesitaban un cambio de pañal. De camino a la posada, Sciurulo se detuvo, se puso en cuclillas y empezó a hacer caca en el pañal, aliviando por completo sus intestinos. Suspiró, sonrió tontamente, chupando su chupete. Se tocó la ingle y el trasero, sintiéndose muy cachondo. Chupó con fuerza su chupete, viendo estrellas y sintiéndose un poco mareado por esa maravillosa excitación.\n- Chicos - dijo. - Necesitamos tomarnos un descanso. Urgentemente.\nSimiulo llamó a la puerta de la posada y un oso grande y gordo, vestido solo con un pañal empapado en orina, una bata y unas sandalias, abrió la puerta.\n- ¿Clientes? - preguntó, presionando su gran mano sobre su erección a través de su pañal muy usado.\n- Sí - dijo Simiulo. - Solo necesitamos unas horas. No tiene por qué ser toda la noche. ¿Puedes vender horas sueltas?\n- Ha habido muy pocos clientes últimamente, así que puedo hacer una excepción y vender horas sueltas. Adelante.\nEl grupo caminó hacia la habitación donde se alojarían. Sciurulo se sentó en una silla y comenzó a frotar su trasero contra ella, sintiendo la caca esparcida por su trasero. Su erección palpitaba con fuerza. Sciurulo sabía que eyacularía si intentaba tocarse, así que se contuvo. Pandulo y Vulpulo estaban en una situación muy similar, especialmente Vulpulo. El zorro y el panda se sentaron en la cama y se acariciaron, gimiendo de pura excitación. Birdulo y Simiulo observaron la escena, preocupados.\n- Será mejor que cambiemos pañales - dijo Birdulo, que también estaba peligrosamente excitado. - Si no lo hacemos, es probable que todos derramemos nuestra leche.\n- Está bien - asintió Simulo. - Prepárense para los cambios de pañales, bebés. Pandulo y Vulpulo se cambiaban el uno al otro. Birdulo y Sciurulo hacían lo mismo entre sí. Simiulo cambiaba su propio pañal en el baño conectado a la habitación.\n[center]*    *    *    *[/center]\nPandulo le quitó el pañal a Vulpulo, ya que el zorro parecía necesitarlo más. Vulpulo tenía una erección muy fuerte, húmeda, muy cachonda, palpitante. El zorro chupó su chupete y se cubrió los ojos, avergonzado.\n- Estoy a punto de explotar - dijo. - Trato de ser fuerte, pero no sé si lo lograré...\n- Lo lograrás - dijo Pandulo.\nDe los suministros que trajo el grupo, Pandulo tomó algunas toallitas húmedas, comenzando a limpiar a Vulpulo, que estaba tratando de relajarse. Vulpulo levantó las piernas, para que Pandulo pudiera limpiar su trasero. Cuando el trasero de Vulpulo estuvo limpio, Pandulo quitó el pañal sucio de debajo del zorro. Vulpulo ya había perdido casi por completo su erección. Pandulo luego frotó talco en el trasero de Vulpulo y aplicó un poco de loción para bebés en el área. Luego, Vulpulo bajó las piernas, relajándose.\nEl alivio no duró mucho, ya que Pandulo comenzó a limpiar la ingle de Vulpulo. El zorro gimió y su erección comenzó a regresar mientras su pene era limpiado. Vulpulo gimió más y empujó su pene contra las manos de Pandulo. La erección de Pandulo también estaba goteando y hormigueando, gracias a la exhibición lasciva, su pañal lleno y la abstinencia. Su lechita hacia presión, tratando de llegar al pene.\n- Contrólate - dijo Pandulo a Vulpulo y también a si mismo.\n- Pañales... ¡Soy un bebé! - dijo Vulpulo, comenzando a perder el control. - ¡Mi lechita, Pandulo! ¡Mi lechita quiere salir por mi pilín!\n- ¡No lo permitas!\n- ¡No puedo! - dijo Vulpulo, empezando a llorar. - ¡Mi pilín va a reventar!\nPandulo pausó el cambio de pañal y esperó a que Vulpulo se calmara. El zorro trató desesperadamente de frotar su pene en el aire, su trasero golpeando repetidamente el pañal limpio debajo de él. Gimió en voz alta y sus manos se apretaron en puños. Vulpulo estaba mordiendo la tetina de su chupete, mostrando sus dientes y llorando como un bebé.\nPandulo frotó el vientre de Vulpulo, calmando al zorro.\n- Calmate - dijo Pandulo. - Solo respira...\nVulpulo suspiró en voz alta y respiró lentamente, calmándose. Cuando Vulpulo perdió por completo la erección, Pandulo continuó limpiando.\n- Lo siento... - dijo Vulpulo.\n- Está bien - dijo Pandulo. - Mi leche también está hirviendo...\nPandulo frotó talco en los genitales de Vulpulo, que rápidamente se excitaron por completo nuevamente. Vulpulo estaba a punto de tener un orgasmo accidental, pero, con la aplicación de la loción, Pandulo le colocó el pañal nuevo a Vulpulo, terminando el cambio. El zorro se frotó la entrepierna a través del pañal, gimiendo.\n- Gracias - dice, a través del chupete.\n- No te preocupes por eso - dice Pandulo. - Ahora, tú me vas a cambiar el pañal.\n[center]*    *    *    *[/center]\nAl lado de Vulpulo y Pandulo, Birdulo y Sciurulo estaban cambiando sus pañales. De hecho, Sciurulo ya había cambiado el pañal de Birdulo. El pájaro se había comportado muy bien durante el cambio de pañal. Pero ahora era el turno de Sciurulo para tener un cambio de pañal. Birdulo abrió el pañal de Sciurulo, exponiendo la erección de la ardilla.\n- ¿Preparado? - preguntó Birdulo.\nSciurulo estaba jadeando un poco.\n- Necesito decirte algo - dijo, preocupado.\n- Puedes decirme cualquier cosa - dijo Birdulo, en un tono compasivo. - ¿Qué pasa?\n- Te dije, antes de conocer a Pandulo, que estoy en esta aventura también buscando perdón por mis crímenes. Ya sabes que yo era un ladrón, pero eso no es lo que me llevó a la cárcel. Como ladrón, soy muy bueno.\n- ¿Entonces fuiste a la cárcel por un delito más grave?\n- Violación.\nVulpulo, que estaba cambiando el pañal de Pandulo, dejó caer el pañal que estaba en sus manos y rápidamente comenzó a perder su erección. El chupete en la boca de Pandulo cayó. Birdulo no sabía cómo reaccionar. Afortunadamente, Simiulo estaba en el baño y no había escuchado lo que Sciurulo acababa de decir.\n- ¿Y por qué decirnos esto ahora? - preguntó Birdulo, manteniendo su compostura de la mejor manera que pudo.\n- Porque siento que mis deseos regresan - Sciurulo respondió. - Cuando miro los traseros de ustedes, siento que quiero agarrarlos y frotarlos, teniendo sexo con ellos. Pero no quiero caer en mis viejos malos hábitos.\nBirdulo se sintió mal por eso, pero no de la misma manera que Vulpulo o Pandulo se sintieron. Mientras que el zorro y el panda estaban ofendidos por lo que Sciurulo había dicho, Birdulo vio en la ardilla a alguien que quería regenerarse. Birdulo era muy suave... y no podía sentirse enojado con Sciurulo.\n- Está bien - dijo Birdulo. - ¿ Como puedo ayudarte?\n[center]*    *    *    *[/center]\nMientras tanto, en el baño, Simiulo se cambiaba el pañal. Se había deshecho de su armadura. Su secreto para no tener erecciones como los demás era un pequeño dispositivo de castidad que contenía su pene, impidiendo las erecciones por completo. Todos los animales de la guardia real llevaban algún dispositivo así para mantenerlos libres de distracciones. Su pene le dolía dentro del dispositivo de castidad, pero él ignoraba el dolor. Había estado excitado durante mucho tiempo, pero no podía conseguir una erección debido al dispositivo. Suspiró y se limpió. Había hecho caca cuatro veces y su pañal podría haber goteado y suciado su armadura, si no se hubiera cambiado a tiempo. Afortunadamente, cambió el pañal a tiempo. Se quitó el dispositivo de castidad y finalmente su pene quedó libre, teniendo una erección completa. Completamente desnudo, decidió bañarse, en lugar de solo limpiarse, ya que eso lo libraría de su erección. El agua estaba tibia, ideal para bañarse, lo relajaba y hacía que su pene se calmara. Después del baño, Simiulo se sentó en el inodoro y esperó hasta que estuvo lo suficientemente seco, antes de ponerse de nuevo el dispositivo de castidad, un pañal nuevo, la cota de malla y la armadura.\n- Mucho mejor - se dijo a sí mismo.\nSimiulo salió entonces del baño, encontrando a sus compañeros ya con pañales cambiados.\n- No podemos parar aquí - dijo Simiulo. - Sólo necesitábamos cambiarnos. Tomemos algo de comer por el camino y vámonos.\n- Está bien - dijeron Pandulo y Vulpulo al mismo tiempo.\nBirdulo le sonrió a Sciurulo y le dio una palmadita en la espalda. Sciurulo esbozó una sonrisa algo tímida, algo forzada. El grupo abandonó la posada después de pagar su corta estancia y también un almuerzo para llevar. Después de eso... llegaron al puerto, que estaba cubierto por una fina capa de niebla.\n[center]*    *    *    *[/center]\nEn el puerto, el grupo buscó un capitán de barco que podría llevarlos a través del río. Con la venida de la nocha y la niebla delgada, no había capitanes disponibles. De hecho, solo había un pescador. Era un alce grande y muy gordo, vestido con un pañuelo modesto, un pañal bien lleno, botas y una camisa abierta. Estaba sentado en el muelle donde estaba atado su bote. El bote era de tamaño mediano, suficiente para llevar cómodamente a veinte personas. El pescador estaba frotando su erección a través de su pañal, disfrutando de la sensación electrizante, dando placer a su pene. Su mirada se perdia y su mente estaba vacía, mientras que su mano daba placer a su miembro. Estaba tan lleno de \"leche\" como Simiulo e sus amigos, que estaban a punto de hablar con él. Su pañal estaba maloliente, realmente lleno y con fugas de orina y incluso heces. El olor a pañal maltratado se podía sentir a diez metros de distancia, excitando a Vulpulo y Pandulo, los cuales oleavan al aire, sentindo las ganas de hacer el amor con sus próprios pañales.\n- Disculpe - dijo Simiulo. - ¿Puedo hablarte?\nEl alce, sin detener su propio placer, sino que lo intensifica al balancearse de un lado a otro y causando más fuga de desechos, miró al grupo.\n- ¿Que pasa? - dijo el alce, con una voz ligeramente inestable debido al placer sexual.\n- Necesitamos a alguien que nos lleve al otro lado del río - continuó Simiulo. - Es una misión en nombre del rey.\n- ¿Es así? - dijo el alce, deteniendo el frotamiento de su miembro varonil. - ¿Puedes probarlo?\nSimiulo mostró su chupete al alce, que reconoció el color.\n- Es mejor no ser una réplica - dijo el alce.\n- Te aseguro - dijo Simiulo.\nEntraron en el bote. Para un bote de pesca, el barco era excepcional: tenía tres habitaciones en su centro y era lo suficientemente grande como para tener un ancla. El alce probablemente tenía una tripulación en algún momento.\n- Debe ser un viaje tranquilo - dijo el alce sin aliento y cachondo, mientras su erección latía y le dolían las bolas llenas de leche, ansiosas por derramar su contenido en aquel ya tan lleno pañal.\n[center]*  *  *  *[/center]\nEl viaje continúa. Vulpulo y Pandulo estaban en una de las habitaciones, calmándpijama mutuamente con un abrazo apretado y chupando furiosamente sus chupetes después de que el olor del capitán despertó sus partes sexuales. Sus penes estaban palpitantes y goteaban en sus pañales, ansiosos por hacer el amor com el núcleo absorbente del pañal.\n- Amigo, ¿viste el tamaño de aquel pañal? - preguntó Pandulo, gimiendo, frotándpijama los muslos, haciendo referencia al pañal del capitán.\n- ¡Mi lechita casi salió! - lloró Vulpulo.\nAmbos estaban sentados en la cama, con sus pañales aún limpios. El pijama de Pandulo estaba cerrado, pero su erección estaba haciendo un bulto en el pañal, que amenazaba abrir la aleta de la entrepierna del pijama. Vulpulo estaba tan cachondo que sentía que no podría orinar sin también correrse. Ambos jadeaban y se retorcían, luchando por evitar que sus lechitas saliesen. Gemidos y quejidos salian de ellos. Los dos estaban luchando valientemente contra sus necesidades sexuales ya habían algunos días antes de que comenzara la aventura y se estaban ya acercando a su límite.\nBirdulo les miraba, su propia erección palpitaba amiablemente y goteaba un poco. Ofreció aliento y les dio algunas palmaditas en la cabeza de Vulpulo y Pandulo, para asegurarles que todo estaba bien.\n- No se preocupen, bebés - dijo Birdulo. - Manténgase aquí y cálmense. Intenten acostarse boca arriba y respirar lentamente, hasta que tus orineros se calmen. Saldré y hablaré un poco con Sciurulo. Después de calmarse, sería interesante que usted, Vulpulo, comience a entrenar a Pandulo en artes marciales.\n- Oh sí - dijo Vulpulo a Pandulo. - Como solo tengo mi espada y no otras, tendré que entrenarte en combate desarmado. Te enseñaré solo trucos rápidos, porque cruzar este río debe tomar solo treinta minutos.\nBirdulo se fue, su pañal frotando la punta de su pene con cada uno de sus pasos, dejando a Pandulo y Vulpulo en paz. Sciurulo estaba tratando de mirar el cielo o el agua a través de la niebla espesa. Todavía se podía sentir el olor del pañal del capitán, pero el pene de Sciurulo no estaba toltalmente duro duro. El olor hizo que el pene de Birdulo se volviera completamente lleno y listo para el sexo, pero lo ignoró. Birdulo se acercó a Sciurulo y, tomando unos segundos para suprimir una casi ejaculación, preguntó com su voz temblando:\n- ¿Cómo estás?\n- Nervioso - dijo Sciurulo. - Me alegra que me hayas aceptado, pero todavía tengo mis miedos. Soy parte de un grupo de personas muy odiadas, junto con aquellos que matan a sus padres y a los que hacen el amor con cachorros.\n- Entiendo, pero apuesto a que eso no es tu elección - dijo Birdulo. - Nadie elige sus propios objetos de deseo. No tienes la culpa de desear violar a los otros, pero ciertamente sabes que no debes buscar satisfacción por tal deseo...\n[center]*    *    *    *[/center]\nLa conversación entre Birdulo y Sciurulo fue interrumpida por una fuerte sacudida del barco, que arrojó a Birdulo hacia atrás, obligándolo a aterrizar sobre su trasero cubierto de su grueso pañal, el cual crujió bajo su capa de mago. Sciurulo se agarró a las barras de seguridad, manteniendo su posición. La niebla se alejaba del barco, formando una especie de embudo alrededor de la embarcación. La luna llena se podía ver en el cielo. En medio de la niebla, una criatura líquida y marrón, enorme, de unos dieciocho metros de altura y cinco metros de diámetro, como una sábana de aceite, se alzaba imponente del agua.\n- ¿Qué es esa cosa? - preguntó Sciurulo.\n- ¡Es un espíritu atormentado! - dijo Birdulo, orinandose, pero no logrando mantener su erección. - Probablemente vivía en el fondo del agua y fue traído aquí por la acción de la magia. Este tipo de criatura se origina a partir de las almas aglomeradas de aquellos que murieron ahogados.\nDe la criatura líquida salieron largas lanzas acuosas, que se solidificaron al contacto con el aire, convirtiéndose casi en estalagmitas de hielo. Las dos lanzas fueron disparadas hacia el barco, penetrando la cubierta y haciendo dos agujeros. Más lanzas, dos más, pero que ahora se comportaban más como brazos, atravesaron el barco una y otra vez, haciendo más agujeros. Todo estaba sucediendo muy rápido. El hundimiento era inevitable. Y pronto, si no se hacía nada, las almas del grupo se unirían al espíritu en su existencia solitaria.\n- ¿Qué está pasando? - preguntó el capitán, corriendo a ver qué estaba causando el ruido y la destrucción.\nCuando vio al espíritu, abrió mucho los ojos y se orinó. Su pañal goteó y su pene casi alcanzó el orgasmo justo donde estaba, no porque la vista fuera placentera, sino porque todavía estaba peligrosamente excitado. De hecho, la vista fue tan aterradora que rápidamente se recuperó de su casi eyaculación y perdió la erección.\n- ¡Este barco está condenado! - dijo Birdulo.\nSciurulo fue a la habitación donde estaban Pandulo y Vulpulo y los encontró follándose el uno al otro, pero tuvo que interrumpir su acto amoroso para advertirles que estaban a punto de morir.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Perderemos - dijo el capitán, goteando aún más su pañal. -¡A los barcos salvavidas!\nEl grupo asintió.\n- Espera - dijo Pandulo. - ¿Dónde está Simiulo?\nTodos se miraron el uno al otro. El monstruo atacó al grupo y tuvieron que saltar para evitar ser golpeados por los brazos penetrantes de la bestia. El bote se hundía rápidamente. Simiulo salió de una de las habitaciones.\n- ¿Lo que está sucediendo? - grita antes de ver la manta de aceite que se elevó del agua y los estaba atacando.\nLa visión infernal lo puso en una mentalidad de lucha o escape. Regresó a la habitación, tomó su lanza, se fue nuevamente, corrió y arrojó la lanza contra el monstruo, golpeándolo en su centro. El monstruo abrió una enorme boca en la parte superior de su cabeza, gritando con varias voces al mismo tiempo. Todos cubrieron sus oídos, tan fuerte era el sonido.\n- ¡Lo molestaste! - gritó al capitán.\n- ¿Qué diablos esperabas que hiciera? - gritó Simiulo de vuelta.\nEl agua comenzó a tocar sus patas y los pies de Simiulo.\n- ¡Los barcos salvavidas! - gritó Sciurulo y Vulpulo.\n- ¡Sí! - los otros gritaron, corriendo hacia los barcos que salvan vidas.\nMientras corrían, tentáculos acuosos dispararon desde el monstruo y agarraron el barco, haciendole hondír aun más rápido hacia el fondo del agua. El agua ya alcanzaba el nivel de la cintura del grupo. Llegaron a los barcos y cortaron sus cuerdas.\nFinalmente, el monstruo satisfecho llevó el bote al fondo del río. La niebla cubrió a todos de nuevo.\n- ¿Qué ahora? - preguntó Pandulo, con voz temblorosa.\n- Ya estamos más allá de la mitad, dijo Simiulo. - El regreso es más riesgoso que continuar. Chupa tu chupete y cálmate. Continuaremos.\n[center]*    *    *    *[/center]\nEl grupo llegó al otro lado del río después de todo. Al llegar allí, el capitán decidió que caminaría a una ciudad o pueblo costero donde podría obtener un bote para regresar. El resto del grupo sabía que tenía que llegar al castillo de Sorĉistego, pero tenía que pasar el pueblo de Saudade antes, que estaba en camino.\nDescendieron de los botes en un lugar muy extraño: los árboles no tenían hojas, todas estaban muy cerca la una de la otra y no había senderos que pudieran tomar. El grupo tendría que seguir dentro del mangle.\n- ¿Están suficientemente tranquilos? - preguntó Simiulo.\n- Sí - los otros animales respondieron al unísono.\n- Entonces, vamos.\nEntraron en el mangle, usando las raíces como pasarelas precarias. Mientras caminaban, escucharon voces:\n- ¿Adónde vas?\n- ¿Por qué estás aquí?\n- ¿No sabes a dónde vas?\n- ¿Quién está ahí? - preguntó Simiulo.\n- El nivel de maná subió - dijo Birdulo. - Estoy casi seguro de que son los árboles que nos hablan.\n- Y realmente lo somos - dijo una de las voces.\nDe repente apareció una cara en uno de los árboles, en su tronco, y lo mismo le sucedió a varios otros árboles.\n- Deberías regresar - dijo uno de los árboles.\n- Son solo bebés - dijeron otros.\n- No tenemos opción que seguir adelante - dijo Vulpulo, preparando su espada. - Porque el río está contaminado con almas atormentadas.\nSe escucharon risas burlonas de los árboles.\n[center]*    *    *    *[/center]\nBirdulo crea una bola de fuego y se prepara para dispararla a los árboles.\n- ¡No hagas eso! - gritó Simiulo. - Aunque estemos en un manglar, podríamos lastimarnos si provocamos un incendio, aunque sea pequeño.\nBirdulo recordó que el grupo estaba rodeado de árboles, que comenzaron a atacar, levantando sus raíces contra el grupo, desestabilizándolos, arrojándolos al agua e intentando atravesarlos con sus raíces penetrantes.\nVulpulo usó su espada para bloquear los golpes, pero Pandulo y Birdulo fueron atravesados. Pandulo, en su hombro y Birdulo, en su muslo. Inmediatamente gritaron de dolor, ya que sus membros fueron empalados. Simiulo preparó su segunda y última lanza. Sciurulo, que tenía su cuchillo listo, pudo esquivar fácilmente los golpes, a pesar de que venían de todos lados, incluso desde arriba y desde atrás.\nLa adrenalina comenzó a llenar su sangre. Simiulo, Vulpulo y Sciurulo apoyaron sus espaldas la una contra la otra y se lanzaron hacia adelante, tratando de causar el mayor daño posible, especialmente Vulpulo, que tenía el arma más adecuada para el trabajo. Cortaron y dañaron ramas y raíces, no solo de manera preventiva, sino también cuando estas intentaron atacarlos. En un momento, Pandulo fue agarrado por el talón y suspendido en el aire.\n- Detente, o este panda... - dijo un árbol, antes de que su discurso fuera brutalmente interrumpido por la lanza de Simiulo, que atravesó su boca, saliendo por el otro lado y golpeando la cara del árbol que estaba detrás de él.\nAl ver que los tres héroes estaban poseídos y no escucharían sus amenazas, los árboles se ofrecieron a rendirse, pero Simiulo, Sciurulo y Vulpulo continuaron atacando como máquinas a servicio de la muerte.\n[center]*    *    *    *[/center]\nLos árboles movientes trataron de alejarse del grupo, pero habían muchos árboles normales a su alrededor y el intento de huida se desorganizó. Finalmente, Sciurulo, Simiulo y Vulpulo comenzaron a calmarse, viendo que la batalla había terminado. Los árboles huyeron...\n- Tenemos que cuidar a los heridos - dijo Simiulo.\nBirdulo, cojeando, se sentó en una raíz, y, usand la magia, comenzó a sanarse. Mientras tanto, Pandulo, aún sangrando, tenía su herida cubierta de la camisa de Vulpulo. Ambos heridos tenían un gran dolor, especialmente Pandulo, que era el más herido en el grupo, después de ser empalado y mantenidos en alto desde el tobillo.\nCuando Birdulo terminó de curarse a sí mismo, comenzó a sanar a Pandulo. Aunque la cura era mágica, no era indolora y Pandulo tuvo que mantener su camisa en la boca para ahogar sus gritos y darse algo sobre el cual descarga su tensión. Finalmente, cuando las heridas se habían cerrado y los tejidos se regeneraron, el grupo volvió a caminar.\nLlegaron a un pueblo construido sobre plataformas de madera, que eran soportadas por las raíces de los árboles y conectados por puentes. El pueblo formaba un anillo alrededor de un vasto claro en el mangle, cruzado por varios puentes, conectando los bordes del anillo y, por lo tanto, las casas.\n- Aquí es Saudade - dijo Simiulo. - Está mucho menos ocupada de lo habitual. En general, las personas comercian em las puentes, pero todos parecen estar en casa.\nAl otro lado del anillo había un puente que conducía desde el mangle al bosque, que tenía un sendero que llevaría el grupo al castillo de Sorĉistogo, donde se supone que el mago estaba...\nAntes de que los cómodos pañales del grupo pudieran hacer sus erecciones regresaren, se escuchó un grito desde el interior de una casa.\n[center]*    *    *    *[/center]\nUn lobo enorme y musculoso, sosteniendo a una cría de nutria, salió de la casa de donde provenían los gritos. La cría de nutria gritaba por su padre. El lobo sostenía un hacha de mango largo con su pata libre, y llevaba una armadura completa que protegía todo excepto su pañal negro, húmedo y sucio, que contenía una fuerte erección que parecía estar a punto de eyacular, visiblemente palpitando. Otros dos lobos, con atuendos similares y el mismo nivel de excitación genital, salieron de la casa, llevando encadenado al padre de la nutria. El papá nutria vestía un pijama roto y su pañal tenía una cinta desabrochada.\n- Entonces - dijo el lobo que sostenía a la nutria - vendrás con nosotros como esclavo, si quieres la seguridad de tu descendencia.\n- ¡Cobardes! - dijo el padre de la nutria. - ¿Cómo pueden hacerle esto a mi único hijo? ¡Déjenlo en paz! ¡Iré con vosotros sin que necesitéis recurrir a esta violencia!\n- ¿Qué violencia? - preguntó el lobo, suspirando con lujuria. - ¿Esta?\nAgarró el brazo de la pequeña nutria y lo retorció de golpe, sin previo aviso, rompiéndole el brazo al cachorro, lo que le hizo gritar a todo pulmón.\n- ¿Qué carajo es esto? - preguntó Simiulo, corriendo para luchar.\nLos lobos miraron a Simiulo, pero fue Vulpulo, enfurecido, quien se robó el espectáculo. Corriendo más rápido que Simiulo y preparando su espada en el camino, Vulpulo saltó, atacando al lobo. Pero el lobo sonrió y usó al cachorro de nutria como escudo. Los ojos de Vulpulo se abrieron más y se dio cuenta de que ya no podía detener el ataque ni redirigir la espada a aquella distancia después de haber saltado ya.\nLa espada atravesó a la pequeña nutria delante de su padre. La nutria gritó una última vez, dio un suspiro sangriento, tosió y vomitó, antes de bajar la cabeza, muerta. Vulpulo retiró la espada, empapada en la sangre de la inocente joven nutria.\n[center]*    *    *    *[/center]\nVulpulo sostuvo la espada más fuerte. Sus ojos estaban ardientes ahora y apretaron los dientes.\n- ¡No tengo palabras para describir lo enojado que estoy ahora mismo! - Dijo, pero su voz se convirtió en un grito a medida que avanzaba la oración.\n- Como si me diera una mierda voladora a lo que piensas, Sport - dijo el lobo, su expresión burlona sin cambios, su pene pulsando fuertemente en su pañal, su voz ronca con un deseo sexual reprimido.\nEl lobo arrojó el pequeño cadáver de la nutria al agua. Birdulo saltó al agua y se sumergió profundamente para recoger su cuerpo y llevarlo al puente (Simiulo lo vio, dándose cuenta de que el agua era profunda) para recuperar el cadáver de la nutria de la bebé; Si el proceso de curación fuera lo suficientemente rápido, la muerte de la nutria sería reversible.\n- Babies - dijo Birdulo. - Intentaré resucitar esta madera. Buena suerte en la batalla.\n- ¡No es necesario decir dos veces! - Simiulo dijo, lanzando su lanza contra uno de los lobos, quien agarró la lanza con la misma pata que había usado para usar la nutria como escudo.\n- Esto no es mío, dijo el lobo, disparando la lanza hacia atrás, haciendo que el pañal se frote contra su pene a la perfección, pero el lobo era más fuerte que eso y mantuvo sus bolas bajo un control estricto.\nSimiulo pensó en esquivar, pero si lo hiciera, la lanza golpearía a Birdulo o Pandulo, para los puentes en los que se desarrolló la batalla. En cambio, permitió que la lanza golpeara el plato de pecho de su armadura. El impacto fue muy fuerte e hizo que la armadura vibrara mucho. Simiulo respondió su lanza, pero ahora tenía miedo, porque el impacto sugirió una gran fuerza muscular, más de lo que sugirieron los cuerpos de esos lobos.\nVulpulo intentó un nuevo ataque con la espada, pero, usando su poleaxe, el lobo mantuvo a Vulpulo alejado. Sciurulo tampoco tenía medios para acercarse, y necesitaba acercarse porque, dado que su arma era un cuchillo. Pero tenía explosivos en su mochila ... ¿Sigue funcionando sus explosivos después del naufragio del barco en el que el grupo cruzó el río?\n- Ahora, es nuestro turno, dijo uno de los lobos.\nGiró su hacha con ferocidad. Vulpulo se dobló y casi fue decapitado. Los otros dos lobos observaron la pelea, entretenidos, sus erecciones se filtraban pre-cum en sus pañales, algunos toques del orgasmo, pulsando con urgencia y haciéndoles jadear y salivar.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSimiulo decidió poner en práctica su plan. Acercó a Vulpulo y le susurró al oído:\n- ¡Arrojémoslos al agua, porque su armadura debe impedirles nadar!\nVulpulo miró a Sciurulo, que probablemente también había escuchado las instrucciones. Todos asintieron. Cargaron al mismo tiempo contra el lobo, que esbozó una sonrisa amenazante y blandió nuevamente su hacha con gran velocidad y furia.\nSimiulo y Vulpulo esquivaron: Simiulo saltó sobre el hacha y Vulpulo se agachó. Pero Sciurulo fue golpeado y su pierna fue cortada de inmediato. Gritó cuando su pierna salió volando antes de caer al agua. Incapaces de prestar atención a su amigo en medio del ataque, Simiulo y Vulpulo saltaron y se estrellaron contra el lobo, desequilibrándolo y haciéndolo caer al agua.\nTal como Simiulo había previsto, la armadura completa del lobo le impidió nadar y lo arrastró hasta el fondo del agua, a tres metros de profundidad. En cuestión de minutos, el lobo llenó sus pulmones de agua y se quedó inmóvil. Pero los otros dos aún eran capaces de luchar.\nBlandiendo sus propias hachas, los dos lobos restantes atacaron a Simiulo y Vulpulo y la batalla se intensificó. Asustados, el mono y el zorro solo pudieron esquivar los ataques. Sciurulo, enfurecido y con mucho dolor, sacó un explosivo esférico de su mochila y lo activó tirando de un tapón que impedía que el oxígeno entrara al interior del explosivo. Todavía en el suelo y sangrando con cada latido de su corazón, realizó su último acto antes de rendirse en la lucha, arrojando el explosivo a los combatientes y gritando:\n- ¡Cuidado!\n[center]*    *    *    *[/center]\nLa bomba rodó entre las piernas de los lobos. Vulpulo se lanzó al agua. Pero había un problema: al igual que los lobos, Simiulo también llevaba una armadura. Cuando la bomba explotó, el puente se rompió y Simiulo y los lobos cayeron al agua. El peso de la armadura los arrastró a todos hasta el fondo. Vulpulo se sumergió lo más profundo que pudo, pero la oscuridad del agua turbia del manglar le impidió saber exactamente dónde estaba Simiulo. Así que no podría ayudarlo.\nUtilizando el oxígeno que le quedaba en la sangre, Simiulo comenzó a quitarse la armadura. Estaba casi seguro de que no podría hacerlo a tiempo, pero tenía que intentarlo. A su lado, los lobos intentaban hacer lo mismo, pero su caso era más complicado debido al peso del metal que llevaban.\nSimiulo sintió la necesidad de respirar. Después de quitarse la armadura, todavía necesitaría nadar hasta la superficie. No lo lograría. Seguramente se ahogaría, pero con los pulmones llenos de agua y sin respirar, aún era posible sobrevivir unos minutos. Tendría que contar con sus amigos para resucitarlo. En ese momento, su único objetivo era deshacerse de la armadura para poder al menos flotar después de perder los sentidos, si es que su cuerpo flotaba.\nConsiguió liberarse del pecho, del abdomen y de los brazos de la armadura. No pudo evitar respirar, inhalando agua y comenzando a llenar dolorosamente sus pulmones. Tuvo que quitarse las botas. Con la vista ya oscureciéndose, se inclinó y comenzó a desatar los cierres... Simiulo inhaló más agua. Era su fin. No sobreviviría a eso. Aquellos fueron sus últimos momentos.\nEn la superficie, Sciurulo estaba siendo tratado por Birdulo, mientras Vulpulo se cansaba entrando y saliendo del agua, pero cuando Vulpulo encontró a Simiulo, agachado sobre sus pies en el fondo del lago, ya era un minuto demasiado tarde.\n[center]*    *    *    *[/center]\nDespués de que los lobos se ahogaron, las nutrias en pañales dejaron sus hogares con solo sus pañales, pijamas y chupetes para ver lo que estaba pasando. El cachorro de nutria respiraba y tenía un corazón que ahora latía, pero tenía una gran cicatriz donde la espada le había perforado. Simiulo fue retirado del agua demasiado tarde. Los esfuerzos de reanimación física y mágica fallaron. Sciurulo, por otro lado, inconsciente, no recuperaría la pierna que había perdido. El máximo que se podría hacer por él sería la implementación de una prótesis. ¿Pero dónde encontrar un médico que pueda ponerlo? E incluso si se encontrara un médico, ¿quién haría la prótesis?\nPandulo se levantó y dirigió al público:\n- Vamos al castillo de Sorĉistego. Necesitamos información y armamento. ¿Alguno de ustedes puede ayudarnos?\n- Podemos proporcionar información, sí - dijo una de las nutrias. - Pero nuestro armamento fue tomado por los lobos al servicio de Sorĉistego.\n- ¿Por qué haría eso? - preguntó Pandulo, con algo de sorpresa. - Después de todo, ¿no es un aliado del reino?\n- Sorĉistego fue poseído por un demonio - dijo otra nutria.\n- ¿Qué? - preguntó Birdulo, que estaba de ojos llorosos y inclinado sobre el cuerpo de Simiulo.\n- Un demonio ha poseído a Sorĉistego y desde entonces lo usa para invocar a otros espíritus peores que él a este mundo, para conquistar el reino también desde adentro, ya que los ataques que provienen de las fronteras pueden ser insuficientes. Los lobos son espíritus encarnados y el castillo está lleno de ellos.\nLos miembros del grupo se miraron el uno al otro.\n- Necesitamos toda la ayuda que podamos tener... - dijo Pandulo.\n- Dame el cuchillo de Sciurulo - dijo Birdulo. - Quitaré la pierna de Simiulo e la implantaré en Sciurulo usando magia, ya que Simiulo está muerto y no puedo crear nuevos miembros de la nada.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSciurulo empezó a despertar. Se sentó y sintió un dolor inmediato entre el muslo y la cadera. Fue entonces cuando se dio cuenta de que no era su muslo, sino de Simiulo. Sus ojos se abrieron y su boca se abrió de asombro. Sciurulo miró entonces a su alrededor y vio a Birdulo sentado a su lado. Estaban en la casa de una de las nutrias, ambos sentados en una cama.\n- ¿Estás bien? - preguntó Birdulo.\n- ¿Qué le pasó a mi pierna? - preguntó Sciurulo.\n- El trauma debe haberte hecho olvidar los acontecimientos recientes - dijo Birdulo, abrazando a su amigo. - Te amputaron la pierna en la última batalla y Simiulo se ahogó. Él ahora no más está vivo.\n- ¿Simiulo murió? - preguntó Sciurulo, alzando la voz. - ¿Tengo implantada la pierna de un animal muerto?\n- Correcto - dijo Birdulo. - Era la única forma de ponerte en condiciones de luchar, o tendríamos que continuar nuestra misión con solo tres de nosotros.\nSciurulo, ahora sentado, abrazó sus piernas, acercándolas al pecho.\n- No sé si deberíamos continuar... - dijo.\nBirdulo colocó un ala sobre la rodilla de Sciurulo.\n- Sé fuerte - dijo. - Hemos llegado muy cerca. Solo necesitamos invadir el castillo y exorcizar al demonio que poseyó a Sorĉistego.\nSciurulo miró a Birdulo y comenzó a llorar. Birdulo abrazó a Sciurulo y le acarició la espalda. Su pene empezó a ponerse parado, ya que sus pañales tocabanse uno al otro.\n- Está bien, todo estará bien... - dijo Birdulo, calmando a su amigo.\nSciurulo lloró, chupándose el pulgar, hasta que no pudo llorar más. Luego asintió, aceptando las palabras de Birdulo, quien le sonrió a Sciurulo, dulcemente. Mientras se chupaba el pulgar y era consolado, Sciurulo había desarrollado una erección en su pañal recién cambiado, pero no la dió atención.\n- Vámonos - dijo Birdulo, levantándose de la cama.\n- ¿Dónde estamos?- preguntó Sciurulo mirando a su alrededor, dándose cuenta finalmente de que estaba en la casa de alguien, levantándose lentamente para acostumbrarse a su nueva pierna.\n[center]*    *    *    *[/center]\nDespués de ser curado, Sciurulo comenzó a darse cuenta de que Birdulo era el animal que más le importaba en ese grupo. Los otros lo odiaban. Sin embargo, darse cuenta de eso no era una bendición en absoluto... porque Sciurulo tenía un problema: la experiencia de violar a alguien parecía más interesante cuando la víctima era alguien que lo amaba.\nQuería violar a Vulpulo y Pandulo, pero en aquel momento comenzó a sentir ganas de violar el cuerpo de Birdulo, justo él, que, desde el principio, lo ayudó e intentó incluirlo en el grupo, el que le dio una nueva pierna y lo hizo caminar nuevamente, el único al que no le importó su pasado como violador.\nSciurulo gimió para sí mismo, sintiendo sus impulsos burbujeando dentro de él. La maravillosa conexión que estaba construyendo con Birdulo estaba en riesgo y todo era culpa suya. El ciclo comenzaría de nuevo: Sciurulo iba a violar a alguién e iría nuevamente al la carcel... Sciurulo sintió su pene volviendose más duro dentro de su pañal, como si hubiera elegido a Birdulo como víctima, señalando aquel culo, el culo que Birdulo ocultaba em su próprio pañal.\n“¡Es él! ¡Controlelo! ¡Hazlo llorar y sufrir!” Sciurulo se resistió a tales impulsos. Tenía que decirle a Birdulo qué estaba pasando ... pero si lo hiciera, no podría violar a Birdulo más tarde. El hecho de que se privaría de una víctima fácil le impidió hacer lo que sabía que era lo correcto. ¡Quería advertir a Birdulo! ¡Pero no lograba hablarlo! Su boca quedose cerrada...\nSalieron de la cabaña y hablaron por un tiempo, una conversación en la que Sciurulo permaneció muy en silencio, intercambiando sonrisas débilmente forzadas con el resto del grupo. Pandulo notó la actitud sospechosa de Sciurulo y pensó que tal vez el trauma de que le amputara la pierna todavía lo pesaba, pero también consideraba la posibilidad de que algo más sucediera, porque Sciurulo había confesado que había ido a la cárcel por violación una vez.\n- El líder ahora es Vulpulo - dijo Birdulo.\n- Sí, parece adecuado - Pandulo estuvo de acuerdo.\n- Si eso es lo que quieres - dijo Vulpulo. - entonces, está bien.\nSciurulo permaneció en silencio. Pandulo lo miró con sospecha e intentó forzar una interacción:\n- ¿Algo es un problema?\nSciurulo, que estaba pensando en cómo resistir la tentación que se le estaba presentando, fue sorprendido por la voz de Pandulo, ya que, desde que Sciurulo confesó su pasado como violador, los otros miembros del grupo, excepto Birdulo, casi no le dirigian la palabra.\n- En realidad no - dijo Sciurulo. - Estoy de acuerdo con ustedes.\nPandulo no estaba en absoluto convencido. Pero el grupo volvió a caminar. Pandulo se acercó a Vulpulo y le susurró algo en su oído, haciendo que Vulpulo mirara hacia atrás, hacia Sciurulo, con sospecha. Sciurulo se veía perdido, su mirada fijada en el trasero de Birdulo, su respiración trabajada y su pene tan duro que podría abrir un agujero em su pañal, caminando cuidadosamente, adaptándose a su nueva pierna.\n[center]*    *    *    *[/center]\nEn el camino al castillo, después de que el grupo salió del mangle, Sciurulo, de repente, dijo a Birdulo:\n- ¿Podríamos hablar en particular?\nVulpulo escuchó. Dejó de caminar y miró a los dos.\n- Por supuesto - dijo Birdulo, yendo hacia Sciurulo.\n- Birdulo - dijo Vulpulo. - No te vayas com él.\nBirdulo dejó de caminar y miró a Vulpulo.\n- ¿Ocurre algo? - preguntó el pájaro.\n- Me parece sospechoso - dijo Vulpulo.\n- ¿A causa de su pasado?\n- A cause de su presente.\nBirdulo miró a Sciurulo y vio que sus ojos mostraban una mezcla de expectativa, lujuria y vergüenza. La ardilla no pudo ocultar la inmensa presión bajo la cual estaba. Birdulo entendió lo que estaba sucediendo.\n- Entiendo, Vulpulo - dijo Birdulo. - Pero quiero ir.\n- ¿Quieres ir? - preguntó Vulpulo.\n- Entonces iré contigo - dijo Pandulo.\n- No - dijo Birdulo. - Ambos quédense aquí.\n- Birdulo... - dijeron Vulpulo y Pandulo.\nBirdulo miró a Sciurulo.\n- Vamos - dijo el valiente pájaro, pegando de la pata de Sciurulo. - Estaremos solitos detrás de los arbustos.\n- Si necesita ayuda, grita - dijo Vulpulo.\nBirdulo no respondió. Sciurulo y Birdulo se profundizaron en el bosque más de lo necesario para una conversación privada. Birdulo, sabiendo que Sciurulo quería violarlo, se adelantó, con la espalda volvida a Sciurulo. Y, como esperaba, Sciurulo agarró a Birdulo por detrás y presionó sus pañales juntos, diciendo:\n- Perdóname por esto, ya no puedo resistir mi deseo.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- ¿Entonces me violarás? - preguntó Birdulo, sentindo su deseo sexual despertándose.\n- Sí - dijo Sciurulo, presionando su pañal contra el de Birdulo, haciendo que su erección tocase al culo de Birdulo a través de los pañales.\nBirdulo sonrió para sí mismo y dijo, mientras su pene ponía duro:\n- Eso no será posible.\n- ¿Qué quieres decir? - preguntó Sciurulo, sentindo su deseo aumentar delante de la posibildad de resistencia. - ¿Lucharás conmigo?\n- No. Al contrario: no lucharé. Puedes follarme todo lo que quieras, cuando quieras.\nSciurulo insistió, presionando su pañal con más fuerza contra Birdulo, excitando aún más a la cocatrice. Birdulo gimió y dobló las rodillas, sintiendo cómo su pene se endurecía por completo y goteaba fluido. Se obligó a no eyacular, a pesar de estar completamente lleno y de que le dolían los genitales. \"Mi vienen las ganas como nunca mi vinieron antes\", pensó él, \"Pero, no permitiré que me salga la lechita\".\n- ¡Entonces lo haré! —dijo Sciurulo, moviendo sus patas hacia la entrepierna de Birdulo, apretando la punta de su pene a través del pañal y haciéndolo palpitar, enviando señales desesperadas al cerebro del pájaro.\n—Estoy esperando.\nSciurulo comenzó a frotar su pañal contra el de Birdulo... pero no terminó su acto. En cambio, se detuvo gradualmente, insatisfecho. Birdulo miró hacia atrás, reprimiendo despiadadamente el orgasmo, que estaba a punto de ocorrir.\n—¿Qué pasa? —preguntó el pájaro tembloroso—. ¿No es esto lo que querías?\nSciurulo estaba confundido y no pudo responder. Birdulo sonrió y lo abrazó, haciendo que sus pañales se apretaran, uno frente al otro.\n—No hace falta que me lo agradezcas —dijo Birdulo—. Volvamos al grupo.\nSciurulo, confundido e insatisfecho, siguió a Birdulo de vuelta. «Es muy listo», pensó Sciurulo, «porque sabía que perdería el interés si me daba su consentimiento». Sciurulo, en realidad, se sentía feliz de que Birdulo lo hubiera salvado de cumplir su deseo más vergonzoso. Pero también se sentía un poco tonto por haber sido domesticado así. ¿Estaba Birdulo realmente dispuesto a tener sexo con Sciurulo o solo quería que lo pareciera? ¿Cómo podía demostrarlo? Pero Birdulo parecía el tipo de animal que permitiría el sexo... Esas preguntas distrajeron a Sciurulo y lo atormentaron, hasta que la paradoja le hizo perder el interés en la violación por un tiempo.\n[center]*    *    *    *[/center]\nLuego, el grupo llegó a las puertas del castillo, custodiado por dos grandes lagartos, armados con poleaces y vestidos con armaduras y pañales negros, que ya estaban usadas y en urgencia necesitaban ser cambiadas. Al ver al grupo, los lagartos, cada uno del doble de la altura de Vulpulo, que era el miembro más alto del grupo (pero solo por tres centímetros), prenderon sus hachas más con fuerza y ​​miraron a los cuatro, preguntando:\n- ¿Qué desean?\n- Podría ... - dijo Vulpulo, antes de ser cortado por Pandulo:\n- Necesitamos hablar con Sorĉistogo sobre algunos temas que involucran armas mágicas.\nLos lagartos se miraron el uno al otro, sintiendo la tensión. Las armas mágicas no eran un algo pequeño, pero un asunto muy grave... Birdulo, que estaba frotando casualmente su erección a través de su pañal, entendió lo que Pandulo estaba tratando de hacer. Detuvo su propio plazo y entró em el juego:\n- Sí - dijo el pájaro. - Sospechamos que algunos aldeanos están preparando armas mágicas para rebelarse contra la voluntad de Sorĉistego.\n- ¿Y por qué te creeríamos? - preguntó uno de los lagartijas, meando y goteando su pañal, haciendo que su pene se volvese duro.\n- Porque el riesgo es demasiado alto para no creerlo - dijo Pandulo. - Estamos diciendo la verdad. Si no nos cree, estará en serios problemas.\nLos lagartos pensaron un poco. De hecho, las armas mágicas son un tema muy serio. Si el asunto fuera cierto y no se advirtiera a Sorĉistego, sería un desastre. Por otro lado, si fuera falso, y el grupo estaba allí para perturbar a Sorĉistego, los guardias del castillo los matarían o el propio mago lo haría.\n- Está bien - dijo uno de los lagartos. - Entra, pero necesito preguntar algo antes: ¿Cuál es la mano que usas para escribir?\n- La derecha - todos respondieron.\n- Esto será útil si eres atacado sin razón. Recuerda eso.\n[center]*    *    *    *[/center]\nEl cuarteto caminó por el amplio camino de piedra que cruzaba el jardín del castillo hasta la entrada del edificio en sí. Mientras caminaban, Vulpulo, tomado de deseo sexual, pidió un descanso. Su pene estaba muy sensible y le dolía contenerse a causa de su pañal sucio.\n- Bebés ... - dijo, chupando su chupete ansiosamente, su erección muy dura, sensible y goteando mucho. - ¿Es solo mi lechita que está hirviendo?\nTodos, excepto Sciurulo, que aún no se había recuperado de la paradoja que Birdulo le había arrojado em el bosque, sentían lo mismo. El pijama de Pandulo estaba aberto, debido a su pañal demasiado lleno, y su pene temblava em su pañal amarillento. El pene de Birdulo estaba pulsando su pañal húmedo, hormigando y haciéndole cosquillas en la peor manera ...\n- El mío también - dijo Pandulo, agarrando su chupete chupándolo para calmar su agitación genital, sentiendo una fuerte presión para sacar su sêmen y embarazar su pañal, si fuera posible.\n- Tenemos que ser fuertes - dijo Birdulo, cuyo pene estaba pulsante y cuyas bolas se estaban como que apretándose de vez en cuando, como si su cuerpo esperara un momento de distracción para causar una eyaculación accidental. - Estamos casi al final de la misión. No podemos dejar que nuestros penes nos controlen.\n- ¿Puedo cambiar mi pañal? - preguntó Pandulo, casi llorando, apretando su pene a través de su pañal y estremeciéndose, presionando sus rodillas juntas. - El mío está tan lleno que hace que la lechita sea aún más fuerte. Quiere mucho salir, pero no voy a dejarle...\n- No es una buena idea ... - dijo Vulpulo, de mala gana. - Estamos en territorio enemigo.\n- Pero cada paso que doy hace que mi tibio, húmedo pañal roce en mi pilín! - se quejó Pandulo, con los ojos húmedos de lágrimas.\n- ¡Espera firme! - dijo Birdulo, levantando la voz. - Vinimos lejos. Solo un poco más y podemos cambiar nuestros pañales, ¿de acuerdo?\nTodos asintieron, pero Vulpulo y Pandulo no dejaron de quejarse y gemir. Birdulo también estaba muy cachondo... Se tragó seco y continuaron el camino hacia la puerta de entrada, que estaba abierta. El interior del castillo estaba oscuro, pero la luz de la luna entraba por las muchas ventanas, lo que permitió al grupo ver el interior...\n[center]*    *    *    *[/center]\nEl grupo exploró el castillo cuidadosamente, encontrando las habitaciones, el depósito de agua, una arena, una biblioteca, una vasta habitación para cenas... hasta que encontraron escaleras que finalmente los llevarían arriba.\n- A todos los magos les gusta permanecer en los pisos superiores de un edificio - dijo Birdulo, tratando de suprimir sus ganas de hacer popó, ya que ellos no podrían cambiar pañales en el castillo. - Es mejor para practicar la astrología.\n- Pensé que era por su ego - Pandulo dijo riendo a través de su chupete, habiéndose olvidado de su pene... o casi eso.\n- En realidad, también pensé que esa era la razón... - admitió Vulpulo, masticando el pezón de su chupete, nerviosamente, orinando más en su pañal y causando una fuga de orina.\n- Los magos arrogantes son en realidad muy raros... - dijo Birdulo, sonrojándose de vergüenza cuando un pedo lo escapó.\nComenzaron a subir las escaleras y llegaron a una habitación sin ventanas. Todo estaba totalmente oscuro.\n- No veo nada - dijo Pandulo.\n- Tampoco yo - dije Birdulo.\nDe repente, la puerta detrás de ellos se cerró.\n- ¿Que pasa? - preguntó Pandulo.\nY luego, una luz, proveniente de un globo mágico flotante, encendido en la habitación, reveló que el techo, el piso y las paredes eran hechos de espejos. Las imágenes de cada miembro del grupo se repitieron en las superficies, varias veces, y era difícil guiarse en ese lugar, ya que no era posible saber exactamente dónde comenzaban o terminaban las paredes. Afortunadamente, la luz no era cegadora.\n- Ponamos las patas en las paredes - dijo Vulpulo. - Podemos encontrar a la puerta usando las paredes como referencia.\nEl grupo caminó directamente, con la esperanza de llegar a la pared, pero... las paredes y las puertas se alejaron de ellos.\n- El nivel de mana subió - dijo Birdulo.\n[center]*    *    *    *[/center]\nDe repente, Vulpulo, Sciurulo y Birdulo oyeron a Pandulo gritar detrás de ellos. Al mirar atrás, vieron, además de Pandulo, a otro panda idéntico y vestido igual. Era imposible, al menos a simple vista, distinguirlos.\n—¿Qué pasa? —preguntó Vulpulo.\n—¡No lo sé! —dijeron ambos pandas al unísono, mirando al resto del grupo.\nEn un momento de distracción, Sciurulo fue atacado por otra ardilla, idéntica a él. Sciurulo miró a su clon, notándolo en el último momento y esquivándolo. Cuando Vulpulo y Birdulo observaron lo que le sucedía a Sciurulo, ya era demasiado tarde: en la pelea entre ambos, habían perdido de vista quién era Sciurulo y no podían distinguirlo de su clon.\nFue entonces cuando clones de Birdulo y Vulpulo emergieron de los espejos. Después de eso, los reflejos desaparecieron de los espejos. Cada clon atacó a su original, desorganizando el grupo. A veces, cuando un miembro del grupo original tomaba la delantera en la pelea y iba a ayudar a un amigo, no sabía a quién atacar. En su vacilación, su propio clon volvía a atacar.\nDurante la batalla, Pandulo recordó lo que habían dicho los guardias de la entrada. Entonces observó con qué pata su clon prefería atacar y confirmó que prefería atacar con la izquierda, mientras esquivaba sus puñetazos y patadas (ya que el clon, al igual que Pandulo, estaba desarmado).\n—¡Bebés! —gritó Pandulo— ¡Los clones son zurdos! ¡Recuerden que si nos atacan sin motivo, la pata con la que escribimos es información importante!\n[center]*    *    *    *[/center]\nLa lucha continuó, pero era muy difícil ganar, ya que los clones también poseían las mismas habilidades que los originales. Sin embargo, en un momento dado, Vulpulo logró perforar las defensas de su doble y decapitarlo. La cabeza del clon impactó contra la pared del espejo, manchándola de sangre. Entonces miró a sus amigos e intentó usar el truco que Pandulo le había enseñado: observar la pata dominante durante los ataques. El enemigo era necesariamente zurdo. Birdulo tenía magia para defenderse, pero tanto Pandulo como su clon eran incompetentes en combate, por lo que Pandulo estaba más seguro que Birdulo. Vulpulo, blandiendo su espada, comenzó a defender a Birdulo. Durante la batalla de dos contra uno, el clon de Birdulo era excelente. Usaba hechizos de defensa con más frecuencia que su original, ya que no estaba cansado, no había resucitado una nutria, ni se había realizado un trasplante de pierna. Birdulo ya había llegado al punto de guardar fuerzas para la batalla final, pero su clon tenía las reservas de energía al máximo.\nPandulo, forcejeando con su clon, miró a sus amigos en apuros y tuvo una idea:\n— Son reflejos, ¿verdad? ¿Y si eliminamos el globo de luz?\nBirdulo, sin pensarlo dos veces, aprobó la idea. Los dos clones restantes miraron el globo de luz cuando Birdulo disparó un misil mágico contra su objetivo, haciéndolo explotar. Los clones desaparecieron en la oscuridad de la habitación, como si nunca hubieran estado allí.\nEl grupo se sentó, todos exhaustos. Especialmente Vulpulo y Birdulo, pues estaban heridos. Vulpulo había recibido cortes profundos en brazos y piernas, donde no tenía defensas, y Birdulo sufrió quemaduras.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Puedo curarnos - dijo Birdulo. - Pero creo que ya no puedo usar hechizos de curación después de eso.\n- Es mejor curar solo unas pocas heridas - luego dijo Vulpulo. - No tenemos que curarnos por completo.\n- Está bien ... sanaré tus cortes y mis peores quemaduras.\nBirdulo, usando el resto de la energía mágica que tenía, curó parcialmente las lesiones del grupo, poniendo sus alas sobre los lugares afectados.\n- Estamos al final, para bien o para mal - dijo Pandulo.\n- Sí - diceron los otros tres, Sciurulo ahora hablando de nuevo.\n- Cualquiera sea el resultado, fue genial trabajar con todos ustedes - dijo Vulpulo.\nSciurulo no miró a Vulpulo cuando dijo eso, suponiendo que las palabras del zorro no lo incluyeron.\n- Esto ti incluye, Sciurulo - dijo Vulpulo, haciendo que Sciurulo volviese sorpreso. - Estamos cerca del éxito o del fracaso, de la vida o de la muerte. Este es un momento en que necesitamos mantenernos unidos y perdonarnos unos a los otros.\nSe levantaron.\n- Ni siquiera puedo sentir mana - dijo Birdulo. - No me pidan ningún ataque o hechizo de curación a partir de ahora. Solo estaré en forma mañana.\nEl grupo asintió, abrió la puerta y subió las largas escaleras espirales, mirando las ventanas y viendo cuánto se alzaron sobre el bosque.\n- Nos vamos altos - dijo Pandulo, asustado.\n- Significa que estamos cerca.\nAl final de la escalera, una puerta. El grupo abre la puerta y llega a una vasta habitación, en la que había varios espejos dispuestos en un círculo en el centro, una alfombra roja que conecta la puerta a un trono, en el que estaba sentado gato negro, con ojos brillantemente amarillos: Sorĉistego.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSorĉistego tenía un chupete morado, un chaleco largo y negro con una franja roja que iba desde el hombro hasta la base. Estaba abierto, así que se le veía el pecho, la barriga abultada y el pañal negro, con cintas rojas.\n—No son los primeros a llegar —dijo Sorĉistego— Otros han venido a mi castillo, e incluso algunos a esta habitación donde estamos.\n—¡Este castillo no es tuyo! —dijo Vulpulo—. ¡Sabemos que solo estás usando el cuerpo de Sorĉistego! ¡Eres un demonio!\n—Es cierto que lo poseo, pero mientras estoy en este cuerpo, todo lo que le pertenece es mío.\n—¡Libéralo! —dijo Birdulo.\n—Estás en un estado físico lamentable y no puedes hacer nada contra mí. Piénsalo: si me atacas o, peor aún, me matas, yo permaneceré, pero el mago que quieres salvar quedará herido bajo tus patas.\nEl grupo se miró. El demonio tenía razón... Si atacaban, herirían o incluso matarían a quien vinieron a salvar...\n—¿Qué será, entonces? —insistió el demonio—. ¿Intentarán asesinar a este inocente felino?\nEl grupo volvió a mirar a Sorĉistego, quien se levantaba de su trono. De repente, la visión de los miembros del grupo comenzó a nublarse. Mientras Sorĉistego caminaba lentamente, frotando su duro pene en su pañal seco, hacia ellos, los cuerpos de los cuatro heroes, dominados por un dolor intenso, cayeron convulsivamente al suelo. Pandulo fue el primero en gritar. Sciurulo solo gimió. Birdulo lloró, pero Vulpulo contuvo valientemente todos sus sonidos. La sensación era como la de varios tentáculos de medusa sobre la piel expuesta, un dolor difuso, que se sentía en todo el cuerpo, pero que no comenzaba en un solo lugar. Sorĉistego se paró frente al grupo, llenando de pis a su pañal, y cada miembro comenzó a ser absorbido por el suelo, como si fueran líquidos bebidos por una esponja. Al final del proceso, los cuatro héroes cayeron en lo que parecía un pozo sin fondo.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSciurulo fue el primero en despertar. Miró a su alrededor. Tenía las muñecas y los tobillos atados con cadenas que colgaban de la pared a la que estaba encadenado, junto con sus compañeros a su derecha y desconocidos a su izquierda. Delante de él, una gran sierra giratoria de cinco metros de diámetro, incrustada en la pared y actualmente sen movimiento, los amenazaba, a un metro de sus vientres expuestos. La única fuente de luz eran las velas encendidas a lo largo del pasillo donde estaban encadenados.\nDebajo de ellos, una reja hacía las veces de suelo. Estaba cubierta de entrañas de otros animales que habían muerto víctimas de esa sierra, que seguía apagada pacíficamente. La sangre de las víctimas seguramente había pasado por la reja, llegando a lo que estuviera debajo.\n— ¡Bebés, despierten! —dijo Sciurulo.\nPoco a poco, Pandulo, Vulpulo y Birdulo despertaron.\n— ¿Dónde estamos? —preguntó Pándulo, antes de darse cuenta de la situación. —Seguro que en la mazmorra del castillo, a punto de ser ejecutados —dijo Sciurulo.\n—¡Tenemos que salir de aquí! —dijo Vulpulo.\n—He descansado lo suficiente para lanzar un hechizo que nos liberará de las cadenas... —dijo Birdulo inmediatamente, añadiendo con aire de gran seriedad: — Pero solo puedo usarlo con tres de nosotros.\nTodos se miraron, incluido Birdulo.\n—Tenemos que elegir a uno de nosotros para que muera, asumiendo que la sierra se activará para matarnos —concluyó Birdulo.\n—¿No solo necesitas dormir un poco más para reponer fuerzas? —preguntó Pandulo.\nCuando Pandulo terminó de hablar, la sierra giratoria comenzó a emitir un sonido eléctrico y a girar lentamente.\n[center]*    *    *    *[/center]\n—Quiero irme —dijo Sciurulo—. Déjame morir.\n—¿Tú? —preguntó Pandulo—. ¡Soy mucho más inútil que tú!\n—Pero he cometido tantas maldades en mi vida y sé con certeza que aún hay más por venir, porque no puedo controlarme.\nBirdulo interrumpió:\n—Puedo dejarlos ir a los tres y morir yo mismo.\n—Pero tú y Vulpulo son los dos más útiles —dijo Pandulo—. ¡Si uno de ustedes muere, el reino morirá con ustedes!\nLa sierra giratoria alcanzó su velocidad máxima y la pared frente a los cautivos comenzó a acercarse. Gritos provenían de abajo, a través de la reja:\n— ¡Por favor, basta!\n— ¡No podemos soportar beber esta vil sangre por más tiempo!\n— ¡Me ahogaré en mi vómito!\nLa sangre y las entrañas de los cautivos caerían por la reja y, a juzgar por los gritos, \"alimentarían\" a los cautivos de abajo.\n— ¡No tenemos tiempo! —gritó Sciurulo, rompiendo a llorar—. ¡No quiero vivir más con esta culpa!\nBirdulo, entre lágrimas, conjuró el hechizo que desató las cadenas de Vulpulo, Pandulo y él mismo. Cayeron sobre la suciedad de la reja. Como la sierra tenía forma de disco, los que estaban más cerca del centro de la pared murian primero. Los gritos enloquecidos llenaban los oídos de ruido y los corazones de horror. Pedazos de los demás prisioneros cayeron sobre la reja y sonidos de eructos, toses y vómitos se oyeron desde la oscuridad bajo la reja.\nAntes de que la sierra tocara a Sciurulo, este entró en pánico y comenzó a gritar, mientras sus tres amigos, desesperados, intentaban desatar las cadenas, al menos desde los tobillos, que era lo que podían alcanzar. Ningún pañal quedó limpio.\n[center]*    *    *    *[/center]\nDe repente, una flecha con un explosivo adosado entró por la abertura de la cuál salía la sierra giratoria. El explosivo detonó y la sierra se dobló, impidiéndole girar. Quienes aún no habían sido cortados, entre ellos Sciurulo, contemplaron el milagro que había ocurrido ante ellos. Sonidos de pis eran oídos al largo del pasillo. Con gran esfuerzo, Vulpulo abrió los grilletes de Sciurulo.\n—¿Quién hizo esto? —preguntó Vulpulo.\n—Yo, Lutrulo, lo hice —dijo una nutria, que llevaba un arco y un carcaj con flechas.\nEl pañal de la nutria goteaba, lleno de orina clara, casi como agua, pero también de heces verdes como la clorofila.\n—Eres el padre de la nutria que salvamos —dijo Pandulo, recordando el rostro del salvador de Sciurulo.\n—Sí... —dijo la nutria— He venido aquí por venganza.\nEl grupo guardó silencio para escuchar la historia de Lutrulo.\n- Depués que ustedes dejaron Saudade, un escuadrón de lobos sedientos de sangre fue allí para vengar a los lobos que fueron muertos. Logré escapar... pero mi hijo murió. Comprendí que, a menos que Sorĉistego muera, no tiene sentido defenderse de un ataque, porque vendrán otros. No tengo nada que perder, ni familia ni hogar. Me da igual que me mate, ¡pero quiero morir intentando traer de vuelta a Sorĉistego o intentando eliminarlo!\nEl grupo permaneció en silencio. Hasta aquel momento, su búsqueda había sido una miseria tras otra y un fracaso tras otro. Estaba claro que no podían derrotar a Sorĉistego. Pero, al oír la historia de la nutria, también querían morir en el intento.\n—Debemos encontrar la manera de exorcizar al demonio de Sorĉistego —dijo Birdulo.\n[center]*    *    *    *[/center]\n—Hay una biblioteca en algún lugar del castillo —dijo Lutrulo.\n—Quizás haya un manual para realizar exorcismos o algo así... —dijo Pándulo. —¿Qué opinas, Birdulo?\n—Claro... —dijo Birdulo, tocándose el pene al través del pañal, con indiferencia, para calmarse—. ¿Sabes dónde está la biblioteca, Lutrulo?\n—Cuando Sorĉistego aún era un buen animal, vine aquí a hacer unos trabajos de fontanería —explicó Lutrulo—. Sorĉistego me enseñó todas las habitaciones. Le dije que solo tenía que mostrarme dónde estaba la fuga. Pero me dijo que necesitaría ver todo el castillo para una próxima ocasión. En aquel momento, no entendí a qué se refería, pero ahora veo que quizá ya sabía todo lo que les sucedería a todos.\n—¿Entonces por qué no tomó medidas para prevenirlo? —preguntó Vulpulo.\n—Saber que algo va a pasar no te da necesariamente los medios para prevenirlo —explicó Birdulo. - Es como la muerte: saber que vas a morir no te da la capacidad de tomar medidas contra ella, porque no puedes evitarla.\nEl grupo subió las escaleras, saliendo de la mazmorra. Regresaron a la planta baja.\n— Ay, ay... —Pandulo suspiró, su pene erecto nuevamente.\nTodos miraron al panda. Todos sus pañales estaban tan llenos que goteaban, excepto el de Lutrulo. Pandulo parecía tan excitado que le costaba caminar. Chupaba su chupete con avidez. Tenía los ojos llorosos y parecía a punto de llorar. El pobre panda retorcía los muslos, con las manos-patas apretadas en puños mientras intentaba mantenerlas lejos de la cintura. La escena también estaba poniendo cachondo al resto del grupo. Se miraron y suspiraron entre ellos. Birdulo, que se tocaba a través del pañal, dejó de hacerlo. Vulpulo se puso duro en tiempo récord. Él también empezó a gemir.\n—Tenemos que ser fuertes —dijo Birdulo.\n—Es duro —dijo Pandulo— Mi lechita quiere mucho salir...\n\n[center][b]Esperanto.[/b][/center]\n\nLa urba placo estis plena post kiam la reĝo alvokis civitanojn por publika anonco. La reĝo preskaŭ neniam faris tion, ĉar publikaj anoncoj ĝenerale signifis problemojn kaj problemoj estis maloftaj en tiel prospera regno. De la balkono de la marmora palaco, la reĝo aperis kaj demandis silenton al tiuj en la placo antaŭ la palaco. Silento estis farita preskaŭ magie.\nLa reĝo, dika leono, vestita nur kun la reĝa robo, kolumo ligita al ora kvietilo kaj vindotuko sub la tuniko, komencis sian paroladon:\n- Mia popolo, vi scias, ke ni militas kontraŭ fortoj preter nia imago. Vi scias, ke ĝuste ĉe niaj limoj, la trupoj de demonestro minacas detrui nin, kiel ili faris kun najbaraj regnoj. Tial ni bezonas pli da soldatoj al nia militistaro por ataki la malamikon antaŭ ol ĝi atakos nin.\nLa bestuloj kolektitaj en la urba placo komencis tremi pro tiuj vortoj. La regno jam militis antaŭe kaj milito ĉiam estas traŭma sperto. Sed la regno neniam estis minacata de supernatura estaĵoj. Diskretaj fajfaj sonoj devenas de la bestamaso, ĉar iuj el la bestuloj pisadis en siaj vindotukoj pro timo. La plej patriotaj bestuloj jam pensis pri aliĝo kaj batalado por siaj regno, sed plej multaj bestoj pensi kapitulaci aŭ fuĝi. Estis tiam, kiam la reĝo avertis:\n- Eskapo ne estas eblo, ĉar ili alproksimiĝas al ĉiuj niaj limoj. Ni estas ĉirkaŭitaj. Kiu provas forlasi la regnon, estos viktimata de la demonoj, kiuj ĉirkaŭas nin.\nIuj el la plej malfortaj bestuloj malsaniĝis pro timo. Aliaj malpurigas siajn vindotukojn, tremantaj eĉ pli. Neniam la situacio de la regno, aŭ pli ĝuste, la situacio de la tuta kontinento estis tiel kritika.\n- Sed estas espero, sinjoroj! - la reĝo daŭrigis, diskrete plenigante sian propran vindotukon per sia matena urino. - Krom pliigi nia militistaro, ni ĉiam povas peti helpon al la Granda Magiisto! Li helpis nin gajni la lastan militon, antaŭ dek du jaroj, ĉiuj dank' al lia intelekto kaj sindediĉo. Li povas helpi nin, sed ne respondas al niaj leteroj. Mi sendis iujn soldatrojn al la urbeto norde, kie estas ilia kastelo, sed neniu el ili revenis. Tial, krom peti, ke kiel eble plej multaj bestuloj aliĝos al la militistaro, mi ankaŭ petas, ke tiuj, kiuj ne havu la kuraĝon alfronti la hororojn de la frontlinio, iru al la norda vilaĝo kaj petu helpon al la Granda Magiisto, Sorĉistego,. Se ni gajnos ĉi tiun militon, ĉiuj, kiuj pruvas sian partoprenon, estos sendevigitaj de impostoj kaj ricevos frakcion de la riĉeco de la regno.\nLa bestoj rigardis unu la alian kaj flustris unu kun la alia. Tiuj, kiuj ne havis stomakon por milito, sed havis aventuran spiriton, estis ekscititaj por helpi tiel. Iuj jam organizadis grupojn por iri norden. Aliaj planis iri sole.\n- Jen ĉio - la reĝo finiĝis, lia peniso malmolante en sia vindotuko, pro la agrabla urinado. - Tiuj, kiuj volas aliĝi, parolu kun unu el la gardistoj. Kaj tiuj, kiuj volas malkovri la lokon de Sorĉistego, jam povas iri.\n[center]*    *    *    *[/center]\nPandulo, juna kaj dika pando, eniris la lokan gastejon. Li kunportis preskaŭ malplenan volumon, en kiu li poste skribus notojn. Li portis piĵamon, kiu povas esti malfermita ĉe la fundo, do li povis facile antataŭi sian vindotukon kiam necesa. Lia vindotuko, fakte, estis plena je lia matena urino, kaj lia peniso estis malmola kaj sentema. En lia buŝo estis verda suĉilo.\nEnirinte la gastejon, Pandulo marŝis al la centro de la enirejo kaj komencis laŭte paroli al la ĉeestantoj:\n- Atentu ĉiuj! Mi, la granda kronikisto Pandulo, volas dungi bestojn por serĉi Sorĉistegon, la malaperatan grandan magiiston. Ĉu iu interesiĝas?\nBedaŭrinde, la plej multaj el la bestoj tie jam havis siajn proprajn grupojn. Krome, Pandulo ne ŝajnis forta aŭ tre inteligenta. Ĝi estis nur pando. Tiuj, kiuj ne parolis pri siaj propraj serĉgrupoj, parolis pri aliĝo al la militistaro aŭ luado de ĉambroj en kiuj tranokti.\n- Aŭskultu min, diable! - diris Pandulo. - Pensu pri la mono, kiun ni povus gajni kune! Mi povas esti utila kaj mi ankaŭ \nŝatus diskonigi la heroaĵojn de la herooj, kiuj serĉos kun mi!\nNeniu interesiĝis. Neniu volis zorgi pri kronikisto en tia serioza misio. Estis klare al ĉiuj, ke la verŝajna intenco de kronikisto en tia misio estis lasi aliajn fari la danĝeran laboron dum li skribas kion okazas, de sekura distanco. Do, li dirus al la reĝo ke li partoprenis la misio kaj ke li ankaŭ meritis la monan rekompencon. Bestoj jam vidis tian ruzon kaj ĝi estis malnova. Pandulo tamen ne sciis, ke tio estas malnova ruzo. Li elpensis ĝin la antaŭan nokton! Bedaŭrinde, ŝajnas, ke multaj aliaj bestoj ankaŭ koncipis tiun ruzon multfoje antaŭe...\nPandulo ne sukcesis altiri atenton, sed diketa juna vulpo, portanta nur senmanikan ĉemizon kaj likan vindotukon, alproksimiĝis al Pandulo. La vindotuko de la vulpo havas karakterizan ŝvelaĵon, kio klarigas al ĉiuj, ke la vulpo estis ekstreme seksdeziranta.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Saluton - diris la vulpo, ignorante sian malmolegan penison.\n- Saluton - diris la pando. - Ĉu vi volas aliĝi al mia grupo?\n- Nu, efektive, unu el niaj anoj insistis, ke oni aldonu kronikiston al la grupo por administri nian komunikadon kun aliaj bestoj. Mi ne povis trovi liberan bardon, do nia estro decidis, ke sufiĉus kronikisto.\nPandulo sentis sin iom ofendita pro tio, ĉar li volis esti la gvidanto de la grupo, sed tie li estis, estante rekrutata. Li pensis pri rifuzo, sed neniu volis havi lin kiel gvidanton. Se li irus sola, li mortus. Sed almenaŭ li ricevus la rekompencon nur pro perado de la komunikadoj.\n- Bone! - diris Pandulo. - Konduku min al la gvidanto de via grupo, amiketo.\n- Brila! - diris la vulpo. - Kiel vi nomiĝas?\n- Mi estas Pandulo.\n- Kaj mi estas Vulpulo.\nIli brakumis unu la alian, iliaj ingvenoj kunpremiĝis, kaj ili interŝanĝis batetojn sur iliaj pugoj. Vulpulo ektremis kaj iom pli forte premis sian invgenon kontraŭ Pandulo, anhelante.\n- Estas en ordo - diras Vulpulo, rompante la brakumon, sia peniso preta por eksplodi. - Ni iru.\nKaj post tio, Pandulo kaj Vulpulo eliris la gastejon kaj iris al la taverno. Pandulo neniam antaŭe estis en taverno, ĉar ĉiuj tie estis grandaj kaj malbonaspektaj, kaj ebriiĝis ĉiunokte. Vulpulo tamen tre trankvile eniris. Pandulo sekvis lin. Estis malmultaj bestoj tie, ĉar la timo de milito pelis ilin hejmen, al la armeo aŭ al senespera fuĝo. La taverno, loko de amuzo kaj vira malstreĉiĝo, estis la lasta loko, kiun iu pensus iri en tia malfacila situacio.\nĈe tablo sidis birdo, sciuro kaj simio. La birdo portis sorĉistan robon, kiu kovris lian vindotukon. Li trinkis lakton el beba botelo kaj lia blanka suĉilo ripozis sur la tablo. Li havis gajan konduton kaj ridetis dum ili parolis pri liaj originoj. La sciuro portis pantalonon kaj ĉemizon. Liaj manoj premis lian ingvenon kaj liaj kruroj moviĝis sub la tablo. Li ĝuis la paroladon, sed lia korpo ŝajnis nervema kaj maltrankvila je ĝia suba duono. Li forte suĉis grizan suĉilon. La simio estis en sia reĝa gardista kiraso. Li havis longan ŝnuron ĉirkaŭ la kolo, de kiu pendis nigra suĉilo. Ĉiuj manĝis grandan frititan fiŝon. Vidinte Pandulon, la birdo gestis per sia flugilo. La rigardo de la aliaj rapide sekvis.\nVulpulo sidis, gutante en la seĝo kaj profunde ĝemante, sukcesante subpremi orgasmon.\n- Mi trovis iun - li diras, lia voĉo tremanta.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Do - diris la simio. - kiel vi nomiĝas?\n- Pandulo - diris la pando.\n- Mi estas Simiulo - la simio tiam faris geston al siaj kolegoj, unue al la sciuro ... - kaj ĉi tiu estas Sciurulo - kaj fine al la birdo. - Kaj ĉi tiu estas Birdulo.\n- Plaĉita pro renkonti vin - Pandulo diris.\n- Ni bezonas, ke iu faru mediacion...\n- Mi scias - diris Pandulo, interrompante la simion kaj starante sur sia seĝo, la subita movado kaŭzante siajn piĵamon malfermiĝi inter liaj dikaj kruroj, rivelante lian tre flavan, odoreman kaj varman vindotukon. - Kaj mi ĝojas, ke vi elektis min por fari tion. Vi ne bedaŭros permesi al mi labori por vi! Mi eĉ povas...\n- Neniam interrompu min - diris Simiulo, la sola ĉe la tablo, kiu ne ŝajnis suferi de obezeco, kvankam Simiulo ankoraŭ estis sufiĉe \"diketa\". - La estro de ĉi tiu grupo estas mi kaj mi postulas disciplinon kaj respekton por la hierarkio.\nSentante sin timiga, Pandulo pisis. Lia vindotuko likis, malsekigante sian malfermitan piĵamon. Liaj fingroj de la piedoj moviĝis kaj li tuŝis siajn genuojn unu al la alia, ĉar la sento de reliefo estis tre forta.\n- Jes, sinjoro - diris Pandulo, tuj ŝanĝante sian tonon.\n- Tre bone - Simiulo diris, dum Birdulo, konscia pri la akcidento de Pandulo, ridis diskrete. - Kiel mi diradis, ni bezonas iun, kiu mediacius inter ni kaj la bestoj, kiujn ni povas trovi en nia vojo. Unue mi volis bardon, sed ni ne trovis iun, do mi malpligrandigis miajn postulojn.\n\"Do, ĉu mi estas 'almenaŭulo'?\" Pandulo pensis, ofendita denove.\n- Do, ĉu vi volas aliĝi al nia grupo? - Simiulo demandis.\nPost kelkajn sekundojn, Pandulo demandis:\n- Ĉu mi nun povas paroli?\n- Jes, idioto - Simiulo diris, metante sian manon sur sia vizaĝo, dum Birdulo ridis.\nMallonga fajfa sono venis el la vindotuko de Sciurulo, ĉar la komika sceno igis ĝin ridi kaj urini iom en sia vindotuko. Tamen li interrompis la fluon, ne volante malplenigi sian ekstreme plenan vezikon.\n- Mi akceptas! - Pandulo diris, akceptante la oferton.\nIli interprenis siajn manojn (kaj flugilojn), kaj poste iris al siaj hejmoj por kolekti siajn aferojn antaŭ ol foriri.\n[center]*    *    *    *[/center]\nHejme, la herooj ŝanĝis vestojn kaj vindotukojn. Poste, ili renkontiĝis ĉe la norda elirejo de la ĉefurbo. Pandulo estis en alia piĵamo, sed ankaŭ kun malgranda beba ĉapelo. Kaj cetere li jam suĉis sian suĉilon. Vulpulo estis en nova vindotuko, blanka kun flavaj bendoj, lia glavo ripozanta en glavingo ligita al lia korpo per ŝnuro. Simiulo havis malpli da kiraso, ĉar ĝi marŝus dum longa tempo kaj estas malkomforte marŝi kun kompleta kiraso. Poste li elektis meti kirason nur sur la peton, la brakojn kaj la krurojn. La resto estis protektita per ĉenaj vestoj sub kiuj estis lia vindotuko. Sciurulo estis vestita laŭ sia kutima stilo: senmanika ĉemizo kaj pantalonoj, kun vindotuko sube. Li ankaŭ portis dorsosakon kun sia materialo por fari eksplodaĵojn. Birdulo portis pli modesta tuniko kaj dorsosakon enhavantan alkemiajn librojn kaj materialojn. Neniu el ili ŝajnis esti sekse ekscitita, kvankam Sciurulo ŝajnis nervema...\n- Jen ni pretas - Simiulo diris. - Ĉu vi jam preĝis?\nUnu post unu, la herooj diris ke jes.\n- Venu - Simiulo diris.\nLa grupo komencis marŝi, forlasante la ĉefurbon. La vojo al la norda urbo, kie estas Sorĉistego, transirus ebenaĵon, urbon ĉe rivero, la rivero mem kaj arbaro. Tra la ebenaĵo, la grupo de Simiulo vidis aliajn aventuristojn irantajn al la sama loko. Iuj sole, aliaj en grupoj.\nDum la promenado tra la ebenaĵo, Birdulo ĉesis marŝi.\n- Beboj - li diris. - La magia nivelo ŝanĝiĝis.\nLa aliaj rigardis Birdulon.\n- Kiel vi scias? - Pandulo demandis.\n- Mi havas magian kapablon - diris Birdulo. - Mi povas senti la lokan magian nivelon.\n- Kion tio signifas? - Vulpulo demandis.\n- La sorĉoj ĵetitaj en ĉi tiu areo estas pli potencaj...\nBirdulo ankoraŭ paroladis, kiam Simiulo preparis sian lancon.\n- Zombioj! - li diris.\nMalgraŭ esti la mateno, kiam la malhelaj sorĉoj estas pli malfacile farebla, pluraj kadavroj eliris el la tero.\n[center]*    *    *    *[/center]\nVulpulo prenis sian glavon. Sciurulo pretigis sian tranĉilon. Birdulo fermis la okulojn kaj komencis flustri magiajn vortojn. Kaj Pandulo... nenion faris. Pandulo estis paralizita pro la certeco de batalo. Li komencis pisi sian vindotukon kaj vigle suĉi sian suĉilon, metante unu manon proksime al sia brusto dum la alia frotis lian penison, tra la vindotuko kaj piĵamo, liaj okuloj pleniĝis je larmoj. Vulpulo, konsciante, ke Pandulo ne povus batali, alproksimiĝis al li kaj donis al li mildan rideton, dirante:\n- Ne zorgu. Aferoj iros bone.\nPandulo ne trankviliĝis, suĉante sian suĉilon dum li tuŝis sian ingvenon tra la vindotuko kaj piĵamo. Li estis tro proksima al nerva kolapso.\nLa zombioj estis armitaj kun lancoj, glavoj, ŝildoj kaj kapumoj. Fine, kiam inter dek kaj dek kvin zombioj ĉirkaŭis la grupon, la mortintoj faris sian atakon.\nUnu el ili provis tranĉi Simiulon, sed la simio estis pli rapida, evitis la baton kaj enŝovis la pinton de sia lanco en la kapon de la zombio, trapikante ĝin. Aliaj zombioj provis bati Sciurulon, kiu evitis kun granda lerteco la atakojn, sed kun ĉiu elturniĝo eliris iom da urino, malsekigante sian vindotukon. Lia veziko estis plena de la antaŭa tago kaj, se li volis eviti esti batata, estis esence permesi ke iom da piso elirus. La agrabla odoro de pisata vindotuko malmoligis sian penison. Birdulo ankaŭ facile evitis, ankoraŭ flustrinte siajn magiajn vortojn, sen perdi koncentriĝon. Li tiam igis cirklan ventoblovon eliri el siaj flugiloj, detruante la pli malfortajn zombiojn.\nVulpulo atakis la zombiojn dum defendante Pandulon, kiu nun brakumis la dorson de la vulpo.\n— Estu forta — diris Vulpulo al Pandulo. - Se iu venus el malantaŭ, diru al mi kaj mi turnos min por ataki.\n- Bone! - ekkriis Pandulo, plorante kaj suĉante sian suĉilon kiel bebo, dum lia ingveno tuŝadis la pugo de Vulpulo.\n[center]*    *    *    *[/center]\nLa batalo daŭris kaj la grupo, nun kun tre malsekaj vindotukoj, ne estis la sola grupo batalanta. Aliaj mortintoj atakis aliajn aventuristojn, kiujn trapasis la ebenaĵon kaj ĉiu mortinto, kiu estis venkita, rapide regeneriĝis.\n- La sorĉo havas areon! - diris Birdulo. - Ĉiu sorĉo havas areon de influo. Se ni kuras kaj trapasas la mortintojn, ili ne sekvos nin!\n- Ni kuru! - Simiulo kriis. - Nun!\nLa tuta grupo komencis kuri, provante transiri la mortintoj, sed Pandulo, kiu ankoraŭ brakumis Vulpulon, malhelpis la fuĝon.\n- Vi povas lasi min nun - diris Vulpulo. - aŭ ni ambaŭ mortos.\nPandulo liberigis Vulpulon kaj kuris. Fine, kiam ĉiuj en la grupo kuris trans ĉirkaŭ cent metrojn de la atako, la mortintoj vere ĉesis sekvi ilin. Tiuj, kiuj provis ĝin, perdis la energion, kiu aminigis ilin.\n- Uf! - Sciurulo diris, lia vindotuko tro plena je piso, malsekigante sian pantalonon - mi neniam kuris tiom multe kiel nun.\n- Ni ne havas kutimon alfronti supernaturajn estaĵojn - diris Vulpulo, kiu ne nur havis humidan vindotukon, sed ankaŭ malmolan kaj varman penison, pro la mirinda sento de la vindotuko kontraŭ lia privata parto.\nSimiulo poste rigardis Pandulo kaj alproksimiĝis al li.\n- Aŭskultu - Simiulo diris, kun severa, sed paca tono. - Se vi volas esti parto de nia grupo, vi devas lerni alfronti viajn timojn.\nPandulo rigardis siajn proprajn piedojn, nekapabla diri ion en sia defendo. Li suĉis sian suĉilon, dum li tuŝis kaj karesis sian privatan parton tra lia vindotuko kaj piĵamo, esperante konsoli sin. Vulpulo tiam metis sin apud Pandulo.\n- Mi instruos al Pandulo defendi sin - diris Vulpulo. - Kion vi diras al mi?\nPandulo rigardis Vulpulon kaj brakumis lin, kaŭzante siajn ingvenojn premi. Vulpulo frotis siajn manojn sur la dorson de Pandulo kaj donis iujn batetojn sur la panda pugo.\n- Pardonu - diris la pando.\n- Trankviliĝu - diris Vulpulo, dum lia peniso palpis en sia vindotuko, pro la brakuma premo.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Ĉu ni jam alvenis? - Vulpulo demandis, kies peniso malmoliĝis insiste.\n- Ni estas preskaŭ en la urbo Riverside - Simiulo diris. - Estu pacienta.\nVulpulo suspiris, rigardante sian vindotukon, maltrankvila, ĉar lia seksa deziro estis tre forta. Lia plena vindotuko bone premis lian malmolan penison kaj ĉiu paŝo donis al li pli da plezuro. Foje, Vulpulo sentis ke orgasmo estis proksima, sed Vulpulo ĉiam sukcesas elteni sian “virlakton”. Vulpulo premis sian penison tra la vindotuko, haltante antaŭ ol lia korpo havis la ŝancon ejakuli. Pandulo havis similan problemon, sed ne tiel serioza kiel tiu de Vulpulo. La peniso de Pandulo estis pli malgranda. Kaj Pandulo havis piĵamon sur la vindotuko, kio faciligis kaŝi sian malmoliĝon en sia peniso. Birdulo kaj Sciurulo estis trankvilaj.\n- Do kion ni faros kiam ni alvenos tien?- Sciurulo demandis, kies vindotuko ankaŭ estis tre agrabla, sed Sciurulo sukcesis meti sian penison sub kontrolo.\nEn vero, Sciurulo havis seriozan problemon: lia instigo en tiu aventuro estis la pardono de liaj kriminoj. Sciurulo ne estis nur ŝtelisto, sed ankaŭ seksperfortisto. Kaj la deziron je viktimi iun estis pligrandiĝante en li. Sed li ĉiam sukcesas subpremi sin. \"Sed ĝis kiam?\", li pensis. Sciurulo sciis, ke li ne povas elteni sin por ĉiam...\n- Simpla - Simiulo diris. - Ni prenos boaton ĝis la alia flanko de la rivero.\n- Krom la atako de zombioj - diris Birdulo. - ĉio estas mirinde bone.\n- Estas rimarkinde, ke neniu estas vundita - diris Vulpulo.\nNur Pandulo ne partoprenis la konversacion. Li ankoraŭ sentis sin malbonan pri la incidento. Kvankam li nur volis la monon, li ne esperis ke la senton de senutileco povu fari sin senti tiel kulpa. Simiulo rimarkis tion.\n- Vulpulo - Simiulo diris. - Ĉu vi povus konsoli Pandulon?\nVulpulo alproksimiĝis al Pandulo dum la grupo ankoraŭ marŝis kaj ridetis al la pando, frotante lian pugon. Vulpulo frotis sin je la aero dum frakcio de sekundo, dezirante froti la vindotukon de Pandulo per sia propra, sed li ne permesis sin tion fari. La frotado efikis sur la panda: la peniso de Pandulo fariĝis pli malmola kaj Pandulo rigardis Vulpulon, maltrankvila, suĉante sian suĉilon. Vulpulo eksuĉis sian propran suĉilon, por trankviligi siajn seksajn sentojn.\n- Ne zorgu - diris Vulpulo. - Mi montros al vi kiel defendi vin, ĉu ne?\n- Mi ne scias...- Pandulo diris, uzante siajn manojn por froti sian penison tra sia piĵamo kaj vindotuko dum li marŝis. – Mi estas nur verkisto.\n- Kostos nenion lerni novan lertecon, krom tempo kaj iom da energio.\nPandulo pensis iom kaj kapjesis, ĝuste kiam la grupo atingis la urbon Riverside.\n[center]*    *    *    *[/center]\nPandulo demetis la vindotukon de Vulpulo, ĉar la vulpo ŝajnis pli bezoni ĝin ol li. Vulpulo havis tre fortan, malsekan, tre malmolan, pulsantan penison. La vulpo suĉis sian suĉilon kaj kovris la okulojn, hontigita.\n- Mi estas eksplodonta - li diris. - Mi provas esti forta, sed mi ne scias ĉu mi sukcesos...\n- Vi sukcesos - diris Pandulo, ridetante por trankviligi Vulpulon.\nDe la provizoj kiujn la grupo alportis, Pandulo prenis kelkajn malsekajn viŝtukojn, komencante purigi Vulpulon, kiu provis trankviliĝi. Vulpulo levis siajn krurojn, tiel Pandulo povis purigi sian pugon. Kiam la pugo de Vulpulo estis pura, Pandulo forigis la malpuran vindotukon el sub la vulpo. La peniso de Vulpulo estis preskaŭ tute mola. Pandulo tiam frotis talkpulvoron sur la pugon de Vulpulo kaj aplikis iom da beblocio ĉe la areo. Tiam, Vulpulo mallevis siajn krurojn.\nLa krizhelpo ne daŭris longe, ĉar Pandulo komencis purigi la penison de Vulpulo. La vulpo ĝemis kaj lia peniso komencis mamoliĝi denove dum ĝi estis purigita. Vulpulo ĝemis pli kaj puŝis sian penison kontraŭ la manojn de Pandulo. La peniso de Pandulo ankaŭ likis, danke al la malĉasta montrado kaj lia plena vindotuko. Lia virlakto faris premon, provante atingi sian penison.\n— Kontrolu vin — diris Pandulo al Vulpulo kaj ankaŭ al si mem.\n- Vindotukoj... Mi estas bebo! - diris Vulpulo, komencante perdi kontrolon. - Mia lakto, Pandulo! Mia lakto volas eliri tra mia peniseto!\n- Ne permesu ĝin!\n- Ne povas! - diris Vulpulo, ekplorante. - Mia peniso rompiĝos se mi provos!\nPandulo paŭzis la ŝanĝon de vindotuko kaj atendis, ĝis Vulpulo trankviliĝos. La vulpo senespere provis froti sian penison kontraŭ la aero, lia pugo plurfoje batante la puran vindotukon sub li. Li laŭte ĝemis, mordis sian suĉilon, montrante la dentojn kaj plorante kiel bebo.\nPandulo frotis la ventron de Vulpulo, trankviligante la vulpon.\n- Trankviliĝu - diris Pandulo. - Nur spiru...\nVulpulo laŭte suspiris kaj spiris malrapide, trankviliĝante. Kiam la peniso de Vulpulo tute moliĝis, Pandulo daŭrigis purigadon.\n- Pardonu min bonvole... - diris Vulpulo.\n- Bone - diris Pandulo. - Ankaŭ mia virlakto bolas en mia ĉurovoj...\nPandulo frotis talkon sur la genitalojn de Vulpulo, kiuj rapide denove plene ekscitiĝis. Vulpulo estis preskaŭ havis nevolitan orgasmon, sed, kun la apliko de la locio, Pandulo fermis la novan vindotukon cirkaŭ Vulpulon, finante la ŝanĝon. La vulpo frotis sian penison tra sia vindotuko, ĝemante.\n- Dankon - li diras, tra sia suĉilo.\n- Ne zorgu pri tio - diris Pandulo. - Nun, vi ŝanĝos mian vindotukon.\n[center]*    *    *    *[/center]\nApud Vulpulo kaj Pandulo, Birdulo kaj Sciurulo ŝanĝis siajn vindotukojn. Fakte, Sciurulo jam ŝanĝis la vindotukon de Birdulo. La birdo kondutis tre bone dum ŝanĝado de vindotukoj. Sed nun estis la fojo de Sciurulo havi vindotukan ŝanĝon. Birdulo malfermis la vindotukon de Sciurulo, elmontrante la malmolan penison de la sciuro.\n- Preta? - Birdulo demandis.\n- Mi bezonas diri al vi ion - li diris, maltrankviligita.\n- Vi povas diri al mi ion ajn - diris Birdulo, per kompatema tono. - Kio okazas, amiko?\n- Mi diris al vi, antaŭ ol ni renkontis Pandulo, ke mi estas en ĉi tiu aventuro por havi pardonon por miaj krimoj. Vi scias, ke mi estis ŝtelisto, sed tio ne kondukis min al malliberejo. Kiel ŝtelisto, mi estas tre bona.\n- Do estis arestita por pli grava krimo?\n- Seksperforto.\nVulpulo, kiu ŝanĝadis la vindotukon de Pandulo, faligis la vindotukon el siajn manojn kaj rapide sia peniso moliĝis. La suĉilo en la buŝo de Pandulo falis. Birdulo ne sciis kiel reagi. Feliĉe, Simiulo estis en la banĉambro kaj ne aŭdis, kion Sciurulo ĵus diris.\n- Kaj kial diri al ni ĉi tion nun? - Birdulo demandis, konservante sian komforton laŭ la plej bona maniero kiel li povis.\n- Ĉar mi sentas, ke miaj deziroj revenas - Sciurulo respondis, liaj okuloj pleniĝante je larmoj. - Kiam mi rigardas vin, mi sentas, ke mi volas ekpreni kaj froti viajn pugojn kaj krurojn, havante sekson kun vi, malgraŭ viaj voloj. Sed mi ne volas fali en miajn malnovajn malbonajn kutimojn.\nBirdulo sentis sin malbona pri tio, sed ne samkiel Vulpulo aŭ Pandulo sentis. Dum la vulpo kaj la pando abomenis Sciurulon pro tio, Birdulo vidis en la sciuro iun, kiu volis regeneriĝi. Birdulo estis tre mola... kaj li ne povis senti koleron kontraŭ Sciurulo.\n- Bone - diris Birdulo. - Kiel mi povas helpi vin?\n[center]*    *    *    *[/center]\nDume, en la banĉambro, Simiulo estis ŝanĝanta sian vindotukon. Li liberiĝis de sia kiraso. Lia sekreto por ne malmoligi lian penison kiel la aliaj estis malgranda ĉastilo, kiu enhavis lian penison, malhelpante erekciojn tute. Ĉiuj bestoj en la reĝa gardistaro portis iun tian aparaton por konservi ilin liberaj de distraĵoj. Lia peniso doloris ene de la ĉastilo, sed li ignoris la doloron. Lia peniso estis ekscitita dum longa tempo, sed ne povis malmoliĝi pro la aparato. Li suspiris kaj purigis sin. Li fekis kvar fojojn kaj lia vindotuko povus liki kaj malpurigi lian kirason, se li ne anstataŭus ĝin. Feliĉe, li ĝustatempe ŝanĝis la vindotukon. Li forigis la ĉastilon kaj lia peniso estis finfine libera, tuj malmoliĝante. Tute nuda, li decidis bani sin, prefere ol simple purigi sin, ĉar tio moligus lian penison. La akvo estis varma, ideala por bani, ĝi malstreĉis lin kaj trankviligis lian penison. Post la bano, Simiulo sidis sur la necesilo kaj atendis ĝis esti sufiĉe sekiĝata, antaŭ surmeti la ĉastilon, novan vindotukon, ĉenveston kaj kirason denove.\nSimiulo tiam eliris la banĉambron, trovante la aliajn plenaĝajn bebojn jam kun vindotukoj ŝanĝitaj.\n- Ni ne povas resti ĉi tie plu - diris Simiulo. - Ni nur bezonis ŝanĝi niajn vindotukojn. Ni prenu ion por manĝi survoje kaj iru.\n- Bone - diris Pandulo kaj Vulpulo samtempe.\nBirdulo ridetis al Sciurulo kaj batetis lin sur la dorson. Sciurulo reridetis kaj rebatetis. La grupo eliris la gastejon post pagado por sia mallonga restado kaj ankaŭ tagmanĝo. Post tio... ili alvenis al la haveno, kiu estis kovrita de maldika nebulo.\n[center]*    *    *    *[/center]\nEn la haveno, la grupo serĉis ŝipan kapitanon, kiu povus trairi ilin tra la rivero. Kun la alveno de la Nocha kaj la maldika nebulo, ne estis disponeblaj kapitanoj. Fakte estis nur unu fiŝkaptisto. Ĝi estis granda kaj tre dika alce, vestita per modesta poŝtuko, tre plena vindotuko, botoj kaj malferma ĉemizo. Li sidis ĉe la doko, kie estis ligita lia boato. La boato estis mezgranda, sufiĉa por komforte preni dudek homojn. La fiŝkaptisto frotis sian erekton tra sia vindotuko, ĝuante la elektan senton, donante plezuron al sia peniso. Lia rigardo estis perdita kaj lia menso estis malplena, dum lia mano donis plezuron al sia membro. Li estis tiel plena de \"lakto\" kiel Simiulo kaj liaj amikoj, kiuj estis ronde paroli kun li. Lia vindotuko estis bonodora, vere plena kaj kun urinaj fugoj kaj eĉ fekoj. La odoro de mistraktita vindotuko povus sentiĝi dek metrojn for, ekscita Vulpulo kaj Pandulo, kiun Oleavan en la aero, sentante la deziron ami siajn vindotukojn.\n- Pardonu min - Simiulo diris. - Ĉu mi povas paroli kun vi?\nLa Alce, sen ĉesigi sian propran plezuron, sed intensigas ĝin svingante de flanko al flanko kaj kaŭzante pli da forĵetaĵo, rigardis la grupon.\n- Kio okazas? - Alce diris, kun iomete malstabila voĉo pro seksa plezuro.\n- Ni bezonas, ke iu konduku nin al la alia flanko de la rivero - Simiulo daŭrigis. - Ĝi estas misio en la nomo de la reĝo.\n- Ĉu tiel? - La Alce diris, haltante la frotadon de sia vireca membro. - Ĉu vi povas provi ĝin?\nSimiulo montris sian Chupete al Alce, kiu rekonis la koloron.\n- Estas pli bone ne esti replikaĵo - diris Alce.\n- Mi certigas vin - Simiulo diris.\nIli eniris la boaton. Por fiŝkaptista boato, la ŝipo estis escepta: ĝi havis tri ĉambrojn en sia centro kaj estis sufiĉe granda por havi ankron. Alce probable havis ŝipanaron en iu momento.\n- Devas esti trankvila vojaĝo - diris la spiro kaj korno de Alce, dum lia erekto batis kaj la pilkoj plenaj de lakto vundiĝis, avidaj verŝi sian enhavon en tiu jam tiel plena vindotuko.\n[center]*  *  *  *[/center]\nLa vojaĝo daŭras. Vulpulo kaj Pandulo estis en unu el la ĉambroj, trankviligante unu la alian per brakumo streĉita kaj suĉante siajn suĉilojn post kiam la odoro de la kapitano vekis siajn seksajn partojn. Liaj penisoj estis malmolaj en siaj vindotukoj, dezirante seksumon kun la absorba kerno de la vindotukoj.\n- Amiko, ĉu vi vidis la dikecon de tiu vindotuko? - Pandulo demandis, ĝemante, frotante la femurojn, aludante al la vindotuko de la kapitano.\n- Mia lakto preskaŭ eliris! - Vulpulo kriis.\nAmbaŭ sidis sur lito, kun iliaj vindotukoj ankoraŭ puraj. La piĵamo de Pandulo estis fermita, sed lia peniso estis tiel malmola en sia vindotuko, ke ĝi minacis malfermi la interkrura malfermaĵo de la piĵamo. Vulpulo estis tiel seksdezirema, ke li sentis, ke li ne povus urini sen ankaŭ ĉuri. Ambaŭ ĝemis, penante malebligi, ke iliaj laktoj foriru. La du bestoj kuraĝe luktis kontraŭ siaj seksaj bezonoj, jam estis kelkaj tagoj antaŭ ol la aventuro komenciĝis kaj ili jam alproksimiĝis al ilia limo.\nBirdulo rigardis ilin, lia propra peniso malmoliĝante.\n- Ne zorgu, beboj - diris Birdulo. - Restu ĉi tie kaj trankviliĝu. Provu enlitiĝi kaj spiri malrapide, ĝis viaj pisiloj trankviliĝu. Mi eliros kaj parolos iomete kun Sciurulo. Post trankviligado de vi mem, estus interese, ke vi, Vulpulo, komencu trejni Pandulo en batalartoj.\n- Ho jes - diris Vulpulo al Pandulo. - Ĉar mi nur havas mian glavon kaj ne aliajn, mi devos trejni vin je senarmigita batalo. Mi instruos al vi nur rapidajn lertaĵojn, ĉar transiri ĉi tiun riveron devas daŭri nur tridek minutojn.\nBirdulo foriris, lia vindotuko frotante la pinton de sia peniso je ĉiu el siaj paŝoj, lasante Pandulo kaj Vulpulo en paco. Sciurulo klopodis rigardi la ĉielon aŭ akvon tra la dika nebulo. Oni ankoraŭ povis senti la odoron de la vindotuko de la kapitano, sed la peniso de Sciurulo ne estis plenume malmola. La odoro kaŭzis, ke la peniso de Birdulo fariĝis tute plena kaj preta por seksumo, sed li ignoris ĝin. Birdulo alproksimiĝis al Sciurulo kaj, prenante kelkajn sekundojn por subpremi ejakuladon, demandis, per voĉo tremanta:\n- Kiel vi fartas?\n- Nervema - diris Sciurulo. - Mi ĝojas, ke vi akceptis min, sed mi ankoraŭ havas miajn timojn. Mi estas parto de grupo de tre malamataj homoj, kune kun tiuj, kiuj mortigas siajn gepatrojn kaj tiujn, kiuj amas la bestidojn.\n- Mi komprenas, sed mi vetas, ke tio ne estas via elekto - diris Birdulo. - Neniu elektas siajn proprajn objektojn de deziro. Mi ne kulpas vin pro via deziro por seksperforto, sed vi certe scias, ke vi ne devas serĉi kontenton por tia deziro...\n[center]*    *    *    *[/center]\nLa parolado inter Birdulo kaj Sciurulo estis interrompita pro forta skuado de la ŝipo, kiu ĵetis Birdulon malantaŭen, devigante lin surteriĝi sur lia pugo, kovrita per lia dika vindotuko, kiu susuris sub lia mantelo sorĉista. Sciurulo ekprenis la sekurecstangojn, konservante sian pozicion. La nebulo moviĝis for de la ŝipo, formante ian funelon ĉirkaŭ la ĝi. La plenluno videblis sur la ĉielo. Meze de la nebulo impone leviĝis el la akvo grandega bruna likva estaĵo, proksimume dek ok metrojn alta kaj kvin metrojn en diametro, aspektante kiel oleo.\n- Kio estas tio? - demandis Sciurulo.\n- Ĝi estas turmentita spirito! - diris Birdulo, pisante, sed ne sukcesante konservi sian penison malmola. - Li verŝajne loĝis ĉe la fundo de la akvo kaj estis alportita ĉi tien per la ago de magio. Tia estaĵo originas el la aglomeritaj animoj de tiuj, kiuj dronis.\nLongaj akvaj lancoj, kiu solidiĝis ĉe kontakto kun la aero, iĝante preskaŭ stalagmitoj de glacio, eliris el la likva estaĵo. La du lancoj estis pafitaj direkte kontraŭ la ŝipo, penetrante ĝin kaj farante du truojn. Pli da lancoj, du pli, sed nun agante kiel brakoj, trapikis la ŝipon denove kaj denove, farante pli da truoj. Ĉio okazis tre rapide. La kolapso estis neevitebla. Kaj baldaŭ, se nenio estus farita, la animoj de la grupo aliĝus al la spirito en ĝia soleca ekzistado.\n- Kio okazas? - demandis la kapitano, kurante por vidi, kio kaŭzas la bruon kaj detruon.\nKiam li vidis la spiriton, li larĝe malfermis la okulojn kaj urinis. Lia vindotuko likis kaj lia peniso preskaŭ orgasis ĝuste kie ĝi staris, ne ĉar la vido estis plezura, sed ĉar li ankoraŭ sentiĝis tro seksdeziranta. Fakte, la vido estis tiel terura, ke li rapide resaniĝis de sia preskaŭ-ejakulado kaj sia peniso moliĝis.\n- Ĉi tiu ŝipo estas kondamnita! - diris Birdulo.\nSciurulo iris al la ĉambro kie Pandulo kaj Vulpulo estis kaj trovis ilin frotante iliajn vindotukojn kune, sed li interrompis ilian amoradon por averti ilin ke ili estas mortontaj.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Ni perdos tiun ĉi ŝipo - diris la kapitano. - Al la boatoj!\nLa grupo kapjesis.\n- Atendu - diris Pandulo. - Kie estas Simiulo?\nĈiuj rigardis unu la alian. La monstro atakis la grupon kaj ili devis salti por eviti esti batita de la penetrantaj brakoj de la fibesto. La ŝipo rapide sinkis. Simiulo forlasis unu el la ĉambroj.\n- Kio okazas? - li kriis antaŭ ol vidi la olean akvotukon, kiu leviĝis el la akvo kaj atakis ilin.\nLa infera vizio metis ĝin en batala aŭ eskapa mensumo. Li revenis en la ĉambron, prenis sian lancon, foriris denove, kuris kaj ĵetis la lancon kontraŭ la monstron, batante ĝin en sian centron. La monstro malfermis grandegan buŝon sur la supro de la kapo, kriante kun pluraj voĉoj samtempe. Ĉiuj kovris siajn orelojn, la sono estis tiel forta.\n- Vi kolerigis ĝin! - kriis al la kapitano.\n- Kion diable ni devus fari? - Simiulo rekriis.\nAkvo komencis tuŝi siajn piedojn.\n- La boatoj! - Sciurulo kaj Vulpulo kriis.\n- Jes! - la aliaj kriis, kurante al la boatoj.\nDum kurado, akvaj tentakloj eliris el la monstro kaj ekprenis la ŝipon, portante ĝin pli rapide al la fundo de la akvo. La akvo jam atingis la taliajn de la grupanoj. Ili alvenis al la ŝipoj kaj tranĉis siajn kordojn.\nFine la kontenta monstro prenis la ŝipo al la fundo de la rivero. La nebulo kovris ĉiujn denove.\n- Kio nun? - Pandulo demandis, per tremanta voĉo.\n- Ni jam trairis la duonon de la vojo - Simiulo diris. - La reveno estas pli riska ol daŭrigi. Suĉu vian suĉilon kaj trankviliĝu. Ni daŭrigos.\n[center]*    *    *    *[/center]\nLa grupo atingis la alian flankon de la rivero. Alveninte tien, la kapitano decidis, ke li marŝos al marborda urbo aŭ urbeto, kie li povos reveni boaton. La resto de la grupo sciis, ke ili devas atingi la kastelon de Sorĉistego, sed li devis viziti la urbo Saudade antaŭe, ĉar ĝi estis survoje.\nIli descendis de la ŝipoj en tre stranga loko: la arboj ne havis foliojn, ili ĉiuj estis tre proksimaj unu al la alia kaj ne estis vojoj, kiuj oni povus preni. La grupo devos daŭrigi tra mangrovo.\n- Ĉu vi estas sufiĉe trankvilaj? - Simiulo demandis.\n- Jes - la aliaj bestoj respondis.\n- Do, venu.\nIli eniris la mangrovon, uzante la radikojn kiel malfortikajn pasilojn. Marŝante, ili aŭdis voĉojn:\n- Kien vi iras?\n- Kial vi estas ĉi tie?\n- Ĉu vi ne scias kien vi iras?\n- Kiu estas tie? - Simiulo demandis.\n- La magia nivelo leviĝis - diris Birdulo. - Mi estas preskaŭ certa, ke estas la arboj, kiuj parolas al ni.\n- Kaj ni vere estas - diris unu el la voĉoj.\nSubite vizaĝo aperis ĉe unu el la arboj, ĉe ĝia trunko, kaj same okazis al pluraj aliaj arboj.\n- Vi devas foriri - diris unu el la arboj.\n- Ili estas nur beboj - aliaj diris.\n- Ni nur povas daŭrigi - diris Vulpulo, preparante sian glavon. - ĉar la rivero estas poluita per turmentitaj animoj.\nLa arboj ridis mokante.\n[center]*    *    *    *[/center]\nBirdulo kreis fajroglobon kaj prepariĝis por pafi ĝin kontraŭ la arboj.\n- Ne faru tion! - Simiulo kriis. - Eĉ se ni estas en mangrovo, ni povus vundiĝi, se ni ekbrulis la mangrovon, eĉ se malgrande.\nBirdulo rememoris, ke la grupo estis ĉirkaŭita de arboj, kiuj komencis ataki, levante siajn radikojn kontraŭ la grupon, malstabiligante ilin, ĵetante ilin en la akvon kaj klopodante trapiki ilin per siaj penetraj radikoj.\nVulpulo uzis sian glavon por bloki la batojn, sed Pandulo kaj Birdulo estis palisumitaj. Pandulo, ĉe sia ŝultro kaj Birdulo, ĉe sia femuro. Ili tuj kriegis pro doloro, ĉar iliaj membroj estis palisumitaj. Simiulo preparis sian duan kaj lastan lancon. Sciurulo, kiu havis sian tranĉilon preta, povis facile eviti la batojn, kvankam ili venis el ĉiuj flankoj, inkluzive de supre kaj malantaŭe.\nAdrenalino komencis plenigi lian sangon. Simiulo, Vulpulo kaj Sciurulo klinis la dorson unu kontraŭ la alian kaj saltis antaŭen, penante kaŭzi kiel eble plej multe da damaĝo, precipe Vulpulo, kiu havis la armilon plej taŭgan por la laboro. Ili tranĉis kaj damaĝis branĉojn kaj radikojn, ne nur prevente, sed ankaŭ kiam la arboj provis ataki ilin. Tiam, Pandulo estis kaptita per la kalkano kaj suspendita en la aero.\n— Haltu, aŭ ĉi tiu pando... — diris arbo, antaŭ ol lia parolado estis brutale interrompita pro la lanco de Simiulo, kiu trapasis lian buŝon, elirante el la malantaŭa flanko kaj trafante la vizaĝon de alia arbo.\nVidante, ke la tri herooj estis poseditaj kaj ne aŭskultis iliajn minacojn, la arboj proponis kapitulaci, sed Simiulo, Sciurulo kaj Vulpulo daŭre atakis kiel servantoj de la morto.\n[center]*    *    *    *[/center]\nLa moviĝemaj arboj provis foriri el la batalo, sed estis multaj normalaj arboj ĉirkaŭ ili kaj la fluga provo malorganiĝis. Fine Sciurulo, Simiulo kaj Vulpulo komencis trankviliĝi, vidante, ke la batalo finiĝis. La arboj fuĝis...\n- Ni devas prizorgi la vundatajn - Simiulo diris.\nBirdulo, ne povante bone paŝi, sidis ĉe radiko, kaj, uzante la magion, komencis resaniĝi. Dume, Pandulo, ankoraŭ sanganta, havis sia vundo kovrata per la ĉemizo de Vulpulo. Ambaŭ vunditaj bestoj sentadis grandan doloron, precipe Pandulo, kiu estis la plej vundita en la grupo.\nKiam Birdulo finis resanigi sin mem, li komencis resanigi Pandulo. Kvankam la resanigo estis magia, ĝi ne estis sendolora kaj Pandulo devis teni sian ĉemizon en la buŝo por dronigi siajn kriojn. Fine, kiam la vundoj fermiĝis kaj la histoj regeneriĝis, la grupo denove marŝis.\nIli alvenis al vilaĝo konstruita sur lignaj platformoj, kiuj estis subtenataj per la radikoj de la arboj kaj konektitaj per pontoj. La urbo formadis “zonon” ĉirkaŭ la mangrovo, kun pluraj pontoj kunligante la randojn de la zono kaj la domojn.\n- Jen Saudade - Simiulo diris. - Ĝi estas multe malpli okupita ol kutime. Ĝenerale, homoj komercas sur la pontoj, sed ĉiuj ŝajnas esti hejme nun.\nSur la alia flanko de la vilaĝo estis ponto, kiu veturis de la mangrovo al la arbaro, kiu havis vojon, kiu kondukus la grupon al Sorĉistego-Kastelo, kie la magiisto laŭsupoze estis ...\nAntaŭ ol la komfortaj vindotukoj de la grupo povis malmoligi iliajn penisojn, kriego venis el interne de domo.\n[center]*    *    *    *[/center]\nGrandega, muskola lupo, tenante malgrandan lutridon, eliris el la domo de kie venis la krioj. La lutrido kriegis por sia patro. La lupo tenis longtenilan hakilon en sia libera mano, kaj portis plenuman kirason, kiu protektis ĉion krom lian malsekan, malpuran nigran vindotukon, kiu enhavis forte malmolan penison, kiu aspektis kvazaŭ ejakulonta, videble pulsanta. Du aliaj lupoj, en simila vesto kaj kun la sama nivelo de genitala ekscitiĝo, eliris el la domo, gvidante la patron de la lutro per ĉeno. La paĉjo-lutro portis ŝiriĝintan piĵamon kaj lia vindotuko havis bandon damaĝitan.\n- Tiam - diris la lupo, kiu tenis la lutron - vi venos kun ni kiel sklavo, se vi volas la sekurecon de via idaro.\n- Malkuraĝuloj! - diris la patro de la lutro. - Kiel vi povas fari tion al mia sola filo? Lasu lin! Vi ne bezonas uzi tian perforton por sklavigi min!\n- Kia perforto? - demandis la lupo, ĝemante pro volupto. - Ĉi tia?\nLi prenis la brakon de la lutreto kaj tordis ĝin subite, sen averto, rompante la brakon de la ido, igante ĝin kriegi.\n- Kio diable estas ĉi tio? - demandis Simiulo, kurante por batali, pretante lian batalilon.\nLa lupoj rigardis Simiulon, sed estis Vulpulo, kolerega, kiu ŝtelis la spektaklon. Kurante pli rapide ol Simiulo kaj preparante sian glavon survoje, Vulpulo saltis, atakante la lupon. Sed la lupo ridetis kaj uzis la lutridon kiel ŝildon. La okuloj de Vulpulo larĝiĝis kaj li rimarkis, ke li ne plu povas ĉesigi la atakon aŭ redirekti la glavon je tiu distanco post kiam li jam saltis.\nLa glavo trapikis la lutreton antaŭ sia patro. La lutro kriegis la lastan fojon, donis sangan suspiron, tusis kaj vomis, antaŭ ol mallevi la kapon, morta. Vulpulo retiris sian glavon, malsekigitan pro la sango de la senkulpa juna lutro.\n[center]*    *    *    *[/center]\nVulpulo tenis la glavon pli forte. Liaj okuloj tre brulis kaj li agacis.\n- Mi ne havas vortojn por diri kiom kolera mi estas nun! - diris la vulpo, lia voĉo fariĝante kriego dum la parolado.\n- Kiu zorgas pri kio vi pensas, bestido? - diris la lupo, sen ŝanĝi sian mokan vizaĝon, sia peniso ankoraŭ forte pulsante en sia vindotuko, sia voĉo raŭka pro subpremita seksa deziro.\nLa lupo ĵetis la malgrandan, senvivan korpon de la lutro en la akvon. Birdulo saltis en la akvon kaj plonĝis profunde por kolekti la korpon kaj konduki ĝin al la ponto (Simiulo vidis ĝin, ekkomprenante, ke la akvo estas profunda) por kuraci la korpon de la bebo; se la resanigado estus sufiĉe rapida, la morto de la lutro estus revertebla.\n- Beboj - diris Birdulo. - mi provos revivigi ĉi tiun lutridon. Bonŝancon en batalo.\n- Ne necesas diri dufoje! - Simiulo diris, ĵetante sian lancon kontraŭ unu el la lupoj, kiuj ekprenis la lancon kun la sama bestmano, kiun li uzis por levigi la lutron kiel ŝildon.\n- Ĉi tio ne estas mia - diris la lupo, pafante la lancon kontraŭ Simiulo, kaŭzante la vindotukojn froti kontraŭ sia peniso perfekte, sed la lupo estis pli forta ol tio kaj tenis siajn ĉurovojn sub strikta kontrolo.\nSimiulo pripensis eviti la atakon, sed se li farus ĝin, la lanco trafus Birdulon aŭ Pandulon, ĉar la pontoj en kiuj la batalo disvolviĝis estis mallarĝaj. Anstataŭe, li permesis al la lanco bati sur la brusto de sia kiraso. La atako estis tre forta kaj la kirason multe vibrig pro ĝi. Simiulo reprenis sian lancon, sed nun li timis, ĉar la atako sugestis grandan muskolan forton, pli ol tio, kion sugestis la korpoj de tiuj lupoj.\nVulpulo provis novan atakon per la glavo, sed, uzante sian longan hakilon, la lupo tenis Vulpulo malproksima. Sciurulo ankaŭ ne havis rimedojn por alproksimiĝi, kaj li bezonis alproksimiĝi ĉar lia armilo estis tranĉilo. Sed li havis eksplodaĵojn en sia dorsosako... Ĉu la eksplodaĵoj povus funkcii post la ŝiprompiĝo de la ŝipo, en kiu la grupo transiris la riveron?\n- Nun, estas nia fojo - diris unu el la lupoj.\nLi turnis sian hakilon kun krueleco. Vulpulo evitis la atakon, sed estis preskaŭ senkapigita. La aliaj du lupoj observis la batalon, amuzigitaj, iliaj penisoj filtris likvaĵon en siaj vindotukoj, iuj tuŝoj de orgasmo, pulsante urĝe kaj igante ilin gajaj kaj salivemaj.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSimiulo decidis efektivigi sian planon. Li alproksimiĝis al Vulpulo kaj flustris al lia orelo:\n- Ni ĵetu ilin en la akvon, ĉar iliaj kirasoj devas malhelpi ilin naĝi!\nVulpulo rigardis Sciurulon, kiu verŝajne ankaŭ aŭdis la instrukciojn. Ĉiuj kapjesis. Ili atakis samtempe kontraŭ la lupo, kiu minace ridetis kaj denove svingis sian hakilon kun granda rapideco kaj krueleco.\nSimiulo kaj Vulpulo evitis la atakon: Simiulo saltis super la hakilon kaj Vulpulo kliniĝis sub ĝi. Sed Sciurulo estis trafita kaj lia kruro estis tuj eltranĉita. Li kriegis dum lia kruro forflugis antaŭ ol fali en la akvon. Nekapabla atenti ilian amikon en la mezo de la atako, Simiulo kaj Vulpulo saltis kaj kraŝis en la lupon, frapante ĝin de ekvilibro kaj igante lin fali en la akvon.\nSame kiel Simiulo antaŭdiris, la kiraso de la lupo malhelpis lin naĝi kaj trenis lin ĝis la fundo de la akvo, ĝis la profundeco de tri metroj. Post kelkaj minutoj, la lupo plenigis siajn pulmojn je akvo kaj senmoviĝis. Sed la aliaj du lupoj ankoraŭ povis batali.\nSvingante siajn proprajn hakilojn, la du ceteraj lupoj atakis Simiulon kaj Vulpulon kaj la batalo eskaladis. Timigitaj, la simio kaj la vulpo povis nur eviti la atakojn. Sciurulo, kolerega kaj tre doloranta, forigis sferan eksplodaĵon el sia dorsosako kaj aktivigis ĝin forigante ŝtopilon, kiu malhelpis oksigenon eniri la internon de la eksplodaĵo. Ankoraŭ kuŝita sur la tero kaj sangante je ĉiu bato de sia koro, li plenumis sian lastan agon antaŭ ol rezigni la batalon, ĵetante la eksplodaĵon al la batalantoj kaj kriante:\n- Atentu!\n[center]*    *    *    *[/center]\nLa eskplodaĵo ruliĝis inter la kruroj de la lupoj. Vulpulo saltis en la akvon. Sed estis problemo: kiel la lupoj, ankaŭ Simiulo portis kirason. Kiam la artefaraĵo eksplodis, la ponto rompiĝis kaj Simiulo kaj la lupoj falis en la akvon. La pezo de la kiraso trenis ilin ĉiujn ĝis la fundo. Vulpulo iris malsupren kiel eble plej profunde, sed la mallumo de la malhela mangrova akvo malhelpis lin scii precize kie Simiulo estis. Do li ne povis helpi Simiulon.\nUzante la oksigenon restan en lia sango, Simiulo komencis forigi sian kirason. Li estis preskaŭ certa, ke li ne povus fari ĝin ĝustatempe, sed li bezonis provi. Apud ili, la lupoj klopodis fari same, sed ilia kazo estis pli komplika pro la pezo de la metalo, kiun ili portis.\nSimiulo sentis la bezonon spiri. Post forigado de la kiraso, li ankoraŭ bezonus naĝi al la surfaco. Li ne povus fari ĝin. Li verŝajne dronus, sed kun la pulmoj plenaj je akvo kaj sen spiri, oni ankoraŭ povas travivi kelkajn minutojn. Li devus fidi al siaj amikoj lian revivigado. En tiu momento, lia sola celo estis forigi la kirason, por ke li almenaŭ povu flosi post perdo de la sensoj, se lia korpo entute povus flosi.\nLi sukcesis liberigi sin el la bruston, abdomenon kaj brakojn de la kiraso. Li ne povis eviti spiri, enspirante akvon kaj komencante dolore plenigi liajn pulmojn. Li devis demeti siajn botojn. Kun lia vizio jam mallumiĝanta, li kliniĝis kaj komencis forigi la fiksaĵojn... Simiulo enspiris pli da akvo. Estis la fino. Li ne travivus tion. Tiuj estis liaj lastaj momentoj.\nEn la surfaco, Sciurulo estis kuracadata de Birdulo, dum Vulpulo lacigis sin irante al kaj el la akvo, sed kiam Vulpulo trovis Simiulon, kaŭriĝinta sur siaj piedoj ĉe la fundo de la lago, jam estis unu minuto tro malfrue.\n[center]*    *    *    *[/center]\nPost kiam la lupoj dronis, la lutroj vindotukoj eliris el siaj hejmoj, nur portante siaj vindotukojn, piĵamojn kaj suĉilojn por vidi kio okazis. La lutrido spiradis kaj havis koron, kiu nun batadis, sed havis grandan cikatron, kie la glavo trapikis lin. Simiulo estis levigita el la akvo tro malfrue. Fizikaj kaj magiaj reanimadoj malsukcesis. Sciurulo, aliflanke, senkonscia, ne reakirus la kruron, kiun li perdis. La maksimumo farebla por li estus la meto de protezo. Sed kie trovi kuraciston, kiu povas meti ĝin? Kaj eĉ se kuracisto estus trovita, kiu farus la protezon?\nPandulo leviĝis kaj demandis al la publiko:\n- Ni iru viziti Sorĉistego. Ni bezonas informojn kaj armilojn. Ĉu iu el vi povas helpi nin?\n- Ni povas doni informojn, jes - diris unu el la lutroj. - Sed niaj armiloj estis prenitaj de la lupoj kiuj servas Sorĉistegon.\n- Kial? - Pandulo demandis, kun iom da surprizo. - Finfine, ĉu li ne estas aliancano de la Regno?\n- Sorĉistego estis posedata de demono - diris alia lutro.\n- Kio? - Birdulo, kiu estis ploranta kaj inklinataj sur la korpo de Simiulo, demandis.\n- Demono posedis Sorĉistego kaj uzis lin por alvoki aliajn pli malbonajn spiritojn ol li al ĉi tiu mondo, por konkeri la regnon ankaŭ de interne, ĉar la atakoj, kiuj venas de la limoj, povas esti nesufiĉaj. La lupoj estas enkarniĝintaj spiritoj kaj la kastelo estas plena de ili.\nLa grupanoj rigardis unu la alian.\n- Ni bezonas la tutan helpon, kiun ni povas havi... - diris Pandulo.\n- Donu al mi la tranĉilon de Sciurulo - diris Birdulo. - Mi forigos la kruron el Simiulo kaj enplantos ĝin ĉe Sciurulo uzante magion, ĉar Simiulo mortiĝis kaj mi ne povas krei novajn membrojn el nenio.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSciurulo komencis vekiĝi. Li eksidis kaj sentis tujan doloron inter sia femuro kaj kokso. Ĝuste tiam li komprenis, ke tiu ne estas lia femuro, sed tiu de Simiulo. Liaj okuloj larĝiĝis kaj ŝia buŝo malfermiĝis pro ŝoko. Sciurulo tiam ĉirkaŭrigardis kaj vidis Birdulon sidata apud li. Ili estis en unu el la domoj de la lutroj, ambaŭ sidataj sur lito.\n- Ĉu ĉio estas en ordo? - demandis Birdulo.\n- Kio okazis al mia kruro? - demandis Sciurulo.\n- Ĉu vi forgesis la lastajn okazaĵojn - diris Birdulo, brakumante sian amikon. - Via kruro estis amputita en la lasta batalo kaj Simiulo dronis ĝis morto. Li nun ne plu vivas.\n- Simiulo mortiĝis? - demandis Sciurulo, levante la voĉon. - Ĉu mi havas enplantitan kruron de mortigita besto?\n- Ĝuste - diris Birdulo. - Estis la nura maniero redoni vin batalkondiĉojn, alie ni devus daŭrigi nian mision kiel triopo sen vi.\nSciurulo, nun sidata, ĉirkaŭbrakis liajn krurojn, proksimigante ilin al sia brusto.\n- Mi ne scias, se ni devus daŭrigi... - li diris.\nBirdulo metis flugilon sur la genuon de Sciurulo.\n- Estu forta - li diris. - Ni tre alproksimiĝis. Ni nur bezonas invadi la kastelon kaj ekzorcigi la demonon kiu posedis Sorĉistegon.\nSciurulo rigardis Birdulon kaj ekploris. Birdulo ĉirkaŭprenis Sciurulon kaj karesis lian dorson. Lia peniso komencis stariĝi dum liaj vindotukoj tuŝis unu la alian.\n- Estas bone, ĉio estos en ordo... - diris Birdulo, trankviligante sian amikon.\nSciurulo kriis, suĉante sian dikfingron, ĝis li ne plu povis plori. Poste li kapjesis, akceptante la vortojn de Birdulo, kiu dolĉe ridetis al Sciurulo. Suĉante sian dikfingron kaj konsolita, Sciurulo peniso malmoliĝis en sia ĵus anstataŭita vindotuko, sed li ne atentis ĝin.\n- Ni iru - diris Birdulo, leviĝante.\n- Kie ni estas? - demandis Sciurulo ĉirkaŭrigardante, fine konsciante, ke li estas en la domo de iu, malrapide leviĝante por alkutimiĝi al sia nova kruro.\n[center]*    *    *    *[/center]\nPost kuracado, Sciurulo ekkomprenis, ke Birdulo estis la besto, kiu plej zorgis por li en tiu grupo. La aliaj malamis lin. Tamen, ekkompreni tion tute ne estas beno... ĉar Sciurulo havis problemon: la sperto seksperforti iun ŝajnis pli plaĉiga, kiam la viktimo estis iu, kiu amis lin.\nLi volis seksperforti Vulpulon kaj Pandulon, sed tiutempe li komencis senti deziron seksperforti la korpon de Birdulo, tiu sama Birdulo, kiu, de la komenco, helpis lin kaj provis inkluzivi ĝin en la grupo, kiu donis al li novan kruron kaj igis lin marŝi denove, la sola besto, kiu ne koleriĝis pri sia pasinteco kiel seksperfortisto.\nSciurulo ĝemis ĉe sia animo, sentante, ke liaj impulsoj burĝonas en li. La mirinda rilato, kiun li konstruis kun Birdulo, riskis kaj ĉio estis lia kulpo. La ciklo rekomencus: Sciurulo tuj seksperfortus iun kaj revenus al la malliberejo... Sciurulo sentis, ke lia peniso fariĝos pli malmola ene de sia vindotuko, kvazaŭ ĝi elektis Birdulon kiel viktimo, dezirante tiun belan pugon, tiun pugon, kiun Birdulo kaŝis em sia vindotuko.\n“Tie ĝi estas! Prenu lin! Faru lin plori kaj suferi!\" Sciurulo rezistis tiajn impulsojn. Li devis averti Birdulon pri kio okazas... sed se li ĝin farus, li ne povus seksperforti Birdulon poste. Li sciis ke li malproksimigus sin de facila viktimo se li avertus Birdulon. Li volis averti Birdulon! Sed li ne povis fari ĝin! Lia buŝo ne povis malfermi kontraŭ la turmentoj kaŭzitaj de siaj malbenitaj deziroj...\nIli eliris el la dometo kaj parolis dum kelka tempo, konversacio en kiu Sciurulo restis tre silenta, interŝanĝante malfortajn ridetojn kun la resto de la grupo. Pandulo rimarkis la suspektan sintenon de Sciurulo kaj opiniis, ke eble la sperto de travivi la amputon de sia kruro ankoraŭ afektis lin, sed li ankaŭ konsideris la eblecon, ke io alia okazis, ĉar Sciurulo konfesis, ke li iris al malliberejo por seksperfortado unufoje.\n- Nia estro nun estas Vulpulo - diris Birdulo.\n- Jes, ŝajnas taŭga - Pandulo konsentis.\n- Se tion vi volas - diris Vulpulo. - bone.\nSciurulo restis silenta. Pandulo rigardis lin kun suspekto kaj provis devigi interagadon:\n- Ĉu io estas problemo?\nSciurulo, kiu pensadis pri kiel kontraŭstari la tenton, kiu estis prezentita al li, surpriziĝis per la voĉo de Pandulo, ĉar, ekde Sciurulo konfesis sian pasintecon kiel seksperfortisto, la aliaj membroj de la grupo, krom Birdulo, preskaŭ ne direktis vortojn al li.\n- Ne, mi estas bone - diris Sciurulo. - Mi konsentas kun vi.\nPandulo tute ne konvinkiĝis. Sed la grupo denove marŝis. Pandulo alproksimiĝis al Vulpulo kaj flustris ion en lia orelo, kaŭzante Vulpulon rigardi malantaŭen, al Sciurulo, kun suspekto. Sciurulo aspektis perdita, liaj okuloj fiksitaj sur la postaĵo de Birdulo, lia spirado malrapida kaj lia peniso tiel malmola, ke li povis fari truon en sia vindotuko, marŝante atente, adaptante al sia nova kruro.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSurvoje al la kastelo, post kiam la grupo eliris el la mangrovon, Sciurulo, subite, diris al Birdulo:\n- Ĉu ni povus paroli private?\nVulpulo aŭdis. Li ĉesis marŝi kaj rigardis ambaŭ la birdo kaj la sciuro.\n- Kompreneble - diris Birdulo, sin direktante al Sciurulo.\n- Birdulo - diris Vulpulo. - Ne iru kun li.\nBirdulo ĉesis marŝi kaj rigardis Vulpulon.\n- Io malĝustas? - demandis la birdo.\n- Ŝajnas tio al mi suspektinda - diris Vulpulo.\n- Pro lia estinteco?\n- Pro lia estanteco.\nBirdulo rigardis Sciurulo kaj vidis, ke liaj okuloj montris miksaĵon de atendo, volupto kaj honto. La sciuro ne povis kaŝi la grandegan premon sub kiu li estis. Birdulo komprenis, kio okazis.\n- Mi komprenas, Vulpulo - diris Birdulo. - sed mi volas iri.\n- Ĉu vi volas iri? - Vulpulo demandis.\n- Tiam mi iros kun vi - diris Pandulo.\n- Ne - diris Birdulo. - Ambaŭ vi restu ĉi tie.\n- Birdulo... - Vulpulo kaj Pandulo diris.\nBirdulo rigardis Sciurulo.\n- Venu - diris la kuraĝa birdo, prenante la bestmanon de Sciurulo. - Ni estos solaj malantaŭ la arbetaĵoj.\n- Se vi bezonus helpon, kriu - diris Vulpulo.\nBirdulo ne respondis. Sciurulo kaj Birdulo profundiĝis en la arbaro pli ol necesa por privata konversacio. Birdulo, sciante, ke Sciurulo volas seksperforti lin, avancis, kun la dorso turnata al Sciurulo. Kaj, kiel li pensis, Sciurulo ekprenis Birdulon de malantaŭe kaj premis siajn vindotukojn kune, dirante:\n- Pardonu min pro ĉi tio, mi ne plu povas rezisti mian deziron.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Do vi seksperfortos min? - demandis Birdulo, sentante sian seksan deziron vekiĝi.\n- Jes - diris Sciurulo, premante sian vindotukon kontraŭ tiu de Birdulo, igante lian penison tuŝi la pugon de Birdulo tra la vindotukoj.\nBirdulo ridetis al si kaj diris, kiam lia peniso malmoliĝis:\n- Tio ne eblos.\n- Kion vi volas diri? - Sciurulo demandis, sentante sian deziron pligrandiĝi ĉe la ebleco de rezisto. - Ĉu vi batalos min?\n- Ne. Male: mi ne batalos. Vi povas fiki min tiom, kiom vi volas, kiam ajn vi volas.\nSciurulo insistis, premante sian vindotukon pli forte kontraŭ Birdulo, plue ekscitante la birdo. Birdulo ĝemis kaj fleksis la genuojn, sentante, ke lia peniso tute malmoliĝas kaj gutas fluidaĵon. Li devigis sin ne ejakuli, kvankam li estis tute plena je ejakuladaĵo kaj liaj genitaloj doloris. \"Neniam mia korpo bezonis ejakuli tiel forte!\" li pensis, \"Sed mi ne permesos mian virlakton eliri.\"\n- Nun mi faras! —Sciurulo diris, movante siajn bestmanojn al la vindotuko de Birdulo, premante la pinton de lia peniso tra la vindotuko kaj igante ĝin pulsa, sendante malesperajn signalojn al la cerbo de la birdo.\n-Mi atendas.\nSciurulo komencis froti sian vindotukon kontraŭ tiu de Birdulo... sed ne finis sian agon. Anstataŭe, li iom post iom haltis, malkontenta. Birdulo rigardis malantaŭen, senkompate subpremante la orgasmon kiu minacis okazi.\n- Kio okazas? — demandis la tremanta birdo. - Ĉu ĉi tio ne estas kion vi volis?\nSciurulo estis konfuzita kaj ne povis respondi. Birdulo ridetis kaj brakumis lin, igante iliajn vindotukojn kunpremiĝi kune.\n- Vi ne necesas danki min - diris Birdulo. - Ni revenu al la grupo.\nSciurulo, konfuzita kaj malkontenta, sekvis Birdulon reen. \"Li estas tre lerta,\" pensis Sciurulo, \"ĉar li sciis, ke mi perdos intereson, se li donos al mi sian konsenton.\" Sciurulo efektive estis feliĉa, ke Birdulo savis lin de la plenumado de sia plej hontinda deziro. Sed li ankaŭ sentis sin iom malsaĝa pro tia malsovaĝigado. Ĉu Birdulo vere volis amori kun Sciurulo aŭ ĉu li nur volis ŝajnigi ĝin tiel? Kiel oni povus pruvi ĉu jes aŭ ne? Sed Birdulo ŝajnis tia besto, kiu permesus seksumadon... Tiuj ĉi demandoj konfuzis Sciurulon kaj turmentis lin, ĝis la paradokso igis lin perdi la intereson pri seksperforto dum kelka tempo.\n[center]*    *    *    *[/center]\nPoste, la grupo alvenis la pordegojn de la kastelo, gardataj de du grandaj lacertoj, armataj per hakiloj kaj portante kirasoj kaj nigraj vindotukoj, kiuj jam estis uzataj kaj urĝe bezonis esti anstataŭataj. Vidante la grupon, la lacertoj, ĉiu de la duoblo de la alteco de Vulpulo, kiu estis la plej alta membro de la grupo (sed nur por tri centimetroj), prenis iliajn hakilojn pli forte kaj rigardis ĉiujn kvar, demandante:\n- Kion vi volas?\n- Ĉi vi povus... - diris Vulpulo, antaŭ ol esti interrompita de Pandulo:\n- Ni devas paroli kun Sorĉistago pri iuj aferoj, kiuj implikas magiajn armilojn.\nLa lacertoj rigardis unu la alian, sentante la streĉiĝon. La magiaj armiloj ne estis malgrava afero, sed tre serioza afero... Birdulo, kiu frotis sian penison tra sia vindotuko, komprenis, kion Pandulo klopodis fari. Li ĉesis sian memplaĉadon kaj eniris la ludon:\n- Jes - diris la birdo. - Ni suspektas, ke iuj vilaĝanoj preparas magiajn armilojn por ribeli kontraŭ la volo de Sorĉistego.\n- Kaj kial ni kredus vin? - demandis unu el la lacertoj, pisante en sia vindotuko, malmoligante sian penison.\n- Ĉar la risko estas tro alta por ne kredi nin - diris Pandulo. - Ni diras la veron. Se vi ne kredas nin, vi havos gravajn problemojn.\nLa lacertoj iom pensis. Fakte, magiaj armiloj estas tre serioza afero. Se la afero estus vera kaj ili ne avertus Sorĉistegon, tio kaŭzus katastrofon. Aliflanke, se la afero estus falsa, kaj la grupo estis tie por ĝeni Sorĉistego, la kastelaj gardistoj mortigus ilin aŭ la magiisto mem.\n- Bone - diris unu el la lacertoj. - Eniru, sed mi bezonas demandi ion antaŭe: kiu estas la mano, kiun vi uzas por skribi?\n- La dekstra - ili ĉiuj respondis.\n- Ĉi tio estos utila se vi estas atakita sen kialo. Memoru tion.\n[center]*    *    *    *[/center]\nLa kvarteto marŝis laŭ la larĝa ŝtona vojo, kiu transiris la Kastelan Ĝardenon al la enirejo de la konstruaĵo mem. Dum marŝado, Vulpulo, prenita de seksa deziro, petis paŭzon. Lia peniso estis tre sentema kaj doloris enhavi sin pro lia malpura vindotuko.\n- Beboj ... - li diris, suĉante sian chupete maltrankvile, lia tre malmola, sentema kaj trempanta erekto. - Ĉu nur mia eta porko bolas?\nĈiuj, krom Sciurulo, kiuj ankoraŭ ne resaniĝis de la paradokso, ke Birdulo ĵetis ilin la arbaron, sentis la samon. La piĵamoj de Pandulo estis Aberto, pro lia vindotuko tro plena, kaj lia peniso tremas sian flavecan vindotukon. La peniso de Birdulo klakis sian malsekan vindotukon, konkretigis kaj tiklis lin en la plej malbona maniero ...\n- Ankaŭ mia - diris Pandulo, kaptante sian kvieton suĉante lin por trankviligi sian genitalan agitadon, sentante fortan premon por akiri sian sakon kaj gravedi sian vindotukon, se eblas.\n- Ni devas esti fortaj - diris Birdulo, kies peniso estis pulsanta kaj kies pilkoj estis kiel elpremi de tempo al tempo, kvazaŭ via korpo atendus momenton de distro kaŭzi akcidentan ejakuladon. - Ni estas preskaŭ ĉe la fino de la misio. Ni ne povas lasi niajn penojn regi nin.\n- Ĉu mi povas ŝanĝi mian vindotukon? - Pandulo demandis, preskaŭ plorante, premante sian penison tra sia vindotuko kaj timigante, premante la genuojn kune. - La mia estas tiel plena, ke ĝi plifortigas la porketon. Li volas lasi multon, sed mi ne tuj forlasos lin ...\n- Ne estas bona ideo ... - Vulpulo diris, malvolonte. - Ni estas en malamika teritorio.\n- Sed ĉiu paŝo, kiun mi faras, faras mian varman, malsekan vindotukon frotante en mia Pilín! - Pandulo plendis, kun malsekaj okuloj de larmoj.\n- Atendu firme! - Birdulo diris, levante sian voĉon. - Ni venis malproksime. Nur iom pli kaj ĉu ni povas ŝanĝi niajn vindotukojn, ĉu bone?\nĈiuj kapjesis, sed Vulpulo kaj Pandulo ne ĉesis plendi kaj ĝemi. Birdulo ankaŭ estis tre korneca ... li glutis kaj daŭrigis la vojon al la enireja pordo, kiu estis malfermita. La interno de la kastelo estis malhela, sed la lunlumo eniris tra la multaj fenestroj, kio permesis al la grupo vidi la internon ...\n[center]*    *    *    *[/center]\nLa grupo zorge esploris la kastelon, trovante la dormoĉambrojn, la akvujon, arenon, bibliotekon, vastan ĉambron por vespermanĝado... ĝis ili trovos ŝtuparojn, kiuj fine alportos ilin supren.\n- Ĉiuj magiistoj ŝatas resti sur la plej supraj etaĝoj de konstruaĵo - diris Birdulo, provante subpremi sian deziron por kaki, ĉar ili ne povis ŝanĝi vindotukojn en la kastelo. - Estas pli bone por praktiki astrologion.\n- Mi pensis, ke ili preferas tion por ilia egoo - Pandulo diris ridante preter sia suĉilo, forgesinte sian penison… preskaŭ.\n- Efektive, mi ankaŭ pensis, ke egoo estas la kialo... - Vulpulo agnoskis, maĉante la cicumon de sia suĉilo, nerveme, urinante pli en sia vindotuko kaj kaŭzante urinan likon.\n- La arogantaj magiistoj estas efektive tre maloftaj... - diris Birdulo, ruĝiĝanta pro honto, kiam furzo eskapis lin.\nPer la ŝtuparo, ili alvenis al ĉambro sen fenestroj. Ĉio estis tute malhela tie.\n- Mi vidas nenion - diris Pandulo.\n- Nek mi - diris Birdulo.\nSubite la pordo malantaŭ ili fermiĝis kaj ŝlosiĝis.\n- Kio okazas? - Pandulo demandis.\nKaj tiam, lumo, kaŭzita de flosanta magia balono, lumumis la tutan ĉambron. La tegmento, la planko kaj la muroj estis faritaj el speguloj. La bildoj de ĉiu membro de la grupo ripetiĝis sur la supraĵoj em la ĉambro, plurfoje, kaj estis malfacile sin gvidi en tiu loko, ĉar ne eblis scii ĝuste kie la muroj komenciĝis aŭ finiĝis. Feliĉe, la lumo ne estis blindiga.\n- Ni metu la bestmanojn sur la murojn - diris Vulpulo. - Ni povas trovi la pordon uzante la muroj kiel referenco.\nLa grupo marŝis rekte, esperante tuŝi la muron, sed... la muroj kaj pordoj malproksimiĝis de ili.\n- La magia nivelo leviĝis - diris Birdulo.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSubite, Vulpulo, Sciurulo kaj Birdulo aŭdis Pandulon krii malantaŭ si. Rerigardante, ili vidis, krom Pandulo, alian identan pandon vestitan same. Estis neebla, almenaŭ per la nuda okulo, distingi ilin.\n-Kio okazas? —Vulpulo demandis.\n-Mi ne scias! —diris ambaŭ pandoj samtempe, rigardante la reston de la grupo.\nEn momento de malatentiĝo, Sciurulo estis atakita de alia sciuro, identa al li. Sciurulo rigardis sian klonon, rimarkante lin en la lasta momento kaj evitante la atakon. Kiam Vulpulo kaj Birdulo rimarkis la situacion, kion okazas al Sciurulo, estis tro malfrue: en la batalo inter la du, ili jam perdis el vido kiu estis Sciurulo kaj ne povis distingi lin de sia klono.\nTiam klonoj de Birdulo kaj Vulpulo eliris el la speguloj. Post tio, la reflektoj malaperis de la speguloj. Ĉiu klono atakis sian originalulon, miksante la grupon. Iafoje, kiam membro de la originala grupo gajnis avantaĝon en la batalo kaj iris helpi amikon, li ne sciis, kiun ataki. En sia hezito, lia propra klono denove atakis.\nDum la batalo, Pandulo memoris kion la gardistoj ĉe la enirejo diris. Li tiam observis per kiu bestmano lia klono preferis ataki kaj konfirmis, ke ĝi preferis ataki per sia maldekstra, dum evitante liajn pugnobatojn kaj piedbatojn (ĉar la klono, kiel Pandulo, estis senarma).\n-Beboj! —Pandulo kriis— Klonoj estas maldekstramanaj! Memoru, se ni estas atakitaj senkiale, la bestmano per kiu ni skribas estas grava informo!\n[center]*    *    *    *[/center]\nLa batalo daŭris, sed estis tre malfacile venki, ĉar la klonoj ankaŭ posedadis la samajn kapablojn kiel la originaloj. Tamen, je unu momento, Vulpulo sukcesis trapiki la defendojn de sia duoblulo kaj senkapigi lin. La kapo de la klono trafis la spegulmuron, makulante ĝin per sango. Tiam li rigardis siajn amikojn kaj provis uzi la trukon, kiun Pandulo instruis al li: observi la dominan bestmanon dum atakoj. La malamiko estis nepre maldekstramana. Birdulo uzadis magion por defendi sin, sed kaj Pandulo kaj lia klono estis nekompetentaj en batalo, do Pandulo estis pli sekura ol Birdulo. Vulpulo, svingante sian glavon, komencis defendi Birdulon. Dum la du-kontraŭ-unu batalo, la klono de Birdulo estis bonega. Li uzadis defensivajn sorĉojn pli ofte ol sian originalon, ĉar li ne estis laca, ne revivigis lutron, aŭ faris krurotransplanton. Birdulo jam atingis la punkton je li bezonis ŝpari fortojn por la fina batalo, sed lia klono havis siajn energirezervojn je maksimumo.\nPandulo, luktante kontraŭ sia klono, rigardis siajn amikojn kaj havis ideon:\n— Ili estas reflektaĵoj, ĉu ne? Kio, se ni forigus la lumbalonon?\nBirdulo, sen dufoje pripensi, aprobis la ideon. La du restantaj klonoj rigardis la globon de lumo dum Birdulo pafis magian misilon al ĝia celo, kaŭzante ĝian eksplodon. La klonoj malaperis en la mallumon de la ĉambro, kvazaŭ ili neniam estus tie.\nLa grupo sidiĝis, tute lacitaj. Precipe Vulpulo kaj Birdulo, ĉar ili estis ankaŭ vunditaj. Vulpulo ricevis profundajn vundojn sur siaj brakoj kaj kruroj, kie li havis neniajn defendojn, kaj Birdulo suferis brulvundojn.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Mi povas kuraci nin - diris Birdulo. - Sed mi pensas, ke mi ne povas uzi resanigajn sorĉojn post tio.\n- Estas pli bone kuraci nur kelkajn vundojn do - Vulpulo diris. - Ni ne bezonas resaniĝi tute.\n- Bone ... mi resanigos viajn tranĉvundojn kaj miajn plej malbonajn brulvundojn.\nBirdulo, uzante la reston de sia magia energio, parte resanigis la korpojn de la grupo, metante siajn flugilojn sur la vunditajn lokojn.\n- Ni estas ĉe la fino, por pli bone aŭ pli malbone - diris Pandulo.\n- Jes - diris la aliaj tri, Sciurulo nun parolante denove.\n- Kia ajn estas la rezulto, estis bonege labori kun vi ĉiuj - diris Vulpulo.\nSciurulo ne rigardis Vulpulon, kiam li diris tion, supozante, ke la vortoj de la vulpo ne inkluzivis ĝin.\n- Ĉi tio inkluzivas Sciurulo - diris Vulpulo, kaŭzante surprizon je Sciurulo. - Ni estas proksimaj al sukceso aŭ malsukceso, vivo aŭ morto. Jen tempo, kiam ni bezonas resti kune kaj pardoni unu la alian.\nIli leviĝis.\n- Mi eĉ ne povas senti magion - diris Birdulo. – Ne petu min pri iu ajn atako aŭ kuraca sorĉo de nun. Mia magia energio repleniĝos morgaŭ.\nLa grupo kapjesis, malfermis la pordon kaj supreniris la longan spiralan ŝtuparon, rigardante tra la fenestroj kaj vidante kiom multe ili leviĝis sur la arbaro ekstere.\n- Ni estas altaj - diris Pandulo, timigita.\n- Ĝi signifas, ke ni estas proksimaj.\nĈe la fino de la ŝtuparo, pordo. La grupo malfermas la pordon kaj atingas vastan ĉambron, en kiu estis pluraj speguloj aranĝitaj en cirklo en la centro. Ruĝa tapiŝo ligis la pordon al trono, sur kiu sidis nigra kato, kun hele flavaj okuloj: Sorĉistego.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSorĉistego havis purpuran suĉilon, longan nigran veŝton kun ruĝa strio de la ŝultro ĝis la bazo. Ĝi estis malfermita, tiel ke oni povis vidi lian dikan bruston, lian dikan ventron, kaj lian nigran vindotukon, kiu havis ruĝajn rubandojn.\n- Vi ne estas la unuaj kiuj alvenas - diris Sorĉistego. - Aliuloj venis al mia kastelo, kaj iuj eĉ al ĉi tiu ĉambro, kie ni estas.\n—Ĉi tiu kastelo ne estas via! —diris Vulpulo. - Ni scias, ke vi nur uzas la korpon de Sorĉistego! Vi estas demono!\n—Estas vere, ke mi ĝin posedas, sed dum mi estas en ĉi tiu korpo, ĉio, kio apartenas al li, estas mia.\n— Liberigu lin! —Birdulo diris.\n—Vi estas en kompatinda fizika stato kaj vi povas nenion fari kontraŭ mi. Pripensu: se vi atakos min, aŭ pli malbone, mortigos min, mi restos, sed la sorĉisto, kiun vi volas savi, estos vundita sub viaj bestmanoj.\nLa grupo rigardis unu la alian. La demono pravis... Se ili atakus, ili vundus aŭ eĉ mortigus tiun, kiun ili venis por savi...\n—Kio do estos? — insistis la demono. - Ĉu vi provos mortigi ĉi tiun senkulpan katon?\nLa grupo rerigardis al Sorĉistego, kiu leviĝis de sia trono. Subite, la vizio de la grupanoj ekmalklariĝis. Dum Sorĉistego malrapide marŝis, frotante sian malmolan penison en la seka vindotuko, al ili, la korpoj de la kvar herooj, venkitaj de intensa doloro, konvulsie falis. Pandulo estis la unua, kiu kriis. Sciurulo nur ĝemis. Birdulo ploris pro doloro, sed Vulpulo kuraĝe eltenis ĉiujn siajn sonojn. La sento estis kiel pluraj meduzaj tentakloj sur malkovrita haŭto, difuza doloro, sentata tra la tuta korpo, sed ne komencanta en unu loko. Sorĉistego staris antaŭ la grupo, plenigante sian vindotukon per urino, kaj ĉiu membro komencis esti absorbita de la planko, kvazaŭ likvaĵoj trinkataj de spongo. Ĉe la fino de la procezo, la kvar herooj falis en tio, kio ŝajnis kiel senfunda kavo.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSciurulo estis la unua, kiu vekiĝis. Li rigardis ĉirkaŭen. Liaj pojnoj kaj maleoloj estis ligitaj per ĉenoj pendantaj de la muro, al kiu li estis ĉenata, kune kun siaj amikoj dekstre kaj nekonatuloj maldekstre. Antaŭ li, granda, rotacionta segilo, kvin metrojn en diametro, duone enigita en la muron antaŭ ili, kaj nuntempe malaktiva, minacis ilin, metron for de iliaj nudaj ventroj. La sola lumfonto estis la kandeloj laŭlonge de la koridoro, kie ili estis ĉenataj.\nSub ili, krado funkciis kiel planko. Ĝi estis kovrita per la internaĵoj de aliaj bestoj, kiuj mortis kiel viktimoj de tiu segilo, kiu nun restis pace dormanta. La sango de la viktimoj certe trapasis la kradon, atingante ĉion, kio estis sube.\n- Beboj, vekiĝu! - diris Sciurulo.\nIom post iom, Pandulo, Vulpulo kaj Birdulo vekiĝis.\n- Kie ni estas? - demandis Pandulo, antaŭ ol plene kompreni la situacion.\n- Plej verŝajne en la kastela malliberejo, kaj ni estas ekzekutotaj, - diris Sciurulo.\n- Ni devas foriri de ĉi tie! - diris Vulpulo.\n- Mi sufiĉe mallaciĝis por ĵeti sorĉon, kiu liberigos nin de niaj ĉenoj... - Birdulo diris tuj, aldonante kun aero de granda seriozeco: - Sed mi povas uzi ĝin nur sur tri el ni.- \nĈiuj rigardis unu la alian, inkluzive de Birdulo.\n- Ni devas elekti unu el ni por morti, supozante, ke la segilo aktiviĝos por mortigi nin - finis Birdulo.\n- Ĉu ni ne nur bezonas ke vi dormu iom pli por reakiri pli da vian forton? - demandis Pandulo.\nKiam Pandulo finis paroli, la turniĝonta segilo komencis eligi elektran sonon kaj turniĝi malrapide.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Mi volas iri - diris Sciurulo. - Lasu min morti.\n- Vi? - demandis Pandulo. - Mi estas multe pli senutila ol vi!\n- Mi faris multe da malbonaj agoj en mia vivo, kaj mi certe scias, ke pli venos, ĉar mi ne povas regi min.\nBirdulo interrompis:\n- Mi povas lasi vin tri iri kaj mortiĝi.\n- Sed vi kaj Vulpulo estas la du plej utilaj - diris Pandulo. - Se unu el vi mortos, la regno mortos kun vi!\nLa turniĝanta segilo atingis sian maksimuman rapidecon, kaj la muro antaŭ la kaptitoj komencis alproksimiĝi. Krioj venis de sube, tra la krado:\n- Bonvolu, ne plu!\n- Ni ne plu povas toleri trinki ĉi tiun fian sangon!\n- Mi sufokiĝos per mia vomaĵo!\nLa sango kaj internaĵoj de la kaptitoj falus tra la krado kaj, juĝante laŭ la krioj, - nutrus - la kaptitojn sube. \n- Ni ne havas tempon! - kriis Sciurulo, ekploranta. - Mi ne plu volas vivi kun ĉi tiu kulpo! \nBirdulo, ankaŭ ploranta, uzis la sorĉon, kiu malligis la ĉenojn ĉe Vulpulo, Pandulo kaj si mem. Ili falis sur la malpuran kradon. Ĉar la segilo havis formon de disko, tiuj plej proksimaj al la centro de la muro mortis unue. La frenezaj krioj plenigis orelojn per bruo kaj korojn per teruro. Pecoj de la aliaj kaptitoj falis sur la kradon, kaj sonoj de rukto, tusado kaj vomado sonis el la mallumo sub la krado.\nAntaŭ ol la segilo tuŝis Sciurulon, li panikiĝis kaj komencis krii, dum liaj tri amikoj malespere provis malligi la ĉenojn, almenaŭ ĉe siaj maleoloj, kio estis tion, kion ili povis fari. Neniu vindotuko restis pura.\n[center]*    *    *    *[/center]Subite, sago kun eksplodaĵo alkroĉita flugis tra la aperturo, el kiu la turniĝanta segilo elstaris. La eksplodaĵo detonaciiĝis, kaj la segilo fleksiĝis, malhelpante ĝin rotacii. Tiuj, kiuj ankoraŭ ne estis tranĉitaj, inkluzive de Sciurulo, rigardis la miraklon disvolviĝi antaŭ ili. Sonoj de pisado aŭdiĝis laŭ la koridoro. Kun granda peno, Vulpulo malŝlosis la katenojn de Sciurulo.\n- Kiu estas tie? - ekkriis Vulpulo.\n- Mi, Lutrulo - diris lutro, portante arkon kaj sagujon da sagoj.\nLa vindotuko de la lutro gutetis, plena de klara urino, preskaŭ kiel akvo, sed ankaŭ de fekaĵoj tiel verdaj kiel klorofilo.\n- Vi estas la patro de la lutro, kiun ni savis - diris Pandulo, memorante la vizaĝon de la savanto de Sciurulo.\n- Jes... - diris la lutro. - Mi venis ĉi tien por havi mian venĝon. \nLa grupo silentiĝis por aŭskulti la rakonton de Lutrulo.\n- Post kiam vi forlasis Saudade, taĉmento da sangavidaj lupoj iris tien por venĝi la mortigitajn lupojn. Mi sukcesis eskapi... sed mia filo mortis. Mi komprenis, ke se Sorĉistego ne estos mortigita, ne utilas defendi sin kontraŭ atako, ĉar aliaj venos. Mi havas nenion por perdi, nek familion nek hejmon. Mi ne zorgas, ĉu li mortigos min, sed mi volas morti provante elimini Sorĉistegon!\nLa grupo restis silenta. Ĝis tiu punkto, ilia serĉado estis unu mizero post alia kaj unu malsukceso post alia. Estis klare, ke ili ne povis venki Sorĉistegon. Sed, aŭdante la rakonton de la lutro, ankaŭ ili volis morti provante.\n- Ni devas trovi manieron elpeli la demonon de Sorĉistego, - diris Birdulo.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Ie en la kastelo estas biblioteko - diris Lutrulo.\n- Eble ekzistas manlibro por fari ekzorcismojn aŭ io simila - diris Pandulo. - Kion vi pensas, Birdulo?\n- Certe... - diris Birdulo, senĝene tuŝante sian penison tra sia vindotuko por trankviliĝi. - Ĉu vi scias, kie estas la biblioteko, Lutrulo?\n- Kiam Sorĉistego ankoraŭ estis bona besto, mi venis ĉi tien por fari iom da tubista laboro - klarigis Lutrulo. - Sorĉistego montris al mi ĉiujn ĉambrojn. Mi diris al li, ke li nur devis montri al mi, kie estis la liko. Sed li diris, ke li bezonus montri la tutan kastelon al mi por alia okazo. Tiutempe, mi ne komprenis, kion li celis, sed nun mi vidas, ke eble li jam sciis ĉion, kio okazos al ĉiuj.\n- Do kial li ne uzis rimedojn por malhelpi tion? - demandis Vulpulo.\n- Scii, ke io okazos, ne nepre donas al vi la rimedojn por malhelpi ĝin - klarigis Birdulo. - Ĝi estas kiel morto: scii, ke vi mortos, ne donas al vi la kapablon agi kontraŭ ĝi, ĉar vi ne povas eviti la morton. \nLa grupo supreniris la ŝtuparon, forlasante la kelkarceron. Ili revenis al la teretaĝo.\n- Ho, ho... - Pandulo suspiris, lia peniso denove malmole staranta.\nĈiuj rigardis la pandon. Ĉiuj iliaj vindotukoj estis tiel plenaj, ke ili likis, krom tiu de Lutrulo. Pandulo ŝajnis tiel seksumema, ke li havis problemojn marŝi. Li avide suĉis sian suĉumilon. Liaj okuloj estis malsekaj kaj li ŝajnis ploronta. La kompatinda pando frotis siajn femurojn kune, liaj bestmanoj kunpremitaj je pugnojn dum li provis teni ilin for de sia vindotuko. La sceno ankaŭ ekscitis la reston de la grupo. Ili rigardis unu la alian kaj suspiris unu al la alia. Birdulo, kiu tuŝadis sin tra sia vindotuko, tuj haltis. Vulpulo sentis sian penison malmoliĝi rekordrapide. Li ankaŭ komencis ĝemi.\n- Ni devas esti fortaj - diris Birdulo, kies peniso estis jam malmola ankaŭ.\n- Estas malfacile - diris Pandulo. - Mia “beba lakto” vere volas eliri...\n\n[center][b]Português.[/b][/center]\n\nA praça da cidade estava cheia depois que o rei convocou os cidadãos para um anúncio público. O rei quase nunca o faz, pois os anúncios públicos geralmente significavam problemas e os problemas eram raros em um reino tão bem-sucedido. Da varanda do palácio de mármore, o rei apareceu e pediu silêncio para os animais na praça em frente ao palácio. O silêncio foi feito quase magicamente.\nO rei, um leão gordo, vestido apenas com uma túnica real, um colar amarrado a uma chupeta dourada e uma fralda sob a túnica, começou seu discurso:\n- Meu povo, vós sabeis que estamos lutando contra uma força além da nossa imaginação. Sabeis que, às nossas fronteiras, as tropas do demónio ameaçam nos destruir, como fizeram com os reinos vizinhos. É por isso que precisamos de mais soldados para nossos exércitos, para atacar o inimigo antes que ele nos ataque.\nOs animais reunidos na praça da cidade começaram a tremer com essas palavras. O reino lutou antes e a guerra é sempre uma experiência traumática. Mas o reino nunca foi ameaçado por seres sobrenaturais. Chiados discretos vêm dos animais, mijando em suas fraldas por medo. Os animais mais patrióticos já pensaram em se juntar ao exército ou à marinha e lutar por seu reino, mas a maioria dos animais pensava em se render ou fugir. Foi então que o rei alertou:\n- Escape não é uma opção, pois eles se aproximam de todos os nossos limites. Estamos cercados. Quem tentar deixar o reino será vitimado pelos demónios que nos cercam.\nAlguns dos animais mais fracas ficaram doentes de medo e desmaiaram. Outros encheram suas fraldas de fezes, tremendo ainda mais. Nunca a situação do reino, ou melhor, a situação de todo o continente foi tão crítica.\n- Mas há esperança, senhores! - o rei continuou, discretamente enchendo sua própria fralda com sua urina matinal. - Além de aumentar nossas forças armadas, sempre podemos pedir ajuda ao grande mago Sorĉistego! Ele nos ajudou a vencer a última guerra, doze anos atrás, tudo graças ao seu intelecto e dedicação. Ele pode nos ajudar, mas não responde às nossas cartas. Enviei algumas tropas para a cidade ao norte, onde está seu castelo, mas nenhuma delas voltou. Portanto, além de pedir que o maior número possível de animais se junte às forças armadas, peço também que aqueles que não têm a coragem de enfrentar os horrores da linha de frente vão para a vila do norte e peçam ajuda do Sorĉistego. Se vencermos esta guerra, todo mundo que provar sua participação será isento dos impostos e receberá uma fração da riqueza do reino.\nOs animais se entreolharam e sussurraram um com o outro. Aqueles que não tinham estômago para a guerra, mas tinham um espírito aventureiro estavam animados para ajudar. Alguns já organizavam grupos para ir para o norte. Outros planeavam irem sozinhos.\n- Isso é tudo - o rei acabou, seu pénis duro em sua fralda, por causa da agradável sensação provida pela fralda molhada. - Aqueles que querem se alistar, conversem com um dos guardas. E aqueles que querem descobrir a localização de Sorĉistego já podem ir.\n[center]*    *    *    *[/center]\nPandulo, um panda jovem e gordo, entrou na estalagem local. Trazia consigo um volume quase vazio no qual mais tarde escreveria notas. Vestia um pijama que pode ser aberto na parte inferior, para que pudesse facilmente trocar a fralda quando necessário. Sua fralda estava cheia de urina matinal e o seu pénis estava duro e sensível. Na sua boca tinha uma chupeta verde.\nTendo entrado na estalagem, Pandulo dirigiu-se até ao centro da entrada e começou a falar em voz alta aos presentes:\n- Atenção a todos! Eu, o grande cronista Pandulo, quero contratar animais para procurar o Sorĉistego, o grande mago desaparecido. Alguém interessado?\nInfelizmente, a maioria dos animais já tinha os seus próprios grupos. Além disso, Pandulo não parecia forte nem muito inteligente. Era apenas um panda. Aqueles que não falavam sobre os seus próprios grupos de busca falavam em juntar-se ao exército ou alugar quartos para passar a noite.\n- Ouçam-me, malditos! - disse o Pandulo. - Pensem no dinheiro que poderíamos ganhar juntos! Posso ser útil e eu também gostaria de divulgar as proezas dos heróis que irão procurar comigo!\nNinguém estava interessado. Ninguém se queria preocupar com um cronista em missão tão séria. Era claro para todos que a intenção provável de um cronista numa tal missão era deixar que outros fizessem o trabalho perigoso enquanto ele escrevia o que estava a acontecer a uma distância segura. Assim, diria ao rei que participou na missão e que também merecia a recompensa monetária. Os animais já tinham visto este truque antes e era antigo. No entanto, Pandulo não sabia que se tratava de um truque antigo. Ele inventou isso na noite anterior! Infelizmente, parece que muitos outros animais também já conceberam este truque muitas vezes antes…\nPandulo não conseguiu chamar a atenção, mas uma jovem raposa rechonchuda, vestindo apenas uma camisa sem mangas e uma fralda vazada, aproximou-se de Pandulo. A fralda da raposa tinha uma protuberância distinta, o que deixa claro a todos que a raposa estava muito excitada.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Olá - disse a raposa, ignorando o seu pénis duro.\n- Olá - disse o panda. - Quer juntar-se ao meu grupo?\n- Bem, na verdade, um dos nossos colegas insistiu que fosse adicionado um cronista ao grupo para gerir a nossa comunicação com outros animais. Não consegui encontrar um bardo livre, por isso o nosso chefe decidiu que um cronista serviria.\nPandulo sentiu-se um pouco ofendido com isto porque queria ser o líder do grupo, mas ali estava ele, a ser recrutado. Pensou em recusar, mas ninguém o queria como líder. Se fosse sozinho, morreria. Mas, aceitando, pelo menos receberia a recompensa apenas por intermediar as comunicações.\n- Bom! - disse Pandulo. - Leva-me até ao líder do teu grupo, amiguinho.\n- Brilhante! - disse a raposa. - Como se chama?\n- Sou Pandulo.\n- E eu sou Vulpulo.\nAbraçaram-se, as virilhas pressionadas juntas, e trocaram palmadinhas nos bumbuns. Vulpulo estremeceu e pressionou a virilha com um pouco mais de força contra Pandulo, ofegante.\n- Está tudo bem – diz Vulpulo, desfazendo o abraço, com o pénis prestes a explodir. - Vamos.\nE depois daquilo, Pandulo e Vulpulo saíram da estalagem e foram para a taberna. Pandulo nunca tinha estado numa taberna, porque lá todos eram grandes e feios e embebedavam-se todas as noites. Vulpulo, porém, entrou com muita calma. Pandulo seguiu-o. Havia poucos animais ali, porque o medo da guerra os levara para casa, para o exército ou para uma fuga desesperada. A taberna, local de diversão e relaxamento masculino, era o último lugar onde alguém pensaria em ir numa situação tão difícil.\nNuma mesa estavam sentados um pássaro, um esquilo e um macaco. O pássaro usava uma túnica de mago que lhe cobria a fralda. Estava a beber leite de uma mamadeira e a sua chupeta branca estava sobre a mesa. Tinha um comportamento alegre e sorria enquanto conversavam sobre as suas origens. O esquilo vestia calção e camisa sem manga. As suas mãos apertaram a sua virilha e as suas pernas moviam-se sob a mesa. Gostava da conversa, mas o seu corpo parecia nervoso e ansioso na metade inferior. Chupava com força uma chupeta cinzenta. O macaco estava com a sua armadura da guarda real. Tinha uma longa corda à volta do pescoço, da qual pendia uma chupeta preta. Todos comiam um grande peixe frito. Ao ver Pandulo, o pássaro gesticulou com a asa. O olhar dos outros seguiu-se rapidamente.\nVulpulo sentou-se, pingando urina de sua fralda vazada na cadeira e gemendo profundamente, conseguindo suprimir um orgasmo.\n- Encontrei alguém – diz, com a voz trémula.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Então - disse o macaco. - Qual o seu nome?\n- Pandulo - disse o panda.\n- Eu sou Simiulo - o macaco fez um gesto para seus colegas, primeiro ao esquilo... - e este é Sciurulo - e finalmente para a cocatriz. - e este é Birdulo.\n- Prazer em conhecê-los - Pandulo disse.\n- Precisamos de alguém para fazer mediação...\n- Eu sei - disse Pandulo, interrompendo o macaco e pondo-se em pé na cadeira, o movimento repentino fazendo com que seu pijama se abrisse entre as pernas grossas, revelando sua fralda muito amarela, cheirosinha e confortavelmente quentinha. - E estou feliz que você me escolheu para fazer isso. Você não vai se arrepender de me permitir trabalhar para você! Eu posso até...\n- Jamais me interrompa - disse Simiulo, o único à mesa que não parecia sofrer de obesidade, embora ainda estivesse \"gordinho\". - O líder deste grupo sou eu e exijo disciplina e respeito pela hierarquia.\nSentindo-se assustado, Pandulo se mijou. Sua fralda, já cheia de xixi, vazou, molhando a aba do pijama aberto. Seus dedos dos pés se contorceram e ele tocou os joelhos um contra o outro, pois a sensação de alívio era muito forte.\n- Sim, senhor - disse Pandulo, mudando imediatamente seu tom.\n- Muito bem - disse Simiulo, enquanto Birdulo, ciente do acidente de Pandulo, riu discretamente. - Como eu disse, precisamos de alguém que faça mediação entre nós e os animais que podemos encontrar em nosso caminho. No começo, eu queria um bardo, mas não encontramos ninguém, então diminuí minhas demandas.\n\"Então, eu sou um 'pelo menos'?\" Pandulo pensou, ofendido novamente.\n- Então, você quer se juntar ao nosso grupo? - Simiulo perguntou.\nDepois de alguns segundos, Pandulo perguntou:\n- Posso falar agora?\n- Sim, idiota - disse Simiulo, colocando a mão no rosto, enquanto Birdulo ria.\nUm chiado curto veio da fralda de Sciurulo, pois a cena cômica o fez rir e urinar um pouco em sua fralda. No entanto, ele interrompeu o fluxo, não querendo esvaziar sua bexiga dolorosamente cheia. Ele pôs uma pata entre suas coxas e as apertou juntas. Sciurulo levantou sua camisa discretamente, admirando o fato de que sua bexiga estava tão cheia que ele parecia mais gordo que o normal.\n- Aceito! - Pandulo disse, aceitando a oferta.\nEles deram suas mãos, patas e asas e depois foram para suas casas para reunir seus pertences antes de irem.\n[center]*    *    *    *[/center]\nEm casa, os heróis trocaram de roupa e de fraldas. Mais tarde, eles se encontraram na saída norte da capital. Pandulo estava em outro pijama, mas também com um pequeno chapéu de bebê. Além disso, ele já estava chupando sua chupeta. Vulpulo estava em uma nova fralda, branca com fitas amarelas, sua espada descansando em uma bainha amarrada a seu corpo com uma corda. Simiulo tinha menos armadura, pois caminharia por um longo tempo e é desconfortável andar longas distâncias com uma armadura completa. Então ele escolheu colocar armadura apenas no peito, seus braços e pernas. O resto foi protegido por uma cota de malha sob a qual estava sua fralda. Sciurulo estava vestido com seu estilo habitual: camisa sem mangas e calção, com uma fralda por baixo. Ele também carregava uma mochila com seu material para fazer explosivos. Birdulo carregava uma túnica mais modesta e uma mochila contendo livros e materiais alquímicos. Nenhum deles parecia estar sexualmente excitado, embora Sciurulo parecesse nervoso...\n- Eis-nos aqui - disse Simiulo. - Já oraram?\nUm por um, os heróis disseram que sim.\n- Partamos - um macaco disse.\nO grupo começou a andar, deixando a capital. A estrada para a cidade do norte, onde vive Sorĉistego, atravessaria uma planície, uma cidade à beira do rio, o próprio rio e uma floresta. Pela planície, o grupo de Simiulo viu outros aventureiros indo para o mesmo lugar. Alguns sozinhos, outros em grupos.\nDurante a caminhada pela planície, Birdulo parou de caminhar.\n- Bebês - ele disse. - O nível mágico mudou.\nOs outros olharam para o pássaro.\n- Como você sabe? - Pandulo perguntou.\n- Eu tenho habilidade mágica - disse Birdulo. - Eu posso sentir o nível mágico local.\n- O que isso significa? - a raposa perguntou.\n- Os feitiços jogados nesta área são mais poderosos...\nO pássaro ainda falava quando o macaco preparou sua lança.\n- Zumbis! - ele disse.\nApesar de ser de manhã, quando os feitiços escuros são mais difíceis de fazer, vários cadáveres saíam do chão.\n[center]*    *    *    *[/center]\nVulpulo preparou sua espada. Sciurulo preparou a sua faca. Birdulo fechou os olhos e começou a sussurrar palavras mágicas. E o Pandulo... não fez nada. Pandulo ficou paralisado diante da certeza da batalha. Começou a fazer xixi na fralda e a chuchar vigorosamente na chupeta, colocando uma das mãos junto ao peito enquanto a outra esfregava o pénis, através da fralda e do pijama, os olhos cheios de lágrimas. Vulpulo, percebendo que Pandulo não podia lutar, aproximou-se dele e dirigiu-lhe um sorriso gentil, dizendo:\n- Não se preocupe. As coisas vão correr bem.\nPandulo não se acalmou, chuchando na chupeta enquanto se tocava na virilha através da fralda e do pijama. Ele estava muito perto de um colapso nervoso.\nOs zumbis estavam armados com lanças, espadas, escudos e capacetes. Finalmente, quando entre dez a quinze zumbis cercaram o grupo, os mortos atacaram.\nUm deles tentou cortar o Simiulo, mas o macaco foi mais rápido, esquivou-se ao golpe e enfiou a ponta da lança na cabeça do zumbi, perfurando-o. Outros zumbis tentaram atingir Sciurulo, que se esquivou aos ataques com muita habilidade, mas a cada esquiva saía um pouco de urina, molhando a fralda. Tinha a bexiga cheia desde o dia anterior e, se quisesse evitar ser espancado, era fundamental deixar sair um pouco de mijo. O cheiro agradável de fralda mijada endureceu o seu pénis. Birdulo também se esquivava facilmente, ainda a sussurrar as suas palavras mágicas, sem perder a concentração. Fez então com que uma rajada circular de vento saísse das suas asas, destruindo os zumbis mais fracos.\nVulpulo atacou os zombies enquanto defendia Pandulo, que agora abraçava as costas da raposa.\n- Sê forte - disse Vulpulo a Pandulo. - Se vier alguém por trás, avise-me e eu atacarei.\n- Bom! - exclamou Pandulo, chorando e chupando a chupeta como um bebé, enquanto a sua virilha pressionava a fralda da raposa, bem no bumbum.\n[center]*    *    *    *[/center]\nA batalha continuou e o grupo, agora com fraldas muito molhadas, não era o único grupo lutando. Outros mortos atacaram outros aventureiros que passaram pela planície e todo morto que era derrotado rapidamente se regenerava.\n- O feitiço tem uma área! - disse Birdulo. - Todo feitiço tem uma área de influência. Se corrermos e passarmos pelos mortos, eles não nos seguirão!\n- Vamos correr! - Simiulo gritou. - Agora!\nTodo o grupo começou a correr, tentando atravessar os mortos, mas Pandulo, que ainda abraçava Vulpulo, atrapalhava a fuga.\n- Você pode me soltar agora - disse Vulpulo. - ou nós dois morremos.\nPandulo soltou Vulpulo e correu. Finalmente, quando todos no grupo passaram cerca de cem metros do local de ataque, os mortos realmente pararam de segui -los. Aqueles que tentaram perderam a energia que os animava.\n- Uf! - Sciurulo disse, sua fralda muito cheia de mijo, pingando nas calças - eu nunca corri tanto quanto agora.\n- Não temos o hábito de enfrentar seres sobrenaturais - disse Vulpulo, que não apenas tinha uma fralda úmida, mas também um pênis duro e quente, devido à maravilhosa sensação da fralda contra sua parte privada.\nEntão, Simiulo olhou para Pandulo e se aproximou dele.\n- Escute - o macaco disse, em um tom severo, mas pacífico. - Se você quer fazer parte do nosso grupo, precisa aprender a enfrentar seus medos.\nPandulo olhou para os próprios pés, incapaz de dizer algo em sua defesa. Ele chupou sua chupeta, enquanto tocava e acariciava sua parte privada através de sua fralda e pijama, na esperança de se confortar. Vulpulo então se colocou ao lado de Pandulo.\n- Vou ensinar Pandulo a se defender - disse Vulpulo. - O que você me diz?\nPandulo olhou para a raposa e a abraçou, fazendo com que suas virilhas pressionassem uma na outra. A raposa esfregou as mãos nas costas de Pandulo e deu algumas palmadinhas no bumbum de Pandulo.\n- Desculpe - disse Pandulo.\n- Acalme -se - disse a raposa, como seu pênis pulsando em sua fralda, devido à pressão de abraço.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Chegamos? - Vulpulo perguntou, cujo pênis estava insistentemente ereto e vazando um pouco de líquido pré-seminal.\n- Estamos quase na cidade de Riverside - disse Simiulo. - Seja paciente.\nVulpulo suspirou, olhando para sua fralda, preocupado, porque seu desejo sexual era muito forte. Sua fralda cheia pressionava bem seu pênis duro e cada passo lhe dava mais prazer. Ocasionalmente, Vulpulo sentia uma cosquinha em seu pênis e uma pressão nos testículos, sinalizando que o orgasmo estava próximo, mas Vulpulo sempre consegue reprimir e segurar seu - leite- . Vulpulo pressionou o pênis através da fralda, parando antes de seu corpo ter a oportunidade de ejacular. Pandulo tinha um problema semelhante, mas não tão sério quanto o de Vulpulo. O pênis de Pandulo era menor. E Pandulo usava um pijama além da fralda, o que facilitou esconder sua dureza no pênis. Birduloulo e Sciurulo estavam quietos.\n- Então, o que faremos quando chegarmos lá? – perguntou Sciurulo \nNa verdade, Sciurulo tinha um problema sério: sua motivação nesta aventura era o perdão de seus crimes. Sciurulo não era apenas um ladrão, mas também um estuprador. E o desejo de vitimizar alguém estava aumentando nele. Até aquele momento, Scriurulo conseguiu se reprimir. “Mas até quando?”, ele pensou. Sciurulo sabia que não poderia aguentar a vontade para sempre...\n- Simples - Simiulo disse. - Vamos pegar um barco para o outro lado do rio.\n- Fora o ataque dos zumbis - disse Birdulo. - tudo está incrivelmente bem.\n- É notável que ninguém se machucou - disse Vulpulo.\nSomente Pandulo não participou da conversa. Ele ainda se sentia mal pelo incidente. Embora ele só quisesse o dinheiro, ele não esperava que a sensação de inutilidade fosse capaz de fazê-lo se sentir tão culpado. Simiulo notou isso.\n- Vulpulo - Simiulo disse. - Você poderia confortar Pandulo?\nVulpulo se aproximou de Pandulo enquanto o grupo ainda estava andando e esfregou a bunda do panda, fazendo a fralda farfalhar. Vulpulo encoxou no ar por uma fração de segundo, querendo encoxar a fralda de Pandulo com a sua, mas ele não se permitiu fazê-lo. O carinho no bumbum impactou o panda: o pênis de Pandulo se pôs mais duro e Pandulo olhou para Vulpulo, ansioso, chupando sua chupeta. Vulpulo pegou sua própria chupeta e pôs-se a chupá-la, para tranquilizar seus sentimentos sexuais.\n- Não se preocupe - disse Vulpulo. - Vou te mostrar como se defender, certo?\n- Eu não sei… - Pandulo disse, usando as mãos para esfregar o pênis através de seu pijama e fralda enquanto caminhava. - Eu sou apenas um escritor.\n- Não custará nada aprender uma nova habilidade, exceto tempo e alguma energia.\nPandulo pensou um pouco e assentiu, assim que o grupo chegou à cidade ribeirinha.\n[center]* * * *[/center]\nNa cidade ribeirinha, o grupo decidiu descansar numa pousada. Todos, até o Simiulo, precisavam de trocas de fraldas. A caminho da estalagem, o Sciurulo parou, agachou-se e começou a fazer cocó na fralda, esvaziando completamente o intestino. Suspirou, sorriu estupidamente, chupando a chupeta. Tocou-se na virilha e no rabo, sentindo-se muito excitado. Chupou com força a chupeta, vendo estrelas e sentindo-se um pouco tonto com a sensação incrível. Sentiu o seu pénis fazer cócegas a cada toque.\n- Bebés - disse, preocupado. - Temos de fazer uma pausa agora mesmo!\nSimiulo bateu à porta da pousada e um urso grande e gordo, vestido apenas com fralda (cheia de urina), vestido e sandálias, abriu a porta.\n- Clientes? - perguntou, pressionando a mão grande contra o pénis através da fralda demasiado usada.\n- Sim - disse o Simiulo. - Precisamos apenas de algumas horas. Podes vender horas individuais ou temos de comprar um dia?\n- Ultimamente tem poucos clientes, por isso posso abrir uma exceção e vender horas individuais. Entrem.\nO grupo caminhou até ao quarto onde ficariam hospedados. Sciurulo sentou-se numa cadeira e começou a esfregar o traseiro nela, sentindo o cocó espalhado no seu traseiro. O seu pénis latejava fortemente. Sciurulo sabia que iria ejacular se tentasse tocar-se, por isso conteve-se. Pandulo e Vulpulo estavam numa situação muito semelhante, especialmente Vulpulo. A raposa e o panda sentaram-se na cama e acariciaram-se, gemendo de desejo sexual. Birdulo e Simiulo  assistiram à cena preocupados.\n- Temos de mudar as fraldas imediatamente - disse Birdulo, que também estava perigosamente excitado. - Se não o fizermos, todos derramaremos o nosso leite. E não temos muito tempo pela frente…\nBirdulo esfregou as pernas. Ele pôs as asas contra a virilha e dobrou o corpo, quase tendo uma ejaculação espontânea em sua fralda suja.\n- Boa - concordou o Simiulo. – Preparem-se para a troca de fraldas, bebés.\nPandulo e Vulpulo trocariam um ao outro. Birdulo e Sciurulo fariam o mesmo um com o outro. Simiulo mudava a própria fralda na casa de banho anexa ao quarto.\n[center]*    *    *    *[/center]\nPandulo tirou a fralda a Vulpulo, porque a raposa parecia precisar mais da troca do que ele. Vulpulo tinha um pénis muito forte, molhado, muito duro e latejante. A raposa chupou a chupeta e tapou os olhos, envergonhada.\n- Estou prestes a explodir - disse Vulpulo. - Estou a tentar ser forte, mas não sei se vou conseguir...\n- Vais conseguir - disse Pandulo, sorrindo para tranquilizar Vulpulo.\nDos mantimentos que o grupo trouxe, Pandulo pegou alguns toalhetes, começando a limpar Vulpulo, que tentava acalmar-se. Vulpulo levantou as pernas para que Pandulo lhe limpasse o rabo. Quando o rabo da raposa ficou limpo, o Pandulo tirou a fralda suja debaixo da raposa. O pénis de Vulpulo estava quase completamente mole. Pandulo esfregou então talco no rabo de Vulpulo e aplicou um pouco de loção para bebés na zona. Então, Vulpulo baixou as pernas.\nO alívio não durou muito, pois Pandulo começou a limpar o pénis de Vulpulo. A raposa gemeu e o seu pénis começou a vazar novamente enquanto era limpo. Vulpulo gemeu mais e empurrou o seu pénis contra as mãos do Pandulo. O pénis de Pandulo também vertia, graças à exibição sensual e à fralda cheia. O seu leite de homem fez uma pressão, tentando alcançar o seu pénis.\n- Se controle! - disse Pandulo a Vulpulo e também a si próprio.\n- Fraldas... Sou um bebé! - disse Vulpulo, começando a perder o controlo. - O meu leite, Pandulo! O meu leite quer sair do meu pequeno pénis!\n- Não permita!\n- Não consigo! - disse Vulpulo, começando a chorar. - O meu pénis vai quebrar se eu tentar!\nPandulo pausou a troca de fraldas e esperou até que Vulpulo se acalmasse. A raposa tentou desesperadamente esfregar o pénis contra o ar, o seu traseiro batendo repetidamente na fralda limpa debaixo dele. Gemeu alto, mordeu a chupeta, mostrou os dentes e chorou como um bebé.\nPandulo esfregou a barriga de Vulpulo, acalmando-o.\n- Calma - disse Pandulo. - Basta respirar...\nVulpulo suspirou alto e respirou lentamente, acalmando-se. Quando o pénis de Vulpulo amoloceu completamente, Vulpulo continuou a limpar.\n- Por favor, perdoe-me... - disse Vulpulo.\n- Claro - disse Pandulo. - O meu leitinho de homem também está a ferver nas minhas bolinhas de gude...\nPandulo esfregou talco nos genitais de Vulpulo, que rapidamente ficou novamente totalmente excitado. Vulpulo quase teve um orgasmo involuntário, mas, com a aplicação da loção, Pandulo fechou a nova fralda em torno de Vulpulo, finalizando a muda. A raposa roçou o pénis na fralda, gemendo.\n- Obrigado - diz, através da chupeta.\n- Não se preocupe com isso - disse Pandulo. - Agora vais mudar-me a fralda.\n[center]*    *    *    *[/center]\nAo lado de Vulpulo e Pandulo, Birdulo e Sciurulo trocavam de fraldas. De fato, o esquilo já mudara a fralda de Birdulo. O pássaro se comportou muito bem ao trocar fraldas. Mas agora era a hora do Sciurulo ter sua fralda trocada. Birdulo abriu a fralda de Sciurulo, exibindo o pênis duro.\n- Pronto? - Birdulo perguntou.\n- Eu preciso te dizer uma coisa - disse Sciurulo, preocupado.\n- Você pode me dizer qualquer coisa - disse Birdulo, em um tom misericordioso. - O que está acontecendo, amigo?\n- Eu disse antes de conhecermos Pandulo, que estou nesta aventura em busca de perdão por meus crimes. Você sabe que eu era um ladrão, mas isso não me levou para a prisão. Como ladrão, sou muito bom.\n- Então foi preso por um crime mais grave?\n- Estupro.\nVulpulo, que trocava a fralda de Pandulo, deixou cair a fralda de suas mãos e rapidamente sentiu seu pênis amolecer. A chupeta na boca de Pandulo caiu. Birdulo não sabia como reagir. Felizmente, Simiulo estava no banheiro e não ouviu o que Sciurulo acabara de dizer.\n- E por que nos dizer isso agora? - Birdulo perguntou, mantendo seu conforto da melhor maneira que pôde.\n- Porque sinto que meus desejos voltam - respondeu Sciurulo, seus olhos se enchendo de lágrimas. - Quando olho para você, sinto que quero pegar e esfregar suas nádegas e as pernas, fazendo sexo com você, apesar de suas vontades, quer você queira ou não. Mas não quero cair em meus velhos maus hábitos.\nBirdulo se sentiu mal com isso, mas não como Vulpulo ou Pandulo. Enquanto a raposa e o panda abominavam Sciurulo por sua confissão, Birdulo via no esquilo alguém que queria se regenerar. Birdulo era muito mole... e ele não conseguia sentir raiva contra Sciurulo.\n- Tudo bem - disse Birdulo. - Como posso ajudá-lo?\n[center]*    *    *    *[/center]\nEntretanto, na casa de banho, Simiulo trocava a fralda. Ele tirou sua armadura. O seu segredo para não endurecer o pénis como os outros era um pequeno dispositivo de castidade, que continha o seu pénis, impedindo completamente as erecções. Todos os animais da guarda real usavam algum dispositivo deste tipo para os manter livres de distrações. O pénis doía-lhe dentro do dispositivo, mas ele ignorava a dor. O seu pénis estava excitado durante muito tempo, mas não conseguia endurecer por causa do aparelho. Ele suspirou e limpou-se. Fez cocó quatro vezes e a sua fralda poderia vazar e sujar a sua armadura se não a trocasse. Felizmente, mudou a fralda a tempo. Retirou o dispositivo de castidade e o seu pénis ficou finalmente livre, endurecendo imediatamente. Completamente nu, decidiu tomar banho, em vez de apenas se limpar, pois isso amoleceria o seu pénis. A água estava morna, ideal para o banho, relaxava e acalmava o seu pénis. Após o banho, Simiulo sentou-se na sanita e esperou até estar suficientemente seco antes de voltar a vestir o dispositivo de castidade, fralda nova, cota de malha e armadura.\nSimiulo saiu então da casa de banho, encontrando os outros bebés adultos já com as fraldas trocadas.\n- Não podemos ficar mais aqui – disse Simiulo. - Só precisávamos de mudar as fraldas. Vamos buscar algo para comer no caminho e ir embora.\n- Boa - disseram Pandulo e Vulpulo ao mesmo tempo.\nBirdulo sorriu para Sciurulo e deu-lhe uma palmadinha nas costas. Sciurulo sorriu de volta e retaliou jocosamente. O grupo saiu do hostel após pagar a curta estadia e também o almoço. Depois disso… chegaram ao porto, que estava coberto por uma névoa fina.\n[center]*  *  *  *[/center]\nNo porto, o grupo buscou um capitão que poderia atravessá-lo pelo rio. Com a chegada da noite e a nevoeira fina, nenhum capitão estava disponível. De fato, havia apenas um pescador. Era o boi grande e muito gordo, vestido com um lenço modesto, uma fralda muito cheia, botas e uma camisa aberta. Ele estava sentado na doca, onde seu barco estava preso. O barco era de médio tamanho, o suficiente para levar confortavelmente vinte animais. O pescador esfregava o pênis através da fralda, desfrutando da sensação elétrica, dando prazer ao seu membro. Seu olhar estava perdido e sua mente estava vazia, enquanto sua mão dava prazer a si mesmo. Ele estava tão cheio de - leite-  como Simiulo e seus amigos, que estavam próximos. Sua fralda estava cheirando mal, muito cheia e com urina e até vazamentos fecais. O cheiro de fralda abusada pode ser sentida a três metros de distância, excitando Vulpulo e Pandulo, os quais cheiravam o ar, sentindo o desejo de fazer amor com suas fraldas.\n- Com licença - disse Simiulo. - Posso falar com você?\nO boi, sem parar seu próprio prazer, mas intensificando-o balançando-se de um lado para o outro e causando mais vazamentos, olhou para o grupo.\n- O que está acontecendo? - o boi perguntou, em uma voz um pouco instável devido ao prazer sexual.\n- Precisamos de alguém para nos levar para o outro lado do rio - Simiulo continuou. - É uma missão em nome do rei.\n- Ah é? - o boi perguntou, interrompendo o atrito com seu membro. - Você pode provar isso?\nSimiulo mostrou sua chupeta ao boi, que reconheceu a cor.\n- Isso não é uma réplica, certo? - perguntou o boi.\n- Eu garanto a você - disse Simiulo.\nEles entraram no barco. Para um barco de pesca, o navio era excepcional: tinha três quartos no centro e era grande o suficiente para ter uma âncora e duas velas. O boi provavelmente tinha uma tripulação em algum momento.\n- Deve ser uma jornada silenciosa - disse o boi, desejante, enquanto seu pênis duro e bolas cheias estavam quase derramando todo o seu leite de macho naquela já tão cheia fralda.\n[center]*  *  *  *[/center]\nA jornada está em andamento. Vulpulo e Pandulo estavam em um dos quartos, tranquilizando um ao outro com um abraço apertado e chupando suas chupetas depois que o cheiro do capitão acordou suas partes sexuais. Seus pênis estavam duros em suas fraldas, querendo sexo com o núcleo absorvente das fraldas.\n- Amigo, você viu a espessura daquela fralda? - Pandulo perguntou, gemendo, esfregando as coxas, aludindo à fralda do capitão.\n- Meu leite quase saiu! - Vulpulo gritou.\nAmbos estavam sentados em uma cama, com as fraldas ainda limpas. O pijama de Pandulo estava fechado, mas seu pênis estava tão duro em sua fralda que ameaçou abrir a virilha do pijama. Vulpulo estava tão excitado que sentiu que não podia urinar sem gozar. Ambos suspiravam, tentando impedir que seu leite saísse. Os dois animais bravamente lutavam contra suas necessidades sexuais já alguns dias antes do início da aventura e eles já estavam se aproximando de seu limite.\nBirdulo olhou para eles, seu próprio pênis endurecendo.\n- Não se preocupem, bebês - disse Birdulo. - Fiquem aqui e acalmem-se. Tentem se deitar e respirar lentamente, até seus fazedores de xixi se acalmarem. Vou sair e conversar um pouco com Sciurulo . Depois de tranquilizar a si mesmo, seria interessante que você, Vulpulo, começasse a treinar Pandulo em artes marciais.\n- Ah, sim - disse Vulpulo para Pandulo. - Porque eu só tenho minha espada e não outras, terei que treiná-lo em luta desarmada. Vou te ensinar apenas truques rápidos, porque atravessar este rio deve durar apenas trinta minutos.\nBirdulo saiu, sua fralda esfregando a ponta do pênis em cada um de seus passos, deixando Pandulo e Vulpulo em paz. Sciurulo tentava olhar para o céu ou água através da névoa grossa. Ainda se poderia sentir o cheiro da fralda do capitão, mas o pênis do Sciurulo não estava totalmente duro. O cheiro fez com que o pênis de Birdulo ficasse completamente cheio e pronto para o sexo, mas ele o ignorou. Birdulo se aproximou de Sciurulo e, levando alguns segundos para suprimir a ejaculação, perguntou, em uma voz trêmula:\n- Como vai você?\n- Nervoso - disse Sciurulo. - Estou feliz que você me tenha aceito, mas ainda tenho meus medos. Faço parte de um grupo de pessoas muito odiadas, junto com aqueles que matam seus pais e aqueles que amam os filhotes.\n- Eu entendo, mas aposto que não é sua escolha - disse Birdulo. - Ninguém escolhe seus próprios objetos de desejo. Não culpo você por seu desejo por estupro, mas você certamente sabe que não precisa procurar satisfação para esse desejo...\n[center]*    *    *    *[/center]\nA conversa entre Birdulo e Sciurulo foi interrompida por um forte tremor do navio, que atirou Birdulo para trás, obrigando-o a cair de cu, coberto pela sua fralda grossa, que farfalhava sob a sua capa de mago. Sciurulo agarrou as barras de segurança, mantendo a sua posição. A névoa afastou-se do navio, formando uma espécie de funil à sua volta. A lua cheia podia ser vista no céu. No meio da névoa, uma enorme criatura líquida castanha, com cerca de dezoito metros de altura e cinco metros de diâmetro, ergueu-se impressionantemente da água, parecendo petróleo, mas marrrom.\n- O que é aquilo? - perguntou o Sciurulo.\n- É um espírito atormentado! - disse Birdulo, mijando, mas sem conseguir manter o pénis duro. - Provavelmente vivia no fundo da água e foi trazido para aqui por um ato de magia. Tal ser tem origem nas almas aglomeradas daqueles que se afogaram.\nLongas lanças de água que solidificaram ao entrar em contacto com o ar, tornando-se quase estalagmites de gelo, emergiram da criatura líquida. As duas lanças foram disparadas na direção do navio, penetrando-o e fazendo dois buracos. Mais lanças, mais duas, mas agora agindo como braços, perfuraram o navio vezes sem conta, abrindo mais buracos. Tudo aconteceu muito rapidamente. O colapso foi inevitável. E em breve, se nada fosse feito, as almas do grupo juntar-se-iam ao espírito na sua existência solitária.\n- O que está a acontecer? - perguntou o capitão, correndo para ver o que estava a provocar tanto barulho e destruição.\nAo ver o espírito, arregalou os olhos e urinou, vazando sua fralda. A sua fralda estava a verter e o seu pénis estava quase a ter um orgasmo exatamente onde estava, não porque a visão fosse prazerosa, mas porque ainda sentia muito tesão. Na verdade, a visão foi tão assustadora que rapidamente se recuperou da quase ejaculação e o seu pénis amoleceu.\n- Este navio está condenado! - disse o Birdulo.\nSciurulo foi até ao quarto onde Pandulo e Vulpulo estavam e encontrou-os a esfregar as fraldas, mas interrompeu o “sexo” para os avisar que estavam prestes a morrer.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Vamos perder este navio - disse o capitão. - Aos botes salva-vidas!\nO grupo assentiu.\n- Espere - disse Pandulo. - Onde está Simiulo?\nTodo mundo se olhou. O monstro atacou o grupo e eles tiveram que pular para evitar ser espancados pelos braços penetrantes da besta. O navio afundava rapidamente. Simiulo deixou um dos quartos.\n- O que está acontecendo? - ele gritou antes de ver a toalha de água e óleo, que se levantou da água e os atacava.\nA visão infernal o colocou em uma mentalidade de luta ou escape. Ele voltou para o quarto, pegou sua lança, saiu novamente, correu e jogou a lança no monstro, batendo no centro. O monstro abriu uma boca enorme no topo da cabeça, gritando com várias vozes ao mesmo tempo. Todo mundo cobriu seus ouvidos, o som era tão forte.\n- Você deixou ele com raiva! - gritou ao capitão.\n- O que diabos devemos fazer? - Simiulo gritou.\nA água começou a tocar seus pés e patas.\n- Os barcos! - Sciurulo e Vulpulo gritaram.\n- Sim! - os outros gritaram, correndo para os barcos.\nEnquanto corriam, tentáculos aquosos saíram do monstro e agarraram o navio, carregando-o mais rápido para o fundo da água. A água já chegava à cintura dos membros do grupo. Eles chegaram aos botes e cortaram suas cordas.\nFinalmente, o monstro levou o navio ao fundo do rio. O nevoeiro cobriu a todos novamente.\n- E agora? - Pandulo perguntou, em uma voz trêmula.\n- Já cruzamos metade do caminho - disse Simiulo. - O retorno é mais arriscado do que continuar. Chupe sua chupeta e acalme-se. Vamos continuar.\n[center]*    *    *    *[/center]O grupo chegou ao outro lado do rio. Chegando lá, o capitão decidiu que iria a uma cidade ou vila costeira onde poderia voltar de barco. O resto do grupo sabia que eles tinham que chegar ao castelo de Sorĉistego, mas também que tinha que visitar a cidade de Saudade antes, porque estava no caminho.\nEles desceram dos navios em um lugar muito estranho: as árvores não tinham folhas, estavam todas muito próximas umas das outras e não havia estradas que pudessem ser tomadas. O grupo teria que continuar através dos manguezais.\n- Estão calmos o suficiente? - Simiulo perguntou.\n- Sim - os outros animais responderam.\n- Então venham.\nEles entraram no mangue, usando as raízes como passagens precárias. Caminhando, eles ouviram vozes:\n- Onde você está indo?\n- Por que você está aqui?\n- Você não sabe para onde está indo?\n- Quem está aí? - Simiulo perguntou.\n- O nível mágico aumentou - disse Birdulo. - Tenho quase certeza de que as árvores falam conosco.\n- E nós realmente falamos - disse uma das vozes.\nDe repente, um rosto apareceu em uma das árvores, em seu tronco, e a mesma coisa aconteceu com várias outras árvores.\n- Você tem que sair - disse uma das árvores.\n- Eles são apenas bebês - outras disseram.\n- Só podemos continuar - disse Vulpulo, preparando sua espada. - porque o rio está contaminado por almas atormentadas.\nAs árvores riram com zombaria.\n[center]*    *    *    *[/center]\nBirdulo criou uma bola de fogo e preparou-se para disparar contra as árvores.\n- Não faça isso! - Simiulo gritou. - Mesmo que estejamos num mangue, podemos ferir-nos se atearmos fogo ao mangue, mesmo que seja pequeno.\nBirdulo recordou que o grupo estava rodeado de árvores que começaram a atacar, levantando as suas raízes contra o grupo, destabilizando-os, atirando-os para a água e tentando perfurá-los com as suas raízes penetrantes.\nVulpulo usou a sua espada para bloquear os golpes, mas Pandulo e Birdulo foram empalados. Pandulo, no ombro e Birdulo, na coxa. Gritaram imediatamente de dor quando os seus membros foram empalados. Simiulo preparou a sua segunda e última lança. Sciurulo, que tinha a faca em punho, conseguiu evitar facilmente os golpes, mesmo que estes viessem de todos os lados, incluindo de cima e de trás.\nA adrenalina começou a encher-lhes o sangue. Simiulo, Vulpulo e Sciurulo encostaram as costas uma à outra e saltaram para a frente, tentando causar o máximo de dano possível, principalmente Vulpulo, que tinha a arma mais adequada para o trabalho. Cortaram e danificaram ramos e raízes, não só por precaução, mas também quando as árvores tentavam atacá-los. De seguida, Pandulo foi apanhado pelo calcanhar e suspenso no ar.\n- Pára, ou este panda... - disse uma árvore, antes de o seu discurso ser brutalmente interrompido pela lança do Simiulo, que lhe passou pela boca, saindo pela parte de trás e atingindo a face de outra árvore.\nVendo que os três heróis estavam possuídos e não davam ouvidos às suas ameaças, as árvores ofereceram-se para se renderem, mas Simiulo, Sciurulo e Vulpulo continuaram a atacar como servos da morte.\n[center]*    *    *    *[/center]\nAs árvores em movimento tentaram sair da batalha, mas havia muitas árvores normais ao seu redor e a tentativa de fuga estava desorganizada. Finalmente, Sciurulo, Simiulo e Vulpulo começaram a se acalmar, vendo a batalha terminar. As árvores fugiram...\n- Temos que cuidar dos feridos - disse Simiulo.\nBirdulo, incapaz de pisar bem, sentou-se em uma raiz e, usando a magia, começou a se recuperar. Enquanto isso, Pandulo, ainda sangrando, estava com a ferida coberta com a camisa de Vulpulo. Ambos os animais feridos sentiam muita dor, especialmente Pandulo, que era o mais ferido no grupo.\nQuando Birdulo terminou de se curar, ele começou a curar Pandulo. Embora a cura fosse mágica, não era indolor e Pandulo teve que segurar a camisa na boca para afogar seus gritos. Finalmente, quando os ferimentos fecharam e os tecidos se regeneraram, o grupo voltou a marchar.\nEles chegaram a uma vila construída em plataformas de madeira, apoiadas pelas raízes das árvores e conectadas por pontes. A cidade formava um \"cinto\" ao redor do mangue, com várias pontes conectando as bordas do cinto e as casas.\n- Eis Saudade - disse Simiulo. - Está muito menos ocupada do que o normal. Geralmente, as pessoas estão negociando nas pontes, mas todos parecem estar em casa agora.\nDo outro lado da vila havia uma ponte que viajava do mangue para a floresta, onde tinha um caminho que levaria o grupo ao castelo de Sorĉistego, onde o mágico deveria estar...\nAntes que as fraldas confortáveis ​​do grupo pudessem endurecer seus pênis, um grito veio de dentro de uma casa.\n[center]*    *    *    *[/center]\nUm lobo enorme e musculado, segurando uma pequena lontra, saiu da casa de onde vinham os gritos. A lontra gritou pelo pai. O lobo segurava um machado de cabo comprido na mão livre, e usava uma armadura completa que protegia tudo menos a sua fralda preta, molhada e suja, que continha um pénis muito duro que parecia prestes a ejacular, pulsando visivelmente. Dois outros lobos, com roupas semelhantes e com o mesmo nível de excitação genital, saíram da casa, conduzindo o pai da lontra com uma corrente. O papá lontra estava de pijama rasgado e a fralda tinha uma fita danificada.\n- Então - disse o lobo que segurava a lontra - virás connosco como escravo, se quiseres a segurança da tua descendência.\n- Covardes! - disse o pai da lontra. - Como pode fazer isso ao meu único filho? Deixe-o! Não precisa de usar tanta violência para me escravizar!\n- Que tipo de violência? - perguntou o lobo, gemendo de tesão. - Este?\nPegou no braço da lontrinha e torceu-o de repente, sem avisar, partindo o braço do pequeno, fazendo-o gritar.\n- Que raio é isto? - perguntou Simiulo, apressando-se a lutar, preparando a arma.\nOs lobos olharam para Simiulo, mas foi Vulpulo, enfurecido, quem roubou a cena. Correndo mais rápido que Simiulo e preparando a sua espada no caminho, Vulpulo saltou, atacando o lobo. Mas o lobo sorriu e usou a lontra como escudo. Os olhos de Vulpulo arregalaram-se e percebeu que não podia mais parar o ataque ou redirecionar a espada àquela distância, uma vez que já tinha saltado.\nA espada trespassou a lontrinha à frente do seu pai. A lontra gritou uma última vez, deu um suspiro sangrento, tossiu e vomitou, antes de baixar a cabeça, morta. Vulpulo retirou a espada, molhada com o sangue da jovem lontra inocente.\n[center]*    *    *    *[/center]\nVulpulo segurou a espada com mais força. Seus olhos estavam em chamas e ele estava irado.\n- Não tenho palavras para dizer o quanto estou com raiva agora! - disse a raposa, sua voz se tornando um grito durante a frase.\n- Quem se importa com o que você pensa, filhote? - perguntou o lobo, sem mudar o rosto zombador, seu pênis ainda pulsando em sua fralda, com a voz rouca por causa do desejo sexual suprimido.\nO lobo jogou o pequeno corpo sem vida da lontra na água. Birdulo pulou na água e mergulhou fundo para recolher o corpo e levá-lo para a ponte (Simiulo viu, percebendo que a água era profunda) para curar o corpo do bebê; se a cura fosse rápida o suficiente, a morte da lontra seria reversível.\n- Bebês - disse Bird. - tentarei reviver esta lontra. Boa sorte na batalha.\n- Não há necessidade de dizer duas vezes! - Simiulo disse, jogando sua lança em um dos lobos, o qual agarrarou a lança com a mesma pata que ele usou para usar a lontra como um escudo.\n- Isto não é meu - disse o lobo, atirando na lança contra Simiulo, fazendo com que as fraldas esfregassem contra o pênis perfeitamente, mas o lobo era mais forte que isso e mantinha seu sexo sob controle estrito.\nSimiulo considerou esquivar do ataque, mas se ele fizesse, a lança atingiria Birdulo ou Pandulo, pois as pontes em que a batalha se desenvolvia eram estreitas. Em vez disso, ele permitiu que a lança batesse no peito de sua armadura. O ataque foi muito forte e a armadura vibrou muito por causa disso. Simiulo pegou sua lança, mas agora ele estava com medo, porque o ataque sugeriu uma grande força muscular, mais do que os corpos daqueles lobos sugeriram.\nVulpulo tentou um novo ataque com a espada, mas, usando seu longo machado, o lobo manteve Vulpulo longe. Sciurulo também não tinha meios para se aproximar, e ele precisava se aproximar porque sua arma era uma faca. Mas ele tinha explosivos em sua mochila... Os explosivos poderiam funcionar após o naufrágio do navio, no qual o grupo atravessou o rio?\n- Agora, é a nossa vez - disse um dos lobos.\nEle brandiu seu machado com crueldade. Vulpulo evitou o ataque, mas quase foi decapitado. Os outros dois lobos assistiram a luta, entretidos, seus pênis vazando líquido em suas fraldas, alguns toques do orgasmo, pulsando com urgência e tornando-os alegres e salivantes.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSimiulo decidiu executar o seu plano. Aproximou-se de Vulpulo e sussurrou-lhe ao ouvido:\n- Vamos atirá-los para a água, pois a sua armadura deve impedi-los de nadar!\nVulpulo olhou para Sciurulo, que também poderia ter ouvido as instruções. Todos assentiram. Atacaram simultaneamente o lobo, que sorriu ameaçadoramente e brandiu novamente o machado com grande velocidade e ferocidade.\nSimiulo e Vulpulo evitaram o ataque: Simiulo saltou por cima do machado e Vulpulo baixou-se para passar por baixo dele. Mas Sciurulo foi atingido e a sua perna foi imediatamente cortada. Gritou quando a sua perna voou antes de cair na água. Incapazes de se aperceberem do amigo no meio do ataque, Simiulo e Vulpulo saltaram e chocaram contra o lobo, desequilibrando-o e fazendo-o cair à água.\nTal como Simiulo tinha previsto, a armadura do lobo impediu-o de nadar e arrastou-o para o fundo da água, até uma profundidade de três metros. Passados ​​alguns minutos, o lobo encheu os pulmões de água e ficou imóvel. Mas os outros dois lobos ainda podiam lutar.\nBalançando os seus próprios machados, os dois lobos restantes atacaram Simiulo e Vulpulo e a batalha se intensificou. Assustados, Simiulo e Vulpulo só conseguiam evitar os ataques sem atacar de volta. Sciurulo, enraivecido e com muitas dores, retirou um explosivo esférico da mochila e ativou-o retirando um tampão que impedia a entrada de oxigénio no interior do explosivo. Ainda caído no chão e a sangrar a cada batida do coração, realizou o seu último ato antes de desistir do combate, atirando o explosivo aos combatentes e gritando:\n- Cuidado!\n[center]*    *    *    *[/center]\nO explosivo rolou entre as pernas dos lobos. Vulpulo saltou para a água. Mas havia um problema: tal como os lobos, Simiulo também usava armadura. Quando o artefacto explodiu, a ponte partiu-se e Simiulo e os lobos caíram à água. O peso da armadura arrastou todos para o fundo. Vulpulo mergulhou o mais fundo que pôde, mas a escuridão da água escura do mangue impediu-o de ver exatamente onde estava Simiulo. Assim, não pôde ajudá-lo.\nUsando o oxigénio restante no seu sangue, Simiulo começou a remover a sua armadura. Tinha quase a certeza de que não conseguiria fazer a tempo, mas precisava tentar. Ao lado dele, os lobos tentavam fazer o mesmo, mas o seu caso tornou-se mais complicado devido ao peso do metal que levavam sobre si.\nSimiulo sentiu necessidade de respirar. Depois de remover a armadura, ele ainda precisaria nadar à superfície. Ele não conseguiria fazer isso. Provavelmente morreria afogado, mas com os pulmões cheios de água e sem respirar, ainda poderia sobreviver por alguns minutos. Ele deveria confiar nos seus amigos para o reanimar. Naquele momento, o seu único objetivo era remover a armadura para que pudesse, pelo menos, flutuar depois de perder os sentidos, se é que o seu corpo conseguia flutuar.\nConseguiu libertar-se do peito, abdómen e braços da armadura. Não conseguia mais prender a respiração, inalando água e esta começando a encher-lhe dolorosamente os pulmões. Teve que tirar as botas. Com a visão já a escurecer, baixou-se e começou a retirar as amarras... Simiulo inalou mais água. Era o fim. Ele não sobreviveria àquilo. Aqueles foram os seus últimos momentos.\nÀ superfície, Sciurulo estava a ser tratado por Birdulo, enquanto Vulpulo se cansava a ir e voltar da água, mas quando Vulpulo encontrou Simiulo, agachado no fundo do lago, já era um minuto tarde demais.\n[center]*    *    *    *[/center]\nDepois que os lobos se afogaram, lontras saíram de suas casas, apenas usando suas fraldas, pijama e chupetas para ver o que aconteceu. A lontrinha respirava e tinha um coração que agora estava batendo, mas tinha uma grande cicatriz, onde a espada o perfurou. Simiulo foi levantado da água tarde demais. Tanto o reavivamento físico como o mágico falharam. Sciurulo, por outro lado, inconsciente, não recuperaria a perna que ele perdeu. O máximo viável para ele seria o método de prótese. Mas onde encontrar um médico que pode colocá-la? E, mesmo se um médico fosse encontrado, quem faria a prótese?\nPandulo se levantou e perguntou ao público:\n- Vamos visitar Sorĉistego. Precisamos de informações e armas. Algum de vocês pode nos ajudar?\n- Podemos fornecer informações, sim - disse uma das lontras. - Mas nossas armas foram retiradas pelos lobos que servem a Sorĉistego.\n- Por que? - Pandulo perguntou, com alguma surpresa. - Afinal, ele não é um aliado do reino?\n- Sorĉistego foi possuído por um demônio - disse outra lontra.\n- O que? - Perguntou Birdulo que estava chorando e inclinado sobre corpo de Simiulo.\n- Um demônio possuiu Sorĉistego e o usou para convocar outros espíritos piores do que ele a este mundo, para conquistar o reino por dentro, porque os ataques que vêm das fronteiras podem ser insuficientes. Os lobos são espíritos encarnados e o castelo está cheio deles.\nOs membros do grupo se entreolharam.\n- Precisamos de toda a ajuda que possamos ter... - disse Pandulo.\n- Dê-me a faca de Sciurulo - disse Birdulo. - Vou remover a perna de Simiulo e implantá-la em Sciurulo usando magia, porque Simiulo morreu e não posso criar novos membros do nada.\n- O que? - Perguntou Birdulo que estava chorando e inclinado sobre corpo de Simiulo.\n- Um demônio possuiu Sorĉistego e o usou para convocar outros espíritos piores do que ele a este mundo, para conquistar o reino por dentro, porque os ataques que vêm das fronteiras podem ser insuficientes. Os lobos são espíritos encarnados e o castelo está cheio deles.\nOs membros do grupo se entreolharam.\n- Precisamos de toda a ajuda que possamos ter... - disse Pandulo.\n- Dê-me a faca de Sciurulo - disse Birdulo. - Vou remover a perna de Simiulo e implantá-la em Sciurulo usando magia, porque Simiulo morreu e não posso criar novos membros do nada.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSciurulo começou a acordar. Sentou-se e sentiu uma dor imediata entre a coxa e a anca. Foi então que percebeu que aquela não era a sua coxa, mas sim a do Simiulo. Os olhos dele arregalaram-se e ele ficou boquiaberto em choque. Sciurulo olhou então em redor e viu o Birdulo sentado ao seu lado. Estavam na casa de uma das lontras, ambos sentados numa cama.\n- Está tudo bem? - perguntou Birdulo.\n- O que aconteceu à minha perna? - perguntou Sciurulo.\n- Esqueceu-se dos acontecimentos recentes? - disse Birdulo, abraçando o amigo. - A sua perna foi amputada na última batalha e Simiulo morreu afogado. Ele já não está vivo.\n- O macaco morreu? - perguntou Sciurulo, elevando a voz. - Tenho uma perna implantada de um animal morto?\n- Exatamente - disse Birdulo. - Era a única forma de o colocar novamente em condições de luta, caso contrário teríamos de continuar a nossa missão como trio sem ti.\nSciurulo, agora sentado, abraçou as pernas, aproximando-as do peito.\n- Não sei se devemos continuar... - disse.\nBirdulo colocou uma asa no joelho de Sciurulo.\n- Seja forte - disse ele. - Chegamos muito perto. Só precisamos invadir o castelo e exorcizar o demônio que possuiu o Sorĉistego.\nSciurulo olhou para Birdulo e começou a chorar. Birdulo abraçou Sciurulo e acariciou-lhe as costas. O seu pênis começou a ficar ereto quando as suas fraldas se tocaram.\n- Está tudo bem, vai correr tudo bem... - disse Birdulo, tranquilizando o amigo.\nSciurulo chorou, chuchando no dedo, até não conseguir chorar. Depois assentiu, aceitando as palavras de Birdulo, que sorriu docemente para Sciurulo. Chupando o dedo e confortado, o pênis Sciurulo endureceu na sua fralda recém-trocada, mas não lhe deu atenção.\n- Vamos - disse Birdulo, levantando-se.\n- Onde estamos? - perguntou Sciurulo, olhando em redor, percebendo finalmente que estava em casa de alguém, levantando-se lentamente para se habituar à sua nova perna.\n[center]*    *    *    *[/center]\nApós a cura, Squirrel percebeu que um pássaro era o animal que era mais cuidadoso para ele naquele grupo. Os outros o odiavam. No entanto, entender isso não é uma bênção ... porque Squirrel teve um problema: a experiência de estuprar alguém parecia mais agradável quando a vítima era alguém que o amava.\nEle queria estuprar uma raposa e um pandulo, mas na época ele começou a sentir o desejo de estuprar o corpo de um pássaro, o mesmo pássaro, que, desde o início, o ajudou e tentou incluí -lo no grupo, o que lhe deu uma nova perna e o fez andar novamente, o único animal que não estava zangado com seu passado como estuprador.\nUm esquilo suspirou em sua alma, sentindo que seus impulsos estavam brotando nele. O maravilhoso relacionamento que ele construiu com o risco de um pássaro e tudo foi culpa dele. O ciclo retomaria: Squirrel estupraria alguém imediatamente e retornaria à prisão ... Squirrel sentiu que seu pênis se tornaria mais difícil dentro de sua fralda, como se ele escolhesse um pássaro como uma vítima, desejando aquela bunda linda, aquela garága que um pássaro se escondia em sua fralda.\n\"Aí está! Leve -o! Faça -o chorar e sofrer!\nEles deixaram a cabine e conversaram por um tempo, uma conversa na qual Squirrel permaneceu muito silencioso, trocando sorrisos fracos com o resto do grupo. Pandulo notou a atitude suspeita de um esquilo e pensou que talvez a experiência de experimentar a amputação de sua perna ainda fosse afetada por ele, mas ele também considerou a possibilidade de que algo mais tivesse acontecido, porque Squirrel confessou que havia ido preso por estuprar uma vez.\n\"Nosso chefe agora é uma raposa\", disse Bird.\n- Sim, parece apropriado - Pandulo concordou.\n\"Se você quer isso\", disse Fox. - OK.\nEsquilo permaneceu em silêncio. Pandulo olhou para ele com suspeita e tentou forçar a interação:\n- Existe algum problema?\nUm esquilo, que pensou em como se opor à tentação que lhe foi apresentado ficou surpreso com a voz de um pandulo, porque, desde que Squirrel confessou seu passado como estuprador, os outros membros do grupo, exceto um pássaro, quase não dirigiu palavras para ele.\n\"Não, estou bem\", disse Squirrel. - Concordo com você.\nPandulo não estava convencido. Mas o grupo caminhou novamente. Pandulo se aproximou de uma raposa e sussurrou algo em seu ouvido, fazendo com que uma raposa olhasse para trás, um esquilo, com suspeita. Squirrel parecia perdido, seus olhos fixos nas costas de um pássaro, sua respiração lenta e seu pênis com tanta força que ele poderia fazer um buraco na fralda, caminhando com cuidado, adaptando -se à sua nova perna.\n[center]*    *    *    *[/center]\nApós a cura, Sciurulo percebeu que Birdulo era o animal que era mais atencioso com ele naquele grupo. Os outros o odiavam. No entanto, entender isso não é uma bênção... porque Sciurulo tem um problema: a experiência de estuprar alguém parecia mais agradável quando a vítima era alguém que o amava.\nEle queria estuprar Vulpulo e Pandulo, mas no momento ele começou a sentir o desejo de estuprar o corpo de Birdulo, o mesmo Birdulo, que, desde o início, o ajudou e tentou incluí-lo no grupo, o que lhe deu uma nova perna e o fez andar novamente, o único animal que não estava zangado com seu passado como estuprador.\nSciurulo suspirou em sua alma, sentindo que seus impulsos estavam brotando nele. O maravilhoso relacionamento que ele construiu com Birdulo estava em risco e tudo era culpa dele. O ciclo retomaria: Sciurulo estupraria alguém e imediatamente retornaria à prisão... Sciurulo sentiu que seu pênis se endurecia mais dentro de sua fralda, como se ele escolhesse Birdulo como uma vítima, desejando aquela bunda linda, aquela bunda que Birdulo escondia em sua fralda. - Aí está! Tome-o! Faça-o chorar e sofrer!- \nEles deixaram a cabana e conversaram por um tempo, uma conversa na qual Sciurulo permaneceu muito silencioso, trocando sorrisos fracos com o resto do grupo. Pandulo notou a atitude suspeita de Sciurulo e pensou que talvez a experiência de amputação de sua perna ainda o afetasse, mas ele também considerou a possibilidade de que algo mais tivesse acontecido, porque Sciurulo confessou que havia ido preso por estupro uma vez.\n- Nosso chefe agora é Vulpulo - disse Birdulo.\n- Sim, parece apropriado - Pandulo concordou.\n- Se você quer isso - disse Vulpulo. - OK.\nSciurulo permaneceu em silêncio. Pandulo olhou para ele com suspeita e tentou forçar a interação:\n- Existe algum problema?\nSciurulo, que pensava em como se opor à tentação que lhe foi apresentada, ficou surpreso com a voz de Pandulo, porque, desde que Sciurulo confessou seu passado como estuprador, os outros membros do grupo, exceto Birdulo, quase não dirigiam palavras para ele.\n- Não, estou bem - disse Sciurulo. - Concordo com você.\nPandulo não estava convencido. Mas o grupo caminhou novamente. Pandulo se aproximou de Vulpulo e sussurrou algo em seu ouvido, fazendo com que Vulpulo olhasse para trás, para Sciurulo, com suspeita. Sciurulo parecia perdido, seus olhos fixos na bunda de Birdulo, sua respiração lenta e seu pênis tão duro que ele poderia fazer um buraco na fralda, caminhando com cuidado, adaptando-se à sua nova perna.\n[center]*    *    *    *[/center]\nNo caminho para o castelo, depois que o grupo saiu do mangue, Sciurulo, de repente, disse a Birdulo:\n- Podemos conversar em particular?\nVulpulo ouviu. Ele parou de andar e olhou para Birdulo e Sciurulo.\n- Claro - disse Birdulo, indo para Sciurulo.\n- Birdulo - disse Vulpulo. - Não vá com ele.\nBirdulo parou de andar e olhou para Vulpulo.\n- Algo está errado? - perguntou Birdulo.\n- Parece suspeito para mim - disse Vulpulo.\n- Por causa de seu passado?\n- Por causa de seu presente.\nBirdulo olhou para Sciurulo e viu que seus olhos mostravam uma mistura de expectativa, luxúria e vergonha. Sciurulo não conseguiu esconder a enorme pressão sob a qual ele estava. Birdulo entendeu o que estava acontecendo.\n- Eu entendo, Vulpulo - disse Birdulo. - Mas eu quero ir.\n- Você quer ir? - Vulpulo perguntou.\n- Então eu vou com você - disse Pandulo.\n- Não - disse Birdulo. - Ambos vocês ficam aqui.\n- Birdulo... - Vulpulo e Pandulo disseram.\nBirdulo andou até Sciurulo.\n- Venha - disse Birdulo, corajoso, segurando a pata de Sciurulo. - Estaremos sozinhos atrás dos arbustos.\n- Se você precisar de ajuda, grite - disse Vulpulo.\nBirdulo não respondeu. Sciurulo e Birdulo se aprofundaram na floresta mais do que o necessário para uma conversa particular. Birdulo, sabendo que Sciurulo quer estuprá-lo, foi na frente, com as costas viradas para Sciurulo. E, como ele pensava, Sciurulo pegou Birdulo por trás e pressionou as fraldas juntas, dizendo:\n- Perdoe-me por isto, não posso mais resistir ao meu desejo.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Então vais violar-me? - Birdulo perguntou, sentindo o seu desejo sexual despertar.\n- Sim - disse Sciurulo, pressionando a sua fralda contra a de Birdulo, fazendo com que o seu pénis tocasse no rabo de Birdulo através das fraldas.\nBirdulo sorriu para si mesmo e disse enquanto o seu pénis endurecia:\n- Isso não será possível.\n- O que quer dizer? - perguntou Sciurulo, sentindo o seu desejo aumentar perante a possibilidade de resistência. - Vai lutar comigo?\n- Não. Pelo contrário: não vou lutar. Podes foder-me o quanto quiseres, quando quiseres.\nSciurulo insistiu, pressionando a sua fralda com mais força contra Birdulo, despertando ainda mais o pássaro sexualmente. Birdulo gemeu e dobrou os joelhos, sentindo o pénis ficar completamente duro e a pingar fluido. Obrigou-se a não ejacular, mesmo estando completamente cheio de esperma e com os genitais doendo. \"O meu corpo nunca precisou tanto ejacular como agora!\", pensou, \"Mas eu não vou deixar sair o meu leite.\"\n- Agora sim! —Sciurulo disse, movendo as suas patas para a fralda de Birdulo, pressionando a ponta do seu pénis através da fralda e fazendo-o pulsar, enviando sinais desesperados para o cérebro do pássaro.\n-Estou à espera.\nSciurulo começou a esfregar a sua fralda na de Birdulo... mas não terminou o seu ato. Em vez disso, parou gradualmente, insatisfeito. Birdulo olhou para trás, reprimindo implacavelmente o orgasmo que ameaçava ocorrer.\n- O que está a acontecer? — perguntou o pássaro trémulo. - Não era isso que queria?\nSciurulo ficou confuso e não conseguiu responder. Birdulo sorriu e abraçou-o, fazendo com que as suas fraldas ficassem pressionadas uma contra a outra.\n- Não precisa de me agradecer - disse Birdulo. - Vamos voltar para o grupo.\nSciurulo, confuso e insatisfeito, seguiu Birdulo de volta. \"Ele é muito inteligente\", pensou Sciurulo, \"porque sabia que eu perderia o interesse se ele me desse o seu consentimento.\" Sciurulo estava realmente feliz por Birdulo o ter salvo de realizar o seu desejo mais vergonhoso. Mas também se sentiu um pouco tolo por tamanha domesticação. Será que Birdulo queria mesmo fazer amor com Sciurulo ou queria apenas fingir que era assim? Como é que alguém poderia provar se isso é verdade ou não? Mas Birdulo parecia o tipo de animal que permitiria o sexo... Estas questões confundiam Sciurulo e atormentavam-no, até que o paradoxo o fez perder o interesse pela violação durante algum tempo.\n[center]*    *    *    *[/center]\nMais tarde, o grupo chegou aos portões do castelo, guardado por dois grandes lagartos, armados com machados e armaduras e fraldas pretas que já estavam usadas e urgentemente precisavam ser substituídas. Vendo o grupo, os lagartos, cada um com o dobro da altura de Vulpulo, que era o membro mais alto do grupo (mas apenas por três polegadas), seguraram seus machados com mais força e olharam todos os quatro, perguntando:\n- O que vocês querem?\n- Você poderia... - disse Vulpulo, antes de ser interrompido por Pandulo:\n- Precisamos conversar com Sorĉistego sobre algumas coisas que envolvem armas mágicas.\nOs lagartos se entreolharam, sentindo a tensão. As armas mágicas não eram uma coisa pequena, mas uma coisa muito séria... Birdulo, que esfregava seu pênis através da fralda, entendeu o que Pandulo estava tentando fazer. Ele parou seu prazer e entrou no jogo:\n- Sim - disse o pássaro. - suspeitamos que alguns aldeões estejam preparando armas mágicas para se rebelar contra a vontade de Sorĉistego.\n- E por que acreditaríamos em você? - perguntou um dos lagartos, mijando em sua fralda, endurecendo o pênis.\n- Porque o risco é alto demais para não acreditar em nós - disse Pandulo. - Dizemos a verdade. Se você não acredita em nós, terá problemas sérios.\nOs lagartos pensaram um pouco. De fato, armas mágicas são uma coisa muito séria. Se o assunto fosse verdadeiro e eles não avisassem Sorĉistego, isso causaria desastre. Por outro lado, se a coisa fosse falsa, e o grupo estava lá para perturbar Sorĉistego, os guardas do castelo os matariam ou o próprio mago o faria.\n- Tudo bem - disse um dos lagartos. - Entrem, mas preciso perguntar algo antes: qual é a mão que você usa para escrever?\n- A direita - todos responderam.\n- Isso será útil se você for atacado sem motivo. Lembre-se disso.\n[center]*    *    *    *[/center]\nO quarteto caminhou ao longo da ampla estrada de pedra, que atravessava o jardim do castelo até a entrada do próprio edifício. Enquanto caminhava, Vulpulo, tomado pelo desejo sexual, pediu uma pausa. Seu pênis estava muito sensível e doloroso, devido à longa contenção do sêmen e pelo prazer causado por sua fralda suja e úmida.\n- Bebês ... - ele disse, chupando sua chupeta ansiosamente, tentando controlar seu pênis muito duro, sensível e imerso em xixi. - É só o meu leitinho que está fervendo?\nTodos, exceto Sciurulo, que ainda não havia se recuperado do paradoxo que Birdulo o jogou na floresta, sentiam o mesmo. Os pijamas de Pandulo estavam abertos, devido à plenitude excessiva de sua fralda, e seu pênis tremia em sua fralda amarela. O pênis do Birdulo também tremeu em sua fralda molhada...\n- O meu também - disse Pandulo, pegando sua chupeta e chupando-a para acalmar sua agitação genital, sentindo forte pressão para esvaziar seu saquinho e engravidar sua fralda, se pudesse.\n- Devemos ser fortes - disse Birdulo, cujo pênis estava pulsando e cujos testículos se espremiam de tempos em tempos, como se seu corpo estivesse esperando um momento de distração para causar ejaculação acidental. - Estamos quase no final da missão. Não podemos deixar nossos pipis nos governarem.\n- Posso substituir minha fralda? - Pandulo perguntou, quase chorando, pressionando o pênis através da fralda e suspirando, pressionando os joelhos juntos. - Tá tão cheia que fortalece meu leitinho.\n- Não é uma boa ideia ... - Vulpulo disse, com relutância. - Estamos em território inimigo.\n- Mas cada passo que dou faz minha fralda quente e úmida esfregar no meu fazedor de xixi! - Pandulo reclamou, com olhos molhados com lágrimas.\n- Espere bem! - Birdulo disse, levantando a voz. - Já estamos no final. Só um pouco mais e podemos substituir nossas fraldas, ok?\nTodo mundo assentiu, mas Vulpulo e Pandulo não pararam de reclamar e gemer. Birdulo também estava com muito tesão, quase a explodir, tenso de alto abaixo... Eles engoliram e continuaram a estrada até a porta de entrada, que estava aberta. O interior do castelo estava escuro, mas a luz da lua entrava pelas muitas janelas, permitindo que o grupo visse o interior...\n[center]*    *    *    *[/center]\nO grupo explorou cuidadosamente o castelo, encontrando os quartos, um reservatório de água, a arena, uma biblioteca, uma grande sala de jantar... até encontrar escadas que poderiam levá-los aos andares superiores.\n- Todos os magos gostam de permanecer nos andares superiores de um prédio - disse Birdulo, tentando suprimir a vontade de fazer cocô, porque eles não podiam trocar fraldas no castelo. - É melhor para praticar astrologia.\n- Eu pensei que eles preferem isso por causa do ego deles - disse Pandulo, rindo por sua chupeta, esquecendo seu pênis... ou quase isso.\n- De fato, eu também pensei que o ego era a razão... - Vulpulo reconheceu, mastigando o bico de sua chupeta, nervosamente, urinando mais em sua fralda e causando vazamento de urina.\n- Os magos arrogantes são realmente muito raros - disse Birdulo, corando de vergonha, quando um peido lhe escapou.\nNas escadas, eles chegaram a uma sala sem janelas. Tudo estava muito escuro lá.\n- Não vejo nada - disse Pandulo.\n- Nem eu - disse Birdulo.\nDe repente, a porta atrás deles fechou e trancou-se.\n- O que está acontecendo? - Pandulo perguntou.\nE então, uma luz, causada por um balão mágico flutuante, iluminou a sala inteira. O telhado, o chão e as paredes eram feitos de espelhos. As imagens de cada membro do grupo eram repetidas nas superfícies da sala, várias vezes, e era difícil se guidar naquele lugar, porque não era possível saber exatamente onde as paredes começavam ou terminavam. Felizmente, a luz não era cegante.\n- Vamos colocar as patas nas paredes - disse Vulpulo. - Podemos encontrar a porta usando as paredes como referência.\nO grupo marchou direto, esperando tocar a parede, mas ... as paredes e as portas se afastaram deles.\n- O nível de mana aumentou - disse Birdulo.\n[center]*    *    *    *[/center]\nDe repente, Vulpulo, Sciurulo e Birdulo ouviram Pandulo a gritar atrás deles. Olhando para trás, viram, para além do Pandulo, um outro panda idêntico vestido da mesma forma. Era impossível, pelo menos a olho nu, distingui-los.\n-O que está a acontecer? — perguntou o Vulpulo.\n-Não sei! — disseram os dois pandas ao mesmo tempo, olhando para o resto do grupo.\nNum momento de desatenção, Sciurulo foi atacado por outro esquilo, idêntico a ele. Sciurulo olhou para o seu clone, percebendo-o no último momento e evitando o ataque. Quando Vulpulo e Birdulo se aperceberam da situação, que estava a acontecer com Sciurulo, já era tarde demais: na luta entre os dois, já tinham perdido de vista quem era Sciurulo e não o conseguiam distinguir do seu clone.\nDepois clones de Birdulo e Vulpulo emergiram dos espelhos. Depois disso, os reflexos desapareceram dos espelhos. Cada clone atacou o seu original, misturando o grupo. Por vezes, quando um membro do grupo original ganhava vantagem na batalha e ia ajudar um amigo, não sabia quem atacar. Na sua hesitação, o seu próprio clone atacava novamente.\nDurante a batalha, Pandulo lembrou-se do que os guardas à entrada tinham dito. Observou então com que pata o seu clone preferia atacar e confirmou que ele preferia atacar com a esquerda, enquanto evitava os seus murros e pontapés (uma vez que o clone, tal como Pandulo, estava desarmado).\n- Bebés! —Gritou Pandulo— Os clones são canhotos! Lembrem-se de que, se formos atacados sem motivo, a pata com que escrevemos é uma informação importante!\n[center]*    *    *    *[/center]\nA batalha continuou, mas era muito difícil de vencer, uma vez que os clones possuíam as mesmas habilidades que os originais. No entanto, a certa altura, Vulpulo conseguiu perfurar as defesas do seu clone e decapitá-lo. A cabeça do clone atingiu a parede espelhada, manchando-a de sangue. Entao, olhou para os amigos e tentou usar o truque que Pandulo lhe ensinara: observar a pata dominante do animal durante os ataques. O inimigo era necessariamente canhoto. Birdulo usava magia para se defender, mas tanto Pandulo como o seu clone eram incompetentes em combate, pelo que Pandulo estava mais seguro do que Birdulo. Vulpulo, brandindo a espada, começou a defender Birdulo. Durante a luta dois contra um, o clone de Birdulo revelou-se excelente. Utilizava feitiços defensivos com mais frequência do que o original, porque não estava cansado, não ressuscitara uma lontra nem realizara um transplante de pernas. Birdulo já tinha chegado ao ponto em que precisava poupar as suas forças para a batalha final, mas o seu clone tinha as suas reservas de energia no máximo.\nPandulo, lutando contra o seu clone, olhou para os amigos e teve uma ideia:\n— São reflexos, não são? E se eliminarmos o globo de luz?\nBirdulo, sem pensar duas vezes, aprovou a ideia. Os dois clones restantes olharam para a bola de luz quando Birdulo disparou um míssil mágico contra o seu alvo, fazendo-o explodir. Os clones desapareceram na escuridão da sala, como se nunca tivessem estado ali.\nO grupo sentou-se, completamente exausto. Principalmente Vulpulo e Birdulo, pois também estavam lesionados. Vulpulo recebeu ferimentos profundos nos braços e nas pernas, onde não tinha defesas, e Birdulo sofreu queimaduras.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Eu posso curar-nos - disse Birdulo. - Mas acho que não posso usar feitiços de cura depois disso.\n- É melhor curar apenas alguns ferimentos, então - disse Vulpulo. - Não precisamos nos recuperar completamente.\n- Ok ... vou curar seus cortes e minhas piores queimaduras.\nBirdulo, usando o resto de sua energia mágica, curou parcialmente os corpos do grupo, colocando as asas nos lugares feridos.\n- Estamos no final, para o bem ou para o mal - disse Pandulo.\n- Sim - disseram os outros três, Sciurulo agora falando novamente.\n- Seja qual for o resultado, foi ótimo trabalhar com todos vocês - disse Vulpulo.\nSciurulo não olhou para Vulpulo quando este disse isso, assumindo que as palavras de Vulpulo não o incluíram.\n- Isso inclui Sciurulo - disse Vulpulo, causando uma surpresa em Sciurulo. - Estamos perto do sucesso ou fracasso, da vida ou da morte. Este é um momento em que precisamos ficar juntos e perdoar um ao outro.\nEles se levantaram.\n- Eu não consigo nem sentir mana - disse Birdulo. - Não me peçam qualquer ataque ou feitiço de cura a partir de agora. Minha energia mágica será reabastecida amanhã.\nO grupo assentiu, abriu a porta e subiu a longa escada em espiral, olhando pelas janelas e vendo o quanto elas se levantavam sobre a floresta do lado de fora.\n- Estamos altos - disse Pandulo, assustado.\n- Isso significa que estamos próximos.\nNo final da escada, uma porta. O grupo abre a porta e chega a uma sala grande, na qual havia vários espelhos dispostos em círculo no centro. Um tapete vermelho conectava a porta a um trono em que um gato preto se sentava, com olhos amarelos brilhantes: Sorĉistego.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSorĉistego tinha uma chupeta roxa, um roupão preto comprido com uma faixa vermelha do ombro até à bainha. Estava aberto, por isso via-se o seu grande peito, a sua grande barriga e a sua fralda preta, que tinha fitas vermelhas.\n- Não sois os primeiros a chegar - disse Sorĉistego. - Outros vieram ao meu castelo, e alguns até a esta sala onde nos encontramos.\n—Este castelo não é seu! —disse Vulpulo. - Sabemos que está apenas a usar o corpo de um feiticeiro! Você é um demónio!\n—É verdade que o possuo, mas enquanto estiver neste corpo, tudo o que lhe pertence é meu.\n— Solte-o! —disse Birdulo.\n—Estás num estado físico lamentável e não podes fazer nada contra mim. Pensai: se me atacardes, ou pior, me matardes, eu ficarei, mas o mago que quereis salvar será ferido pelas vossas patas.\nO grupo olhou um para o outro. O demónio tinha razão... Se atacassem, feririam ou até matariam aquele que vieram salvar...\n—O que será então? — insistiu o demónio. - Vai tentar matar este gato inocente?\nO grupo olhou para Sorĉistego, que se tinha levantado do trono. De repente, a visão dos membros do grupo começou a ficar turva. Enquanto Sorĉistego caminhava lentamente, roçando o seu pénis duro na fralda seca, na direção deles, os corpos dos quatro heróis, vencidos por uma dor intensa, caíam convulsivamente. Pandulo foi a primeira a gritar. Sciurulo apenas gemia. Birdulo chorou de dor, mas Vulpulo conteve corajosamente todos os seus sons. A sensação era como a de vários tentáculos de medusas na pele exposta, uma dor difusa, sentida por todo o corpo, mas não começando num só lugar. Sorĉistego ficou de pé, em frente ao grupo, enchendo a fralda com urina, e cada membro começou a ser absorvido pelo chão, como líquidos a serem absorvidos por uma esponja. No final do processo, os quatro heróis caíram no que parecia um poço sem fundo.\n[center]*    *    *    *[/center]\nSciurulo foi o primeiro a acordar. Olhou em redor. Os seus pulsos e tornozelos estavam presos com correntes penduradas na parede à qual estava acorrentado, juntamente com os seus amigos à sua direita e estranhos à sua esquerda. À sua frente, uma grande serra giratória, com cinco metros de diâmetro, meio cravada na parede à sua frente, e atualmente inativa, ameaçava-os, a um metro das suas barrigas nuas. A única fonte de luz eram as velas ao longo do corredor onde estavam acorrentados.\nAbaixo deles, uma grade servia de piso. Estava coberta com as entranhas de outros animais que tinham morrido vítimas daquela serra, que agora dormia tranquilamente. O sangue das vítimas devia ter vazado pela grade, atingindo tudo o que estava em baixo.\n- Bebés, acordem! - disse Sciurulo.\nGradualmente, Pandulo, Vulpulo e Birdulo acordaram.\n- Onde estamos? - perguntou Pandulo, antes de compreender completamente a situação.\n- Provavelmente na prisão do castelo, e seremos executados - disse Sciurulo.\n- Precisamos de sair daqui! - disse Vulpulo.\n- Estou suficientemente descansado para lançar um feitiço que nos libertará das nossas correntes... - disse Birdulo de imediato, acrescentando com um ar de grande seriedade: - Mas só posso usá-lo em três de nós.\nTodos se entreolharam, incluindo Birdulo.\n- Precisamos de escolher um de nós para morrer, supondo que a serra será activada para nos matar - concluiu Birdulo.\n- Não precisamos apenas que durma mais um pouco para recuperar mais forças? - perguntou Pandulo.\nQuando Pandulo terminou de falar, a serra que estava prestes a girar começou a emitir um som elétrico e a girar lentamente.\n[center]*    *    *    *[/center]\n\n— Eu quero ir — disse Sciurulo. — Deixe-me morrer.\n— Você? — perguntou Pandulo. — Sou muito mais inútil do que tu!\n— Já cometi muitas más ações na minha vida e sei com certeza que mais virão, porque não me consigo controlar.\nBirdulo interrompeu:\n— Posso deixar-vos ir aos três e morrer.\n— Mas tu e Vulpulo são os dois mais úteis — disse Pandulo. — Se um de vós morrer, o reino morre convosco!\nA serra giratória atingiu a sua velocidade máxima e a parede em frente aos prisioneiros começou a aproximar-se. Gritos vinham de baixo, através da grade:\n— Por favor, chega!\n— Não aguentamos mais beber este sangue vil!\n— Vou engasgar-me com o meu vômito!\nO sangue e as entranhas dos prisioneiros cairiam pela grade e, a julgar pelos gritos, “alimentariam” os prisioneiros lá em baixo.\n— Não temos tempo! — gritou Sciurulo, começando a chorar. - Não quero viver mais com esta culpa!\nBirdulo, também a chorar, usou o feitiço que soltou as correntes de Vulpulo, Pandulo e dele próprio. Caíram na grade suja. Como a serra tinha a forma de um disco, os que estavam mais próximos do centro da parede morreram primeiro. Os gritos frenéticos encheram os ouvidos de barulho e os corações de terror. Pedaços dos outros prisioneiros caíram na grade, e sons de arrotos, tosse e vômitos ecoaram da escuridão sob a grade.\nAntes que a serra tocasse Sciurulo, este entrou em pânico e começou a gritar, enquanto os seus três amigos tentavam desesperadamente desatar as correntes, pelo menos nos tornozelos, o que era tudo o que conseguiam fazer. Nenhuma fralda permaneceu limpa.\n[center]*    *    *    *[/center]\nDe repente, uma flecha com um explosivo acoplado voou pela abertura de onde saía a serra giratória. O explosivo detonou e a serra entortou, impedindo-a de rodar. Aqueles que ainda não tinham sido cortados, incluindo Sciurulo, assistiram ao milagre a desenrolar-se diante deles. Os sons de urina podiam ser ouvidos ao longo do corredor. Com grande esforço, Vulpulo destrancou as correntes Sciurulo.\n- Quem está aí? - exclamou Vulpulo.\n- Eu, Lutrulo - disse uma lontra, transportando um arco e uma aljava de flechas.\nA fralda da lontra pingava, cheia de urina límpida, quase como água, mas também de fezes verdes como clorofila.\n- És o pai da lontra que salvamos - disse Pandulo, lembrando-se do rosto do salvador do Sciurulo.\n- Sim... - disse a lontra. - Eu vim aqui para me vingar.\nO grupo ficou em silêncio para ouvir a história da lontra.\n- Depois de teres saído de Saudade, uma alcateia de lobos sanguinários foi até lá para vingar os lobos que foram mortos. Consegui escapar... mas o meu filho morreu. Percebi que, se Sorĉistego não for morto, não adianta defender-se de um ataque, porque outros virão. Não tenho nada a perder, nem família, nem casa. Não me importo que ele me mate, mas quero morrer a tentar eliminar Sorĉistego!\nO grupo permaneceu em silêncio. Até àquele momento, a sua busca tinha sido uma miséria após outra e um fracasso após outro. Era claro que não conseguiriam derrotar Sorĉistego. Mas, ao ouvirem a história da lontra, também quiseram morrer a tentar.\n- Precisamos de encontrar uma forma de exorcizar o demônio Sorĉistego - disse Birdulo.\n[center]*    *    *    *[/center]\n- Há uma biblioteca algures no castelo - disse Lutrulo.\n- Talvez haja um manual para fazer exorcismos ou algo do gênero - disse Pandulo. - O que achas, Birdulo?\n- Claro... - disse o Birdulo, tocando casualmente no pênis através da fralda para se acalmar. - Sabes onde fica a biblioteca, Lutrulo?\n- Quando Sorĉistego ainda era um bom animal, vim aqui fazer um trabalho de encanação - explicou Lutrulo. - Sorĉistego mostrou-me todos os quartos. Eu disse-lhe que tudo o que ele tinha de fazer era mostrar-me onde estava o vazamento. Mas ele disse que precisaria de me mostrar o castelo inteiro para outra ocasião. Então, não percebi o que ele queria dizer, mas agora vejo que talvez já soubesse tudo o que iria acontecer a todos.\n- Então porque é que ele não usou meios para o impedir? - perguntou Vulpulo.\n- Saber que algo irá acontecer não lhe dá necessariamente os meios para o impedir - explicou o Birdulo. - É como a morte: saber que se vai morrer não lhe dá a capacidade de agir contra ela, porque não se pode evitar a morte.\nO grupo subiu as escadas, saindo da masmorra. Regressaram ao térreo.\n- Oh, oh... - Pandulo suspirou, com o pênis novamente duro.\nTodos olharam para o Pandulo. Todas as fraldas estavam tão cheias que vazavam, excepto a de Lutrulo. O Pandulo parecia tão excitado que tinha dificuldade em andar. Chupava a chupeta com avidez. Os seus olhos estavam úmidos e parecia prestes a chorar. O pobre Pandulo esfregou as coxas, as mãos-patas cerradas em punhos enquanto tentava mantê-las longe da fralda. A cena também excitou o resto do grupo. Entreolharam-se e suspiraram. Birdulo, que se estava a tocar seu pênis através da fralda, parou imediatamente. Vulpulo sentiu o seu pênis endurecer em tempo recorde. Começou também a gemer.\n- Temos de ser fortes - disse Birdulo, cujo pênis também já estava duro.\n- É difícil - disse Pandulo. - O meu \"leite de bebé\" quer muito sair...",
  "writing_bbcode_parsed": "<span style='word-wrap: break-word;'><div class='align_center'><strong>﻿English.</strong></div><br /><br />The town&rsquo;s square was full after the king summoned the citizens to a public announcement. The king almost never did do that, as public announcements usually meant trouble and trouble was rare in such a prosperous kingdom. From the balcony of the Marble Palace, the king appeared and asked silence to those in the square before the palace. Silence was made almost like magic.<br />The king, a fat lion, dressed only in the royal robe, a necklace attached to a golden pacifier, and a diaper under the robe, a diaper which he did not mind showing off, began his speech:<br />- My people, you know that we are at war against the forces beyond our imagination. You know that, right at our borders, the troops of a demonic lord threaten to destroy us, as they did with the neighboring kingdoms. Therefore, we need more soldiers to our army to attack the enemy before it attacks us.<br />The animals gathered at the town&rsquo;s square started shaking from those words. The kingdom had already entered war before and war is always a traumatic experience. But never the kingdom had been threatened by a supernatural army. Discreet hissing sounds came from the crowd, as some of them were peeing in their diapers out of fear. The most patriot animals already thought of enlisting and fighting for their kingdom, but most animals were willing to surrender or flee. That&#039;s when the king warned:<br />- Escape is not an option, as they approach all our borders. We are surrounded. Whoever trying to leave the kingdom will fall victim to the demons around us.<br />Some of the weaker animals fell ill and passed out. Others soiled their diapers, shaking even worse. Never the situation of the kingdom, or rather, the situation of the entire continent had been so critical.<br />- But there is hope, gentlemen! - continued the king, who was, himself, discreetly filling his own diaper with his morning pee. - In addition to increasing our army numbers, there is the great wizard Sorĉistego! He helped us win the last war, twelve years ago, all thanks to his intellect and dedication. He can well help us, but he doesn&#039;t answer our letters. I sent some emissaries to the village at north, where his castle is, but none of the emissaries returned. Therefore, in addition to asking that as many animals as possible join the army, I also ask that those who do not have the courage to face the horrors of the front line go to the northern village and contact Sorĉistego, so that he can help. If we win this war, all who prove their participation will be exempt from taxes and will receive a fraction of the richness of the kingdom.<br />The animals looked at each other and whispered with each other. Those who had no stomach for the war but had an adventurous spirit were excited by the possibility of helping that way. Some were already arranging groups to go north. Others were planning to go alone.<br />That&#039;s all - the king finished. - Those who want to enlist, talk to one of the guards. And those who want to discover the whereabouts of Sorĉistego can already go.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Pandulo, a fat young panda, walked into the local inn. He carried with him a nearly blank tome, in which he would later make notes. He was wearing pajamas that could be opened at the bottom, so that he could easily change his diaper if necessary. His diaper, in fact, was full of his morning urine, and his penis was erect and sensitive. Attached to his pajamas was a leash, to which was attached a green pacifier.<br />Entering the inn, Pandulo walked to the center of the entrance hall and began to speak loudly to those present:<br />- Attention, everyone! I, the great chronicler Pandulo, am recruiting animals to search for Sorĉistego, the great missing wizard. Is anyone interested?<br />Unfortunately, most of the animals there were discussing their own groups. Furthermore, Pandulo did not seem strong or particularly intelligent. He was just a panda. Those who were not discussing their own search parties were talking about enlisting in the military or renting rooms in which spend the night.<br />- Hey, come the fuck on! - said Pandulo. - Think of the money we could make together! I can be useful and I would also like to publicize the deeds of the heroes who go with me!<br />No interest. No one wanted to babysit a chronicler company on such a serious mission. It was clear to everyone that the likely intention of a chronicler on a mission like that was to let the others do the dangerous work while he, at most, wrote down what was happening, from a safe distance. Then, he would tell the king that he had participated in the mission and that he also deserved of the monetary reward. People have seen it before and that trick was old. Pandulo, however, didn&#039;t know it was an old trick. He thought of that in the previous night, by himself! Unfortunately, it seems that many others also conceived that trick by themselves many times before...<br />Pandulo was failing at attracting attention, when a young fox, wearing only a sleeveless shirt and a leaky diaper, came up to Pandulo. The fox&#039;s diaper has a distinct bulge, making it clear to everyone that the fox was helplessly aroused.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Hello - said the fox, ignoring his stiffy.<br />- Hi - says the panda. - Do you want to join my group?<br />- Well, actually, one of our members insisted that a chronicler be added to the group to manage our communication with other animals. I couldn&#039;t find a free bard, so our boss decided that a chronicler would suffice.<br />Pandulo was a little offended by that; he wanted to be the leader of the group, but there he was, being recruited. He thought about refusing, but no one wanted to have him as their leader. If he went alone, he would die. But at least he would receive the reward just for mediating communications.<br />- Alright! - says Pandulo. - Take me to the leader of your group, baby fella.<br />- Great! - said the fox. - What&#039;s your name?<br />- Mine is Pandulo.<br />- And mine, Vulpulo.<br />They hugged, their crotches pressed together and they exchanged butt pats. Vulpulo twitched and pressed a bit harder, panting somewhat.<br />- Okay - says Vulpulo, breaking the hug, his penis at the verge of shooting in his diaper. - Let us go.<br />And with that, Pandulo and Vulpulo left the inn and went to the tavern. Pandulo had never been to a tavern before, because everyone there was big and mean-looking, and they got drunk and violent every night. Vulpulo, however, entered with ease. Pandulo followed him. There were few animals, because the fear of war was driving the animals home, to the army, or to a desperate escape. The tavern, a place of fun and male relaxation, was the last place anyone would think of going in such a difficult situation.<br />At a table sat a cockatrice, a squirrel and a monkey. The cockatrice was wearing a wizard&#039;s robe, which covered his diaper. He was drinking milk from a baby bottle and his white pacifier was resting on the table. He had a happy demeanor and smiled while they chat about their backgrounds. The squirrel was wearing shorts and a sleeveless shirt. His hands were pressing against his groin and his legs were moving without touching the floor. He was enjoying the talk, but his body seemed nervous and anxious under the waist line. He was sucking hard on a gray pacifier. The monkey was in his royal guard armor. His helmet was on the table. He had a long string around his neck, from which hung a black pacifier. They were all eating a large fried fish. Upon seeing Pandulo, the cockatrice waved at him. The gaze of the others quickly followed.<br />Vulpulo sat down, leaking on the chair and sighing deeply, managing to suppress orgasm.<br />- I found someone - says he, with his voice shaky.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- So - said the monkey. - What is your name?<br />- Pandulo - said the panda.<br />- Mine is Simiulo - the monkey then gestured to his colleagues, first to the squirrel... - and this is a Sciurulo - and finally to the cockatrice. - and this is a Birdulo.<br />- Nice to meet you - Pandulo said.<br />- We need someone who makes the mediation...<br />- I already know - Pandulo said, interrupting the monkey and standing on his chair, the sudden movement making the flap of his pajamas open, revealing his very yellow and musky diaper. - And I&#039;m glad you chose my services for it. You will not regret allowing me to work for you! I...<br />- Do never interrupt me - said Simulo, the only one at the table who didn&#039;t seem to suffer from obesity, although Simiulo was still pretty &quot;chubby&quot;. - The leader of this group is me and I demand discipline and respect to hierarchy.<br />Feeling scolded, Pandulo had a wetting accident. His diaper leaked, wetting the open flap of his pajamas. He curled his toes and brought his knees together at the feeling of relief.<br />- Yes, sir - he said, immediately changing his tone.<br />- Very well - said Simiulo, as a Birdulo, aware of Pandulo&#039;s accident, giggled discreetly. - As I said, we need someone who mediates between us and the animals we may find on our way. At first, I wanted a bard, but we didn&#039;t find one, so I lowered my expectations.<br />&quot;So, I&#039;m a &#039;at least&#039;?&quot; Pandulo thought, offended again.<br />- You will help us in this if you want to get into our group - said Simiulo. - What do you say?<br />It took a few seconds until Pandulo asks:<br />- So, do I get to speak now?<br />- Yes, you moron - said Simiulo, putting his hand on his face, while Birdulo laughed.<br />A short-lived hissing sound came from Sciurulo&#039;s diaper, as the comic scene made him laugh and pee a little in his diaper. He cut the flow short, though, not wanting to fully void his painful bladder.<br />- Well, sure thing! - said Pandulo, accepting the offer.<br />They shook hands, paws and wings, then went each to their home to get their stuff before departing.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />At home, the protagonists changed clothes and diapers, and met at the north exit of the capital. Pandulo was in another onesie, but also with a baby bonnet. And in addition, he was already sucking his pacifier. Vulpulo was in a new diaper, a white one with yellow tapes, his sword resting in a sheath attached to his body by a string. Simiulo had less armor, as he would mainly walk and it is uncomfortable walking with a complete armor. Then he chose only the breastplate, the shoulder plates, some protection for the legs. The rest was protected by chainmail under which his diaper was. Sciurulo was dressed in his usual style: a sleeveless shirt and shorts, with a diaper underneath. He also carried a backpack with his material to make explosives. Birdulo was in a more modest tunic and carried a backpack containing alchemical books and materials. None of them seemed to be sexually aroused, although Sciurulo seemed fidgety...<br />- Behold, we&#039;re ready - said Simiulo. - Have you said your prayers?<br />One by one, the protagonists said yes.<br />- Let us go - said Simiulo.<br />The group started walking, leaving the capital. The path to the northern village, where the castle of Sorĉistego is, crossed a plain, a city at the edges of a river, the river itself and a forest. Throughout the plain, the group of Simiulo saw other adventurers, going to the same place. Some alone, others in groups.<br />During the walk through the plain, Birdulo stopped walking.<br />- Guys - he said. - Mana level has changed.<br />The others looked at Birdulo.<br />- How do you know? - asked Pandulo.<br />- I have magic aptitude - said Birdulo. - I can feel the level of local mana.<br />- What does that mean? - asks Vulpulo.<br />- Spells cast in this area are more powerful than those cast in most others.<br />Birdulo was still talking when Simiulo prepared his spear.<br />- Zombies! - he said.<br />Despite being morning, when necromancy is harder to do, several corpses were rising from the ground.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Vulpulo took his sword. Sciurulo prepared his knife. Birdulo closed his eyes and began to whisper magic words. And Pandulo... did nothing. Pandulo was paralyzed by the possibility of combat. He began to piss himself and suck his pacifier vigorously, putting one hand close to his chest while the other rubbed his crotch nervously, with his eyes filling with tears. Vulpulo, realizing that Pandulo could not fight, approached him and gave him a gentle smile, saying:<br />- Don&#039;t worry. Things will go well.<br />Pandulo did not calm down, sucking on his pacifier while groping his crotch through the diaper and pajamas. He continued to be close to a nervous breakdown.<br />The zombies were armed with spears, swords, shields and helmets. Finally, when ten to fifteen zombies were surrounding the group, the undead made their charge.<br />One of them tried to cut Simiulo, but the monkey was faster, dodged the blow and stuck the tip of his spear inside the zombie&#039;s helmet, piercing his head. Other zombies tried to hit Sciurulo, who dodged with great skill, but with each dodge, a little bit of urine came out, wetting his diaper. His bladder had been full since the day before and, if he wanted to dodge, allowing relief was a must. Birdulo also dodged easily, still whispering his magic words, without losing concentration. He then made a circular gust of wind come from him, destroying the weaker zombies.<br />Vulpulo was now attacking the zombies while defending Pandulo, who was now hugging the fox&#039;s back.<br />- Keep holding on - Vulpulo said to Pandulo. - If someone comes from behind, tell me and I will turn to attack them.<br />- Alright! - Pandulo shouted, crying and lisping like a baby.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />The battle continued and the group, now with squishy diapers, was not the only group to fight. Other undead were attacking other adventurers who passed through the plain and each undead that was defeated quickly regenerated.<br />- The spell has a range! - said Birdulo. - Every spell has an area of ​​influence. If we run and pass through the undead, they will not follow!<br />- We will charge forward! - shouted Simiulo. - Now!<br />The whole group started running, trying to go through the undead, but Pandulo, who was still hugged to Vulpulo, was hindering the escape.<br />- You can let me go now - said Vulpulo. - or we will both die.<br />Pandulo released Vulpulo and ran. Finally, when everyone in the group ran what seemed to be one hundred meters from the attack site, the undead really stopped following them. Those who tried, lost the spower that animated them.<br />- Phew! - said Sciurulo, whose diaper was soaked to the brim, leaking to his shorts and giving him a wet patch on his crotch - I never ran as much as now.<br />- We have no habit of facing supernatural beings - said Vulpulo, who not only had a wet diaper, but a tent as well, due to the wonderful feeling of the diaper against his private part.<br />Simiulo then looked at Pandulo and approached him.<br />- Listen - said Simiulo, with a severe tone, but not a scolding one. - If you want to be part of our group, you should learn to face your fears.<br />Pandulo looked at his own paws, unable to say something in his defense. He sucked on his pacifier pathetically, while slowly groping and fondling his private part through the diaper and the onesie, hoping to comfort himself. Vulpulo then put himself beside Pandulo and looked at Simiulo.<br />- I will teach Pandulo to defend himself - Vulpulo said, looking at Pandulo. - What do you tell me?<br />Pandulo looked at Vulpulo and hugged him, causing their crotches to press together. Vulpulo ran his paws on Pandulo&#039;s back and gave the panda&#039;s butt a few pats.<br />- I&#039;m sorry - said the panda.<br />- Relax - said Vulpulo, as his penis throbbed in his diaper, due to the pressure from the hug.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Are we there already? - asked Vulpulo, whose penis was pulsating insistently.<br />- We&#039;re almost in the riverside village -&nbsp;&nbsp;said Simiulo. - Be patient.<br />Vulpulo sighed, looking at his diaper, worried, because his sexual arousal was very strong. His soaked diaper was squishing nicely on his very erect penis and each step brought him more pleasure. Sometimes, Vulpulo would squeeze his penis through the diaper and whimper, stopping before his body had a change to ejaculate. Pandulo had a similar problem, but not as serious as Vulpulo&#039;s. Pandulo&rsquo;s penis, for one, was smaller. And Pandulo had an onesie over the diaper, which made his arousal harder to notice. Birdulo and Sciurulo were calm.<br />- So what will we do when we get there?-&nbsp;&nbsp;asked Sciurulo, who squishing diaper was also really pleasant, but he managed to keep himself under control and not get an erection from that.<br />- Simple -&nbsp;&nbsp;said Simiulo. - We will take a boat across the river.<br />- Apart from the attack of the zombies -&nbsp;&nbsp;said Birdulo. - everything is going surprisingly well.<br />- It is remarkable that no one was wounded -&nbsp;&nbsp;said Vulpulo.<br />Only Pandulo did not participate in the conversation. He was still felt bad over the incident. Even though he wanted only the money, he did not expect the sense of uselessness to make him feel so guilty. Simiulo realized.<br />- Vulpulo -&nbsp;&nbsp;said Simiulo. - You look closer to Pandulo. Could you comfort him?<br />Vulpulo approached Pandulo as the group was still walking and smiled at the panda, giving him a few pats on his butt, causing the diaper to crinkle gently and invitingly. Vulpulo humped the air for a split second, wishing he could hump Pandulo&rsquo;s diaper, but pulled himself together. The pats had an effect on the panda: Pandulo&#039;s erection intensified and he looked at Vulpulo, worried, sucking his pacifier yet. Vulpulo put his own pacifier in his mouth, to calm his sexual feelings.<br />- Don&#039;t worry -&nbsp;&nbsp;said Vulpulo. &ndash; I will teach you to defend yourself, remember?<br />- I don&#039;t know...-&nbsp;&nbsp;said Pandulo, reaching lower to grope his erection through the onesie and the diaper while he walked. - My business is writing.<br />- It will cost you nothing to learn a new skill except your time and a little energy.<br />Pandulo thought a little and nodded, just as the group arrived at the riverside village.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />In the riverside village, the group decided to rest at an inn. All of them, even Simiulo, needed a diaper change. On the way to the inn, Sciurulo stopped walking, squatted down and started to poop in his diaper, completely relieving his bowels. He sighed, smiled dumbly, sucking on his pacifier. He gropes his groin and butt, feeling very horny. He sucked his pacifier hard, seeing stars and feeling a little dizzy with that wonderful arousal.<br />- Guys - he said. - We need to take a break. Urgently.<br />Simiulo knocked on the door of the inn and a big, fat bear, dressed only in a urine-soaked, leaking diaper, robe and sandals, opened the door.<br />- Customers? - he asked, pressing his large hand on his erection through his very used diaper.<br />- Yes - said Simiulo. - We only need a few hours. It doesn&#039;t have to be the whole night. Can you sell individual hours?<br />- There have been very few clients recently, so I can make an exception and sell individual hours. Come in.<br />The group walked to the room where they would be staying. Sciurulo sat down on a chair and began to rub his butt against it, feeling the poop spread across his butt. His erection was throbbing hard. Sciurulo knew he would ejaculate if he tried to touch himself, so he held back. Pandulo and Vulpulo were in much the same situation, especially Vulpulo. The fox and the panda sat on the bed and caressed each other, whimpering in sheer arousal. Birdulo and Simiulo watched the scene, worried.<br />- We better change diapers - said Birdulo, who was also dangerously excited. &ndash; If we don&rsquo;t, we are all likely to spill our milky.<br />- Okay - agreed Simulo. - Get ready for diaper changes, babies.<br />Pandulo and Vulpulo would change each other. Birdulo and Sciurulo would do the same to each other. Simiulo would change his own diaper in the bathroom connected to the room.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Pandulo took off Vulpulo&#039;s diaper first, as the fox seemed to need it the most. Vulpulo had a very strong erection, wet and needy, throbbing. The fox sucked on his pacifier and covered his eyes, embarrassed.<br />- I&#039;m about to explode - he said.<br />- Be strong - Pandulo said.<br />From the supplies brought by the group, Pandulo took some wet wipes, starting to clean Vulpulo, who was trying to relax. Vulpulo raised his legs, so that Pandulo could clean the fox&#039;s bottom. When Vulpulo&#039;s bottom was clean, the diaper was removed from under the fox. By this time, Vulpulo had almost completely lost his erection. Pandulo then rubbed talcum powder on Vulpulo&#039;s bottom and applied some baby lotion to the area. Then, Vulpulo lowered his legs, relaxing.<br />The relief did not last long, as Pandulo began to clean Vulpulo&#039;s groin. The fox moaned and his erection began to return as his penis was cleaned. Vulpulo whimpered and thrust his penis against Pandulo&#039;s hands Pandulo&#039;s own erection was leaking pre and tingling, thanks to the lewd display, his full diaper and the abstinence.<br />- Control yourself - Pandulo said.<br />- Diapers... I&#039;m a baby! - Vulpulo said, starting to lose control. - Milkies, Pandulo! Milky wants to come out!<br />Pandulo paused the diaper change and waited for Vulpulo to calm down. The fox desperately humped the air, his bottom repeatedly hitting the clean diaper under him. He whimpered loudly and his hands clenched into fists. He was not biting the nipple of his pacifier, showing his teeth and looking like he was about to cry.<br />Pandulo rubbed Vulpulo&#039;s belly, soothing the fox, cooing to him. Vulpulo sighed loudly and breathed slowly, calming himself. When Vulpulo had completely lost his erection, Pandulo continued cleaning.<br />- Sorry... - Vulpulo said.<br />- It&#039;s okay - Pandulo said. - My milk is boiling too...<br />Pandulo rubbed talcum powder on Vulpulo&#039;s genitals, which quickly became fully aroused again. Vulpulo was on the verge of having an accidental orgasm, but, with the application of the lotion, Pandulo taped the new diaper on Vulpulo, finishing the change. The fox rubbed his crotch through the diaper, whimpering.<br />- Thank you - he says, through the pacifier.<br />- Don&#039;t worry about that - says Pandulo. - Now, it is my turn.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Beside Vulpulo and Pandulo, Birdulo and Sciurulo were changing diapers of each other. In fact, Sciurulo had already changed Birdulo&#039;s diaper, Birdulo having behaved very well during the diaper change. But now it was Sciurulo&#039;s turn to have his diaper changed. Birdulo opened Sciurulo&rsquo;s diaper, exposing the erection of the squirrel.<br />- Prepared? - asked Birdulo.<br />Sciurulo was panting a little.<br />- I need to tell you something - he said, worried.<br />- You can tell me anything - said Birdulo, in a compassionate tone. - What is it?<br />- I told you, before we meet Pandulo, that I am in this adventure also seeking forgiveness for my crimes. You already know that I was a thief, but that&#039;s not what led me to jail. As a thief, I&#039;m very good.<br />- So you went to jail for a more serious crime?<br />- Rape.<br />Vulpulo, who was changing Pandulo&#039;s diaper, released the diaper that was in his hands and quickly began to lose his erection. The pacifier in Pandulo&#039;s mouth fell. Birdulo didn&rsquo;t know how to react. Fortunately, Simiulo was in the bathroom and had not heard what Sciurulo had just said.<br />- And why tell us this now? - asked Birdulo, keeping his composure the best way he could.<br />- Because I feel my desires coming back -&nbsp;&nbsp;Sciurulus replied. &ndash; When I look at you guys&rsquo; rears, I feel myself wanting to grab them and hump them, having sweet diaper sex with them. But I don&#039;t want to fall into my old bad habits.<br />Birdulo felt bad about that, but not in the same way as Vulpulo or Pandulo felt. While the fox and the panda were offended by what Sciurulo had said, Birdulo saw in the squirrel someone who wanted to regenerate. Birdulo was very soft... and could not feel angry at a Sciurulo.<br />- Okay - said Birdulo. - How can I help you?<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Meanwhile, in the bathroom, Simiulo was changing his own diaper. He had gotten rid of his armor. His secret to not having erections like the others did was a small chastity device that he wore around his penis, preventing erections completely. All the animals in the royal guard wore some device like that to keep them free from distractions. His penis ached inside the chastity device, but he ignored the pain. He had been aroused for a long time, but unable to get an erection due to the device. He sighed and cleaned himself. He had pooped four times and his diaper would have leaked and stained his armor, were it not changed in time. Fortunately, he changed the diaper in time. He removed the chastity device and finally his penis was freed and allowed to become fully erected. Completely naked, he decided to bathe, instead of just cleaning himself, as it would rid himself of his erection. The water was warm, great for bathing, relaxing him and making his penis calm down. After his bath, Simiulo sat on the toilet and waited until he was sufficiently dry, before putting on his chastity device, a new diaper, his chainmail and his armor again.<br />- Much better - he said to himself.<br />Simiulo then left the bathroom, finding his companions already in changed diapers.<br />- We can&#039;t stop here - said Simiulo. - We just needed to change. Let&#039;s grab something to eat on the way and let&#039;s go.<br />- Okay - said Pandulo and Vulpulo at the same time.<br />Birdulo smiled at Sciurulo and patted him on the back. Sciurulo gave a somewhat shy, somewhat forced smile. The group left the inn after paying for their short stay and also for a packed lunch. After that... they arrived at the port, which was covered in a thin sheet of mist.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />At the harbor, the group sought some ship captain that could take them through the river. With the night fall and the thin mist, there were no captains available. In fact, there was only one fisherman. He was a large, very fat moose, dressed in a modest bandana, a well-filled diaper, boots and an open shirt. He was sitting on the pier where his boat was tied. The boat was medium-sized, enough to comfortably take twenty people. The fisherman moose was rubbing his erection through his diaper, enjoying the electrifying sensation. His gaze was lost and his mind was mostly turned off, while his fuzzy hand worked his member. He was as full of &ldquo;milk&rdquo; as the party that was about to talk to him. His diaper was smelly, really full and leaky. The smell of abused diaper could be felt ten meters away, arousing Vulpulo and Pandulo.<br />- Excuse me - said Simiulo.<br />The moose, without stopping his self-pleasure, but rather intensifying it by rocking back and forth and causing more waste leakage, looked at the group.<br />- Say - said the moose, with a slightly shaky voice because of the sexual pleasure.<br />- We need someone who takes us across the river - he continued Simiulo. - It is a mission in the name of the king.<br />- Yeah? - said the moose, stopping the rubbing of his manly member. - Can you prove it?<br />Simiulo showed his pacifier to the moose, who recognized the color.<br />- It&#039;s better not to be a replica - said the moose.<br />- I assure you - said Simiulo.<br />They entered the boat. For a fishing boat, the vessel was exceptional: it had three rooms in its center, and was large enough to have an anchor. That moose probably had a crew at some point.<br />- It must be a quiet trip - said the breathless, horny moose, while his erection pulsed and his packed balls ached, eager to spill its contents into that diaper, which was so full that it was slipping off him.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />The trip continues. Vulpulo and Pandulo were in one of the bedrooms, calming each other with a tight hug and by furiously sucking on their pacifiers after the captain&#039;s smell aroused their neglected sex. Their penises were throbbing and leaking in their diapers, eager to breed the absorbant core of the sanitary garment.<br />- Dude, did you see the size of that diaper? - asked Pandulo, whimpering, rubbing his thighs together.<br />- My milky nearly came out! - cried Vulpulo.<br />They were both sitting on the bed, with their diapers still clean. Pandulo&#039;s onesie was closed, but his erection was making such a bulge in the diaper, that it threated threatened to open the onesie&rsquo;s crotch flap. Vulpulo was so horny that if he peed he would cum. Both were panting and squirming, struggling to keep their milky from coming out, whimpering and whining. They have been valiantly fighting their sexual needs for a few days before the adventure began and they are nearing their limit.<br />Birdulo watching, his own erection throbbing amiably and leaking a bit. He offered encouragement and gave them some pats on their heads, to ensure them that they were alright.<br />- You&#039;re going well, babies - said Birdulo. - Just stay here and calm down. Try to lie down on your back and breathe slowly, until your pee-pees calm down. I will go out and talk a little with Sciurulo. After calming down, it would be interesting that you, Vulpulo, start to train Pandulo in martial arts.<br />- Oh yes - said Vulpulo to Pandulo. - As I only have my sword and no others, I will have to train you in unarmed combat. I will teach you only quick tricks, because crossing this river should take thirty minutes at most.<br />Birdulo left, his diaper rubbing the tip of his penis with each of his steps, leaving Pandulo and Vulpulo alone. Sciurulo was on the deck, trying to look at the sky or water through the thickened fog. The smell of the captain&#039;s diaper could still be felt, but Sciurulo&rsquo;s penis was only half hard. The smell made Birdulo&rsquo;s penis become fully engorged and ready for sex, but he ignored it. Birdulo approached Sciurulo and, taking a few seconds to suppress an almost-ejaculation, asked:<br />- How are you?<br />- Nervous - said Sciurulo. - I&#039;m glad you welcomed me, but I still have my fears. I am part of a group of very hated people, along with those who kill parents and those who date cubs.<br />- I understand, but I bet it is not your choice - said Birdulo. - No one chooses their own objects of desire. You are not to blame for finding rape appealing, but you certainly know that you should not seek satisfaction for such a desire&hellip;<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />The conversation between Birdulo and Sciurulo was interrupted by a strong shaking of the boat, which threw Birdulo backwards, forcing him to land on his thickly diapered butt, his diaper rustling under his wizard&#039;s cloak. Sciurulo held on to the safety bars on the deck, maintaining his position. The fog was being pushed away from the boat, forming a kind of funnel around the vessel. The full moon could be seen in the sky. In the middle of the fog, a liquid and brown creature, enormous, about eighteen meters tall and five meters in diameter, like a sheet of oil, rose imposingly from the water.<br />- What is that thing? - asked Sciurulo.<br />- It&#039;s a tormented spirit! - said Birdulo. - It probably lived at the bottom of the water and was brought here by the action of magic. This type of creature originates from the agglomerated souls of those who died by drowning.<br />From the liquid creature came long, watery spears, which solidified upon contact with the air, becoming almost like ice stalagmites. The two spears were fired at the boat, penetrating the deck and making a hole. More lances, two more, but which now behaved more like arms, pierced the boat again and again, making more holes. It was all happening very fast. Sinking was inevitable. And soon, if nothing was done, the souls of the group would join the spirit in its lone existence.<br />- What&#039;s going on? - asked the captain, running to see what was causing the noise and destruction.<br />When he saw the spirit, he widened his eyes and wet himself. His diaper leaked and his penis almost reached orgasm right where he was, not because the sight was pleasurable, but because he was still dangerously horny. In fact, the sight was so frightening that he quickly recovered from his near ejaculation and lost his erection.<br />- This boat is doomed! - said Birdulo.<br />Sciurulo went to the room where Pandulo and Vulpulo were and found them humping each other, but he had to interrupt their love-making to warn them that they were about to die.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- We&#039;ll lose this boat - said the captain, further leaking his diaper. &ndash; To the life-saving boats!<br />The group nodded.<br />- Wait - Pandulo said. &ndash; Where is Simiulo?<br />Everyone looked at each other. The monster attacked the group and they had to jump to avoid being hit by the beast&#039;s piercing arms. The boat quickly sank. Simiulo came out of one of the rooms.<br />- What is happening? &ndash; he screams before seeing the oil blanket that rose from the water and was attacking them.<br />The infernal vision put him in a struggle or escape mindset. He returned into the room, took his spear, left again, ran and threw the spear against the monster, hitting it in its center. The monster opened a huge mouth at the top of its head, shouting with several voices at the same time. All covered their ears, so strong was the sound.<br />- You annoyed him! - shouted the captain.<br />- What the fuck did you expect me to do? - shouted Simiulo back.<br />Water began to touch their paws and Simiulo&rsquo;s feet.<br />- The life boats! - shouted Sciurulo and Vulpulo.<br />- Yes - the others shouted, running to the life-saving boats.<br />As they ran, aqueous tentacles shot from the monster and grabbed the boat, pulling it faster into the water. The water already reached their waist level. They reached the boats and cut the ropes that bound them to the doomed vessel.<br />Finally, the satisfied monster took the boat to the bottom of the river. The fog covered everyone again.<br />- What now? - asked Pandulo, in a shaky voice.<br />- We&#039;re already beyond halfway - said Simiulo. - Returning is riskier than continuing. Suck your pacifiers and calm down. We will continue.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />The group reached the other side of the river after all. Upon arriving there, the captain of the boat decided that he would walk to a coastal town or village where he could get a boat to return. The rest of the group knew they had to reach Sorĉistego&rsquo;s castle, but it had to pass the village of Saudade before, which was on the way.<br />They descended from the boats in a very strange place: the trees had no leaves, they were all very close to each other, and there were no trails they could take. The group would have to follow inside the mangrove.<br />- Are you all calm enough? - asked Simiulo.<br />- Yes - the other animals answered in unison.<br />- So, let&#039;s go.<br />They entered the mangrove, using the roots as precarious catwalks. As they walked, they heard voices:<br />- Where are you going?<br />- Why are you here?<br />- Don&#039;t you know where you&#039;re going?<br />- Who is there? - asked Simiulo.<br />- The mana level went up - said Birdulo. - I&#039;m almost sure it&#039;s the trees talking to us.<br />- And we really are - said one of the voices.<br />Suddenly a face appeared in one of the trees, on its trunk, and the same happened to several other trees.<br />- You should go back - said one of the trees.<br />- You&#039;re just babies - said another one.<br />- We have no choice but to go ahead - said Vulpulo, preparing his sword. - because the river is contaminated with tormented souls.<br />Mocking laughs were heard from the trees.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Birdulo creates a fireball and prepares to shoot it at the trees.<br />- Don&#039;t do that! - Simiulo shouted. - Even though we&#039;re in a mangrove, we could get hurt if we start a fire, even if a small one.<br />Birdulo remembered that the group was surrounded by trees, which began to attack, raising their roots against the group, destabilizing them, throwing them into the water and trying to pierce them with their piercing roots.<br />Vulpulo used his sword to block the blows, but Pandulo and Birdulo were hit. Pandulo was hit in the shoulder and Birdulo in the thigh. They immediately screamed in pain, as their limbs were impaled. Simiulo prepared his second and last spear. Sciurulo, who had his knife ready, was easily able to dodge the blows, despite them coming from all sides, including from above and behind.<br />The adrenaline began to fill their blood. Simiulo, Vulpulo and Sciurulo leaned their backs against each other and lunged forward, trying to cause as much damage as possible, especially Vulpulo, who had the most suitable weapon for the job. They cut and damaged branches and roots, not only preventively, but also when those tried to attack them. At one point, Pandulo was grabbed by the heel and suspended in the air.<br />- Stop, or this panda will... - said a tree, before having its speech brutally interrupted by Simiulo&#039;s spear, which went through its mouth, exiting through the other side and hitting the face of the tree behind it.<br />Seeing that the three heroes were possessed and would not listen to their threats, they offered to surrender, but Simiulo, Sciurulo and Vulpulo continued to attack like automatons of death.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />The moving trees tried to move away from the group, but thise were many normal trees around them and the fleeing attempt was disorganized. Finally, Sciurulo, Simiulo and Vulpulo began to calm down, seeing that the battle was over. The trees fled...<br />- We have to take care of the injured - said Simiulo.<br />Birdulo, limping, sat on a root, and using magic began to heal. Meanwhile, Pandulo, still bleeding, had his wound covered with Vulpulo&rsquo;s shirt. Both injured were in great pain, especially Pandulo, which was the most injured in the group, after being impaled and held high from the ankle.<br />When Birdulo finished healing himself, he began to heal Pandulo. Although the cure was magical, it was not painless and Pandulo had to keep a cloth in his mouth to drown his screams and give himself something upon which discharge his tension. Finally, when the wounds had closed and the tissues regenerated, the group again walked.<br />They reached a village built on wooden platforms, which were supported by the roots of the mangrove trees and connected by bridges. The village formed a ring around a vast clearing in the mangrove, crossed by several bridges, connecting the edges of the ring and, thus, the houses.<br />- Here is Saudade - said Simiulo. - It&#039;s much less busy than usual. Generally, people trade in bridges, but everyone seems to be at home.<br />On the other side of the ring was a bridge that led from the mangrove to the forest, which had a trail that would take the group to Sorĉistego&rsquo;s castle, where the wizard is supposed to be...<br />Before the group&#039;s comfortable diapers could make their erections return, a scream was heard east side of the village from inside a house.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />A huge, muscular wolf, holding a baby otter, came out of the house where the screams were coming from. The baby otter was screaming for his father. The wolf was holding a long-handled axe with his free paw, and was wearing full armor that protected everything except his black, wet, dirty diaper, containing a strong erection that looked like it was about to ejaculate, visibly pulsating. Two other wolves, in similar attire and same level of arousal, came out of the house, leading the little otter&#039;s father in chains. The dad otter was wearing a ragged onesie and his diaper had one tape undone.<br />- So - said the wolf holding the little otter - you will come with us as a slave, if you want the safety of your offspring.<br />- You cowards! - said the little otter&#039;s father. - How can you do this to my only son? Just leave him alone! I will go with you without you needing to resort to this violence!<br />- What violence? - asked the wolf, sighing with lust. - This one?<br />He grabbed the little otter&#039;s arm and twisted it suddenly, without warning, breaking the cub&#039;s arm, which made him scream at the top of his lungs.<br />- What the fucking hell is this? - Simiulo asked, running towards the scene.<br />The wolves looked at Simiulo, but it was Vulpulo, enraged, who stole the show. Running faster than Simiulo and preparing his sword on the way, Vulpulo jumped, attacking the wolf. But the wolf smiled and used the otter cub as a shield. Vulpulo&#039;s eyes widened and he realized that he could no longer stop the attack or redirect the sword at that distance after having already jumped.<br />The sword pierced the little otter in front of his father. The otter screamed one last time, gave a bloody sigh, coughed and vomited, before lowering his head, dead. Vulpulo pulled the sword back, soaked in the blood of the innocent young otter.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Vulpulo held the sword harder. His eyes were fiery now and he grit his teeth.<br />- I have no words to describe how angry I am right now! &ndash; he said, but his voice became a yelling as the sentence progressed.<br />- Like I give a flying fuck to what you think, sport &ndash; said the wolf, his mocking expression unchanged, his penis pulsing strongly in his diaper, his voice husky with repressed sexual desire.<br />The wolf threw the small otter corpse into the water. Birdulo jumped into the water and plunged deep to pick up his body and bring him to the bridge (Simiulo saw it, realizing that the water was deep) in order to recover the baby otter&rsquo;s corpse; if the healing process was fast enough, the otter&rsquo;s death would be reversible.<br />- Babies - said Birdulo. - I will try to resurrect this wee otter. Good luck in battle.<br />- No need to say twice! - Simiulo said, throwing his spear against one of the wolves, who grabbed the spear with the same paw he had used to use the otter as a shield.<br />- This is not mine - said the wolf, firing the spear back, causing the diaper to rub against his penis just right, but the wolf was stronger than that and kept his balls under strict control.<br />Simiulo thought of dodging, but if he did, the spear would hit Birdulo or Pandulo, for the bridges on which the battle unfolded were narrow. Instead, he allowed the spear to hit his armor&rsquo;s breast plate. The impact was very strong and made the armor vibrate a lot. Simiulo caught his spear back, but now was afraid, because the impact suggested great muscle strength, more than the bodies of those wolves suggested.<br />Vulpulo tried a new attack with the sword, but, using his poleaxe, the wolf kept Vulpulo away. Sciurulo also had no means of edging closer, and he needed to get closer because since his weapon was a knife. But he had explosives in his backpack... Did his explosives still work after the wreck of the ship in which the group crossed the river?<br />- Now, it&#039;s our turn - said one of the wolves.<br />He swung his ax with ferocity. Vulpulo bent down and nearly got beheaded. The other two wolves watched the fight, entertained, their erections leaking pre-cum in their diapers, a few touches from orgasm, pulsing urgently and causing them to pant and salivate.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Simiulo decided to put his plan into action. He pulled Vulpulo close and whispered in his ear:<br />- Let&#039;s throw them into the water, because their armor should make it impossible for them to swim!<br />Vulpulo looked at Sciurulo, who had probably also heard the instructions. Everyone nodded. They charged at the same time against the wolf, who gave a menacing smile and brandished his axe again with great speed and fury.<br />Simiulo and Vulpulo dodged: Simiulo jumped over the axe and Vulpulo ducked. But Sciurulo was hit and had his leg immediately severed. He screamed as his leg was sent flying before it fell into the water. Unable to pay attention to their friend in the middle of the attack, Simiulo and Vulpulo jumped and crashed onto the wolf, unbalancing him and making him fall into the water.<br />Just as Simiulo had predicted, the wolf&#039;s full armor prevented him from swimming and dragged him to the bottom of the water, three meters deep. Within minutes, the wolf filled his lungs with water and became immobile. But the other two were still able to fight.<br />Brandishing their own axes, the two remaining wolves attacked Simiulo and Vulpulo and the battle intensified. Frightened, the monkey and the fox could only dodge the attacks. Sciurulo, enraged and in great pain, took a spherical explosive from his backpack and activated it by pulling a cap that prevented oxygen from entering the interior of the explosive. Still on the ground and bleeding with every heartbeat, he made his last act before giving up the fight, throwing the explosive at the combatants and shouting:<br />- Watch out!<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />The bomb rolled between the wolves&#039; legs. Vulpulo threw himself into the water. But there was a problem: like the wolves, Simiulo was also wearing armor. When the bomb exploded, the bridge broke and Simiulo and the wolves fell into the water. The weight of the armor dragged them all to the bottom. Vulpulo dove as deep as he could, but the darkness of the murky water of the mangrove prevented him from knowing exactly where Simiulo was.<br />Using the remaining oxygen in his blood, Simiulo began to remove his armor. He was almost certain that he would not be able to do it in time, but he had to try. Beside him, the other wolves were trying to do the same thing, but their case was more complicated due to the weight of the metal they were wearing.<br />Simiulo felt the need to breathe. After removing the armor, he would still need to swim to the surface. He would not be able to. He would certainly drown, but with his lungs full of water and without breathing, it was still possible to survive for a few minutes. He would have to count on his friends to ressuscitate him. At the moment, his only focus was to get rid of the armor so that he could at least float after losing consciousness, if his body would even float at all.<br />He managed to free himself from the armor&#039;s chest, abdomen, and arms. He couldn&#039;t help but breathe, inhaling water and beginning to painfully fill his lungs. He had to remove the boots. With his vision darkening, he bent over and began to undo the fastenings... Simiulo inhaled more water. That was it. He wouldn&#039;t survive that. Those were his last moments.<br />On the surface, Sciurulo was being treated by Birdulo, while Vulpulo tired himself out by going into the water and back, but by the time Vulpulo found Simiulo, crouched over his feet at the bottom of the lake, it was already one minute too late.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />After the wolves were drowned, the diapered otters left their homes in just their diapers, jammies and pacifiers to see what was going on. The otter cub was breathing and had a now beating heart, but had a large scar where the sword had pierced. Simiulo was removed from water too late. Both physical and magical resuscitation efforts failed. Sciurulo, on the other hand, unconscious, would not recover the leg he had lost. The maximum that could be done for him would be the implementation of a prosthesis. But where to find a doctor who could put it? And even if a doctor was found, who would make the prosthesis?<br />Pandulo got up and adressed the public:<br />- We&#039;re going to Sorĉistego Castle. We need information and weaponry. Can any of you help us?<br />- We can provide information, yes - said one of the otters. - But our weaponry was all taken by the wolves at the service of Sorĉistego.<br />- Why would he do that? - asked Pandulo, with some surprise. - After all, isn&#039;t he an ally of the kingdom?<br />- Sorĉistego was possessed by a demon - said another otter.<br />- What? - asked Birdulo, who was teary-eyed and leaning over the body of Simiulo.<br />- A demon has possessed sorĉistego and since then it uses him to invoke other spirits worse than him to this world, in order to conquer the kingdom also from inside, as the attacks that come from the borders might be insuffiecient. The wolves are incarnate spirits and the castle is full of them.<br />The group members looked at each other.<br />- We need all the help we can have... - Pandulo said.<br />- Give me Sciurulo&rsquo;s knife - said Birdulo. - I will remove the leg of Simiulo and implant it in Sciurulo using magic, since Simiulo is dead and I cannot create new members from nothing.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Sciurulo began to wake up. He sat up and felt immediate pain between his thigh and hip. That was when he realized that it wasn&#039;t his thing, but Simiulo&#039;s. His eyes widened and his mouth fell open in astonishment. Sciurulo then looked around and saw Birdulo sitting next to him. They were in the house of one of the otters, both sitting on a bed.<br />- Are you okay? - Birdulo asked.<br />- What happened to my leg? - Sciurulo asked.<br />- The trauma must have made you forget recent events - Birdulo said, hugging his friend. - Your leg was amputated in the last battle and Simiulo drowned.<br />- Simiulo died? - Sciurulo asked, raising his voice. - Do I have a dead animal&#039;s leg implanted in me?<br />- Correct - Birdulo said. - It was the only way to get you in shape, or we would have to continue our mission with just three of us.<br />Sciurulo, now sitting, hugged his legs, bringing them closer to his chest.<br />- I don&#039;t know if we should continue... - he said.<br />Birdulo placed a wing on Sciurulo&#039;s knee.<br />- Be strong - he said. - We&#039;ve come very close. We just need to invade the castle and exorcise the demon that possessed Sorĉistego.<br />Sciurulo looked at Birdulo and began to cry. Birdulo hugged Sciurulo and stroked his back.<br />- It&#039;s okay, everything will be okay... - Birdulo said, cooing his friend.<br />Sciurulo cried, sucking his thumb, until he couldn&#039;t cry anymore. Then he nodded, accepting Birdulo&#039;s words, who smiled at Sciurulo, sweetly. During the thumb-sucking and comforting, Sciurulo had developed an erection in his freshly-changed diaper, but it went unmentioned.<br />- Let&#039;s go - Birdulo said, getting up from the bed.<br />- Where are we? - Sciurulo asked, looking around, finally realizing that he was in someone&#039;s house, getting up slowly to get used to his new leg.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />After being healed, Sciurulo began to realize that Birdulo was the animal who cared the most about him in that group. The others hated him. However, knowing that was not a blessing at all... because Sciurulo had a problem: the experience of raping someone seemed more interesting when the victim was someone who loved him. He wanted to rape Vulpulo and Pandulo, but at the moment he began to feel like violating Birdulo&#039;s body, the one who, from the beginning, helped him and tried to include him in the group, the one who gave him a new leg and made him walk again, the only one who didn&rsquo;t mind his past as a rapist.<br />Sciurulo whimpered to himself, feeling his urges bubbling inside of him, the wonderful connection he was building with Birdulo was at risk and it was all his fault. The cycle would begin again. Sciurulo felt his penis grow harder inside his diaper, as if it had elected Birdulo as a victim, pointing at Birdulo&rsquo;s diapered ass insistently. - It&rsquo;s him! Pounce him! Make him cry and suffer!-&nbsp;&nbsp;Sciurulo resisted to such impulses. He had to tell Birdulo what was going on&hellip; but if he did, he would be unable to rape Birdulo later. The fact that he would be depriving himself of an easy victim kept him from doing what he knew was the right thing to do. He wanted to warn Birdulo! But could not bring himself to!<br />They left the cabin and talked for a while, a conversation in which Sciurulo remained very silent, exchanging weakly forced smiles with the rest of the group. Pandulo noticed the suspicious attitude of Sciurulo and thought that perhaps the trauma of having his leg amputated still weighed him, but also considered the possibility of something else happening, because Sciurulo had confessed that he had gone to jail for rape once.<br />- The leader is now a Vulpulo - said Birdulo.<br />- Yes, it seems suitable - Pandulo agreed.<br />- If that is what you want - said Vulpulo. - then, okay.<br />Sciurulo remained silent. Pandulo looked at him with suspicion and tried to force an interaction:<br />- Something a matter?<br />Sciurulo, who was thinking of how to resist the temptation that was being presented to him, was startled by the voice of Pandulo, for, since Sciurulo confessed his past as rapist, the other members of the group, except Birdulo, almost did not direct a word to him.<br />- Not really - said Sciurulo. - I agree with you.<br />Pandulo was not at all convinced. But the group walked again. Pandulo approached Vulpulo and whispered something in his ear, making Vulpulo look back with suspicion, aiming at the Sciurulo, who was looking lost, his gaze fixated on Birdulo&rsquo;s behind, his breathing labored and his penis as hard as it could be, walking carefully, adapting to the new leg.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />On the way to the castle, after the group left the mangrove, Sciurulo, suddenly, said to Birdulo:<br />- Could we talk in particular?<br />Vulpulo heard. He stopped walking and looked at both of them.<br />- Of course - said Birdulo, going towards Sciurulo.<br />- Birdulo - said Vulpulo. - Don&#039;t go.<br />Birdulo stopped walking and looked at Vulpulo.<br />- Something wrong? - asked the bird.<br />- It seems suspicious to me - said Vulpulo.<br />- Because of his past?<br />- Because of his present.<br />Birdulo looked at Sciurulo and saw that his eyes showed a mix of expectation, lust and shame. The squirrel could not hide the immense pressure he was under. Birdulo understood what was happening.<br />- I understand, Vulpulo - said Birdulo. - But I want to go.<br />- Do you want to go? - asked Vulpulo.<br />- Then I will go with you - said Pandulo.<br />- No - said Birdulo. &ndash; Both of you stay here.<br />- Birdulo&hellip; -&nbsp;&nbsp;both Vulpulo and Pandulo said.<br />Birdulo looked at Sciurulo.<br />- Come on - said the fearless bird, holding Sciurulo&rsquo;s paw. - We&#039;ll be alone behind the bushes. <br />- If you need help, shout - said Vulpulo.<br />Birdulo did not answer. Sciurulo and Birdulo went deeper into the forest than necessary for a private conversation. Birdulo, knowing that Sciurulo wanted to rape him, went ahead, with his back turned to Sciurulo. And, as he expected, Sciurulo grabbed Birdulo from behind and pressed their diapers together, saying:<br />- Forgive me for this, I can&#039;t withstad my desire anymore.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- So, you will rape me? - Birdulo asked.<br />- Yes - Sciurulo said, pressing his diaper against Birdulo&#039;s, making his erection poke at Birdulo&#039;s ass through the diapers.<br />Birdulo then smiled to himself and said, while getting hard himself:<br />- That will not be possible.<br />- What do you mean? - Sciurulo asked. - Will you fight me?<br />- No. On the contrary: I will not fight. You can fuck me as much as you want, whenever you want.<br />Sciurulo insisted, pressing his diaper harder against Birdulo, further exciting the cockatrice sexually. Birdulo moaned and bent his knees, feeling his penis fully harden and drip fluid. He sternly willed himself to not ejaculate, even though he was completely full and his genitals were hurting.<br />- Then I will do it! - Sciurulo said, moving his paws to Birdulo&#039;s diapered crotch, squeezing the tip of Birdulo&#039;s penis through the diaper and making it throb, sending desperate signals to Birdulo&#039;s brain.<br />- I am waiting.<br />Sciurulo began to rub his diaper against Birdulo&#039;s... but he did not carry out his act to the end. Instead, he gradually stopped, unsatisfied. Birdulo looked back, ruthlessly repressing orgasm.<br />- What&#039;s wrong? - the trembling bird asked. - Isn&#039;t this what you wanted?<br />Sciurulo was confused and could not answer. Birdulo smiled and hugged Sciurulo, causing their tented diapers to press together, front to front.<br />- No need to thank me - said Birdulo. - Let&#039;s go back to the group.<br />Sciurulo, confused and dissatisfied, followed Birdulo back. &quot;He&#039;s very clever&quot;, thought Sciurulo, &quot;because he knew I would lose interest if he gave me his consent&quot;. Sciurulo, in truth, felt happy that Birdulo had saved him from acting on his most shameful desire. But he also felt a bit silly for having been tamed like that. Was Birdulo really willing to have sex with Sciurulo or had he just wanted to make it seem that way? How could Sciurulo prove it? But Birdulo seemed like the kind of animal that would allow sex... Those questions distracted Sciurulo and tormented him, until the paradox made him lose interest in rape for that time being.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />The group then arrived at the doors of the castle, guarded by two large lizards, armed with poleaxes and dressed in armor and black diapers, which were already used and in urgent need to be changed. Seeing the group, the lizards, each of twice the height of Vulpulo, who was the tallest member of the group (but by only three centimeters), held their axes harder and looked at the four, asking:<br />- What do you want?<br />- Could ... - said Vulpulo, before being cut by Pandulo:<br />- We need to talk to Sorĉistego about some issues involving magical weapons.<br />The lizards looked at each other, feeling the tension rise. Magical weapons were not a light subject&hellip; Birdulo, who was casually rubbing his erection through his diaper, understood what Pandulo was trying to do. He stopped his self-pleasure and played along:<br />- Yes - said the bird. - We suspect that some villagers are preparing magical weapons to revolt against the will of Sorĉistego.<br />- And why would we believe you? - asked one of the lizards, pissing and leaking his diaper, making his penis twitch and harden.<br />- Because the risk is too high not to believe it - Pandulo said. &ndash; We are telling the truth. If you don&rsquo;t believe us, you will be in serious trouble.<br />The lizards thought a little. Indeed, magic weapons are a very serious subject. If the matter were true and Sorĉistego were not warned, it would be a disaster. On the other hand, if it were fake, and the group were there to disturb Sorĉistego, they would just be killed by the castle guards or by the wizard himself.<br />- Okay - said one of the lizards. - Get in, but I need to ask something before: what is the hand you use to write?<br />- The right one - they all answered.<br />- This will be useful if you are attacked without reason. Remember that.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />The quartet walked through the wide stone road that crossed the garden of the castle to the entrance of the building itself. As they walked, Vulpulo asked for a break.<br />- Babies ... - he said, sucking his pacifier anxiously, his erection really hard, really sensitive and leaking a lot of pre. - Is it just my milky that is boiling?<br />All, except Sciurulo, who had not yet recovered from the paradox that Birdulo had thrown at him in the forest, felt the same. Pandulo&rsquo;s onesie was unsnapped, due to how full his diaper had become, and it tented lewdly on the yellowed front. Birdulo&rsquo;s penis was pulsing in his damp diaper and it tingled and tickled the worst way...<br />- Mine too, - Pandulo said, grabbing his pacifier sucking on it to calm his genital turmoil.<br />- We have to be strong, - said Birdulo, whose penis was pulsing and whose balls were drawing up from time to time, as if awaiting for a moment of distraction to cause an accidental ejaculation. - We are almost at the end of the mission. We cannot let our pee-pees control us.<br />- Can I at weast hab a diapy tange? - asked Pandulo, lisping into baby talk, about to cry, groping his penis through his diaper and shuddering, pressing his knees together. - Mine&rsquo;s so full that it making the milky boil even more stwongwy. It weawwy wants out, but I&rsquo;m not going to wet it...<br />- It&#039;s not a good idea ... - said Vulpulo, reluctantly. - We are in enemy territory.<br />- But every step I take makes my warm, wet, &lsquo;tinky diapy rub in my pee-pee! - complained Pandulo, his eyes wet with tears.<br />- Hold on firm! - said Birdulo, raising his voice, wishing Pandulo didn&rsquo;t mention the smell of his diaper. - We came far away. Just a little more and we can change our diapers, all right?<br />Everyone nodded, but Vulpulo and Pandulo did not stop whining and whimpering. Birdulo was also very horny ... He swallowed dry and they continued the way to the gateway, which was open. The interior of the castle was dark, but the moonlight entered the many windows, allowing the group to see the interior ...<br />- Let&#039;s avenge Simiulo, - said Vulpulo, his voice shaky due to desire.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />The group explored the castle carefully, finding the bedrooms, the water reservoir, an arena, a library, a vast dining room... until they found stairs that would finally take them up.<br />- Every wizard likes to stay on the upper floors of a building - said Birdulo. - So it is better to practice astrology.<br />- I thought it was because of their ego - Pandulo said giggling through his pacifier, having forgotten about his penis&hellip; for the most part.<br />- Actually, I also thought so... - admitted Vulpulo, chewing on the nipple of his pacifier, nervously, peeing more in his diaper and causing a leak.<br />- Arrogant wizards are actually very rare&hellip; -&nbsp;&nbsp;said Birdulo, blushing with shame as a fart escaped him.<br />They started climbing the stairs and reached a room without windows. Everything was totally dark.<br />- I see nothing - said Pandulo.<br />- Neither do I - said Birdulo.<br />Suddenly the door behind them closed and locked itself.<br />- What happens? - asked Pandulo.<br />And then, a light, coming from a floating magic globe, lit in the room, revealing that the ceiling, floor and walls were made of mirrors. The images of each member of the group were repeated on the surfaces, several times, and it was difficult to guide oneself in that place, as it was not possible to know exactly where the walls began or ended. Fortunately, the light was not blinding.<br />- Let&#039;s put the paws on the walls - said Vulpulo. - Then guide ourselves to the door by using the walls as a reference. <br />The group walked straight, hoping to reach the wall, but... the walls and doors moved away from them.<br />- The mana level went up - said Birdulo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Suddenly, Vulpulo, Sciurulo and Birdulo heard Pandulo shout behind them. When they looked back, they saw, besides Pandulo, another panda who looked exactly the same, dressed the same way, with the same equipment as Pandulo. It was impossible, at least at first glance, to tell the difference between them.<br />- What&#039;s going on here? - Vulpulo asked.<br />- I don&#039;t know! - both pandas said at the same time, looking at the rest of the group.<br />In a moment of distraction, Sciurulo was attacked by another squirrel, who looked exactly the same as him. Sciurulo looked at his clone, noticing him at the last minute and dodging the attack. When Vulpulo and Birdulo looked at what was happening to Sciurulo, it was already too late: in the fight between the two, they had lost sight of which was Sciurulo and could not tell him apart from his clone.<br />That was when clones of Birdulo and Vulpulo came from the mirrors. After that, the reflections disappeared from the mirrors. Each clone attacked his original, shuffling the group. Sometimes, when a member of the original group gained the upper hand in his fight and went to help a friend, he didn&#039;t know who to attack. In his hesitation, his own clone would attack again.<br />During the battle, Pandulo remembered what the guards at the entrance had said. He then observed which paw his clone preferred to attack with and confirmed that he preferred to attack with his left, while dodging his punches and kicks (since the clone, like Pandulo, was unarmed).<br />- Babies! - Pandulo shouted. - The clones are left-handed! Remember that if we are attacked without reason, the paw we write with is important information!<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />The fight continued, but it was very difficult to win, since the clones also had the same abilities as the originals. At one point, however, Vulpulo managed to pierce his double&#039;s defenses and decapitate him. The clone&#039;s head hit the mirror wall, staining it with blood. He then looked at his friends and tried to use the trick Pandulo had taught him: to observe the dominant paw during attacks. The enemy was necessarily left-handed. Birdulo had magic to defend himself, but both Pandulo and his clone were incompetent in battle, so Pandulo was safer than Birdulo. Vulpulo, brandishing his sword, began to defend Birdulo. During the two-on-one battle, Birdulo&#039;s clone was excellent. He used defense spells more often than his original, since he was not tired, had not resurrected an otter earlier, nor had he performed a leg transplant. Birdulo had already reached a point where he was saving his strength for the final battle, but his clone had his energy reserves completely full.<br />Pandulo, struggling with his clone, looked at his friends in trouble and had an idea:<br />- They are reflections, right? What if we eliminate the globe of light?<br />Birdulo, without thinking twice, approved the idea. The two remaining clones looked at the globe of light when Birdulo fired a magic missile at his target, exploding it. The clones disappeared into the darkness of the room, as if they had never been there.<br />The group sat down, each member exhausted. Especially Vulpulo and Birdulo, for they had been injured. Vulpulo had received deep cuts on his arms and legs, where there was no defenses, and Birdulo suffered burns.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- I can heal us - said Birdulo. - But I think I can&#039;t use healing spells anymore after that.<br />- It is better to cure just a few wounds, then - said Vulpulo. - We don&#039;t have to cure ourselves completely.<br />- Okay... I&#039;ll heal your cuts and my worst burns.<br />Birdulo, using the rest of magic energy he had, partially healed the group&#039;s injuries, putting his wings over the affected places.<br />- We&#039;re at the end, for good or bad - Pandulo said.<br />- Yes - agreed the other three, Sciurulo now talking again.<br />- Whatever the result, it was great to work with you all - said Vulpulo.<br />Sciurulo did not look at Vulpulo when he said that, assuming that the words of the fox did not include him.<br />- This includes you, Sciurulo - said Vulpulo, making Sciurulo look. - We are close to success or failure, life or death. This is a time when we need to stick together and forgive.<br />They got up.<br />- I can&#039;t even feel Mana - said Birdulo. - Don&#039;t ask me for any attack or healing spell from now on. I might be in shape tomorrow again.<br />The group nodded, opened the door and climbed the long spiral stairs, looking at the windows and seeing how much they rose over the forest.<br />- We&#039;re going high - said Pandulo, afraid.<br />- It means we&#039;re close.<br />At the end of the staircase, a door. The group opens the door and reaches a vast room, in which there were several mirrors arranged in a circle in the center, a red carpet connecting the door to a throne, in which he was sitting black cat, with brightly yellow eyes: Sorĉistego.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Sorĉistego had a purple pacifier, a long black vest, which had a red stripe going from the shoulder to the very base of the vest. It was open, so one could see his chest, overweight belly and black diaper, which had red tapes.<br />- You are not the first to arrive here - said Sorĉistego. - Others have come to my castle and even some have come to this room where we are.<br />- This castle is not yours! - said Vulpulo. - We know that you are only using Sorĉistego&#039;s body! You are a demon possessing him!<br />- It is true that I am possessing him, but as long as I am in this body, everything that belongs to him is mine.<br />- Set him free! - said Birdulo.<br />- You are in a pathetic physical condition and you cannot do anything against me. Think about it: if you attack me or, worse, kill me, I will remain, but the magician you want to save will be wounded under your paws.<br />The group looked at each other. The demon was right... If they attacked, they would hurt or even kill the very one they came to save...<br />- What will it be? - insisted the demon. - Will you attempt to murder this innocent feline?<br />The group looked back at Sorĉistego, who was rising from his throne. Suddenly, the group members&#039; vision began to blur. As Sorĉistego walked slowly towards them, their bodies were overcome by great pain, falling convulsively to the floor. Pandulo was the first to scream. Sciurulo only moaned. Birdulo cried, but Vulpulo bravely contained all his sounds. The sensation was like that of several jellyfish tentacles on exposed skin, a diffuse pain, felt throughout the body, but that did not begin in any one place. Sorĉistego stood in front of the group and each member of the group began to be absorbed by the floor, as if they were liquids being drunk by a sponge. At the end of the process, the four heroes fell into what seemed to be a bottomless pit.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Sciurulo was the first to wake up. He looked around. His wrists and ankles were bound with chains that hung from the wall to which he was chained, along with his colleagues on his right and strangers on his left. Ahead of him, a large rotating saw, five meters in diameter, halfway into the wall, currently turned off, threatened them, about a meter away from their exposed bellies. The only source of light were candles lit along the corridor where they were chained.<br />Below them, a grate served as a floor. It was covered in the entrails of other animals who had died victims of that saw, still peacefully turned off. The blood of the victims had certainly passed through the grate, reaching whatever was below.<br />- Guys, wake up - said Sciurulo.<br />Little by little, Pandulo, Vulpulo and Birdulo woke up.<br />- Where are we? - asked Pandulo, before realizing the situation.<br />- Certainly in the castle dungeon, about to be executed - said Sciurulo.<br />- We have to get out of here! - said Vulpulo.<br />- I rested enough to cast a spell that will free us from the chains... - said Birdulo, immediately, soon adding with an air of great seriousness: - But I can only use it on three of us.<br />Everyone looked at each other, including Birdulo.<br />- We need to choose one of us to die, assuming that the saw will turn itself on to kill us - Birdulo concluded.<br />- Don&#039;t you just need to sleep a little more to recharge your strength? - asked Pandulo.<br />As soon as Pandulo finished speaking, the rotating saw began to emit an electric sound and slowly start to spin.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- I want to go - said Sciurulo. - Let me die.<br />- You? - asked Pandulo. - I am much more useless than you!<br />- But I have done so many evil deeds in my life and I know for sure that there are still more to come, because I cannot control myself.<br />Birdulo interrupted:<br />- I can let you three go and die myself.<br />- But you and Vulpulo are the two most useful - said Pandulo. - If one of you dies, the kingdom will die with you too!<br />The spinning saw reached its maximum speed and the wall in front of the captives began to approach. Screams came from below, through the grate:<br />- Please, no more!<br />- We can&#039;t stand drinking this vile blood any longer!<br />- I will drown in my vomit!<br />The blood and smaller insides of the captives fell through the grate and, judging by the screams, &quot;fed&quot; the captives below.<br />- We don&#039;t have time! - Sciurulo shouted, starting to cry. - I don&#039;t want to live with this guilt anymore!<br />Birdulo, shedding tears, conjured the spell that undid the chains of Vulpulo, Pandulo and himself. They fell onto the filth of the grate. Since the saw was shaped like a disc, those who were closest to the middle of the wall died first. The mad wailing filled the ears with noise and the hearts with terror. Pieces of the other prisoners fell onto the grate and sounds of eructation, belching, coughing and vomiting were heard from the darkness under the grate.<br />Before the saw touched Sciurulo, he panicked and began to scream, while his three friends, in despair, tried to undo the chains, at least from the ankles, which was what they could reach. No diaper remained clean.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Suddenly, an arrow with an explosive attached to it flew into the opening from which the spinning saw protuded. The explosive detonated and the saw bent, making it impossible to spin anymore. Those who had not yet been cut, among whom was Sciurulo, looked at the miracle that had happened before them. With great effort, Vulpulo opened the shackles that bound Sciurulo.<br />- Who did this? - Vulpulo asked into the corridor.<br />- I, Lutrulo, did it - said an otter, carrying a bow and a quiver with arrows.<br />The otter&#039;s diaper was leaking, full of clear urine, almost like water, but also of feces green as chlorophyll.<br />- You are the father of the otter we saved - said Pandulo, remembering the face of Sciurulo&#039;s savior.<br />- Yes... - said the otter. - I came for revenge.<br />The group made silence, to listen to Lutrulo&#039;s story.<br />- After you left Saudade, a squad of bloodthirsty wolves went there to avenge the wolves you killed. I managed to escape... but my son died. I realized that unless Sorĉistego is brought to his senses, there is no point in fighting off one attack, because others will come. I have nothing left to lose, neither family nor home. I care not if he kills me, but I want to die trying to bring Sorĉistego back or trying to eliminate him!<br />The group remained silent. Up until that moment, their quest had been misery upon misery and failure upon failure. It was clear that they could not defeat Sorĉistego. But, hearing the story of the otter, they also wanted to die trying.<br />- We must find ways to exorcise the demon in Sorĉistego - Birdulo said.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- There is a library somewhere in the castle - said Lutrulo.<br />- Maybe there is a manual there for performing exorcisms or something like that... - said Pandulo. - What do you think, Birdulo?<br />- Of course... - said Birdulo, casually groping his crotch to calm his nerves. - Do you know where the library is, Lutrulo?<br />- When Sorĉistego was still a good animal, I came here to do some plumbing work - explained Lutrulo. - Sorĉistego showed me all the rooms. I told him that all he had to do was show me where the leak was. But he told me that I would need to see the whole castle for a future occasion. At the time, I didn&#039;t understand what he meant by that, but now I see that perhaps he already knew everything that would happen to everyone.<br />- So why didn&#039;t he take measures against it? - asked Vulpulo.<br />- Knowing that something will happen doesn&#039;t necessarily give you the means to prevent it - explained Birdulo. - It&#039;s like death: knowing that you&#039;re going to die doesn&#039;t grant you the ability to take any measures against it, because you can&#039;t avoid it.<br />The group went up the stairs, leaving the dungeon. They returned to the ground floor.<br />- Oh, oh... - Pandulo sighed, his penis all erect again.<br />Everyone looked at the panda. All of their diapers were so full that they were leaking, except for Lutrulo&#039;s. Pandulo seemed so aroused that he had trouble walking. He was sucking on his pacifier hungrily. His eyes were watered and he seemed on the verge of crying. The poor panda was squirming his thighs, his hand-paws clenched into fists as he tried to keep them above the waist line. The scene was making the rest of the group horny too. They looked at each other and sighed among themselves. Birdulo, who was touching himself through the diaper, stopped what he was doing. Vulpulo hardened in record time. He also began to whimper.<br />- We have to be strong - said Birdulo.<br />- It&#039;s hard - said Pandulo. - I can barely stand it.<br /><br /><div class='align_center'><strong>Espa&ntilde;ol.</strong></div><br /><br />La plaza de la ciudad estaba llena despu&eacute;s de que el rey convoc&oacute; a los ciudadanos para un anuncio p&uacute;blico. El rey casi nunca hizo eso, ya que los anuncios p&uacute;blicos generalmente significaban problemas y los problemas eran raros en un reino tan pr&oacute;spero. Desde el balc&oacute;n del palacio de m&aacute;rmol, el rey apareci&oacute; y pidi&oacute; silencio a los de la plaza antes del palacio. El silencio se hizo casi como m&aacute;gicamente.<br />El rey, un le&oacute;n gordo, vestido solo con la t&uacute;nica real, un collar unido a un chupete dorado y un pa&ntilde;al debajo de la t&uacute;nica, un pa&ntilde;al que no le importaba mostrar, comenz&oacute; su discurso:<br />- Mi gente, sabes que estamos en guerra contra las fuerzas m&aacute;s all&aacute; de nuestra imaginaci&oacute;n. Sabes que, justo en nuestras fronteras, las tropas de un se&ntilde;or demon&iacute;aco amenazan con destruirnos, como lo hicieron con los reinos vecinos. Por lo tanto, necesitamos m&aacute;s soldados a nuestro ej&eacute;rcito para atacar al enemigo antes de que nos ataque.<br />Los animales reunidos en la plaza de la ciudad comenzaron a temblar de esas palabras. El reino ya hab&iacute;a entrado en la guerra antes y la guerra es siempre una experiencia traum&aacute;tica. Pero nunca el reino hab&iacute;a sido amenazado por un ej&eacute;rcito sobrenatural. Discretos sonidos silbantes provienen de la multitud, ya que algunos de ellos orinaban en sus pa&ntilde;ales por miedo. Los animales m&aacute;s patriotas ya pensaban en alistarse y luchar por su reino, pero la mayor&iacute;a de los animales estaban dispuestos a rendirse o huir. Fue entonces cuando el rey advirti&oacute;:<br />- Escape no es una opci&oacute;n, ya que se acercan a todos nuestros bordes. Estamos rodeados. Quien intente abandonar el reino ser&aacute; v&iacute;ctima de los demonios que nos rodean.<br />Algunos de los animales m&aacute;s d&eacute;biles se desmayaron. Otros ensuciaron sus pa&ntilde;ales, temblando a&uacute;n m&aacute;s. Nunca la situaci&oacute;n del reino, o m&aacute;s bien, la situaci&oacute;n de todo el continente hab&iacute;a sido tan cr&iacute;tica.<br />- &iexcl;Pero hay esperanza, caballeros! - continu&oacute; el rey, llenando discretamente su propio pa&ntilde;al con su orina matutina. - Adem&aacute;s de aumentar el n&uacute;mero de nuestro ej&eacute;rcito, &iexcl;siempre podemos pedir ayuda al gran mago Sorĉistego! Nos ayud&oacute; a ganar la &uacute;ltima guerra, hace doce a&ntilde;os, todo gracias a su intelecto y dedicaci&oacute;n. Puede ayudarnos, pero no responde a nuestras cartas. Envi&eacute; algunos emisarios al pueblo al norte, donde est&aacute; su castillo, pero ninguno de los emisarios regres&oacute;. Por lo tanto, adem&aacute;s de pedir que la mayor cantidad posible de animales se unan al ej&eacute;rcito, tambi&eacute;n les pido que aquellos que no tengan el coraje de enfrentar los horrores de la l&iacute;nea del frente van a la aldea del norte y se encuentren a Sorĉistego, para que pueda ayudar. Si ganamos esta guerra, todos los que prueben su participaci&oacute;n estar&aacute;n exentos de impuestos y recibir&aacute;n una fracci&oacute;n de la riqueza del reino.<br />Los animales se miraron y susurraron entre s&iacute;. Aquellos que no ten&iacute;an est&oacute;mago para la guerra pero ten&iacute;an un esp&iacute;ritu aventurero estaban entusiasmados con la posibilidad de ayudar de esa manera. Algunos ya estaban organizando grupos para ir al norte. Otros planeaban ir solos.<br />- Eso es todo - el rey termin&oacute;. - Aquellos que quieran alistarse, hablen con uno de los guardias. Y aquellos que quieren descubrir el paradero de Sorĉistego ya pueden ir.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Pandulo, un panda joven y gordo, entr&oacute; en la posada local. Llevaba consigo un tomo casi en blanco, en el que despu&eacute;s tomar&iacute;a notas. Llevaba un pijama que se pod&iacute;a abrir por la parte inferior, de modo que podr&iacute;a cambiar f&aacute;cilmente el pa&ntilde;al si era necesario. Su pa&ntilde;al, de hecho, estaba lleno de su orina matutina, y su pene estaba erecto y sensible. En su boca hab&iacute;a un chupete verde.<br />Al entrar en la posada, Pandulo camin&oacute; hasta el centro de la entrada y comenz&oacute; a hablar en voz alta a los presentes:<br />- &iexcl;Atenci&oacute;n a todos! Yo, el gran cronista Pandulo, estoy reclutando animales para buscar a Sorĉistego, el gran mago desaparecido. &iquest;Alguien est&aacute; interesado?<br />Por desgracia, la mayor&iacute;a de los animales all&iacute; ya tenian sus propios grupos. Adem&aacute;s, Pandulo no parec&iacute;a fuerte ni particularmente inteligente. Era solo un panda. Los que no estaban hablando de sus propios grupos de b&uacute;squeda estaban hablando de alistarse en el ej&eacute;rcito o alquilar habitaciones en las cuales pasar la noche.<br />- &iexcl;Oyanme, carajo! - dijo Pandulo. - &iexcl;Piensen en el dinero que podr&iacute;amos ganar juntos! &iexcl;Puedo ser &uacute;til y tambi&eacute;n me gustar&iacute;a dar a conocer las haza&ntilde;as de los h&eacute;roes que van conmigo!<br />A nadie le interes&oacute;. Nadie quer&iacute;a cuidar a un cronista en una misi&oacute;n tan seria. Estaba claro para todos que la probable intenci&oacute;n de un cronista en una misi&oacute;n como esa era dejar que los dem&aacute;s hicieran el trabajo peligroso mientras &eacute;l escrib&iacute;a lo que estaba sucediendo, desde una distancia segura. Luego, le dir&iacute;a al rey que hab&iacute;a participado en la misi&oacute;n y que tambi&eacute;n merec&iacute;a la recompensa monetaria. La gente ya lo hab&iacute;a visto antes y ese truco era viejo. Pandulo, sin embargo, no sab&iacute;a que era un truco viejo. &iexcl;Se le ocurri&oacute; la noche anterior! Lamentablemente, parece que muchos otros tambi&eacute;n concibieron ese truco por s&iacute; mismos muchas veces antes...<br />Pandulo estaba fallando en llamar la atenci&oacute;n, cuando un joven zorro gordito, que solo vest&iacute;a una camisa sin mangas y un pa&ntilde;al que goteaba, se acerc&oacute; a Pandulo. El pa&ntilde;al del zorro tiene un bulto distintivo, lo que deja en claro a todos que el zorro estaba extremadamente cachondo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Hola - dijo el zorro, ignorando su erecci&oacute;n.<br />- Hola - dice el panda. - &iquest;Quieres unirte a mi grupo?<br />- Bueno, en realidad, uno de nuestros miembros insisti&oacute; en que se a&ntilde;adiera un cronista al grupo para gestionar nuestra comunicaci&oacute;n con otros animales. No pudo encontrar un bardo libre, as&iacute; que nuestro jefe decidi&oacute; que un cronista ser&iacute;a suficiente.<br />Pandulo se sinti&oacute; un poco ofendido por eso; quer&iacute;a ser el l&iacute;der del grupo, pero all&iacute; estaba, siendo reclutado. Pens&oacute; en negarse, pero nadie quer&iacute;a tenerlo como l&iacute;der. Si iba solo, morir&iacute;a. Pero al menos recibir&iacute;a la recompensa solo por mediar en las comunicaciones.<br />- &iexcl;Est&aacute; bien! - dice Pandulo. - Ll&eacute;vame al l&iacute;der de tu grupo, amiguito.<br />- &iexcl;Genial! - dijo el zorro. - &iquest;C&oacute;mo te llamas?<br />- Soy Pandulo.<br />- Soy Vulpulo.<br />Se abrazaron, sus entrepiernas se presionaron juntas e intercambiaron palmaditas en el trasero. Vulpulo se estremeci&oacute; y apret&oacute; un poco m&aacute;s fuerte, jadeando un poco.<br />- Est&aacute; bien - dice Vulpulo, rompiendo el abrazo, con el pene a punto de correrse en el pa&ntilde;al. - V&aacute;monos.<br />Y con eso, Pandulo y Vulpulo salieron de la posada y se dirigieron a la taberna. Pandulo nunca hab&iacute;a estado en una taberna antes, porque todos all&iacute; eran grandes y de aspecto malvado, y se emborrachaban y se pon&iacute;an violentos todas las noches. Vulpulo, sin embargo, entr&oacute; con mucha calma. Pandulo lo sigui&oacute;. Hab&iacute;a pocos animales, porque el miedo a la guerra los estaba llevando a casa, al ej&eacute;rcito o a una huida desesperada. La taberna, un lugar de diversi&oacute;n y relajaci&oacute;n masculina, era el &uacute;ltimo lugar al que alguien pensar&iacute;a ir en una situaci&oacute;n tan dif&iacute;cil.<br />En una mesa estaban sentados un p&aacute;jaro, una ardilla y un mono. El p&aacute;jaro llevaba una t&uacute;nica de mago, que cubr&iacute;a su pa&ntilde;al. Beb&iacute;a leche de un biber&oacute;n y su chupete blanco descansaba sobre la mesa. Ten&iacute;a un comportamiento alegre y sonre&iacute;a mientras hablaban acerca de sus or&iacute;genes. La ardilla vest&iacute;a pantalones cortos y una camiseta sin mangas. Sus manos presionaban contra su ingle y sus piernas se mov&iacute;an sin tocar el suelo. Disfrutaba de la charla, pero su cuerpo parec&iacute;a nervioso y ansioso debajo de la l&iacute;nea de la cintura. Estaba chupando con fuerza un chupete gris. El mono estaba con su armadura de guardia real. Ten&iacute;a una cuerda larga alrededor de su cuello, de la que colgaba un chupete negro. Todos estaban comiendo un gran pescado frito. Al ver a Pandulo, el p&aacute;jaro le hizo un gesto con la asa. La mirada de los dem&aacute;s lo sigui&oacute; r&aacute;pidamente.<br />Vulpulo se sent&oacute;, goteando en la silla y suspirando profundamente, logrando reprimir un orgasmo.<br />- Encontr&eacute; a alguien - dice &eacute;l, con la voz temblorosa.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Entonces - dijo el mono. - &iquest;C&oacute;mo te llamas?<br />- Pandulo - dijo el panda.<br />- Soy Simiulo - el mono luego hizo un gesto a sus colegas, primero a la ardilla... - Y este es Sciurulo - y finalmente al p&aacute;jaro. - Y este es Birdulo.<br />- Encantado de conocerte - Pandulo dijo.<br />- Necesitamos a alguien que haga la mediaci&oacute;n...<br />- Ya lo s&eacute; - dijo Pandulo, interrumpiendo el mono y poniendose parado sobre su silla, el repentino movimiento haciendo que su pijama se abriera entre sus gordas piernas, revelando su muy amarillo y caliente pa&ntilde;al. - Y me alegra que hayas elegido mis servicios para ello. &iexcl;No te arrepentir&aacute;s de permitirme trabajar para ti! Yo puedo...<br />- Nunca me interrumpas - dijo Simulo, el &uacute;nico en la mesa que no parec&iacute;a sufrir de obesidad, aunque Simiulo todav&iacute;a era bastante &quot;gordito&quot;. - El l&iacute;der de este grupo soy yo y exijo disciplina y respeto a la jerarqu&iacute;a.<br />Sinti&eacute;ndose rega&ntilde;ado, Pandulo se hizo pis. Su pa&ntilde;al se filtr&oacute;, mojando su pijama aberto. Se acurruc&oacute; los dedos de los pies y toc&oacute; sus rodillas una a la otra, pues la sensaci&oacute;n de alivio fuera muy fuerte.<br />- S&iacute;, se&ntilde;or - dijo Pandulo, inmediatamente cambiando su tono de voz.<br />- Muy bien - dijo Simiulo, mientras Birdulo, consciente del accidente de Pandulo, se ri&oacute; discretamente. - Como estaba diciendo, necesitamos a alguien que media entre nosotros y los animales que podamos encontrar en nuestro camino. Al principio, quer&iacute;a un bardo, pero no encontramos uno, as&iacute; que baj&eacute; mis expectativas.<br />&quot;Entonces, &iquest;soy un &#039;al menos&#039;?&quot; Pandulo pens&oacute;, ofendido de nuevo.<br />- Nos ayudar&aacute; en esto si desea ingresar a nuestro grupo - dijo Simiulo. - &iquest;Qu&eacute; dices?<br />Tom&oacute; unos segundos hasta Pandulo preguntar:<br />- &iquest;Ya puedo hablar?<br />- S&iacute;, idiota - dijo Simiulo, poni&eacute;ndome la mano en su rostro, mientras Birdulo se re&iacute;a.<br />Un sonido silbante de corta duraci&oacute;n vino del pa&ntilde;al de Sciurulo, ya que la escena c&oacute;mica lo hizo re&iacute;r y orinar un poco en su pa&ntilde;al. Sin embargo, interrumpi&oacute; el flujo, sin querer vaciar completamente su extremadamente llena vejiga.<br />- &iexcl;Lo acepto! - dijo Pandulo, aceptando la oferta.<br />Se dieron las manos, las patas y las alas, y luego fueron a sus casas para recoger sus cosas antes de partir.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />En casa, los protagonistas cambiaron ropa y pa&ntilde;ales. Despu&eacute;s, se reunieron en la salida norte de la capital. Pandulo estaba en otro pijama, pero tambi&eacute;n con un peque&ntilde;o sombrero de beb&eacute;. Y adem&aacute;s, ya estaba chupando su chupete. Vulpulo estaba en un nuevo pa&ntilde;al, uno blanco con cintas amarillas, su espada descansando en una vaina unida a su cuerpo por una cuerda. Simiulo ten&iacute;a menos armadura, ya que caminar&iacute;a principalmente y es inc&oacute;modo caminar con una armadura completa. Luego eligi&oacute; ponerse armadura solo en el peto, los brazos, las piernas. El resto estaba protegido por una ropa de cadenas bajo la cual estaba su pa&ntilde;al. Sciurulo estaba vestido con su estilo habitual: una camisa sin mangas y pantalones cortos, con un pa&ntilde;al debajo. Tambi&eacute;n llevaba una mochila con su material para hacer explosivos. Birdulo estaba en una t&uacute;nica m&aacute;s modesta y llevaba una mochila que conten&iacute;a libros y materiales alqu&iacute;micos. Ninguno de ellos parec&iacute;a estar sexualmente excitado, aunque Sciurulo parec&iacute;a nervioso...<br />- He aqu&iacute;, estamos listos - dijo Simiulo. - &iquest;Han dicho vuestras oraciones?<br />Uno por uno, los protagonistas dijeron que s&iacute;.<br />- Vamos - dijo Simiulo.<br />El grupo comenz&oacute; a caminar, dejando la capital. El camino hacia el pueblo norte, donde est&aacute; el castillo de Sorĉistego, cruzaba una llanura, una ciudad a los bordes de un r&iacute;o, el r&iacute;o en s&iacute; y un bosque. A lo largo de la llanura, el grupo de Simiulo vio a otros aventureros yendo al mismo lugar. Algunos solos, otros en grupos.<br />Durante la caminata a trav&eacute;s de la llanura, Birdulo dej&oacute; de caminar.<br />- Beb&eacute;s - &eacute;l dijo. - El nivel de mana ha cambiado.<br />Los otros miraron a Birdulo.<br />- &iquest;C&oacute;mo lo sabes? - pregunt&oacute; Pandulo.<br />- Tengo aptitud m&aacute;gica - dijo Birdulo. - Puedo sentir el nivel de mana local.<br />- &iquest;Qu&eacute; significa eso? - pregunta vulpulo.<br />- Los hechizos lanzados en esta &aacute;rea son m&aacute;s poderosos que los lanzados en la mayor&iacute;a de las dem&aacute;s.<br />Birdulo todav&iacute;a estaba hablando cuando Simiulo prepar&oacute; su lanza.<br />- &iexcl;Zombies! - &eacute;l dijo.<br />A pesar de ser la ma&ntilde;ana, cuando la nigromancia es m&aacute;s dif&iacute;cil de hacer, varios cad&aacute;veres sal&iacute;an del suelo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Vulpulo tom&oacute; su espada. Sciurulo prepar&oacute; su cuchillo. Birdulo cerr&oacute; los ojos y comenz&oacute; a susurrar palabras m&aacute;gicas. Y Pandulo... no hizo nada. Pandulo estaba paralizado ante la certeza del combate. Comenz&oacute; a mearse y a chupar su chupete con fuerza, poniendo una mano cerca de su pecho mientras la otra frotaba su entrepierna nerviosamente, con los ojos llen&aacute;ndose de l&aacute;grimas. Vulpulo, al darse cuenta de que Pandulo no pod&iacute;a luchar, se acerc&oacute; a &eacute;l y le dedic&oacute; una suave sonrisa, dici&eacute;ndole:<br />- No te preocupes. Las cosas saldr&aacute;n bien.<br />Pandulo no se calm&oacute;, chupaba su chupete mientras se toqueteaba la entrepierna a trav&eacute;s del pa&ntilde;al y el pijama. Segu&iacute;a estando cerca de un ataque de nervios.<br />Los zombies estaban armados con lanzas, espadas, escudos y cascos. Finalmente, cuando entre diez y quince zombies rodeaban al grupo, los muertos hicieron su carga.<br />Uno de ellos intent&oacute; cortar a Simiulo, pero el mono fue m&aacute;s r&aacute;pido, esquiv&oacute; el golpe y meti&oacute; la punta de su lanza dentro del casco del zombi, atraves&aacute;ndole la cabeza. Otros zombis intentaron golpear a Sciurulo, que esquiv&oacute; con gran habilidad, pero con cada esquiva, le sal&iacute;a un poco de orina, mojando su pa&ntilde;al. Su vejiga estaba llena desde el d&iacute;a anterior y, si quer&iacute;a esquivar, era imprescindible permitir el alivio. El suave olor de pa&ntilde;al orinado hizo su pene ponerse parado. Birdulo tambi&eacute;n esquiv&oacute; con facilidad, todav&iacute;a susurrando sus palabras m&aacute;gicas, sin perder la concentraci&oacute;n. Luego hizo que una r&aacute;faga de viento circular saliera de sus alas, destruyendo a los zombis m&aacute;s d&eacute;biles.<br />Vulpulo atacaba a los zombis mientras defend&iacute;a a Pandulo, que ahora abrazaba la espalda del zorro.<br />- Sigue aguantando - le dijo Vulpulo a Pandulo. - Si alguien viene por detr&aacute;s, d&iacute;melo y me dar&eacute; la vuelta para atacarlo.<br />- &iexcl;Est&aacute; bien! - grit&oacute; Pandulo, llorando y chupando su chupete como un beb&eacute;.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />La batalla continu&oacute; y el grupo, ahora con pa&ntilde;ales muy mojados, no era el &uacute;nico grupo en pelear. Otros muertos vivientes estaban atacando a otros aventureros que pasaban por la llanura y cada muerto viviente que era derrotado r&aacute;pidamente se regeneraba.<br />- &iexcl;El hechizo tiene un &aacute;rea! - dijo Birdulo. - Cada hechizo tiene un &aacute;rea de influencia. Si corremos y pasamos por los muertos vivientes, &iexcl;no lo seguir&aacute;n!<br />- &iexcl;Cargaremos adelante! - grit&oacute; Simiulo. - &iexcl;Ahora!<br />Todo el grupo comenz&oacute; a correr, tratando de atravesar a los muertos vivientes, pero Pandulo, que todav&iacute;a estaba abrazado a Vulpulo, estaba obstaculizando el escape.<br />- Puedes dejarme ir ahora - dijo Vulpulo. - O ambos moriremos.<br />Pandulo liber&oacute; a Vulpulo y corri&oacute;. Finalmente, cuando todos en el grupo corrieron lo que parec&iacute;an ser cien metros del sitio de ataque, los muertos vivientes realmente dejaron de seguirlos. Los que lo intentaron, perdieron la energ&iacute;a que les animaba.<br />- &iexcl;Uf! - dijo Sciurulo, cuyo pa&ntilde;al estaba empapado hasta el borde, goteando a sus pantalones cortos, dejando h&uacute;meda su entrepierna - Nunca corr&iacute; tanto como ahora.<br />- No tenemos h&aacute;bito de enfrentar a seres sobrenaturales - dijo Vulpulo, quien no solo ten&iacute;a un pa&ntilde;al h&uacute;medo, sino tambi&eacute;n una fuerte y caliente erecci&oacute;n, debido a la maravillosa sensaci&oacute;n del pa&ntilde;al contra su parte privada.<br />Simiulo luego mir&oacute; a Pandulo y se acerc&oacute; a &eacute;l.<br />- Escucha - dijo Simiulo, con un tono severo. - Si quieres ser parte de nuestro grupo, debes aprender a enfrentar tus miedos.<br />Pandulo mir&oacute; sus propias patas, incapaz de decir algo en su defensa. Se chup&oacute; su chupete pat&eacute;ticamente, mientras tocaba lentamente y acariciaba su parte privada a trav&eacute;s del pa&ntilde;al y pijamas, con la esperanza de consolarse. Vulpulo luego se puso junto a Pandulo.<br />- Ense&ntilde;ar&eacute; a Pandulo a defenderse - dijo Vulpulo. - &iquest;Qu&eacute; me dices?<br />Pandulo mir&oacute; a Vulpulo y lo abraz&oacute;, haciendo que sus entrepiernas presionen. Vulpulo frot&oacute; sus patas en la espalda de Pandulo y le dio algunas palmaditas al trasero del panda.<br />- Lo siento - dijo el panda.<br />- Rel&aacute;jate - dijo Vulpulo, mientras su pene palpitaba en su pa&ntilde;al, debido a la presi&oacute;n del abrazo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- &iquest;Ya estamos llegamos? - pregunt&oacute; Vulpulo, cuyo pene pulsaba insistentemente.<br />- Estamos casi en el pueblo de Riverside - dijo Simiulo. - Seas paciente.<br />Vulpulo suspir&oacute;, mirando su pa&ntilde;al, preocupado, porque su excitaci&oacute;n sexual estaba muy fuerte. Su pa&ntilde;al empapado se estaba apretando bien en su pene muy erecto y cada paso le dio m&aacute;s placer. A veces, a Vulpulo venia un cosquilleo en sus genitales, se&ntilde;alando que un orgasmo estaba cerca, pero Vulpulo siempre lograva contenerse. Vulpulo apretaba su pene a trav&eacute;s del pa&ntilde;al, deteni&eacute;ndose antes de que su cuerpo tuviera oportunidad de eyacular. Pandulo ten&iacute;a un problema similar, pero no tan grave como el de Vulpulo. El pene de Pandulo, por ejemplo, era m&aacute;s peque&ntilde;o. Y Pandulo ten&iacute;a un pijama sobre el pa&ntilde;al, lo que hizo que su excitaci&oacute;n fuera m&aacute;s dif&iacute;cil de notar. Birdulo y Sciurulo estaban tranquilos.<br />- Entonces, &iquest;qu&eacute; haremos cuando llegarmos all&iacute;?- pregunt&oacute; Sciurulo, cuyo pa&ntilde;al tambi&eacute;n estaba muy agradable, pero Sciurulo logr&oacute; mantenerse bajo control y no obtener una erecci&oacute;n.<br />En verdad, Sciurulo ten&iacute;a un grave problema: su motivaci&oacute;n en aquella aventura era el perd&oacute;n de sus cr&iacute;mines. Sciurulo no era solo un ladr&oacute;n, pero tambi&eacute;n un violador. Y le estaban venindo las ganas de hacer una v&iacute;ctima. Pero &eacute;l siempre lograva reprimirse. &ldquo;&iquest;Hasta cuando?&rdquo;, &eacute;l pensaba. Sciurulo sab&iacute;a que no podr&iacute;a contenerse para siempre&hellip;<br />- Simple - dijo Simiulo. - Tomaremos un bote al otro lado del r&iacute;o.<br />- Aparte del ataque de los zombis - dijo Birdulo. - todo va sorprendentemente bien.<br />- Es notable que nadie resulte herido - dijo Vulpulo.<br />Solo Pandulo no particip&oacute; en la conversaci&oacute;n. Todav&iacute;a se sent&iacute;a mal por el incidente. A pesar de que solo quer&iacute;a el dinero, no esperaba que la sensaci&oacute;n de inutilidad lo hiciera sentirse tan culpable. Simiulo se dio cuenta.<br />- Vulpulo - dijo Simiulo. - &iquest;Podr&iacute;as consolarlo?<br />Vulpulo se acerc&oacute; a Pandulo mientras el grupo todav&iacute;a caminaba y sonri&oacute; al panda, d&aacute;ndole algunas palmaditas en su trasero, de manera suave e invicional. Vulpulo frot&oacute; el aire por una fracci&oacute;n de segundo, deseando poder frotar el pa&ntilde;al de Pandulo con lo suyo, pero no se permiti&oacute;. Las palmaditas tuvieron un efecto en el panda: la erecci&oacute;n de Pandulo se intensific&oacute; y mir&oacute; a Vulpulo, preocupado, chupando su chupete todav&iacute;a. Vulpulo le puso su propio chupete en la boca, para calmar sus sentimientos sexuales.<br />- No te preocupes - dijo Vulpulo. - Te ense&ntilde;ar&eacute; a defenderte, &iquest;recuerdas?<br />- No s&eacute; ...- dijo Pandulo, usando sus manos para frotar su erecci&oacute;n a trav&eacute;s del pijama y el pa&ntilde;al mientras caminaba. - Mi negocio es la escrita.<br />- No le costar&aacute; nada aprender una nueva habilidad, excepto su tiempo y un poco de energ&iacute;a.<br />Pandulo pens&oacute; un poco y asinti&oacute;, justo cuando el grupo lleg&oacute; al pueblo de Riverside.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />En el pueblo ribere&ntilde;o, el grupo decidi&oacute; descansar en una posada. Todos, incluso Simiulo, necesitaban un cambio de pa&ntilde;al. De camino a la posada, Sciurulo se detuvo, se puso en cuclillas y empez&oacute; a hacer caca en el pa&ntilde;al, aliviando por completo sus intestinos. Suspir&oacute;, sonri&oacute; tontamente, chupando su chupete. Se toc&oacute; la ingle y el trasero, sinti&eacute;ndose muy cachondo. Chup&oacute; con fuerza su chupete, viendo estrellas y sinti&eacute;ndose un poco mareado por esa maravillosa excitaci&oacute;n.<br />- Chicos - dijo. - Necesitamos tomarnos un descanso. Urgentemente.<br />Simiulo llam&oacute; a la puerta de la posada y un oso grande y gordo, vestido solo con un pa&ntilde;al empapado en orina, una bata y unas sandalias, abri&oacute; la puerta.<br />- &iquest;Clientes? - pregunt&oacute;, presionando su gran mano sobre su erecci&oacute;n a trav&eacute;s de su pa&ntilde;al muy usado.<br />- S&iacute; - dijo Simiulo. - Solo necesitamos unas horas. No tiene por qu&eacute; ser toda la noche. &iquest;Puedes vender horas sueltas?<br />- Ha habido muy pocos clientes &uacute;ltimamente, as&iacute; que puedo hacer una excepci&oacute;n y vender horas sueltas. Adelante.<br />El grupo camin&oacute; hacia la habitaci&oacute;n donde se alojar&iacute;an. Sciurulo se sent&oacute; en una silla y comenz&oacute; a frotar su trasero contra ella, sintiendo la caca esparcida por su trasero. Su erecci&oacute;n palpitaba con fuerza. Sciurulo sab&iacute;a que eyacular&iacute;a si intentaba tocarse, as&iacute; que se contuvo. Pandulo y Vulpulo estaban en una situaci&oacute;n muy similar, especialmente Vulpulo. El zorro y el panda se sentaron en la cama y se acariciaron, gimiendo de pura excitaci&oacute;n. Birdulo y Simiulo observaron la escena, preocupados.<br />- Ser&aacute; mejor que cambiemos pa&ntilde;ales - dijo Birdulo, que tambi&eacute;n estaba peligrosamente excitado. - Si no lo hacemos, es probable que todos derramemos nuestra leche.<br />- Est&aacute; bien - asinti&oacute; Simulo. - Prep&aacute;rense para los cambios de pa&ntilde;ales, beb&eacute;s. Pandulo y Vulpulo se cambiaban el uno al otro. Birdulo y Sciurulo hac&iacute;an lo mismo entre s&iacute;. Simiulo cambiaba su propio pa&ntilde;al en el ba&ntilde;o conectado a la habitaci&oacute;n.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Pandulo le quit&oacute; el pa&ntilde;al a Vulpulo, ya que el zorro parec&iacute;a necesitarlo m&aacute;s. Vulpulo ten&iacute;a una erecci&oacute;n muy fuerte, h&uacute;meda, muy cachonda, palpitante. El zorro chup&oacute; su chupete y se cubri&oacute; los ojos, avergonzado.<br />- Estoy a punto de explotar - dijo. - Trato de ser fuerte, pero no s&eacute; si lo lograr&eacute;...<br />- Lo lograr&aacute;s - dijo Pandulo.<br />De los suministros que trajo el grupo, Pandulo tom&oacute; algunas toallitas h&uacute;medas, comenzando a limpiar a Vulpulo, que estaba tratando de relajarse. Vulpulo levant&oacute; las piernas, para que Pandulo pudiera limpiar su trasero. Cuando el trasero de Vulpulo estuvo limpio, Pandulo quit&oacute; el pa&ntilde;al sucio de debajo del zorro. Vulpulo ya hab&iacute;a perdido casi por completo su erecci&oacute;n. Pandulo luego frot&oacute; talco en el trasero de Vulpulo y aplic&oacute; un poco de loci&oacute;n para beb&eacute;s en el &aacute;rea. Luego, Vulpulo baj&oacute; las piernas, relaj&aacute;ndose.<br />El alivio no dur&oacute; mucho, ya que Pandulo comenz&oacute; a limpiar la ingle de Vulpulo. El zorro gimi&oacute; y su erecci&oacute;n comenz&oacute; a regresar mientras su pene era limpiado. Vulpulo gimi&oacute; m&aacute;s y empuj&oacute; su pene contra las manos de Pandulo. La erecci&oacute;n de Pandulo tambi&eacute;n estaba goteando y hormigueando, gracias a la exhibici&oacute;n lasciva, su pa&ntilde;al lleno y la abstinencia. Su lechita hacia presi&oacute;n, tratando de llegar al pene.<br />- Contr&oacute;late - dijo Pandulo a Vulpulo y tambi&eacute;n a si mismo.<br />- Pa&ntilde;ales... &iexcl;Soy un beb&eacute;! - dijo Vulpulo, comenzando a perder el control. - &iexcl;Mi lechita, Pandulo! &iexcl;Mi lechita quiere salir por mi pil&iacute;n!<br />- &iexcl;No lo permitas!<br />- &iexcl;No puedo! - dijo Vulpulo, empezando a llorar. - &iexcl;Mi pil&iacute;n va a reventar!<br />Pandulo paus&oacute; el cambio de pa&ntilde;al y esper&oacute; a que Vulpulo se calmara. El zorro trat&oacute; desesperadamente de frotar su pene en el aire, su trasero golpeando repetidamente el pa&ntilde;al limpio debajo de &eacute;l. Gimi&oacute; en voz alta y sus manos se apretaron en pu&ntilde;os. Vulpulo estaba mordiendo la tetina de su chupete, mostrando sus dientes y llorando como un beb&eacute;.<br />Pandulo frot&oacute; el vientre de Vulpulo, calmando al zorro.<br />- Calmate - dijo Pandulo. - Solo respira...<br />Vulpulo suspir&oacute; en voz alta y respir&oacute; lentamente, calm&aacute;ndose. Cuando Vulpulo perdi&oacute; por completo la erecci&oacute;n, Pandulo continu&oacute; limpiando.<br />- Lo siento... - dijo Vulpulo.<br />- Est&aacute; bien - dijo Pandulo. - Mi leche tambi&eacute;n est&aacute; hirviendo...<br />Pandulo frot&oacute; talco en los genitales de Vulpulo, que r&aacute;pidamente se excitaron por completo nuevamente. Vulpulo estaba a punto de tener un orgasmo accidental, pero, con la aplicaci&oacute;n de la loci&oacute;n, Pandulo le coloc&oacute; el pa&ntilde;al nuevo a Vulpulo, terminando el cambio. El zorro se frot&oacute; la entrepierna a trav&eacute;s del pa&ntilde;al, gimiendo.<br />- Gracias - dice, a trav&eacute;s del chupete.<br />- No te preocupes por eso - dice Pandulo. - Ahora, t&uacute; me vas a cambiar el pa&ntilde;al.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Al lado de Vulpulo y Pandulo, Birdulo y Sciurulo estaban cambiando sus pa&ntilde;ales. De hecho, Sciurulo ya hab&iacute;a cambiado el pa&ntilde;al de Birdulo. El p&aacute;jaro se hab&iacute;a comportado muy bien durante el cambio de pa&ntilde;al. Pero ahora era el turno de Sciurulo para tener un cambio de pa&ntilde;al. Birdulo abri&oacute; el pa&ntilde;al de Sciurulo, exponiendo la erecci&oacute;n de la ardilla.<br />- &iquest;Preparado? - pregunt&oacute; Birdulo.<br />Sciurulo estaba jadeando un poco.<br />- Necesito decirte algo - dijo, preocupado.<br />- Puedes decirme cualquier cosa - dijo Birdulo, en un tono compasivo. - &iquest;Qu&eacute; pasa?<br />- Te dije, antes de conocer a Pandulo, que estoy en esta aventura tambi&eacute;n buscando perd&oacute;n por mis cr&iacute;menes. Ya sabes que yo era un ladr&oacute;n, pero eso no es lo que me llev&oacute; a la c&aacute;rcel. Como ladr&oacute;n, soy muy bueno.<br />- &iquest;Entonces fuiste a la c&aacute;rcel por un delito m&aacute;s grave?<br />- Violaci&oacute;n.<br />Vulpulo, que estaba cambiando el pa&ntilde;al de Pandulo, dej&oacute; caer el pa&ntilde;al que estaba en sus manos y r&aacute;pidamente comenz&oacute; a perder su erecci&oacute;n. El chupete en la boca de Pandulo cay&oacute;. Birdulo no sab&iacute;a c&oacute;mo reaccionar. Afortunadamente, Simiulo estaba en el ba&ntilde;o y no hab&iacute;a escuchado lo que Sciurulo acababa de decir.<br />- &iquest;Y por qu&eacute; decirnos esto ahora? - pregunt&oacute; Birdulo, manteniendo su compostura de la mejor manera que pudo.<br />- Porque siento que mis deseos regresan - Sciurulo respondi&oacute;. - Cuando miro los traseros de ustedes, siento que quiero agarrarlos y frotarlos, teniendo sexo con ellos. Pero no quiero caer en mis viejos malos h&aacute;bitos.<br />Birdulo se sinti&oacute; mal por eso, pero no de la misma manera que Vulpulo o Pandulo se sintieron. Mientras que el zorro y el panda estaban ofendidos por lo que Sciurulo hab&iacute;a dicho, Birdulo vio en la ardilla a alguien que quer&iacute;a regenerarse. Birdulo era muy suave... y no pod&iacute;a sentirse enojado con Sciurulo.<br />- Est&aacute; bien - dijo Birdulo. - &iquest; Como puedo ayudarte?<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Mientras tanto, en el ba&ntilde;o, Simiulo se cambiaba el pa&ntilde;al. Se hab&iacute;a deshecho de su armadura. Su secreto para no tener erecciones como los dem&aacute;s era un peque&ntilde;o dispositivo de castidad que conten&iacute;a su pene, impidiendo las erecciones por completo. Todos los animales de la guardia real llevaban alg&uacute;n dispositivo as&iacute; para mantenerlos libres de distracciones. Su pene le dol&iacute;a dentro del dispositivo de castidad, pero &eacute;l ignoraba el dolor. Hab&iacute;a estado excitado durante mucho tiempo, pero no pod&iacute;a conseguir una erecci&oacute;n debido al dispositivo. Suspir&oacute; y se limpi&oacute;. Hab&iacute;a hecho caca cuatro veces y su pa&ntilde;al podr&iacute;a haber goteado y suciado su armadura, si no se hubiera cambiado a tiempo. Afortunadamente, cambi&oacute; el pa&ntilde;al a tiempo. Se quit&oacute; el dispositivo de castidad y finalmente su pene qued&oacute; libre, teniendo una erecci&oacute;n completa. Completamente desnudo, decidi&oacute; ba&ntilde;arse, en lugar de solo limpiarse, ya que eso lo librar&iacute;a de su erecci&oacute;n. El agua estaba tibia, ideal para ba&ntilde;arse, lo relajaba y hac&iacute;a que su pene se calmara. Despu&eacute;s del ba&ntilde;o, Simiulo se sent&oacute; en el inodoro y esper&oacute; hasta que estuvo lo suficientemente seco, antes de ponerse de nuevo el dispositivo de castidad, un pa&ntilde;al nuevo, la cota de malla y la armadura.<br />- Mucho mejor - se dijo a s&iacute; mismo.<br />Simiulo sali&oacute; entonces del ba&ntilde;o, encontrando a sus compa&ntilde;eros ya con pa&ntilde;ales cambiados.<br />- No podemos parar aqu&iacute; - dijo Simiulo. - S&oacute;lo necesit&aacute;bamos cambiarnos. Tomemos algo de comer por el camino y v&aacute;monos.<br />- Est&aacute; bien - dijeron Pandulo y Vulpulo al mismo tiempo.<br />Birdulo le sonri&oacute; a Sciurulo y le dio una palmadita en la espalda. Sciurulo esboz&oacute; una sonrisa algo t&iacute;mida, algo forzada. El grupo abandon&oacute; la posada despu&eacute;s de pagar su corta estancia y tambi&eacute;n un almuerzo para llevar. Despu&eacute;s de eso... llegaron al puerto, que estaba cubierto por una fina capa de niebla.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />En el puerto, el grupo busc&oacute; un capit&aacute;n de barco que podr&iacute;a llevarlos a trav&eacute;s del r&iacute;o. Con la venida de la nocha y la niebla delgada, no hab&iacute;a capitanes disponibles. De hecho, solo hab&iacute;a un pescador. Era un alce grande y muy gordo, vestido con un pa&ntilde;uelo modesto, un pa&ntilde;al bien lleno, botas y una camisa abierta. Estaba sentado en el muelle donde estaba atado su bote. El bote era de tama&ntilde;o mediano, suficiente para llevar c&oacute;modamente a veinte personas. El pescador estaba frotando su erecci&oacute;n a trav&eacute;s de su pa&ntilde;al, disfrutando de la sensaci&oacute;n electrizante, dando placer a su pene. Su mirada se perdia y su mente estaba vac&iacute;a, mientras que su mano daba placer a su miembro. Estaba tan lleno de &quot;leche&quot; como Simiulo e sus amigos, que estaban a punto de hablar con &eacute;l. Su pa&ntilde;al estaba maloliente, realmente lleno y con fugas de orina y incluso heces. El olor a pa&ntilde;al maltratado se pod&iacute;a sentir a diez metros de distancia, excitando a Vulpulo y Pandulo, los cuales oleavan al aire, sentindo las ganas de hacer el amor con sus pr&oacute;prios pa&ntilde;ales.<br />- Disculpe - dijo Simiulo. - &iquest;Puedo hablarte?<br />El alce, sin detener su propio placer, sino que lo intensifica al balancearse de un lado a otro y causando m&aacute;s fuga de desechos, mir&oacute; al grupo.<br />- &iquest;Que pasa? - dijo el alce, con una voz ligeramente inestable debido al placer sexual.<br />- Necesitamos a alguien que nos lleve al otro lado del r&iacute;o - continu&oacute; Simiulo. - Es una misi&oacute;n en nombre del rey.<br />- &iquest;Es as&iacute;? - dijo el alce, deteniendo el frotamiento de su miembro varonil. - &iquest;Puedes probarlo?<br />Simiulo mostr&oacute; su chupete al alce, que reconoci&oacute; el color.<br />- Es mejor no ser una r&eacute;plica - dijo el alce.<br />- Te aseguro - dijo Simiulo.<br />Entraron en el bote. Para un bote de pesca, el barco era excepcional: ten&iacute;a tres habitaciones en su centro y era lo suficientemente grande como para tener un ancla. El alce probablemente ten&iacute;a una tripulaci&oacute;n en alg&uacute;n momento.<br />- Debe ser un viaje tranquilo - dijo el alce sin aliento y cachondo, mientras su erecci&oacute;n lat&iacute;a y le dol&iacute;an las bolas llenas de leche, ansiosas por derramar su contenido en aquel ya tan lleno pa&ntilde;al.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;*</div><br />El viaje contin&uacute;a. Vulpulo y Pandulo estaban en una de las habitaciones, calm&aacute;ndpijama mutuamente con un abrazo apretado y chupando furiosamente sus chupetes despu&eacute;s de que el olor del capit&aacute;n despert&oacute; sus partes sexuales. Sus penes estaban palpitantes y goteaban en sus pa&ntilde;ales, ansiosos por hacer el amor com el n&uacute;cleo absorbente del pa&ntilde;al.<br />- Amigo, &iquest;viste el tama&ntilde;o de aquel pa&ntilde;al? - pregunt&oacute; Pandulo, gimiendo, frot&aacute;ndpijama los muslos, haciendo referencia al pa&ntilde;al del capit&aacute;n.<br />- &iexcl;Mi lechita casi sali&oacute;! - llor&oacute; Vulpulo.<br />Ambos estaban sentados en la cama, con sus pa&ntilde;ales a&uacute;n limpios. El pijama de Pandulo estaba cerrado, pero su erecci&oacute;n estaba haciendo un bulto en el pa&ntilde;al, que amenazaba abrir la aleta de la entrepierna del pijama. Vulpulo estaba tan cachondo que sent&iacute;a que no podr&iacute;a orinar sin tambi&eacute;n correrse. Ambos jadeaban y se retorc&iacute;an, luchando por evitar que sus lechitas saliesen. Gemidos y quejidos salian de ellos. Los dos estaban luchando valientemente contra sus necesidades sexuales ya hab&iacute;an algunos d&iacute;as antes de que comenzara la aventura y se estaban ya acercando a su l&iacute;mite.<br />Birdulo les miraba, su propia erecci&oacute;n palpitaba amiablemente y goteaba un poco. Ofreci&oacute; aliento y les dio algunas palmaditas en la cabeza de Vulpulo y Pandulo, para asegurarles que todo estaba bien.<br />- No se preocupen, beb&eacute;s - dijo Birdulo. - Mant&eacute;ngase aqu&iacute; y c&aacute;lmense. Intenten acostarse boca arriba y respirar lentamente, hasta que tus orineros se calmen. Saldr&eacute; y hablar&eacute; un poco con Sciurulo. Despu&eacute;s de calmarse, ser&iacute;a interesante que usted, Vulpulo, comience a entrenar a Pandulo en artes marciales.<br />- Oh s&iacute; - dijo Vulpulo a Pandulo. - Como solo tengo mi espada y no otras, tendr&eacute; que entrenarte en combate desarmado. Te ense&ntilde;ar&eacute; solo trucos r&aacute;pidos, porque cruzar este r&iacute;o debe tomar solo treinta minutos.<br />Birdulo se fue, su pa&ntilde;al frotando la punta de su pene con cada uno de sus pasos, dejando a Pandulo y Vulpulo en paz. Sciurulo estaba tratando de mirar el cielo o el agua a trav&eacute;s de la niebla espesa. Todav&iacute;a se pod&iacute;a sentir el olor del pa&ntilde;al del capit&aacute;n, pero el pene de Sciurulo no estaba toltalmente duro duro. El olor hizo que el pene de Birdulo se volviera completamente lleno y listo para el sexo, pero lo ignor&oacute;. Birdulo se acerc&oacute; a Sciurulo y, tomando unos segundos para suprimir una casi ejaculaci&oacute;n, pregunt&oacute; com su voz temblando:<br />- &iquest;C&oacute;mo est&aacute;s?<br />- Nervioso - dijo Sciurulo. - Me alegra que me hayas aceptado, pero todav&iacute;a tengo mis miedos. Soy parte de un grupo de personas muy odiadas, junto con aquellos que matan a sus padres y a los que hacen el amor con cachorros.<br />- Entiendo, pero apuesto a que eso no es tu elecci&oacute;n - dijo Birdulo. - Nadie elige sus propios objetos de deseo. No tienes la culpa de desear violar a los otros, pero ciertamente sabes que no debes buscar satisfacci&oacute;n por tal deseo...<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />La conversaci&oacute;n entre Birdulo y Sciurulo fue interrumpida por una fuerte sacudida del barco, que arroj&oacute; a Birdulo hacia atr&aacute;s, oblig&aacute;ndolo a aterrizar sobre su trasero cubierto de su grueso pa&ntilde;al, el cual cruji&oacute; bajo su capa de mago. Sciurulo se agarr&oacute; a las barras de seguridad, manteniendo su posici&oacute;n. La niebla se alejaba del barco, formando una especie de embudo alrededor de la embarcaci&oacute;n. La luna llena se pod&iacute;a ver en el cielo. En medio de la niebla, una criatura l&iacute;quida y marr&oacute;n, enorme, de unos dieciocho metros de altura y cinco metros de di&aacute;metro, como una s&aacute;bana de aceite, se alzaba imponente del agua.<br />- &iquest;Qu&eacute; es esa cosa? - pregunt&oacute; Sciurulo.<br />- &iexcl;Es un esp&iacute;ritu atormentado! - dijo Birdulo, orinandose, pero no logrando mantener su erecci&oacute;n. - Probablemente viv&iacute;a en el fondo del agua y fue tra&iacute;do aqu&iacute; por la acci&oacute;n de la magia. Este tipo de criatura se origina a partir de las almas aglomeradas de aquellos que murieron ahogados.<br />De la criatura l&iacute;quida salieron largas lanzas acuosas, que se solidificaron al contacto con el aire, convirti&eacute;ndose casi en estalagmitas de hielo. Las dos lanzas fueron disparadas hacia el barco, penetrando la cubierta y haciendo dos agujeros. M&aacute;s lanzas, dos m&aacute;s, pero que ahora se comportaban m&aacute;s como brazos, atravesaron el barco una y otra vez, haciendo m&aacute;s agujeros. Todo estaba sucediendo muy r&aacute;pido. El hundimiento era inevitable. Y pronto, si no se hac&iacute;a nada, las almas del grupo se unir&iacute;an al esp&iacute;ritu en su existencia solitaria.<br />- &iquest;Qu&eacute; est&aacute; pasando? - pregunt&oacute; el capit&aacute;n, corriendo a ver qu&eacute; estaba causando el ruido y la destrucci&oacute;n.<br />Cuando vio al esp&iacute;ritu, abri&oacute; mucho los ojos y se orin&oacute;. Su pa&ntilde;al gote&oacute; y su pene casi alcanz&oacute; el orgasmo justo donde estaba, no porque la vista fuera placentera, sino porque todav&iacute;a estaba peligrosamente excitado. De hecho, la vista fue tan aterradora que r&aacute;pidamente se recuper&oacute; de su casi eyaculaci&oacute;n y perdi&oacute; la erecci&oacute;n.<br />- &iexcl;Este barco est&aacute; condenado! - dijo Birdulo.<br />Sciurulo fue a la habitaci&oacute;n donde estaban Pandulo y Vulpulo y los encontr&oacute; foll&aacute;ndose el uno al otro, pero tuvo que interrumpir su acto amoroso para advertirles que estaban a punto de morir.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Perderemos - dijo el capit&aacute;n, goteando a&uacute;n m&aacute;s su pa&ntilde;al. -&iexcl;A los barcos salvavidas!<br />El grupo asinti&oacute;.<br />- Espera - dijo Pandulo. - &iquest;D&oacute;nde est&aacute; Simiulo?<br />Todos se miraron el uno al otro. El monstruo atac&oacute; al grupo y tuvieron que saltar para evitar ser golpeados por los brazos penetrantes de la bestia. El bote se hund&iacute;a r&aacute;pidamente. Simiulo sali&oacute; de una de las habitaciones.<br />- &iquest;Lo que est&aacute; sucediendo? - grita antes de ver la manta de aceite que se elev&oacute; del agua y los estaba atacando.<br />La visi&oacute;n infernal lo puso en una mentalidad de lucha o escape. Regres&oacute; a la habitaci&oacute;n, tom&oacute; su lanza, se fue nuevamente, corri&oacute; y arroj&oacute; la lanza contra el monstruo, golpe&aacute;ndolo en su centro. El monstruo abri&oacute; una enorme boca en la parte superior de su cabeza, gritando con varias voces al mismo tiempo. Todos cubrieron sus o&iacute;dos, tan fuerte era el sonido.<br />- &iexcl;Lo molestaste! - grit&oacute; al capit&aacute;n.<br />- &iquest;Qu&eacute; diablos esperabas que hiciera? - grit&oacute; Simiulo de vuelta.<br />El agua comenz&oacute; a tocar sus patas y los pies de Simiulo.<br />- &iexcl;Los barcos salvavidas! - grit&oacute; Sciurulo y Vulpulo.<br />- &iexcl;S&iacute;! - los otros gritaron, corriendo hacia los barcos que salvan vidas.<br />Mientras corr&iacute;an, tent&aacute;culos acuosos dispararon desde el monstruo y agarraron el barco, haciendole hond&iacute;r aun m&aacute;s r&aacute;pido hacia el fondo del agua. El agua ya alcanzaba el nivel de la cintura del grupo. Llegaron a los barcos y cortaron sus cuerdas.<br />Finalmente, el monstruo satisfecho llev&oacute; el bote al fondo del r&iacute;o. La niebla cubri&oacute; a todos de nuevo.<br />- &iquest;Qu&eacute; ahora? - pregunt&oacute; Pandulo, con voz temblorosa.<br />- Ya estamos m&aacute;s all&aacute; de la mitad, dijo Simiulo. - El regreso es m&aacute;s riesgoso que continuar. Chupa tu chupete y c&aacute;lmate. Continuaremos.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />El grupo lleg&oacute; al otro lado del r&iacute;o despu&eacute;s de todo. Al llegar all&iacute;, el capit&aacute;n decidi&oacute; que caminar&iacute;a a una ciudad o pueblo costero donde podr&iacute;a obtener un bote para regresar. El resto del grupo sab&iacute;a que ten&iacute;a que llegar al castillo de Sorĉistego, pero ten&iacute;a que pasar el pueblo de Saudade antes, que estaba en camino.<br />Descendieron de los botes en un lugar muy extra&ntilde;o: los &aacute;rboles no ten&iacute;an hojas, todas estaban muy cerca la una de la otra y no hab&iacute;a senderos que pudieran tomar. El grupo tendr&iacute;a que seguir dentro del mangle.<br />- &iquest;Est&aacute;n suficientemente tranquilos? - pregunt&oacute; Simiulo.<br />- S&iacute; - los otros animales respondieron al un&iacute;sono.<br />- Entonces, vamos.<br />Entraron en el mangle, usando las ra&iacute;ces como pasarelas precarias. Mientras caminaban, escucharon voces:<br />- &iquest;Ad&oacute;nde vas?<br />- &iquest;Por qu&eacute; est&aacute;s aqu&iacute;?<br />- &iquest;No sabes a d&oacute;nde vas?<br />- &iquest;Qui&eacute;n est&aacute; ah&iacute;? - pregunt&oacute; Simiulo.<br />- El nivel de man&aacute; subi&oacute; - dijo Birdulo. - Estoy casi seguro de que son los &aacute;rboles que nos hablan.<br />- Y realmente lo somos - dijo una de las voces.<br />De repente apareci&oacute; una cara en uno de los &aacute;rboles, en su tronco, y lo mismo le sucedi&oacute; a varios otros &aacute;rboles.<br />- Deber&iacute;as regresar - dijo uno de los &aacute;rboles.<br />- Son solo beb&eacute;s - dijeron otros.<br />- No tenemos opci&oacute;n que seguir adelante - dijo Vulpulo, preparando su espada. - Porque el r&iacute;o est&aacute; contaminado con almas atormentadas.<br />Se escucharon risas burlonas de los &aacute;rboles.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Birdulo crea una bola de fuego y se prepara para dispararla a los &aacute;rboles.<br />- &iexcl;No hagas eso! - grit&oacute; Simiulo. - Aunque estemos en un manglar, podr&iacute;amos lastimarnos si provocamos un incendio, aunque sea peque&ntilde;o.<br />Birdulo record&oacute; que el grupo estaba rodeado de &aacute;rboles, que comenzaron a atacar, levantando sus ra&iacute;ces contra el grupo, desestabiliz&aacute;ndolos, arroj&aacute;ndolos al agua e intentando atravesarlos con sus ra&iacute;ces penetrantes.<br />Vulpulo us&oacute; su espada para bloquear los golpes, pero Pandulo y Birdulo fueron atravesados. Pandulo, en su hombro y Birdulo, en su muslo. Inmediatamente gritaron de dolor, ya que sus membros fueron empalados. Simiulo prepar&oacute; su segunda y &uacute;ltima lanza. Sciurulo, que ten&iacute;a su cuchillo listo, pudo esquivar f&aacute;cilmente los golpes, a pesar de que ven&iacute;an de todos lados, incluso desde arriba y desde atr&aacute;s.<br />La adrenalina comenz&oacute; a llenar su sangre. Simiulo, Vulpulo y Sciurulo apoyaron sus espaldas la una contra la otra y se lanzaron hacia adelante, tratando de causar el mayor da&ntilde;o posible, especialmente Vulpulo, que ten&iacute;a el arma m&aacute;s adecuada para el trabajo. Cortaron y da&ntilde;aron ramas y ra&iacute;ces, no solo de manera preventiva, sino tambi&eacute;n cuando estas intentaron atacarlos. En un momento, Pandulo fue agarrado por el tal&oacute;n y suspendido en el aire.<br />- Detente, o este panda... - dijo un &aacute;rbol, antes de que su discurso fuera brutalmente interrumpido por la lanza de Simiulo, que atraves&oacute; su boca, saliendo por el otro lado y golpeando la cara del &aacute;rbol que estaba detr&aacute;s de &eacute;l.<br />Al ver que los tres h&eacute;roes estaban pose&iacute;dos y no escuchar&iacute;an sus amenazas, los &aacute;rboles se ofrecieron a rendirse, pero Simiulo, Sciurulo y Vulpulo continuaron atacando como m&aacute;quinas a servicio de la muerte.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Los &aacute;rboles movientes trataron de alejarse del grupo, pero hab&iacute;an muchos &aacute;rboles normales a su alrededor y el intento de huida se desorganiz&oacute;. Finalmente, Sciurulo, Simiulo y Vulpulo comenzaron a calmarse, viendo que la batalla hab&iacute;a terminado. Los &aacute;rboles huyeron...<br />- Tenemos que cuidar a los heridos - dijo Simiulo.<br />Birdulo, cojeando, se sent&oacute; en una ra&iacute;z, y, usand la magia, comenz&oacute; a sanarse. Mientras tanto, Pandulo, a&uacute;n sangrando, ten&iacute;a su herida cubierta de la camisa de Vulpulo. Ambos heridos ten&iacute;an un gran dolor, especialmente Pandulo, que era el m&aacute;s herido en el grupo, despu&eacute;s de ser empalado y mantenidos en alto desde el tobillo.<br />Cuando Birdulo termin&oacute; de curarse a s&iacute; mismo, comenz&oacute; a sanar a Pandulo. Aunque la cura era m&aacute;gica, no era indolora y Pandulo tuvo que mantener su camisa en la boca para ahogar sus gritos y darse algo sobre el cual descarga su tensi&oacute;n. Finalmente, cuando las heridas se hab&iacute;an cerrado y los tejidos se regeneraron, el grupo volvi&oacute; a caminar.<br />Llegaron a un pueblo construido sobre plataformas de madera, que eran soportadas por las ra&iacute;ces de los &aacute;rboles y conectados por puentes. El pueblo formaba un anillo alrededor de un vasto claro en el mangle, cruzado por varios puentes, conectando los bordes del anillo y, por lo tanto, las casas.<br />- Aqu&iacute; es Saudade - dijo Simiulo. - Est&aacute; mucho menos ocupada de lo habitual. En general, las personas comercian em las puentes, pero todos parecen estar en casa.<br />Al otro lado del anillo hab&iacute;a un puente que conduc&iacute;a desde el mangle al bosque, que ten&iacute;a un sendero que llevar&iacute;a el grupo al castillo de Sorĉistogo, donde se supone que el mago estaba...<br />Antes de que los c&oacute;modos pa&ntilde;ales del grupo pudieran hacer sus erecciones regresaren, se escuch&oacute; un grito desde el interior de una casa.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Un lobo enorme y musculoso, sosteniendo a una cr&iacute;a de nutria, sali&oacute; de la casa de donde proven&iacute;an los gritos. La cr&iacute;a de nutria gritaba por su padre. El lobo sosten&iacute;a un hacha de mango largo con su pata libre, y llevaba una armadura completa que proteg&iacute;a todo excepto su pa&ntilde;al negro, h&uacute;medo y sucio, que conten&iacute;a una fuerte erecci&oacute;n que parec&iacute;a estar a punto de eyacular, visiblemente palpitando. Otros dos lobos, con atuendos similares y el mismo nivel de excitaci&oacute;n genital, salieron de la casa, llevando encadenado al padre de la nutria. El pap&aacute; nutria vest&iacute;a un pijama roto y su pa&ntilde;al ten&iacute;a una cinta desabrochada.<br />- Entonces - dijo el lobo que sosten&iacute;a a la nutria - vendr&aacute;s con nosotros como esclavo, si quieres la seguridad de tu descendencia.<br />- &iexcl;Cobardes! - dijo el padre de la nutria. - &iquest;C&oacute;mo pueden hacerle esto a mi &uacute;nico hijo? &iexcl;D&eacute;jenlo en paz! &iexcl;Ir&eacute; con vosotros sin que necesit&eacute;is recurrir a esta violencia!<br />- &iquest;Qu&eacute; violencia? - pregunt&oacute; el lobo, suspirando con lujuria. - &iquest;Esta?<br />Agarr&oacute; el brazo de la peque&ntilde;a nutria y lo retorci&oacute; de golpe, sin previo aviso, rompi&eacute;ndole el brazo al cachorro, lo que le hizo gritar a todo pulm&oacute;n.<br />- &iquest;Qu&eacute; carajo es esto? - pregunt&oacute; Simiulo, corriendo para luchar.<br />Los lobos miraron a Simiulo, pero fue Vulpulo, enfurecido, quien se rob&oacute; el espect&aacute;culo. Corriendo m&aacute;s r&aacute;pido que Simiulo y preparando su espada en el camino, Vulpulo salt&oacute;, atacando al lobo. Pero el lobo sonri&oacute; y us&oacute; al cachorro de nutria como escudo. Los ojos de Vulpulo se abrieron m&aacute;s y se dio cuenta de que ya no pod&iacute;a detener el ataque ni redirigir la espada a aquella distancia despu&eacute;s de haber saltado ya.<br />La espada atraves&oacute; a la peque&ntilde;a nutria delante de su padre. La nutria grit&oacute; una &uacute;ltima vez, dio un suspiro sangriento, tosi&oacute; y vomit&oacute;, antes de bajar la cabeza, muerta. Vulpulo retir&oacute; la espada, empapada en la sangre de la inocente joven nutria.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Vulpulo sostuvo la espada m&aacute;s fuerte. Sus ojos estaban ardientes ahora y apretaron los dientes.<br />- &iexcl;No tengo palabras para describir lo enojado que estoy ahora mismo! - Dijo, pero su voz se convirti&oacute; en un grito a medida que avanzaba la oraci&oacute;n.<br />- Como si me diera una mierda voladora a lo que piensas, Sport - dijo el lobo, su expresi&oacute;n burlona sin cambios, su pene pulsando fuertemente en su pa&ntilde;al, su voz ronca con un deseo sexual reprimido.<br />El lobo arroj&oacute; el peque&ntilde;o cad&aacute;ver de la nutria al agua. Birdulo salt&oacute; al agua y se sumergi&oacute; profundamente para recoger su cuerpo y llevarlo al puente (Simiulo lo vio, d&aacute;ndose cuenta de que el agua era profunda) para recuperar el cad&aacute;ver de la nutria de la beb&eacute;; Si el proceso de curaci&oacute;n fuera lo suficientemente r&aacute;pido, la muerte de la nutria ser&iacute;a reversible.<br />- Babies - dijo Birdulo. - Intentar&eacute; resucitar esta madera. Buena suerte en la batalla.<br />- &iexcl;No es necesario decir dos veces! - Simiulo dijo, lanzando su lanza contra uno de los lobos, quien agarr&oacute; la lanza con la misma pata que hab&iacute;a usado para usar la nutria como escudo.<br />- Esto no es m&iacute;o, dijo el lobo, disparando la lanza hacia atr&aacute;s, haciendo que el pa&ntilde;al se frote contra su pene a la perfecci&oacute;n, pero el lobo era m&aacute;s fuerte que eso y mantuvo sus bolas bajo un control estricto.<br />Simiulo pens&oacute; en esquivar, pero si lo hiciera, la lanza golpear&iacute;a a Birdulo o Pandulo, para los puentes en los que se desarroll&oacute; la batalla. En cambio, permiti&oacute; que la lanza golpeara el plato de pecho de su armadura. El impacto fue muy fuerte e hizo que la armadura vibrara mucho. Simiulo respondi&oacute; su lanza, pero ahora ten&iacute;a miedo, porque el impacto sugiri&oacute; una gran fuerza muscular, m&aacute;s de lo que sugirieron los cuerpos de esos lobos.<br />Vulpulo intent&oacute; un nuevo ataque con la espada, pero, usando su poleaxe, el lobo mantuvo a Vulpulo alejado. Sciurulo tampoco ten&iacute;a medios para acercarse, y necesitaba acercarse porque, dado que su arma era un cuchillo. Pero ten&iacute;a explosivos en su mochila ... &iquest;Sigue funcionando sus explosivos despu&eacute;s del naufragio del barco en el que el grupo cruz&oacute; el r&iacute;o?<br />- Ahora, es nuestro turno, dijo uno de los lobos.<br />Gir&oacute; su hacha con ferocidad. Vulpulo se dobl&oacute; y casi fue decapitado. Los otros dos lobos observaron la pelea, entretenidos, sus erecciones se filtraban pre-cum en sus pa&ntilde;ales, algunos toques del orgasmo, pulsando con urgencia y haci&eacute;ndoles jadear y salivar.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Simiulo decidi&oacute; poner en pr&aacute;ctica su plan. Acerc&oacute; a Vulpulo y le susurr&oacute; al o&iacute;do:<br />- &iexcl;Arroj&eacute;moslos al agua, porque su armadura debe impedirles nadar!<br />Vulpulo mir&oacute; a Sciurulo, que probablemente tambi&eacute;n hab&iacute;a escuchado las instrucciones. Todos asintieron. Cargaron al mismo tiempo contra el lobo, que esboz&oacute; una sonrisa amenazante y blandi&oacute; nuevamente su hacha con gran velocidad y furia.<br />Simiulo y Vulpulo esquivaron: Simiulo salt&oacute; sobre el hacha y Vulpulo se agach&oacute;. Pero Sciurulo fue golpeado y su pierna fue cortada de inmediato. Grit&oacute; cuando su pierna sali&oacute; volando antes de caer al agua. Incapaces de prestar atenci&oacute;n a su amigo en medio del ataque, Simiulo y Vulpulo saltaron y se estrellaron contra el lobo, desequilibr&aacute;ndolo y haci&eacute;ndolo caer al agua.<br />Tal como Simiulo hab&iacute;a previsto, la armadura completa del lobo le impidi&oacute; nadar y lo arrastr&oacute; hasta el fondo del agua, a tres metros de profundidad. En cuesti&oacute;n de minutos, el lobo llen&oacute; sus pulmones de agua y se qued&oacute; inm&oacute;vil. Pero los otros dos a&uacute;n eran capaces de luchar.<br />Blandiendo sus propias hachas, los dos lobos restantes atacaron a Simiulo y Vulpulo y la batalla se intensific&oacute;. Asustados, el mono y el zorro solo pudieron esquivar los ataques. Sciurulo, enfurecido y con mucho dolor, sac&oacute; un explosivo esf&eacute;rico de su mochila y lo activ&oacute; tirando de un tap&oacute;n que imped&iacute;a que el ox&iacute;geno entrara al interior del explosivo. Todav&iacute;a en el suelo y sangrando con cada latido de su coraz&oacute;n, realiz&oacute; su &uacute;ltimo acto antes de rendirse en la lucha, arrojando el explosivo a los combatientes y gritando:<br />- &iexcl;Cuidado!<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />La bomba rod&oacute; entre las piernas de los lobos. Vulpulo se lanz&oacute; al agua. Pero hab&iacute;a un problema: al igual que los lobos, Simiulo tambi&eacute;n llevaba una armadura. Cuando la bomba explot&oacute;, el puente se rompi&oacute; y Simiulo y los lobos cayeron al agua. El peso de la armadura los arrastr&oacute; a todos hasta el fondo. Vulpulo se sumergi&oacute; lo m&aacute;s profundo que pudo, pero la oscuridad del agua turbia del manglar le impidi&oacute; saber exactamente d&oacute;nde estaba Simiulo. As&iacute; que no podr&iacute;a ayudarlo.<br />Utilizando el ox&iacute;geno que le quedaba en la sangre, Simiulo comenz&oacute; a quitarse la armadura. Estaba casi seguro de que no podr&iacute;a hacerlo a tiempo, pero ten&iacute;a que intentarlo. A su lado, los lobos intentaban hacer lo mismo, pero su caso era m&aacute;s complicado debido al peso del metal que llevaban.<br />Simiulo sinti&oacute; la necesidad de respirar. Despu&eacute;s de quitarse la armadura, todav&iacute;a necesitar&iacute;a nadar hasta la superficie. No lo lograr&iacute;a. Seguramente se ahogar&iacute;a, pero con los pulmones llenos de agua y sin respirar, a&uacute;n era posible sobrevivir unos minutos. Tendr&iacute;a que contar con sus amigos para resucitarlo. En ese momento, su &uacute;nico objetivo era deshacerse de la armadura para poder al menos flotar despu&eacute;s de perder los sentidos, si es que su cuerpo flotaba.<br />Consigui&oacute; liberarse del pecho, del abdomen y de los brazos de la armadura. No pudo evitar respirar, inhalando agua y comenzando a llenar dolorosamente sus pulmones. Tuvo que quitarse las botas. Con la vista ya oscureci&eacute;ndose, se inclin&oacute; y comenz&oacute; a desatar los cierres... Simiulo inhal&oacute; m&aacute;s agua. Era su fin. No sobrevivir&iacute;a a eso. Aquellos fueron sus &uacute;ltimos momentos.<br />En la superficie, Sciurulo estaba siendo tratado por Birdulo, mientras Vulpulo se cansaba entrando y saliendo del agua, pero cuando Vulpulo encontr&oacute; a Simiulo, agachado sobre sus pies en el fondo del lago, ya era un minuto demasiado tarde.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Despu&eacute;s de que los lobos se ahogaron, las nutrias en pa&ntilde;ales dejaron sus hogares con solo sus pa&ntilde;ales, pijamas y chupetes para ver lo que estaba pasando. El cachorro de nutria respiraba y ten&iacute;a un coraz&oacute;n que ahora lat&iacute;a, pero ten&iacute;a una gran cicatriz donde la espada le hab&iacute;a perforado. Simiulo fue retirado del agua demasiado tarde. Los esfuerzos de reanimaci&oacute;n f&iacute;sica y m&aacute;gica fallaron. Sciurulo, por otro lado, inconsciente, no recuperar&iacute;a la pierna que hab&iacute;a perdido. El m&aacute;ximo que se podr&iacute;a hacer por &eacute;l ser&iacute;a la implementaci&oacute;n de una pr&oacute;tesis. &iquest;Pero d&oacute;nde encontrar un m&eacute;dico que pueda ponerlo? E incluso si se encontrara un m&eacute;dico, &iquest;qui&eacute;n har&iacute;a la pr&oacute;tesis?<br />Pandulo se levant&oacute; y dirigi&oacute; al p&uacute;blico:<br />- Vamos al castillo de Sorĉistego. Necesitamos informaci&oacute;n y armamento. &iquest;Alguno de ustedes puede ayudarnos?<br />- Podemos proporcionar informaci&oacute;n, s&iacute; - dijo una de las nutrias. - Pero nuestro armamento fue tomado por los lobos al servicio de Sorĉistego.<br />- &iquest;Por qu&eacute; har&iacute;a eso? - pregunt&oacute; Pandulo, con algo de sorpresa. - Despu&eacute;s de todo, &iquest;no es un aliado del reino?<br />- Sorĉistego fue pose&iacute;do por un demonio - dijo otra nutria.<br />- &iquest;Qu&eacute;? - pregunt&oacute; Birdulo, que estaba de ojos llorosos y inclinado sobre el cuerpo de Simiulo.<br />- Un demonio ha pose&iacute;do a Sorĉistego y desde entonces lo usa para invocar a otros esp&iacute;ritus peores que &eacute;l a este mundo, para conquistar el reino tambi&eacute;n desde adentro, ya que los ataques que provienen de las fronteras pueden ser insuficientes. Los lobos son esp&iacute;ritus encarnados y el castillo est&aacute; lleno de ellos.<br />Los miembros del grupo se miraron el uno al otro.<br />- Necesitamos toda la ayuda que podamos tener... - dijo Pandulo.<br />- Dame el cuchillo de Sciurulo - dijo Birdulo. - Quitar&eacute; la pierna de Simiulo e la implantar&eacute; en Sciurulo usando magia, ya que Simiulo est&aacute; muerto y no puedo crear nuevos miembros de la nada.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Sciurulo empez&oacute; a despertar. Se sent&oacute; y sinti&oacute; un dolor inmediato entre el muslo y la cadera. Fue entonces cuando se dio cuenta de que no era su muslo, sino de Simiulo. Sus ojos se abrieron y su boca se abri&oacute; de asombro. Sciurulo mir&oacute; entonces a su alrededor y vio a Birdulo sentado a su lado. Estaban en la casa de una de las nutrias, ambos sentados en una cama.<br />- &iquest;Est&aacute;s bien? - pregunt&oacute; Birdulo.<br />- &iquest;Qu&eacute; le pas&oacute; a mi pierna? - pregunt&oacute; Sciurulo.<br />- El trauma debe haberte hecho olvidar los acontecimientos recientes - dijo Birdulo, abrazando a su amigo. - Te amputaron la pierna en la &uacute;ltima batalla y Simiulo se ahog&oacute;. &Eacute;l ahora no m&aacute;s est&aacute; vivo.<br />- &iquest;Simiulo muri&oacute;? - pregunt&oacute; Sciurulo, alzando la voz. - &iquest;Tengo implantada la pierna de un animal muerto?<br />- Correcto - dijo Birdulo. - Era la &uacute;nica forma de ponerte en condiciones de luchar, o tendr&iacute;amos que continuar nuestra misi&oacute;n con solo tres de nosotros.<br />Sciurulo, ahora sentado, abraz&oacute; sus piernas, acerc&aacute;ndolas al pecho.<br />- No s&eacute; si deber&iacute;amos continuar... - dijo.<br />Birdulo coloc&oacute; un ala sobre la rodilla de Sciurulo.<br />- S&eacute; fuerte - dijo. - Hemos llegado muy cerca. Solo necesitamos invadir el castillo y exorcizar al demonio que posey&oacute; a Sorĉistego.<br />Sciurulo mir&oacute; a Birdulo y comenz&oacute; a llorar. Birdulo abraz&oacute; a Sciurulo y le acarici&oacute; la espalda. Su pene empez&oacute; a ponerse parado, ya que sus pa&ntilde;ales tocabanse uno al otro.<br />- Est&aacute; bien, todo estar&aacute; bien... - dijo Birdulo, calmando a su amigo.<br />Sciurulo llor&oacute;, chup&aacute;ndose el pulgar, hasta que no pudo llorar m&aacute;s. Luego asinti&oacute;, aceptando las palabras de Birdulo, quien le sonri&oacute; a Sciurulo, dulcemente. Mientras se chupaba el pulgar y era consolado, Sciurulo hab&iacute;a desarrollado una erecci&oacute;n en su pa&ntilde;al reci&eacute;n cambiado, pero no la di&oacute; atenci&oacute;n.<br />- V&aacute;monos - dijo Birdulo, levant&aacute;ndose de la cama.<br />- &iquest;D&oacute;nde estamos?- pregunt&oacute; Sciurulo mirando a su alrededor, d&aacute;ndose cuenta finalmente de que estaba en la casa de alguien, levant&aacute;ndose lentamente para acostumbrarse a su nueva pierna.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Despu&eacute;s de ser curado, Sciurulo comenz&oacute; a darse cuenta de que Birdulo era el animal que m&aacute;s le importaba en ese grupo. Los otros lo odiaban. Sin embargo, darse cuenta de eso no era una bendici&oacute;n en absoluto... porque Sciurulo ten&iacute;a un problema: la experiencia de violar a alguien parec&iacute;a m&aacute;s interesante cuando la v&iacute;ctima era alguien que lo amaba.<br />Quer&iacute;a violar a Vulpulo y Pandulo, pero en aquel momento comenz&oacute; a sentir ganas de violar el cuerpo de Birdulo, justo &eacute;l, que, desde el principio, lo ayud&oacute; e intent&oacute; incluirlo en el grupo, el que le dio una nueva pierna y lo hizo caminar nuevamente, el &uacute;nico al que no le import&oacute; su pasado como violador.<br />Sciurulo gimi&oacute; para s&iacute; mismo, sintiendo sus impulsos burbujeando dentro de &eacute;l. La maravillosa conexi&oacute;n que estaba construyendo con Birdulo estaba en riesgo y todo era culpa suya. El ciclo comenzar&iacute;a de nuevo: Sciurulo iba a violar a algui&eacute;n e ir&iacute;a nuevamente al la carcel... Sciurulo sinti&oacute; su pene volviendose m&aacute;s duro dentro de su pa&ntilde;al, como si hubiera elegido a Birdulo como v&iacute;ctima, se&ntilde;alando aquel culo, el culo que Birdulo ocultaba em su pr&oacute;prio pa&ntilde;al.<br />&ldquo;&iexcl;Es &eacute;l! &iexcl;Controlelo! &iexcl;Hazlo llorar y sufrir!&rdquo; Sciurulo se resisti&oacute; a tales impulsos. Ten&iacute;a que decirle a Birdulo qu&eacute; estaba pasando ... pero si lo hiciera, no podr&iacute;a violar a Birdulo m&aacute;s tarde. El hecho de que se privar&iacute;a de una v&iacute;ctima f&aacute;cil le impidi&oacute; hacer lo que sab&iacute;a que era lo correcto. &iexcl;Quer&iacute;a advertir a Birdulo! &iexcl;Pero no lograba hablarlo! Su boca quedose cerrada...<br />Salieron de la caba&ntilde;a y hablaron por un tiempo, una conversaci&oacute;n en la que Sciurulo permaneci&oacute; muy en silencio, intercambiando sonrisas d&eacute;bilmente forzadas con el resto del grupo. Pandulo not&oacute; la actitud sospechosa de Sciurulo y pens&oacute; que tal vez el trauma de que le amputara la pierna todav&iacute;a lo pesaba, pero tambi&eacute;n consideraba la posibilidad de que algo m&aacute;s sucediera, porque Sciurulo hab&iacute;a confesado que hab&iacute;a ido a la c&aacute;rcel por violaci&oacute;n una vez.<br />- El l&iacute;der ahora es Vulpulo - dijo Birdulo.<br />- S&iacute;, parece adecuado - Pandulo estuvo de acuerdo.<br />- Si eso es lo que quieres - dijo Vulpulo. - entonces, est&aacute; bien.<br />Sciurulo permaneci&oacute; en silencio. Pandulo lo mir&oacute; con sospecha e intent&oacute; forzar una interacci&oacute;n:<br />- &iquest;Algo es un problema?<br />Sciurulo, que estaba pensando en c&oacute;mo resistir la tentaci&oacute;n que se le estaba presentando, fue sorprendido por la voz de Pandulo, ya que, desde que Sciurulo confes&oacute; su pasado como violador, los otros miembros del grupo, excepto Birdulo, casi no le dirigian la palabra.<br />- En realidad no - dijo Sciurulo. - Estoy de acuerdo con ustedes.<br />Pandulo no estaba en absoluto convencido. Pero el grupo volvi&oacute; a caminar. Pandulo se acerc&oacute; a Vulpulo y le susurr&oacute; algo en su o&iacute;do, haciendo que Vulpulo mirara hacia atr&aacute;s, hacia Sciurulo, con sospecha. Sciurulo se ve&iacute;a perdido, su mirada fijada en el trasero de Birdulo, su respiraci&oacute;n trabajada y su pene tan duro que podr&iacute;a abrir un agujero em su pa&ntilde;al, caminando cuidadosamente, adapt&aacute;ndose a su nueva pierna.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />En el camino al castillo, despu&eacute;s de que el grupo sali&oacute; del mangle, Sciurulo, de repente, dijo a Birdulo:<br />- &iquest;Podr&iacute;amos hablar en particular?<br />Vulpulo escuch&oacute;. Dej&oacute; de caminar y mir&oacute; a los dos.<br />- Por supuesto - dijo Birdulo, yendo hacia Sciurulo.<br />- Birdulo - dijo Vulpulo. - No te vayas com &eacute;l.<br />Birdulo dej&oacute; de caminar y mir&oacute; a Vulpulo.<br />- &iquest;Ocurre algo? - pregunt&oacute; el p&aacute;jaro.<br />- Me parece sospechoso - dijo Vulpulo.<br />- &iquest;A causa de su pasado?<br />- A cause de su presente.<br />Birdulo mir&oacute; a Sciurulo y vio que sus ojos mostraban una mezcla de expectativa, lujuria y verg&uuml;enza. La ardilla no pudo ocultar la inmensa presi&oacute;n bajo la cual estaba. Birdulo entendi&oacute; lo que estaba sucediendo.<br />- Entiendo, Vulpulo - dijo Birdulo. - Pero quiero ir.<br />- &iquest;Quieres ir? - pregunt&oacute; Vulpulo.<br />- Entonces ir&eacute; contigo - dijo Pandulo.<br />- No - dijo Birdulo. - Ambos qu&eacute;dense aqu&iacute;.<br />- Birdulo... - dijeron Vulpulo y Pandulo.<br />Birdulo mir&oacute; a Sciurulo.<br />- Vamos - dijo el valiente p&aacute;jaro, pegando de la pata de Sciurulo. - Estaremos solitos detr&aacute;s de los arbustos.<br />- Si necesita ayuda, grita - dijo Vulpulo.<br />Birdulo no respondi&oacute;. Sciurulo y Birdulo se profundizaron en el bosque m&aacute;s de lo necesario para una conversaci&oacute;n privada. Birdulo, sabiendo que Sciurulo quer&iacute;a violarlo, se adelant&oacute;, con la espalda volvida a Sciurulo. Y, como esperaba, Sciurulo agarr&oacute; a Birdulo por detr&aacute;s y presion&oacute; sus pa&ntilde;ales juntos, diciendo:<br />- Perd&oacute;name por esto, ya no puedo resistir mi deseo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- &iquest;Entonces me violar&aacute;s? - pregunt&oacute; Birdulo, sentindo su deseo sexual despert&aacute;ndose.<br />- S&iacute; - dijo Sciurulo, presionando su pa&ntilde;al contra el de Birdulo, haciendo que su erecci&oacute;n tocase al culo de Birdulo a trav&eacute;s de los pa&ntilde;ales.<br />Birdulo sonri&oacute; para s&iacute; mismo y dijo, mientras su pene pon&iacute;a duro:<br />- Eso no ser&aacute; posible.<br />- &iquest;Qu&eacute; quieres decir? - pregunt&oacute; Sciurulo, sentindo su deseo aumentar delante de la posibildad de resistencia. - &iquest;Luchar&aacute;s conmigo?<br />- No. Al contrario: no luchar&eacute;. Puedes follarme todo lo que quieras, cuando quieras.<br />Sciurulo insisti&oacute;, presionando su pa&ntilde;al con m&aacute;s fuerza contra Birdulo, excitando a&uacute;n m&aacute;s a la cocatrice. Birdulo gimi&oacute; y dobl&oacute; las rodillas, sintiendo c&oacute;mo su pene se endurec&iacute;a por completo y goteaba fluido. Se oblig&oacute; a no eyacular, a pesar de estar completamente lleno y de que le dol&iacute;an los genitales. &quot;Mi vienen las ganas como nunca mi vinieron antes&quot;, pens&oacute; &eacute;l, &quot;Pero, no permitir&eacute; que me salga la lechita&quot;.<br />- &iexcl;Entonces lo har&eacute;! &mdash;dijo Sciurulo, moviendo sus patas hacia la entrepierna de Birdulo, apretando la punta de su pene a trav&eacute;s del pa&ntilde;al y haci&eacute;ndolo palpitar, enviando se&ntilde;ales desesperadas al cerebro del p&aacute;jaro.<br />&mdash;Estoy esperando.<br />Sciurulo comenz&oacute; a frotar su pa&ntilde;al contra el de Birdulo... pero no termin&oacute; su acto. En cambio, se detuvo gradualmente, insatisfecho. Birdulo mir&oacute; hacia atr&aacute;s, reprimiendo despiadadamente el orgasmo, que estaba a punto de ocorrir.<br />&mdash;&iquest;Qu&eacute; pasa? &mdash;pregunt&oacute; el p&aacute;jaro tembloroso&mdash;. &iquest;No es esto lo que quer&iacute;as?<br />Sciurulo estaba confundido y no pudo responder. Birdulo sonri&oacute; y lo abraz&oacute;, haciendo que sus pa&ntilde;ales se apretaran, uno frente al otro.<br />&mdash;No hace falta que me lo agradezcas &mdash;dijo Birdulo&mdash;. Volvamos al grupo.<br />Sciurulo, confundido e insatisfecho, sigui&oacute; a Birdulo de vuelta. &laquo;Es muy listo&raquo;, pens&oacute; Sciurulo, &laquo;porque sab&iacute;a que perder&iacute;a el inter&eacute;s si me daba su consentimiento&raquo;. Sciurulo, en realidad, se sent&iacute;a feliz de que Birdulo lo hubiera salvado de cumplir su deseo m&aacute;s vergonzoso. Pero tambi&eacute;n se sent&iacute;a un poco tonto por haber sido domesticado as&iacute;. &iquest;Estaba Birdulo realmente dispuesto a tener sexo con Sciurulo o solo quer&iacute;a que lo pareciera? &iquest;C&oacute;mo pod&iacute;a demostrarlo? Pero Birdulo parec&iacute;a el tipo de animal que permitir&iacute;a el sexo... Esas preguntas distrajeron a Sciurulo y lo atormentaron, hasta que la paradoja le hizo perder el inter&eacute;s en la violaci&oacute;n por un tiempo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Luego, el grupo lleg&oacute; a las puertas del castillo, custodiado por dos grandes lagartos, armados con poleaces y vestidos con armaduras y pa&ntilde;ales negros, que ya estaban usadas y en urgencia necesitaban ser cambiadas. Al ver al grupo, los lagartos, cada uno del doble de la altura de Vulpulo, que era el miembro m&aacute;s alto del grupo (pero solo por tres cent&iacute;metros), prenderon sus hachas m&aacute;s con fuerza y ​​miraron a los cuatro, preguntando:<br />- &iquest;Qu&eacute; desean?<br />- Podr&iacute;a ... - dijo Vulpulo, antes de ser cortado por Pandulo:<br />- Necesitamos hablar con Sorĉistogo sobre algunos temas que involucran armas m&aacute;gicas.<br />Los lagartos se miraron el uno al otro, sintiendo la tensi&oacute;n. Las armas m&aacute;gicas no eran un algo peque&ntilde;o, pero un asunto muy grave... Birdulo, que estaba frotando casualmente su erecci&oacute;n a trav&eacute;s de su pa&ntilde;al, entendi&oacute; lo que Pandulo estaba tratando de hacer. Detuvo su propio plazo y entr&oacute; em el juego:<br />- S&iacute; - dijo el p&aacute;jaro. - Sospechamos que algunos aldeanos est&aacute;n preparando armas m&aacute;gicas para rebelarse contra la voluntad de Sorĉistego.<br />- &iquest;Y por qu&eacute; te creer&iacute;amos? - pregunt&oacute; uno de los lagartijas, meando y goteando su pa&ntilde;al, haciendo que su pene se volvese duro.<br />- Porque el riesgo es demasiado alto para no creerlo - dijo Pandulo. - Estamos diciendo la verdad. Si no nos cree, estar&aacute; en serios problemas.<br />Los lagartos pensaron un poco. De hecho, las armas m&aacute;gicas son un tema muy serio. Si el asunto fuera cierto y no se advirtiera a Sorĉistego, ser&iacute;a un desastre. Por otro lado, si fuera falso, y el grupo estaba all&iacute; para perturbar a Sorĉistego, los guardias del castillo los matar&iacute;an o el propio mago lo har&iacute;a.<br />- Est&aacute; bien - dijo uno de los lagartos. - Entra, pero necesito preguntar algo antes: &iquest;Cu&aacute;l es la mano que usas para escribir?<br />- La derecha - todos respondieron.<br />- Esto ser&aacute; &uacute;til si eres atacado sin raz&oacute;n. Recuerda eso.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />El cuarteto camin&oacute; por el amplio camino de piedra que cruzaba el jard&iacute;n del castillo hasta la entrada del edificio en s&iacute;. Mientras caminaban, Vulpulo, tomado de deseo sexual, pidi&oacute; un descanso. Su pene estaba muy sensible y le dol&iacute;a contenerse a causa de su pa&ntilde;al sucio.<br />- Beb&eacute;s ... - dijo, chupando su chupete ansiosamente, su erecci&oacute;n muy dura, sensible y goteando mucho. - &iquest;Es solo mi lechita que est&aacute; hirviendo?<br />Todos, excepto Sciurulo, que a&uacute;n no se hab&iacute;a recuperado de la paradoja que Birdulo le hab&iacute;a arrojado em el bosque, sent&iacute;an lo mismo. El pijama de Pandulo estaba aberto, debido a su pa&ntilde;al demasiado lleno, y su pene temblava em su pa&ntilde;al amarillento. El pene de Birdulo estaba pulsando su pa&ntilde;al h&uacute;medo, hormigando y haci&eacute;ndole cosquillas en la peor manera ...<br />- El m&iacute;o tambi&eacute;n - dijo Pandulo, agarrando su chupete chup&aacute;ndolo para calmar su agitaci&oacute;n genital, sentiendo una fuerte presi&oacute;n para sacar su s&ecirc;men y embarazar su pa&ntilde;al, si fuera posible.<br />- Tenemos que ser fuertes - dijo Birdulo, cuyo pene estaba pulsante y cuyas bolas se estaban como que apret&aacute;ndose de vez en cuando, como si su cuerpo esperara un momento de distracci&oacute;n para causar una eyaculaci&oacute;n accidental. - Estamos casi al final de la misi&oacute;n. No podemos dejar que nuestros penes nos controlen.<br />- &iquest;Puedo cambiar mi pa&ntilde;al? - pregunt&oacute; Pandulo, casi llorando, apretando su pene a trav&eacute;s de su pa&ntilde;al y estremeci&eacute;ndose, presionando sus rodillas juntas. - El m&iacute;o est&aacute; tan lleno que hace que la lechita sea a&uacute;n m&aacute;s fuerte. Quiere mucho salir, pero no voy a dejarle...<br />- No es una buena idea ... - dijo Vulpulo, de mala gana. - Estamos en territorio enemigo.<br />- Pero cada paso que doy hace que mi tibio, h&uacute;medo pa&ntilde;al roce en mi pil&iacute;n! - se quej&oacute; Pandulo, con los ojos h&uacute;medos de l&aacute;grimas.<br />- &iexcl;Espera firme! - dijo Birdulo, levantando la voz. - Vinimos lejos. Solo un poco m&aacute;s y podemos cambiar nuestros pa&ntilde;ales, &iquest;de acuerdo?<br />Todos asintieron, pero Vulpulo y Pandulo no dejaron de quejarse y gemir. Birdulo tambi&eacute;n estaba muy cachondo... Se trag&oacute; seco y continuaron el camino hacia la puerta de entrada, que estaba abierta. El interior del castillo estaba oscuro, pero la luz de la luna entraba por las muchas ventanas, lo que permiti&oacute; al grupo ver el interior...<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />El grupo explor&oacute; el castillo cuidadosamente, encontrando las habitaciones, el dep&oacute;sito de agua, una arena, una biblioteca, una vasta habitaci&oacute;n para cenas... hasta que encontraron escaleras que finalmente los llevar&iacute;an arriba.<br />- A todos los magos les gusta permanecer en los pisos superiores de un edificio - dijo Birdulo, tratando de suprimir sus ganas de hacer pop&oacute;, ya que ellos no podr&iacute;an cambiar pa&ntilde;ales en el castillo. - Es mejor para practicar la astrolog&iacute;a.<br />- Pens&eacute; que era por su ego - Pandulo dijo riendo a trav&eacute;s de su chupete, habi&eacute;ndose olvidado de su pene... o casi eso.<br />- En realidad, tambi&eacute;n pens&eacute; que esa era la raz&oacute;n... - admiti&oacute; Vulpulo, masticando el pez&oacute;n de su chupete, nerviosamente, orinando m&aacute;s en su pa&ntilde;al y causando una fuga de orina.<br />- Los magos arrogantes son en realidad muy raros... - dijo Birdulo, sonroj&aacute;ndose de verg&uuml;enza cuando un pedo lo escap&oacute;.<br />Comenzaron a subir las escaleras y llegaron a una habitaci&oacute;n sin ventanas. Todo estaba totalmente oscuro.<br />- No veo nada - dijo Pandulo.<br />- Tampoco yo - dije Birdulo.<br />De repente, la puerta detr&aacute;s de ellos se cerr&oacute;.<br />- &iquest;Que pasa? - pregunt&oacute; Pandulo.<br />Y luego, una luz, proveniente de un globo m&aacute;gico flotante, encendido en la habitaci&oacute;n, revel&oacute; que el techo, el piso y las paredes eran hechos de espejos. Las im&aacute;genes de cada miembro del grupo se repitieron en las superficies, varias veces, y era dif&iacute;cil guiarse en ese lugar, ya que no era posible saber exactamente d&oacute;nde comenzaban o terminaban las paredes. Afortunadamente, la luz no era cegadora.<br />- Ponamos las patas en las paredes - dijo Vulpulo. - Podemos encontrar a la puerta usando las paredes como referencia.<br />El grupo camin&oacute; directamente, con la esperanza de llegar a la pared, pero... las paredes y las puertas se alejaron de ellos.<br />- El nivel de mana subi&oacute; - dijo Birdulo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />De repente, Vulpulo, Sciurulo y Birdulo oyeron a Pandulo gritar detr&aacute;s de ellos. Al mirar atr&aacute;s, vieron, adem&aacute;s de Pandulo, a otro panda id&eacute;ntico y vestido igual. Era imposible, al menos a simple vista, distinguirlos.<br />&mdash;&iquest;Qu&eacute; pasa? &mdash;pregunt&oacute; Vulpulo.<br />&mdash;&iexcl;No lo s&eacute;! &mdash;dijeron ambos pandas al un&iacute;sono, mirando al resto del grupo.<br />En un momento de distracci&oacute;n, Sciurulo fue atacado por otra ardilla, id&eacute;ntica a &eacute;l. Sciurulo mir&oacute; a su clon, not&aacute;ndolo en el &uacute;ltimo momento y esquiv&aacute;ndolo. Cuando Vulpulo y Birdulo observaron lo que le suced&iacute;a a Sciurulo, ya era demasiado tarde: en la pelea entre ambos, hab&iacute;an perdido de vista qui&eacute;n era Sciurulo y no pod&iacute;an distinguirlo de su clon.<br />Fue entonces cuando clones de Birdulo y Vulpulo emergieron de los espejos. Despu&eacute;s de eso, los reflejos desaparecieron de los espejos. Cada clon atac&oacute; a su original, desorganizando el grupo. A veces, cuando un miembro del grupo original tomaba la delantera en la pelea y iba a ayudar a un amigo, no sab&iacute;a a qui&eacute;n atacar. En su vacilaci&oacute;n, su propio clon volv&iacute;a a atacar.<br />Durante la batalla, Pandulo record&oacute; lo que hab&iacute;an dicho los guardias de la entrada. Entonces observ&oacute; con qu&eacute; pata su clon prefer&iacute;a atacar y confirm&oacute; que prefer&iacute;a atacar con la izquierda, mientras esquivaba sus pu&ntilde;etazos y patadas (ya que el clon, al igual que Pandulo, estaba desarmado).<br />&mdash;&iexcl;Beb&eacute;s! &mdash;grit&oacute; Pandulo&mdash; &iexcl;Los clones son zurdos! &iexcl;Recuerden que si nos atacan sin motivo, la pata con la que escribimos es informaci&oacute;n importante!<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />La lucha continu&oacute;, pero era muy dif&iacute;cil ganar, ya que los clones tambi&eacute;n pose&iacute;an las mismas habilidades que los originales. Sin embargo, en un momento dado, Vulpulo logr&oacute; perforar las defensas de su doble y decapitarlo. La cabeza del clon impact&oacute; contra la pared del espejo, manch&aacute;ndola de sangre. Entonces mir&oacute; a sus amigos e intent&oacute; usar el truco que Pandulo le hab&iacute;a ense&ntilde;ado: observar la pata dominante durante los ataques. El enemigo era necesariamente zurdo. Birdulo ten&iacute;a magia para defenderse, pero tanto Pandulo como su clon eran incompetentes en combate, por lo que Pandulo estaba m&aacute;s seguro que Birdulo. Vulpulo, blandiendo su espada, comenz&oacute; a defender a Birdulo. Durante la batalla de dos contra uno, el clon de Birdulo era excelente. Usaba hechizos de defensa con m&aacute;s frecuencia que su original, ya que no estaba cansado, no hab&iacute;a resucitado una nutria, ni se hab&iacute;a realizado un trasplante de pierna. Birdulo ya hab&iacute;a llegado al punto de guardar fuerzas para la batalla final, pero su clon ten&iacute;a las reservas de energ&iacute;a al m&aacute;ximo.<br />Pandulo, forcejeando con su clon, mir&oacute; a sus amigos en apuros y tuvo una idea:<br />&mdash; Son reflejos, &iquest;verdad? &iquest;Y si eliminamos el globo de luz?<br />Birdulo, sin pensarlo dos veces, aprob&oacute; la idea. Los dos clones restantes miraron el globo de luz cuando Birdulo dispar&oacute; un misil m&aacute;gico contra su objetivo, haci&eacute;ndolo explotar. Los clones desaparecieron en la oscuridad de la habitaci&oacute;n, como si nunca hubieran estado all&iacute;.<br />El grupo se sent&oacute;, todos exhaustos. Especialmente Vulpulo y Birdulo, pues estaban heridos. Vulpulo hab&iacute;a recibido cortes profundos en brazos y piernas, donde no ten&iacute;a defensas, y Birdulo sufri&oacute; quemaduras.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Puedo curarnos - dijo Birdulo. - Pero creo que ya no puedo usar hechizos de curaci&oacute;n despu&eacute;s de eso.<br />- Es mejor curar solo unas pocas heridas - luego dijo Vulpulo. - No tenemos que curarnos por completo.<br />- Est&aacute; bien ... sanar&eacute; tus cortes y mis peores quemaduras.<br />Birdulo, usando el resto de la energ&iacute;a m&aacute;gica que ten&iacute;a, cur&oacute; parcialmente las lesiones del grupo, poniendo sus alas sobre los lugares afectados.<br />- Estamos al final, para bien o para mal - dijo Pandulo.<br />- S&iacute; - diceron los otros tres, Sciurulo ahora hablando de nuevo.<br />- Cualquiera sea el resultado, fue genial trabajar con todos ustedes - dijo Vulpulo.<br />Sciurulo no mir&oacute; a Vulpulo cuando dijo eso, suponiendo que las palabras del zorro no lo incluyeron.<br />- Esto ti incluye, Sciurulo - dijo Vulpulo, haciendo que Sciurulo volviese sorpreso. - Estamos cerca del &eacute;xito o del fracaso, de la vida o de la muerte. Este es un momento en que necesitamos mantenernos unidos y perdonarnos unos a los otros.<br />Se levantaron.<br />- Ni siquiera puedo sentir mana - dijo Birdulo. - No me pidan ning&uacute;n ataque o hechizo de curaci&oacute;n a partir de ahora. Solo estar&eacute; en forma ma&ntilde;ana.<br />El grupo asinti&oacute;, abri&oacute; la puerta y subi&oacute; las largas escaleras espirales, mirando las ventanas y viendo cu&aacute;nto se alzaron sobre el bosque.<br />- Nos vamos altos - dijo Pandulo, asustado.<br />- Significa que estamos cerca.<br />Al final de la escalera, una puerta. El grupo abre la puerta y llega a una vasta habitaci&oacute;n, en la que hab&iacute;a varios espejos dispuestos en un c&iacute;rculo en el centro, una alfombra roja que conecta la puerta a un trono, en el que estaba sentado gato negro, con ojos brillantemente amarillos: Sorĉistego.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Sorĉistego ten&iacute;a un chupete morado, un chaleco largo y negro con una franja roja que iba desde el hombro hasta la base. Estaba abierto, as&iacute; que se le ve&iacute;a el pecho, la barriga abultada y el pa&ntilde;al negro, con cintas rojas.<br />&mdash;No son los primeros a llegar &mdash;dijo Sorĉistego&mdash; Otros han venido a mi castillo, e incluso algunos a esta habitaci&oacute;n donde estamos.<br />&mdash;&iexcl;Este castillo no es tuyo! &mdash;dijo Vulpulo&mdash;. &iexcl;Sabemos que solo est&aacute;s usando el cuerpo de Sorĉistego! &iexcl;Eres un demonio!<br />&mdash;Es cierto que lo poseo, pero mientras estoy en este cuerpo, todo lo que le pertenece es m&iacute;o.<br />&mdash;&iexcl;Lib&eacute;ralo! &mdash;dijo Birdulo.<br />&mdash;Est&aacute;s en un estado f&iacute;sico lamentable y no puedes hacer nada contra m&iacute;. Pi&eacute;nsalo: si me atacas o, peor a&uacute;n, me matas, yo permanecer&eacute;, pero el mago que quieres salvar quedar&aacute; herido bajo tus patas.<br />El grupo se mir&oacute;. El demonio ten&iacute;a raz&oacute;n... Si atacaban, herir&iacute;an o incluso matar&iacute;an a quien vinieron a salvar...<br />&mdash;&iquest;Qu&eacute; ser&aacute;, entonces? &mdash;insisti&oacute; el demonio&mdash;. &iquest;Intentar&aacute;n asesinar a este inocente felino?<br />El grupo volvi&oacute; a mirar a Sorĉistego, quien se levantaba de su trono. De repente, la visi&oacute;n de los miembros del grupo comenz&oacute; a nublarse. Mientras Sorĉistego caminaba lentamente, frotando su duro pene en su pa&ntilde;al seco, hacia ellos, los cuerpos de los cuatro heroes, dominados por un dolor intenso, cayeron convulsivamente al suelo. Pandulo fue el primero en gritar. Sciurulo solo gimi&oacute;. Birdulo llor&oacute;, pero Vulpulo contuvo valientemente todos sus sonidos. La sensaci&oacute;n era como la de varios tent&aacute;culos de medusa sobre la piel expuesta, un dolor difuso, que se sent&iacute;a en todo el cuerpo, pero que no comenzaba en un solo lugar. Sorĉistego se par&oacute; frente al grupo, llenando de pis a su pa&ntilde;al, y cada miembro comenz&oacute; a ser absorbido por el suelo, como si fueran l&iacute;quidos bebidos por una esponja. Al final del proceso, los cuatro h&eacute;roes cayeron en lo que parec&iacute;a un pozo sin fondo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Sciurulo fue el primero en despertar. Mir&oacute; a su alrededor. Ten&iacute;a las mu&ntilde;ecas y los tobillos atados con cadenas que colgaban de la pared a la que estaba encadenado, junto con sus compa&ntilde;eros a su derecha y desconocidos a su izquierda. Delante de &eacute;l, una gran sierra giratoria de cinco metros de di&aacute;metro, incrustada en la pared y actualmente sen movimiento, los amenazaba, a un metro de sus vientres expuestos. La &uacute;nica fuente de luz eran las velas encendidas a lo largo del pasillo donde estaban encadenados.<br />Debajo de ellos, una reja hac&iacute;a las veces de suelo. Estaba cubierta de entra&ntilde;as de otros animales que hab&iacute;an muerto v&iacute;ctimas de esa sierra, que segu&iacute;a apagada pac&iacute;ficamente. La sangre de las v&iacute;ctimas seguramente hab&iacute;a pasado por la reja, llegando a lo que estuviera debajo.<br />&mdash; &iexcl;Beb&eacute;s, despierten! &mdash;dijo Sciurulo.<br />Poco a poco, Pandulo, Vulpulo y Birdulo despertaron.<br />&mdash; &iquest;D&oacute;nde estamos? &mdash;pregunt&oacute; P&aacute;ndulo, antes de darse cuenta de la situaci&oacute;n. &mdash;Seguro que en la mazmorra del castillo, a punto de ser ejecutados &mdash;dijo Sciurulo.<br />&mdash;&iexcl;Tenemos que salir de aqu&iacute;! &mdash;dijo Vulpulo.<br />&mdash;He descansado lo suficiente para lanzar un hechizo que nos liberar&aacute; de las cadenas... &mdash;dijo Birdulo inmediatamente, a&ntilde;adiendo con aire de gran seriedad: &mdash; Pero solo puedo usarlo con tres de nosotros.<br />Todos se miraron, incluido Birdulo.<br />&mdash;Tenemos que elegir a uno de nosotros para que muera, asumiendo que la sierra se activar&aacute; para matarnos &mdash;concluy&oacute; Birdulo.<br />&mdash;&iquest;No solo necesitas dormir un poco m&aacute;s para reponer fuerzas? &mdash;pregunt&oacute; Pandulo.<br />Cuando Pandulo termin&oacute; de hablar, la sierra giratoria comenz&oacute; a emitir un sonido el&eacute;ctrico y a girar lentamente.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />&mdash;Quiero irme &mdash;dijo Sciurulo&mdash;. D&eacute;jame morir.<br />&mdash;&iquest;T&uacute;? &mdash;pregunt&oacute; Pandulo&mdash;. &iexcl;Soy mucho m&aacute;s in&uacute;til que t&uacute;!<br />&mdash;Pero he cometido tantas maldades en mi vida y s&eacute; con certeza que a&uacute;n hay m&aacute;s por venir, porque no puedo controlarme.<br />Birdulo interrumpi&oacute;:<br />&mdash;Puedo dejarlos ir a los tres y morir yo mismo.<br />&mdash;Pero t&uacute; y Vulpulo son los dos m&aacute;s &uacute;tiles &mdash;dijo Pandulo&mdash;. &iexcl;Si uno de ustedes muere, el reino morir&aacute; con ustedes!<br />La sierra giratoria alcanz&oacute; su velocidad m&aacute;xima y la pared frente a los cautivos comenz&oacute; a acercarse. Gritos proven&iacute;an de abajo, a trav&eacute;s de la reja:<br />&mdash; &iexcl;Por favor, basta!<br />&mdash; &iexcl;No podemos soportar beber esta vil sangre por m&aacute;s tiempo!<br />&mdash; &iexcl;Me ahogar&eacute; en mi v&oacute;mito!<br />La sangre y las entra&ntilde;as de los cautivos caer&iacute;an por la reja y, a juzgar por los gritos, &quot;alimentar&iacute;an&quot; a los cautivos de abajo.<br />&mdash; &iexcl;No tenemos tiempo! &mdash;grit&oacute; Sciurulo, rompiendo a llorar&mdash;. &iexcl;No quiero vivir m&aacute;s con esta culpa!<br />Birdulo, entre l&aacute;grimas, conjur&oacute; el hechizo que desat&oacute; las cadenas de Vulpulo, Pandulo y &eacute;l mismo. Cayeron sobre la suciedad de la reja. Como la sierra ten&iacute;a forma de disco, los que estaban m&aacute;s cerca del centro de la pared murian primero. Los gritos enloquecidos llenaban los o&iacute;dos de ruido y los corazones de horror. Pedazos de los dem&aacute;s prisioneros cayeron sobre la reja y sonidos de eructos, toses y v&oacute;mitos se oyeron desde la oscuridad bajo la reja.<br />Antes de que la sierra tocara a Sciurulo, este entr&oacute; en p&aacute;nico y comenz&oacute; a gritar, mientras sus tres amigos, desesperados, intentaban desatar las cadenas, al menos desde los tobillos, que era lo que pod&iacute;an alcanzar. Ning&uacute;n pa&ntilde;al qued&oacute; limpio.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />De repente, una flecha con un explosivo adosado entr&oacute; por la abertura de la cu&aacute;l sal&iacute;a la sierra giratoria. El explosivo deton&oacute; y la sierra se dobl&oacute;, impidi&eacute;ndole girar. Quienes a&uacute;n no hab&iacute;an sido cortados, entre ellos Sciurulo, contemplaron el milagro que hab&iacute;a ocurrido ante ellos. Sonidos de pis eran o&iacute;dos al largo del pasillo. Con gran esfuerzo, Vulpulo abri&oacute; los grilletes de Sciurulo.<br />&mdash;&iquest;Qui&eacute;n hizo esto? &mdash;pregunt&oacute; Vulpulo.<br />&mdash;Yo, Lutrulo, lo hice &mdash;dijo una nutria, que llevaba un arco y un carcaj con flechas.<br />El pa&ntilde;al de la nutria goteaba, lleno de orina clara, casi como agua, pero tambi&eacute;n de heces verdes como la clorofila.<br />&mdash;Eres el padre de la nutria que salvamos &mdash;dijo Pandulo, recordando el rostro del salvador de Sciurulo.<br />&mdash;S&iacute;... &mdash;dijo la nutria&mdash; He venido aqu&iacute; por venganza.<br />El grupo guard&oacute; silencio para escuchar la historia de Lutrulo.<br />- Depu&eacute;s que ustedes dejaron Saudade, un escuadr&oacute;n de lobos sedientos de sangre fue all&iacute; para vengar a los lobos que fueron muertos. Logr&eacute; escapar... pero mi hijo muri&oacute;. Comprend&iacute; que, a menos que Sorĉistego muera, no tiene sentido defenderse de un ataque, porque vendr&aacute;n otros. No tengo nada que perder, ni familia ni hogar. Me da igual que me mate, &iexcl;pero quiero morir intentando traer de vuelta a Sorĉistego o intentando eliminarlo!<br />El grupo permaneci&oacute; en silencio. Hasta aquel momento, su b&uacute;squeda hab&iacute;a sido una miseria tras otra y un fracaso tras otro. Estaba claro que no pod&iacute;an derrotar a Sorĉistego. Pero, al o&iacute;r la historia de la nutria, tambi&eacute;n quer&iacute;an morir en el intento.<br />&mdash;Debemos encontrar la manera de exorcizar al demonio de Sorĉistego &mdash;dijo Birdulo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />&mdash;Hay una biblioteca en alg&uacute;n lugar del castillo &mdash;dijo Lutrulo.<br />&mdash;Quiz&aacute;s haya un manual para realizar exorcismos o algo as&iacute;... &mdash;dijo P&aacute;ndulo. &mdash;&iquest;Qu&eacute; opinas, Birdulo?<br />&mdash;Claro... &mdash;dijo Birdulo, toc&aacute;ndose el pene al trav&eacute;s del pa&ntilde;al, con indiferencia, para calmarse&mdash;. &iquest;Sabes d&oacute;nde est&aacute; la biblioteca, Lutrulo?<br />&mdash;Cuando Sorĉistego a&uacute;n era un buen animal, vine aqu&iacute; a hacer unos trabajos de fontaner&iacute;a &mdash;explic&oacute; Lutrulo&mdash;. Sorĉistego me ense&ntilde;&oacute; todas las habitaciones. Le dije que solo ten&iacute;a que mostrarme d&oacute;nde estaba la fuga. Pero me dijo que necesitar&iacute;a ver todo el castillo para una pr&oacute;xima ocasi&oacute;n. En aquel momento, no entend&iacute; a qu&eacute; se refer&iacute;a, pero ahora veo que quiz&aacute; ya sab&iacute;a todo lo que les suceder&iacute;a a todos.<br />&mdash;&iquest;Entonces por qu&eacute; no tom&oacute; medidas para prevenirlo? &mdash;pregunt&oacute; Vulpulo.<br />&mdash;Saber que algo va a pasar no te da necesariamente los medios para prevenirlo &mdash;explic&oacute; Birdulo. - Es como la muerte: saber que vas a morir no te da la capacidad de tomar medidas contra ella, porque no puedes evitarla.<br />El grupo subi&oacute; las escaleras, saliendo de la mazmorra. Regresaron a la planta baja.<br />&mdash; Ay, ay... &mdash;Pandulo suspir&oacute;, su pene erecto nuevamente.<br />Todos miraron al panda. Todos sus pa&ntilde;ales estaban tan llenos que goteaban, excepto el de Lutrulo. Pandulo parec&iacute;a tan excitado que le costaba caminar. Chupaba su chupete con avidez. Ten&iacute;a los ojos llorosos y parec&iacute;a a punto de llorar. El pobre panda retorc&iacute;a los muslos, con las manos-patas apretadas en pu&ntilde;os mientras intentaba mantenerlas lejos de la cintura. La escena tambi&eacute;n estaba poniendo cachondo al resto del grupo. Se miraron y suspiraron entre ellos. Birdulo, que se tocaba a trav&eacute;s del pa&ntilde;al, dej&oacute; de hacerlo. Vulpulo se puso duro en tiempo r&eacute;cord. &Eacute;l tambi&eacute;n empez&oacute; a gemir.<br />&mdash;Tenemos que ser fuertes &mdash;dijo Birdulo.<br />&mdash;Es duro &mdash;dijo Pandulo&mdash; Mi lechita quiere mucho salir...<br /><br /><div class='align_center'><strong>Esperanto.</strong></div><br /><br />La urba placo estis plena post kiam la reĝo alvokis civitanojn por publika anonco. La reĝo preskaŭ neniam faris tion, ĉar publikaj anoncoj ĝenerale signifis problemojn kaj problemoj estis maloftaj en tiel prospera regno. De la balkono de la marmora palaco, la reĝo aperis kaj demandis silenton al tiuj en la placo antaŭ la palaco. Silento estis farita preskaŭ magie.<br />La reĝo, dika leono, vestita nur kun la reĝa robo, kolumo ligita al ora kvietilo kaj vindotuko sub la tuniko, komencis sian paroladon:<br />- Mia popolo, vi scias, ke ni militas kontraŭ fortoj preter nia imago. Vi scias, ke ĝuste ĉe niaj limoj, la trupoj de demonestro minacas detrui nin, kiel ili faris kun najbaraj regnoj. Tial ni bezonas pli da soldatoj al nia militistaro por ataki la malamikon antaŭ ol ĝi atakos nin.<br />La bestuloj kolektitaj en la urba placo komencis tremi pro tiuj vortoj. La regno jam militis antaŭe kaj milito ĉiam estas traŭma sperto. Sed la regno neniam estis minacata de supernatura estaĵoj. Diskretaj fajfaj sonoj devenas de la bestamaso, ĉar iuj el la bestuloj pisadis en siaj vindotukoj pro timo. La plej patriotaj bestuloj jam pensis pri aliĝo kaj batalado por siaj regno, sed plej multaj bestoj pensi kapitulaci aŭ fuĝi. Estis tiam, kiam la reĝo avertis:<br />- Eskapo ne estas eblo, ĉar ili alproksimiĝas al ĉiuj niaj limoj. Ni estas ĉirkaŭitaj. Kiu provas forlasi la regnon, estos viktimata de la demonoj, kiuj ĉirkaŭas nin.<br />Iuj el la plej malfortaj bestuloj malsaniĝis pro timo. Aliaj malpurigas siajn vindotukojn, tremantaj eĉ pli. Neniam la situacio de la regno, aŭ pli ĝuste, la situacio de la tuta kontinento estis tiel kritika.<br />- Sed estas espero, sinjoroj! - la reĝo daŭrigis, diskrete plenigante sian propran vindotukon per sia matena urino. - Krom pliigi nia militistaro, ni ĉiam povas peti helpon al la Granda Magiisto! Li helpis nin gajni la lastan militon, antaŭ dek du jaroj, ĉiuj dank&#039; al lia intelekto kaj sindediĉo. Li povas helpi nin, sed ne respondas al niaj leteroj. Mi sendis iujn soldatrojn al la urbeto norde, kie estas ilia kastelo, sed neniu el ili revenis. Tial, krom peti, ke kiel eble plej multaj bestuloj aliĝos al la militistaro, mi ankaŭ petas, ke tiuj, kiuj ne havu la kuraĝon alfronti la hororojn de la frontlinio, iru al la norda vilaĝo kaj petu helpon al la Granda Magiisto, Sorĉistego,. Se ni gajnos ĉi tiun militon, ĉiuj, kiuj pruvas sian partoprenon, estos sendevigitaj de impostoj kaj ricevos frakcion de la riĉeco de la regno.<br />La bestoj rigardis unu la alian kaj flustris unu kun la alia. Tiuj, kiuj ne havis stomakon por milito, sed havis aventuran spiriton, estis ekscititaj por helpi tiel. Iuj jam organizadis grupojn por iri norden. Aliaj planis iri sole.<br />- Jen ĉio - la reĝo finiĝis, lia peniso malmolante en sia vindotuko, pro la agrabla urinado. - Tiuj, kiuj volas aliĝi, parolu kun unu el la gardistoj. Kaj tiuj, kiuj volas malkovri la lokon de Sorĉistego, jam povas iri.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Pandulo, juna kaj dika pando, eniris la lokan gastejon. Li kunportis preskaŭ malplenan volumon, en kiu li poste skribus notojn. Li portis piĵamon, kiu povas esti malfermita ĉe la fundo, do li povis facile antataŭi sian vindotukon kiam necesa. Lia vindotuko, fakte, estis plena je lia matena urino, kaj lia peniso estis malmola kaj sentema. En lia buŝo estis verda suĉilo.<br />Enirinte la gastejon, Pandulo marŝis al la centro de la enirejo kaj komencis laŭte paroli al la ĉeestantoj:<br />- Atentu ĉiuj! Mi, la granda kronikisto Pandulo, volas dungi bestojn por serĉi Sorĉistegon, la malaperatan grandan magiiston. Ĉu iu interesiĝas?<br />Bedaŭrinde, la plej multaj el la bestoj tie jam havis siajn proprajn grupojn. Krome, Pandulo ne ŝajnis forta aŭ tre inteligenta. Ĝi estis nur pando. Tiuj, kiuj ne parolis pri siaj propraj serĉgrupoj, parolis pri aliĝo al la militistaro aŭ luado de ĉambroj en kiuj tranokti.<br />- Aŭskultu min, diable! - diris Pandulo. - Pensu pri la mono, kiun ni povus gajni kune! Mi povas esti utila kaj mi ankaŭ <br />ŝatus diskonigi la heroaĵojn de la herooj, kiuj serĉos kun mi!<br />Neniu interesiĝis. Neniu volis zorgi pri kronikisto en tia serioza misio. Estis klare al ĉiuj, ke la verŝajna intenco de kronikisto en tia misio estis lasi aliajn fari la danĝeran laboron dum li skribas kion okazas, de sekura distanco. Do, li dirus al la reĝo ke li partoprenis la misio kaj ke li ankaŭ meritis la monan rekompencon. Bestoj jam vidis tian ruzon kaj ĝi estis malnova. Pandulo tamen ne sciis, ke tio estas malnova ruzo. Li elpensis ĝin la antaŭan nokton! Bedaŭrinde, ŝajnas, ke multaj aliaj bestoj ankaŭ koncipis tiun ruzon multfoje antaŭe...<br />Pandulo ne sukcesis altiri atenton, sed diketa juna vulpo, portanta nur senmanikan ĉemizon kaj likan vindotukon, alproksimiĝis al Pandulo. La vindotuko de la vulpo havas karakterizan ŝvelaĵon, kio klarigas al ĉiuj, ke la vulpo estis ekstreme seksdeziranta.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Saluton - diris la vulpo, ignorante sian malmolegan penison.<br />- Saluton - diris la pando. - Ĉu vi volas aliĝi al mia grupo?<br />- Nu, efektive, unu el niaj anoj insistis, ke oni aldonu kronikiston al la grupo por administri nian komunikadon kun aliaj bestoj. Mi ne povis trovi liberan bardon, do nia estro decidis, ke sufiĉus kronikisto.<br />Pandulo sentis sin iom ofendita pro tio, ĉar li volis esti la gvidanto de la grupo, sed tie li estis, estante rekrutata. Li pensis pri rifuzo, sed neniu volis havi lin kiel gvidanton. Se li irus sola, li mortus. Sed almenaŭ li ricevus la rekompencon nur pro perado de la komunikadoj.<br />- Bone! - diris Pandulo. - Konduku min al la gvidanto de via grupo, amiketo.<br />- Brila! - diris la vulpo. - Kiel vi nomiĝas?<br />- Mi estas Pandulo.<br />- Kaj mi estas Vulpulo.<br />Ili brakumis unu la alian, iliaj ingvenoj kunpremiĝis, kaj ili interŝanĝis batetojn sur iliaj pugoj. Vulpulo ektremis kaj iom pli forte premis sian invgenon kontraŭ Pandulo, anhelante.<br />- Estas en ordo - diras Vulpulo, rompante la brakumon, sia peniso preta por eksplodi. - Ni iru.<br />Kaj post tio, Pandulo kaj Vulpulo eliris la gastejon kaj iris al la taverno. Pandulo neniam antaŭe estis en taverno, ĉar ĉiuj tie estis grandaj kaj malbonaspektaj, kaj ebriiĝis ĉiunokte. Vulpulo tamen tre trankvile eniris. Pandulo sekvis lin. Estis malmultaj bestoj tie, ĉar la timo de milito pelis ilin hejmen, al la armeo aŭ al senespera fuĝo. La taverno, loko de amuzo kaj vira malstreĉiĝo, estis la lasta loko, kiun iu pensus iri en tia malfacila situacio.<br />Ĉe tablo sidis birdo, sciuro kaj simio. La birdo portis sorĉistan robon, kiu kovris lian vindotukon. Li trinkis lakton el beba botelo kaj lia blanka suĉilo ripozis sur la tablo. Li havis gajan konduton kaj ridetis dum ili parolis pri liaj originoj. La sciuro portis pantalonon kaj ĉemizon. Liaj manoj premis lian ingvenon kaj liaj kruroj moviĝis sub la tablo. Li ĝuis la paroladon, sed lia korpo ŝajnis nervema kaj maltrankvila je ĝia suba duono. Li forte suĉis grizan suĉilon. La simio estis en sia reĝa gardista kiraso. Li havis longan ŝnuron ĉirkaŭ la kolo, de kiu pendis nigra suĉilo. Ĉiuj manĝis grandan frititan fiŝon. Vidinte Pandulon, la birdo gestis per sia flugilo. La rigardo de la aliaj rapide sekvis.<br />Vulpulo sidis, gutante en la seĝo kaj profunde ĝemante, sukcesante subpremi orgasmon.<br />- Mi trovis iun - li diras, lia voĉo tremanta.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Do - diris la simio. - kiel vi nomiĝas?<br />- Pandulo - diris la pando.<br />- Mi estas Simiulo - la simio tiam faris geston al siaj kolegoj, unue al la sciuro ... - kaj ĉi tiu estas Sciurulo - kaj fine al la birdo. - Kaj ĉi tiu estas Birdulo.<br />- Plaĉita pro renkonti vin - Pandulo diris.<br />- Ni bezonas, ke iu faru mediacion...<br />- Mi scias - diris Pandulo, interrompante la simion kaj starante sur sia seĝo, la subita movado kaŭzante siajn piĵamon malfermiĝi inter liaj dikaj kruroj, rivelante lian tre flavan, odoreman kaj varman vindotukon. - Kaj mi ĝojas, ke vi elektis min por fari tion. Vi ne bedaŭros permesi al mi labori por vi! Mi eĉ povas...<br />- Neniam interrompu min - diris Simiulo, la sola ĉe la tablo, kiu ne ŝajnis suferi de obezeco, kvankam Simiulo ankoraŭ estis sufiĉe &quot;diketa&quot;. - La estro de ĉi tiu grupo estas mi kaj mi postulas disciplinon kaj respekton por la hierarkio.<br />Sentante sin timiga, Pandulo pisis. Lia vindotuko likis, malsekigante sian malfermitan piĵamon. Liaj fingroj de la piedoj moviĝis kaj li tuŝis siajn genuojn unu al la alia, ĉar la sento de reliefo estis tre forta.<br />- Jes, sinjoro - diris Pandulo, tuj ŝanĝante sian tonon.<br />- Tre bone - Simiulo diris, dum Birdulo, konscia pri la akcidento de Pandulo, ridis diskrete. - Kiel mi diradis, ni bezonas iun, kiu mediacius inter ni kaj la bestoj, kiujn ni povas trovi en nia vojo. Unue mi volis bardon, sed ni ne trovis iun, do mi malpligrandigis miajn postulojn.<br />&quot;Do, ĉu mi estas &#039;almenaŭulo&#039;?&quot; Pandulo pensis, ofendita denove.<br />- Do, ĉu vi volas aliĝi al nia grupo? - Simiulo demandis.<br />Post kelkajn sekundojn, Pandulo demandis:<br />- Ĉu mi nun povas paroli?<br />- Jes, idioto - Simiulo diris, metante sian manon sur sia vizaĝo, dum Birdulo ridis.<br />Mallonga fajfa sono venis el la vindotuko de Sciurulo, ĉar la komika sceno igis ĝin ridi kaj urini iom en sia vindotuko. Tamen li interrompis la fluon, ne volante malplenigi sian ekstreme plenan vezikon.<br />- Mi akceptas! - Pandulo diris, akceptante la oferton.<br />Ili interprenis siajn manojn (kaj flugilojn), kaj poste iris al siaj hejmoj por kolekti siajn aferojn antaŭ ol foriri.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Hejme, la herooj ŝanĝis vestojn kaj vindotukojn. Poste, ili renkontiĝis ĉe la norda elirejo de la ĉefurbo. Pandulo estis en alia piĵamo, sed ankaŭ kun malgranda beba ĉapelo. Kaj cetere li jam suĉis sian suĉilon. Vulpulo estis en nova vindotuko, blanka kun flavaj bendoj, lia glavo ripozanta en glavingo ligita al lia korpo per ŝnuro. Simiulo havis malpli da kiraso, ĉar ĝi marŝus dum longa tempo kaj estas malkomforte marŝi kun kompleta kiraso. Poste li elektis meti kirason nur sur la peton, la brakojn kaj la krurojn. La resto estis protektita per ĉenaj vestoj sub kiuj estis lia vindotuko. Sciurulo estis vestita laŭ sia kutima stilo: senmanika ĉemizo kaj pantalonoj, kun vindotuko sube. Li ankaŭ portis dorsosakon kun sia materialo por fari eksplodaĵojn. Birdulo portis pli modesta tuniko kaj dorsosakon enhavantan alkemiajn librojn kaj materialojn. Neniu el ili ŝajnis esti sekse ekscitita, kvankam Sciurulo ŝajnis nervema...<br />- Jen ni pretas - Simiulo diris. - Ĉu vi jam preĝis?<br />Unu post unu, la herooj diris ke jes.<br />- Venu - Simiulo diris.<br />La grupo komencis marŝi, forlasante la ĉefurbon. La vojo al la norda urbo, kie estas Sorĉistego, transirus ebenaĵon, urbon ĉe rivero, la rivero mem kaj arbaro. Tra la ebenaĵo, la grupo de Simiulo vidis aliajn aventuristojn irantajn al la sama loko. Iuj sole, aliaj en grupoj.<br />Dum la promenado tra la ebenaĵo, Birdulo ĉesis marŝi.<br />- Beboj - li diris. - La magia nivelo ŝanĝiĝis.<br />La aliaj rigardis Birdulon.<br />- Kiel vi scias? - Pandulo demandis.<br />- Mi havas magian kapablon - diris Birdulo. - Mi povas senti la lokan magian nivelon.<br />- Kion tio signifas? - Vulpulo demandis.<br />- La sorĉoj ĵetitaj en ĉi tiu areo estas pli potencaj...<br />Birdulo ankoraŭ paroladis, kiam Simiulo preparis sian lancon.<br />- Zombioj! - li diris.<br />Malgraŭ esti la mateno, kiam la malhelaj sorĉoj estas pli malfacile farebla, pluraj kadavroj eliris el la tero.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Vulpulo prenis sian glavon. Sciurulo pretigis sian tranĉilon. Birdulo fermis la okulojn kaj komencis flustri magiajn vortojn. Kaj Pandulo... nenion faris. Pandulo estis paralizita pro la certeco de batalo. Li komencis pisi sian vindotukon kaj vigle suĉi sian suĉilon, metante unu manon proksime al sia brusto dum la alia frotis lian penison, tra la vindotuko kaj piĵamo, liaj okuloj pleniĝis je larmoj. Vulpulo, konsciante, ke Pandulo ne povus batali, alproksimiĝis al li kaj donis al li mildan rideton, dirante:<br />- Ne zorgu. Aferoj iros bone.<br />Pandulo ne trankviliĝis, suĉante sian suĉilon dum li tuŝis sian ingvenon tra la vindotuko kaj piĵamo. Li estis tro proksima al nerva kolapso.<br />La zombioj estis armitaj kun lancoj, glavoj, ŝildoj kaj kapumoj. Fine, kiam inter dek kaj dek kvin zombioj ĉirkaŭis la grupon, la mortintoj faris sian atakon.<br />Unu el ili provis tranĉi Simiulon, sed la simio estis pli rapida, evitis la baton kaj enŝovis la pinton de sia lanco en la kapon de la zombio, trapikante ĝin. Aliaj zombioj provis bati Sciurulon, kiu evitis kun granda lerteco la atakojn, sed kun ĉiu elturniĝo eliris iom da urino, malsekigante sian vindotukon. Lia veziko estis plena de la antaŭa tago kaj, se li volis eviti esti batata, estis esence permesi ke iom da piso elirus. La agrabla odoro de pisata vindotuko malmoligis sian penison. Birdulo ankaŭ facile evitis, ankoraŭ flustrinte siajn magiajn vortojn, sen perdi koncentriĝon. Li tiam igis cirklan ventoblovon eliri el siaj flugiloj, detruante la pli malfortajn zombiojn.<br />Vulpulo atakis la zombiojn dum defendante Pandulon, kiu nun brakumis la dorson de la vulpo.<br />&mdash; Estu forta &mdash; diris Vulpulo al Pandulo. - Se iu venus el malantaŭ, diru al mi kaj mi turnos min por ataki.<br />- Bone! - ekkriis Pandulo, plorante kaj suĉante sian suĉilon kiel bebo, dum lia ingveno tuŝadis la pugo de Vulpulo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />La batalo daŭris kaj la grupo, nun kun tre malsekaj vindotukoj, ne estis la sola grupo batalanta. Aliaj mortintoj atakis aliajn aventuristojn, kiujn trapasis la ebenaĵon kaj ĉiu mortinto, kiu estis venkita, rapide regeneriĝis.<br />- La sorĉo havas areon! - diris Birdulo. - Ĉiu sorĉo havas areon de influo. Se ni kuras kaj trapasas la mortintojn, ili ne sekvos nin!<br />- Ni kuru! - Simiulo kriis. - Nun!<br />La tuta grupo komencis kuri, provante transiri la mortintoj, sed Pandulo, kiu ankoraŭ brakumis Vulpulon, malhelpis la fuĝon.<br />- Vi povas lasi min nun - diris Vulpulo. - aŭ ni ambaŭ mortos.<br />Pandulo liberigis Vulpulon kaj kuris. Fine, kiam ĉiuj en la grupo kuris trans ĉirkaŭ cent metrojn de la atako, la mortintoj vere ĉesis sekvi ilin. Tiuj, kiuj provis ĝin, perdis la energion, kiu aminigis ilin.<br />- Uf! - Sciurulo diris, lia vindotuko tro plena je piso, malsekigante sian pantalonon - mi neniam kuris tiom multe kiel nun.<br />- Ni ne havas kutimon alfronti supernaturajn estaĵojn - diris Vulpulo, kiu ne nur havis humidan vindotukon, sed ankaŭ malmolan kaj varman penison, pro la mirinda sento de la vindotuko kontraŭ lia privata parto.<br />Simiulo poste rigardis Pandulo kaj alproksimiĝis al li.<br />- Aŭskultu - Simiulo diris, kun severa, sed paca tono. - Se vi volas esti parto de nia grupo, vi devas lerni alfronti viajn timojn.<br />Pandulo rigardis siajn proprajn piedojn, nekapabla diri ion en sia defendo. Li suĉis sian suĉilon, dum li tuŝis kaj karesis sian privatan parton tra lia vindotuko kaj piĵamo, esperante konsoli sin. Vulpulo tiam metis sin apud Pandulo.<br />- Mi instruos al Pandulo defendi sin - diris Vulpulo. - Kion vi diras al mi?<br />Pandulo rigardis Vulpulon kaj brakumis lin, kaŭzante siajn ingvenojn premi. Vulpulo frotis siajn manojn sur la dorson de Pandulo kaj donis iujn batetojn sur la panda pugo.<br />- Pardonu - diris la pando.<br />- Trankviliĝu - diris Vulpulo, dum lia peniso palpis en sia vindotuko, pro la brakuma premo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Ĉu ni jam alvenis? - Vulpulo demandis, kies peniso malmoliĝis insiste.<br />- Ni estas preskaŭ en la urbo Riverside - Simiulo diris. - Estu pacienta.<br />Vulpulo suspiris, rigardante sian vindotukon, maltrankvila, ĉar lia seksa deziro estis tre forta. Lia plena vindotuko bone premis lian malmolan penison kaj ĉiu paŝo donis al li pli da plezuro. Foje, Vulpulo sentis ke orgasmo estis proksima, sed Vulpulo ĉiam sukcesas elteni sian &ldquo;virlakton&rdquo;. Vulpulo premis sian penison tra la vindotuko, haltante antaŭ ol lia korpo havis la ŝancon ejakuli. Pandulo havis similan problemon, sed ne tiel serioza kiel tiu de Vulpulo. La peniso de Pandulo estis pli malgranda. Kaj Pandulo havis piĵamon sur la vindotuko, kio faciligis kaŝi sian malmoliĝon en sia peniso. Birdulo kaj Sciurulo estis trankvilaj.<br />- Do kion ni faros kiam ni alvenos tien?- Sciurulo demandis, kies vindotuko ankaŭ estis tre agrabla, sed Sciurulo sukcesis meti sian penison sub kontrolo.<br />En vero, Sciurulo havis seriozan problemon: lia instigo en tiu aventuro estis la pardono de liaj kriminoj. Sciurulo ne estis nur ŝtelisto, sed ankaŭ seksperfortisto. Kaj la deziron je viktimi iun estis pligrandiĝante en li. Sed li ĉiam sukcesas subpremi sin. &quot;Sed ĝis kiam?&quot;, li pensis. Sciurulo sciis, ke li ne povas elteni sin por ĉiam...<br />- Simpla - Simiulo diris. - Ni prenos boaton ĝis la alia flanko de la rivero.<br />- Krom la atako de zombioj - diris Birdulo. - ĉio estas mirinde bone.<br />- Estas rimarkinde, ke neniu estas vundita - diris Vulpulo.<br />Nur Pandulo ne partoprenis la konversacion. Li ankoraŭ sentis sin malbonan pri la incidento. Kvankam li nur volis la monon, li ne esperis ke la senton de senutileco povu fari sin senti tiel kulpa. Simiulo rimarkis tion.<br />- Vulpulo - Simiulo diris. - Ĉu vi povus konsoli Pandulon?<br />Vulpulo alproksimiĝis al Pandulo dum la grupo ankoraŭ marŝis kaj ridetis al la pando, frotante lian pugon. Vulpulo frotis sin je la aero dum frakcio de sekundo, dezirante froti la vindotukon de Pandulo per sia propra, sed li ne permesis sin tion fari. La frotado efikis sur la panda: la peniso de Pandulo fariĝis pli malmola kaj Pandulo rigardis Vulpulon, maltrankvila, suĉante sian suĉilon. Vulpulo eksuĉis sian propran suĉilon, por trankviligi siajn seksajn sentojn.<br />- Ne zorgu - diris Vulpulo. - Mi montros al vi kiel defendi vin, ĉu ne?<br />- Mi ne scias...- Pandulo diris, uzante siajn manojn por froti sian penison tra sia piĵamo kaj vindotuko dum li marŝis. &ndash; Mi estas nur verkisto.<br />- Kostos nenion lerni novan lertecon, krom tempo kaj iom da energio.<br />Pandulo pensis iom kaj kapjesis, ĝuste kiam la grupo atingis la urbon Riverside.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Pandulo demetis la vindotukon de Vulpulo, ĉar la vulpo ŝajnis pli bezoni ĝin ol li. Vulpulo havis tre fortan, malsekan, tre malmolan, pulsantan penison. La vulpo suĉis sian suĉilon kaj kovris la okulojn, hontigita.<br />- Mi estas eksplodonta - li diris. - Mi provas esti forta, sed mi ne scias ĉu mi sukcesos...<br />- Vi sukcesos - diris Pandulo, ridetante por trankviligi Vulpulon.<br />De la provizoj kiujn la grupo alportis, Pandulo prenis kelkajn malsekajn viŝtukojn, komencante purigi Vulpulon, kiu provis trankviliĝi. Vulpulo levis siajn krurojn, tiel Pandulo povis purigi sian pugon. Kiam la pugo de Vulpulo estis pura, Pandulo forigis la malpuran vindotukon el sub la vulpo. La peniso de Vulpulo estis preskaŭ tute mola. Pandulo tiam frotis talkpulvoron sur la pugon de Vulpulo kaj aplikis iom da beblocio ĉe la areo. Tiam, Vulpulo mallevis siajn krurojn.<br />La krizhelpo ne daŭris longe, ĉar Pandulo komencis purigi la penison de Vulpulo. La vulpo ĝemis kaj lia peniso komencis mamoliĝi denove dum ĝi estis purigita. Vulpulo ĝemis pli kaj puŝis sian penison kontraŭ la manojn de Pandulo. La peniso de Pandulo ankaŭ likis, danke al la malĉasta montrado kaj lia plena vindotuko. Lia virlakto faris premon, provante atingi sian penison.<br />&mdash; Kontrolu vin &mdash; diris Pandulo al Vulpulo kaj ankaŭ al si mem.<br />- Vindotukoj... Mi estas bebo! - diris Vulpulo, komencante perdi kontrolon. - Mia lakto, Pandulo! Mia lakto volas eliri tra mia peniseto!<br />- Ne permesu ĝin!<br />- Ne povas! - diris Vulpulo, ekplorante. - Mia peniso rompiĝos se mi provos!<br />Pandulo paŭzis la ŝanĝon de vindotuko kaj atendis, ĝis Vulpulo trankviliĝos. La vulpo senespere provis froti sian penison kontraŭ la aero, lia pugo plurfoje batante la puran vindotukon sub li. Li laŭte ĝemis, mordis sian suĉilon, montrante la dentojn kaj plorante kiel bebo.<br />Pandulo frotis la ventron de Vulpulo, trankviligante la vulpon.<br />- Trankviliĝu - diris Pandulo. - Nur spiru...<br />Vulpulo laŭte suspiris kaj spiris malrapide, trankviliĝante. Kiam la peniso de Vulpulo tute moliĝis, Pandulo daŭrigis purigadon.<br />- Pardonu min bonvole... - diris Vulpulo.<br />- Bone - diris Pandulo. - Ankaŭ mia virlakto bolas en mia ĉurovoj...<br />Pandulo frotis talkon sur la genitalojn de Vulpulo, kiuj rapide denove plene ekscitiĝis. Vulpulo estis preskaŭ havis nevolitan orgasmon, sed, kun la apliko de la locio, Pandulo fermis la novan vindotukon cirkaŭ Vulpulon, finante la ŝanĝon. La vulpo frotis sian penison tra sia vindotuko, ĝemante.<br />- Dankon - li diras, tra sia suĉilo.<br />- Ne zorgu pri tio - diris Pandulo. - Nun, vi ŝanĝos mian vindotukon.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Apud Vulpulo kaj Pandulo, Birdulo kaj Sciurulo ŝanĝis siajn vindotukojn. Fakte, Sciurulo jam ŝanĝis la vindotukon de Birdulo. La birdo kondutis tre bone dum ŝanĝado de vindotukoj. Sed nun estis la fojo de Sciurulo havi vindotukan ŝanĝon. Birdulo malfermis la vindotukon de Sciurulo, elmontrante la malmolan penison de la sciuro.<br />- Preta? - Birdulo demandis.<br />- Mi bezonas diri al vi ion - li diris, maltrankviligita.<br />- Vi povas diri al mi ion ajn - diris Birdulo, per kompatema tono. - Kio okazas, amiko?<br />- Mi diris al vi, antaŭ ol ni renkontis Pandulo, ke mi estas en ĉi tiu aventuro por havi pardonon por miaj krimoj. Vi scias, ke mi estis ŝtelisto, sed tio ne kondukis min al malliberejo. Kiel ŝtelisto, mi estas tre bona.<br />- Do estis arestita por pli grava krimo?<br />- Seksperforto.<br />Vulpulo, kiu ŝanĝadis la vindotukon de Pandulo, faligis la vindotukon el siajn manojn kaj rapide sia peniso moliĝis. La suĉilo en la buŝo de Pandulo falis. Birdulo ne sciis kiel reagi. Feliĉe, Simiulo estis en la banĉambro kaj ne aŭdis, kion Sciurulo ĵus diris.<br />- Kaj kial diri al ni ĉi tion nun? - Birdulo demandis, konservante sian komforton laŭ la plej bona maniero kiel li povis.<br />- Ĉar mi sentas, ke miaj deziroj revenas - Sciurulo respondis, liaj okuloj pleniĝante je larmoj. - Kiam mi rigardas vin, mi sentas, ke mi volas ekpreni kaj froti viajn pugojn kaj krurojn, havante sekson kun vi, malgraŭ viaj voloj. Sed mi ne volas fali en miajn malnovajn malbonajn kutimojn.<br />Birdulo sentis sin malbona pri tio, sed ne samkiel Vulpulo aŭ Pandulo sentis. Dum la vulpo kaj la pando abomenis Sciurulon pro tio, Birdulo vidis en la sciuro iun, kiu volis regeneriĝi. Birdulo estis tre mola... kaj li ne povis senti koleron kontraŭ Sciurulo.<br />- Bone - diris Birdulo. - Kiel mi povas helpi vin?<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Dume, en la banĉambro, Simiulo estis ŝanĝanta sian vindotukon. Li liberiĝis de sia kiraso. Lia sekreto por ne malmoligi lian penison kiel la aliaj estis malgranda ĉastilo, kiu enhavis lian penison, malhelpante erekciojn tute. Ĉiuj bestoj en la reĝa gardistaro portis iun tian aparaton por konservi ilin liberaj de distraĵoj. Lia peniso doloris ene de la ĉastilo, sed li ignoris la doloron. Lia peniso estis ekscitita dum longa tempo, sed ne povis malmoliĝi pro la aparato. Li suspiris kaj purigis sin. Li fekis kvar fojojn kaj lia vindotuko povus liki kaj malpurigi lian kirason, se li ne anstataŭus ĝin. Feliĉe, li ĝustatempe ŝanĝis la vindotukon. Li forigis la ĉastilon kaj lia peniso estis finfine libera, tuj malmoliĝante. Tute nuda, li decidis bani sin, prefere ol simple purigi sin, ĉar tio moligus lian penison. La akvo estis varma, ideala por bani, ĝi malstreĉis lin kaj trankviligis lian penison. Post la bano, Simiulo sidis sur la necesilo kaj atendis ĝis esti sufiĉe sekiĝata, antaŭ surmeti la ĉastilon, novan vindotukon, ĉenveston kaj kirason denove.<br />Simiulo tiam eliris la banĉambron, trovante la aliajn plenaĝajn bebojn jam kun vindotukoj ŝanĝitaj.<br />- Ni ne povas resti ĉi tie plu - diris Simiulo. - Ni nur bezonis ŝanĝi niajn vindotukojn. Ni prenu ion por manĝi survoje kaj iru.<br />- Bone - diris Pandulo kaj Vulpulo samtempe.<br />Birdulo ridetis al Sciurulo kaj batetis lin sur la dorson. Sciurulo reridetis kaj rebatetis. La grupo eliris la gastejon post pagado por sia mallonga restado kaj ankaŭ tagmanĝo. Post tio... ili alvenis al la haveno, kiu estis kovrita de maldika nebulo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />En la haveno, la grupo serĉis ŝipan kapitanon, kiu povus trairi ilin tra la rivero. Kun la alveno de la Nocha kaj la maldika nebulo, ne estis disponeblaj kapitanoj. Fakte estis nur unu fiŝkaptisto. Ĝi estis granda kaj tre dika alce, vestita per modesta poŝtuko, tre plena vindotuko, botoj kaj malferma ĉemizo. Li sidis ĉe la doko, kie estis ligita lia boato. La boato estis mezgranda, sufiĉa por komforte preni dudek homojn. La fiŝkaptisto frotis sian erekton tra sia vindotuko, ĝuante la elektan senton, donante plezuron al sia peniso. Lia rigardo estis perdita kaj lia menso estis malplena, dum lia mano donis plezuron al sia membro. Li estis tiel plena de &quot;lakto&quot; kiel Simiulo kaj liaj amikoj, kiuj estis ronde paroli kun li. Lia vindotuko estis bonodora, vere plena kaj kun urinaj fugoj kaj eĉ fekoj. La odoro de mistraktita vindotuko povus sentiĝi dek metrojn for, ekscita Vulpulo kaj Pandulo, kiun Oleavan en la aero, sentante la deziron ami siajn vindotukojn.<br />- Pardonu min - Simiulo diris. - Ĉu mi povas paroli kun vi?<br />La Alce, sen ĉesigi sian propran plezuron, sed intensigas ĝin svingante de flanko al flanko kaj kaŭzante pli da forĵetaĵo, rigardis la grupon.<br />- Kio okazas? - Alce diris, kun iomete malstabila voĉo pro seksa plezuro.<br />- Ni bezonas, ke iu konduku nin al la alia flanko de la rivero - Simiulo daŭrigis. - Ĝi estas misio en la nomo de la reĝo.<br />- Ĉu tiel? - La Alce diris, haltante la frotadon de sia vireca membro. - Ĉu vi povas provi ĝin?<br />Simiulo montris sian Chupete al Alce, kiu rekonis la koloron.<br />- Estas pli bone ne esti replikaĵo - diris Alce.<br />- Mi certigas vin - Simiulo diris.<br />Ili eniris la boaton. Por fiŝkaptista boato, la ŝipo estis escepta: ĝi havis tri ĉambrojn en sia centro kaj estis sufiĉe granda por havi ankron. Alce probable havis ŝipanaron en iu momento.<br />- Devas esti trankvila vojaĝo - diris la spiro kaj korno de Alce, dum lia erekto batis kaj la pilkoj plenaj de lakto vundiĝis, avidaj verŝi sian enhavon en tiu jam tiel plena vindotuko.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;*</div><br />La vojaĝo daŭras. Vulpulo kaj Pandulo estis en unu el la ĉambroj, trankviligante unu la alian per brakumo streĉita kaj suĉante siajn suĉilojn post kiam la odoro de la kapitano vekis siajn seksajn partojn. Liaj penisoj estis malmolaj en siaj vindotukoj, dezirante seksumon kun la absorba kerno de la vindotukoj.<br />- Amiko, ĉu vi vidis la dikecon de tiu vindotuko? - Pandulo demandis, ĝemante, frotante la femurojn, aludante al la vindotuko de la kapitano.<br />- Mia lakto preskaŭ eliris! - Vulpulo kriis.<br />Ambaŭ sidis sur lito, kun iliaj vindotukoj ankoraŭ puraj. La piĵamo de Pandulo estis fermita, sed lia peniso estis tiel malmola en sia vindotuko, ke ĝi minacis malfermi la interkrura malfermaĵo de la piĵamo. Vulpulo estis tiel seksdezirema, ke li sentis, ke li ne povus urini sen ankaŭ ĉuri. Ambaŭ ĝemis, penante malebligi, ke iliaj laktoj foriru. La du bestoj kuraĝe luktis kontraŭ siaj seksaj bezonoj, jam estis kelkaj tagoj antaŭ ol la aventuro komenciĝis kaj ili jam alproksimiĝis al ilia limo.<br />Birdulo rigardis ilin, lia propra peniso malmoliĝante.<br />- Ne zorgu, beboj - diris Birdulo. - Restu ĉi tie kaj trankviliĝu. Provu enlitiĝi kaj spiri malrapide, ĝis viaj pisiloj trankviliĝu. Mi eliros kaj parolos iomete kun Sciurulo. Post trankviligado de vi mem, estus interese, ke vi, Vulpulo, komencu trejni Pandulo en batalartoj.<br />- Ho jes - diris Vulpulo al Pandulo. - Ĉar mi nur havas mian glavon kaj ne aliajn, mi devos trejni vin je senarmigita batalo. Mi instruos al vi nur rapidajn lertaĵojn, ĉar transiri ĉi tiun riveron devas daŭri nur tridek minutojn.<br />Birdulo foriris, lia vindotuko frotante la pinton de sia peniso je ĉiu el siaj paŝoj, lasante Pandulo kaj Vulpulo en paco. Sciurulo klopodis rigardi la ĉielon aŭ akvon tra la dika nebulo. Oni ankoraŭ povis senti la odoron de la vindotuko de la kapitano, sed la peniso de Sciurulo ne estis plenume malmola. La odoro kaŭzis, ke la peniso de Birdulo fariĝis tute plena kaj preta por seksumo, sed li ignoris ĝin. Birdulo alproksimiĝis al Sciurulo kaj, prenante kelkajn sekundojn por subpremi ejakuladon, demandis, per voĉo tremanta:<br />- Kiel vi fartas?<br />- Nervema - diris Sciurulo. - Mi ĝojas, ke vi akceptis min, sed mi ankoraŭ havas miajn timojn. Mi estas parto de grupo de tre malamataj homoj, kune kun tiuj, kiuj mortigas siajn gepatrojn kaj tiujn, kiuj amas la bestidojn.<br />- Mi komprenas, sed mi vetas, ke tio ne estas via elekto - diris Birdulo. - Neniu elektas siajn proprajn objektojn de deziro. Mi ne kulpas vin pro via deziro por seksperforto, sed vi certe scias, ke vi ne devas serĉi kontenton por tia deziro...<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />La parolado inter Birdulo kaj Sciurulo estis interrompita pro forta skuado de la ŝipo, kiu ĵetis Birdulon malantaŭen, devigante lin surteriĝi sur lia pugo, kovrita per lia dika vindotuko, kiu susuris sub lia mantelo sorĉista. Sciurulo ekprenis la sekurecstangojn, konservante sian pozicion. La nebulo moviĝis for de la ŝipo, formante ian funelon ĉirkaŭ la ĝi. La plenluno videblis sur la ĉielo. Meze de la nebulo impone leviĝis el la akvo grandega bruna likva estaĵo, proksimume dek ok metrojn alta kaj kvin metrojn en diametro, aspektante kiel oleo.<br />- Kio estas tio? - demandis Sciurulo.<br />- Ĝi estas turmentita spirito! - diris Birdulo, pisante, sed ne sukcesante konservi sian penison malmola. - Li verŝajne loĝis ĉe la fundo de la akvo kaj estis alportita ĉi tien per la ago de magio. Tia estaĵo originas el la aglomeritaj animoj de tiuj, kiuj dronis.<br />Longaj akvaj lancoj, kiu solidiĝis ĉe kontakto kun la aero, iĝante preskaŭ stalagmitoj de glacio, eliris el la likva estaĵo. La du lancoj estis pafitaj direkte kontraŭ la ŝipo, penetrante ĝin kaj farante du truojn. Pli da lancoj, du pli, sed nun agante kiel brakoj, trapikis la ŝipon denove kaj denove, farante pli da truoj. Ĉio okazis tre rapide. La kolapso estis neevitebla. Kaj baldaŭ, se nenio estus farita, la animoj de la grupo aliĝus al la spirito en ĝia soleca ekzistado.<br />- Kio okazas? - demandis la kapitano, kurante por vidi, kio kaŭzas la bruon kaj detruon.<br />Kiam li vidis la spiriton, li larĝe malfermis la okulojn kaj urinis. Lia vindotuko likis kaj lia peniso preskaŭ orgasis ĝuste kie ĝi staris, ne ĉar la vido estis plezura, sed ĉar li ankoraŭ sentiĝis tro seksdeziranta. Fakte, la vido estis tiel terura, ke li rapide resaniĝis de sia preskaŭ-ejakulado kaj sia peniso moliĝis.<br />- Ĉi tiu ŝipo estas kondamnita! - diris Birdulo.<br />Sciurulo iris al la ĉambro kie Pandulo kaj Vulpulo estis kaj trovis ilin frotante iliajn vindotukojn kune, sed li interrompis ilian amoradon por averti ilin ke ili estas mortontaj.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Ni perdos tiun ĉi ŝipo - diris la kapitano. - Al la boatoj!<br />La grupo kapjesis.<br />- Atendu - diris Pandulo. - Kie estas Simiulo?<br />Ĉiuj rigardis unu la alian. La monstro atakis la grupon kaj ili devis salti por eviti esti batita de la penetrantaj brakoj de la fibesto. La ŝipo rapide sinkis. Simiulo forlasis unu el la ĉambroj.<br />- Kio okazas? - li kriis antaŭ ol vidi la olean akvotukon, kiu leviĝis el la akvo kaj atakis ilin.<br />La infera vizio metis ĝin en batala aŭ eskapa mensumo. Li revenis en la ĉambron, prenis sian lancon, foriris denove, kuris kaj ĵetis la lancon kontraŭ la monstron, batante ĝin en sian centron. La monstro malfermis grandegan buŝon sur la supro de la kapo, kriante kun pluraj voĉoj samtempe. Ĉiuj kovris siajn orelojn, la sono estis tiel forta.<br />- Vi kolerigis ĝin! - kriis al la kapitano.<br />- Kion diable ni devus fari? - Simiulo rekriis.<br />Akvo komencis tuŝi siajn piedojn.<br />- La boatoj! - Sciurulo kaj Vulpulo kriis.<br />- Jes! - la aliaj kriis, kurante al la boatoj.<br />Dum kurado, akvaj tentakloj eliris el la monstro kaj ekprenis la ŝipon, portante ĝin pli rapide al la fundo de la akvo. La akvo jam atingis la taliajn de la grupanoj. Ili alvenis al la ŝipoj kaj tranĉis siajn kordojn.<br />Fine la kontenta monstro prenis la ŝipo al la fundo de la rivero. La nebulo kovris ĉiujn denove.<br />- Kio nun? - Pandulo demandis, per tremanta voĉo.<br />- Ni jam trairis la duonon de la vojo - Simiulo diris. - La reveno estas pli riska ol daŭrigi. Suĉu vian suĉilon kaj trankviliĝu. Ni daŭrigos.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />La grupo atingis la alian flankon de la rivero. Alveninte tien, la kapitano decidis, ke li marŝos al marborda urbo aŭ urbeto, kie li povos reveni boaton. La resto de la grupo sciis, ke ili devas atingi la kastelon de Sorĉistego, sed li devis viziti la urbo Saudade antaŭe, ĉar ĝi estis survoje.<br />Ili descendis de la ŝipoj en tre stranga loko: la arboj ne havis foliojn, ili ĉiuj estis tre proksimaj unu al la alia kaj ne estis vojoj, kiuj oni povus preni. La grupo devos daŭrigi tra mangrovo.<br />- Ĉu vi estas sufiĉe trankvilaj? - Simiulo demandis.<br />- Jes - la aliaj bestoj respondis.<br />- Do, venu.<br />Ili eniris la mangrovon, uzante la radikojn kiel malfortikajn pasilojn. Marŝante, ili aŭdis voĉojn:<br />- Kien vi iras?<br />- Kial vi estas ĉi tie?<br />- Ĉu vi ne scias kien vi iras?<br />- Kiu estas tie? - Simiulo demandis.<br />- La magia nivelo leviĝis - diris Birdulo. - Mi estas preskaŭ certa, ke estas la arboj, kiuj parolas al ni.<br />- Kaj ni vere estas - diris unu el la voĉoj.<br />Subite vizaĝo aperis ĉe unu el la arboj, ĉe ĝia trunko, kaj same okazis al pluraj aliaj arboj.<br />- Vi devas foriri - diris unu el la arboj.<br />- Ili estas nur beboj - aliaj diris.<br />- Ni nur povas daŭrigi - diris Vulpulo, preparante sian glavon. - ĉar la rivero estas poluita per turmentitaj animoj.<br />La arboj ridis mokante.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Birdulo kreis fajroglobon kaj prepariĝis por pafi ĝin kontraŭ la arboj.<br />- Ne faru tion! - Simiulo kriis. - Eĉ se ni estas en mangrovo, ni povus vundiĝi, se ni ekbrulis la mangrovon, eĉ se malgrande.<br />Birdulo rememoris, ke la grupo estis ĉirkaŭita de arboj, kiuj komencis ataki, levante siajn radikojn kontraŭ la grupon, malstabiligante ilin, ĵetante ilin en la akvon kaj klopodante trapiki ilin per siaj penetraj radikoj.<br />Vulpulo uzis sian glavon por bloki la batojn, sed Pandulo kaj Birdulo estis palisumitaj. Pandulo, ĉe sia ŝultro kaj Birdulo, ĉe sia femuro. Ili tuj kriegis pro doloro, ĉar iliaj membroj estis palisumitaj. Simiulo preparis sian duan kaj lastan lancon. Sciurulo, kiu havis sian tranĉilon preta, povis facile eviti la batojn, kvankam ili venis el ĉiuj flankoj, inkluzive de supre kaj malantaŭe.<br />Adrenalino komencis plenigi lian sangon. Simiulo, Vulpulo kaj Sciurulo klinis la dorson unu kontraŭ la alian kaj saltis antaŭen, penante kaŭzi kiel eble plej multe da damaĝo, precipe Vulpulo, kiu havis la armilon plej taŭgan por la laboro. Ili tranĉis kaj damaĝis branĉojn kaj radikojn, ne nur prevente, sed ankaŭ kiam la arboj provis ataki ilin. Tiam, Pandulo estis kaptita per la kalkano kaj suspendita en la aero.<br />&mdash; Haltu, aŭ ĉi tiu pando... &mdash; diris arbo, antaŭ ol lia parolado estis brutale interrompita pro la lanco de Simiulo, kiu trapasis lian buŝon, elirante el la malantaŭa flanko kaj trafante la vizaĝon de alia arbo.<br />Vidante, ke la tri herooj estis poseditaj kaj ne aŭskultis iliajn minacojn, la arboj proponis kapitulaci, sed Simiulo, Sciurulo kaj Vulpulo daŭre atakis kiel servantoj de la morto.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />La moviĝemaj arboj provis foriri el la batalo, sed estis multaj normalaj arboj ĉirkaŭ ili kaj la fluga provo malorganiĝis. Fine Sciurulo, Simiulo kaj Vulpulo komencis trankviliĝi, vidante, ke la batalo finiĝis. La arboj fuĝis...<br />- Ni devas prizorgi la vundatajn - Simiulo diris.<br />Birdulo, ne povante bone paŝi, sidis ĉe radiko, kaj, uzante la magion, komencis resaniĝi. Dume, Pandulo, ankoraŭ sanganta, havis sia vundo kovrata per la ĉemizo de Vulpulo. Ambaŭ vunditaj bestoj sentadis grandan doloron, precipe Pandulo, kiu estis la plej vundita en la grupo.<br />Kiam Birdulo finis resanigi sin mem, li komencis resanigi Pandulo. Kvankam la resanigo estis magia, ĝi ne estis sendolora kaj Pandulo devis teni sian ĉemizon en la buŝo por dronigi siajn kriojn. Fine, kiam la vundoj fermiĝis kaj la histoj regeneriĝis, la grupo denove marŝis.<br />Ili alvenis al vilaĝo konstruita sur lignaj platformoj, kiuj estis subtenataj per la radikoj de la arboj kaj konektitaj per pontoj. La urbo formadis &ldquo;zonon&rdquo; ĉirkaŭ la mangrovo, kun pluraj pontoj kunligante la randojn de la zono kaj la domojn.<br />- Jen Saudade - Simiulo diris. - Ĝi estas multe malpli okupita ol kutime. Ĝenerale, homoj komercas sur la pontoj, sed ĉiuj ŝajnas esti hejme nun.<br />Sur la alia flanko de la vilaĝo estis ponto, kiu veturis de la mangrovo al la arbaro, kiu havis vojon, kiu kondukus la grupon al Sorĉistego-Kastelo, kie la magiisto laŭsupoze estis ...<br />Antaŭ ol la komfortaj vindotukoj de la grupo povis malmoligi iliajn penisojn, kriego venis el interne de domo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Grandega, muskola lupo, tenante malgrandan lutridon, eliris el la domo de kie venis la krioj. La lutrido kriegis por sia patro. La lupo tenis longtenilan hakilon en sia libera mano, kaj portis plenuman kirason, kiu protektis ĉion krom lian malsekan, malpuran nigran vindotukon, kiu enhavis forte malmolan penison, kiu aspektis kvazaŭ ejakulonta, videble pulsanta. Du aliaj lupoj, en simila vesto kaj kun la sama nivelo de genitala ekscitiĝo, eliris el la domo, gvidante la patron de la lutro per ĉeno. La paĉjo-lutro portis ŝiriĝintan piĵamon kaj lia vindotuko havis bandon damaĝitan.<br />- Tiam - diris la lupo, kiu tenis la lutron - vi venos kun ni kiel sklavo, se vi volas la sekurecon de via idaro.<br />- Malkuraĝuloj! - diris la patro de la lutro. - Kiel vi povas fari tion al mia sola filo? Lasu lin! Vi ne bezonas uzi tian perforton por sklavigi min!<br />- Kia perforto? - demandis la lupo, ĝemante pro volupto. - Ĉi tia?<br />Li prenis la brakon de la lutreto kaj tordis ĝin subite, sen averto, rompante la brakon de la ido, igante ĝin kriegi.<br />- Kio diable estas ĉi tio? - demandis Simiulo, kurante por batali, pretante lian batalilon.<br />La lupoj rigardis Simiulon, sed estis Vulpulo, kolerega, kiu ŝtelis la spektaklon. Kurante pli rapide ol Simiulo kaj preparante sian glavon survoje, Vulpulo saltis, atakante la lupon. Sed la lupo ridetis kaj uzis la lutridon kiel ŝildon. La okuloj de Vulpulo larĝiĝis kaj li rimarkis, ke li ne plu povas ĉesigi la atakon aŭ redirekti la glavon je tiu distanco post kiam li jam saltis.<br />La glavo trapikis la lutreton antaŭ sia patro. La lutro kriegis la lastan fojon, donis sangan suspiron, tusis kaj vomis, antaŭ ol mallevi la kapon, morta. Vulpulo retiris sian glavon, malsekigitan pro la sango de la senkulpa juna lutro.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Vulpulo tenis la glavon pli forte. Liaj okuloj tre brulis kaj li agacis.<br />- Mi ne havas vortojn por diri kiom kolera mi estas nun! - diris la vulpo, lia voĉo fariĝante kriego dum la parolado.<br />- Kiu zorgas pri kio vi pensas, bestido? - diris la lupo, sen ŝanĝi sian mokan vizaĝon, sia peniso ankoraŭ forte pulsante en sia vindotuko, sia voĉo raŭka pro subpremita seksa deziro.<br />La lupo ĵetis la malgrandan, senvivan korpon de la lutro en la akvon. Birdulo saltis en la akvon kaj plonĝis profunde por kolekti la korpon kaj konduki ĝin al la ponto (Simiulo vidis ĝin, ekkomprenante, ke la akvo estas profunda) por kuraci la korpon de la bebo; se la resanigado estus sufiĉe rapida, la morto de la lutro estus revertebla.<br />- Beboj - diris Birdulo. - mi provos revivigi ĉi tiun lutridon. Bonŝancon en batalo.<br />- Ne necesas diri dufoje! - Simiulo diris, ĵetante sian lancon kontraŭ unu el la lupoj, kiuj ekprenis la lancon kun la sama bestmano, kiun li uzis por levigi la lutron kiel ŝildon.<br />- Ĉi tio ne estas mia - diris la lupo, pafante la lancon kontraŭ Simiulo, kaŭzante la vindotukojn froti kontraŭ sia peniso perfekte, sed la lupo estis pli forta ol tio kaj tenis siajn ĉurovojn sub strikta kontrolo.<br />Simiulo pripensis eviti la atakon, sed se li farus ĝin, la lanco trafus Birdulon aŭ Pandulon, ĉar la pontoj en kiuj la batalo disvolviĝis estis mallarĝaj. Anstataŭe, li permesis al la lanco bati sur la brusto de sia kiraso. La atako estis tre forta kaj la kirason multe vibrig pro ĝi. Simiulo reprenis sian lancon, sed nun li timis, ĉar la atako sugestis grandan muskolan forton, pli ol tio, kion sugestis la korpoj de tiuj lupoj.<br />Vulpulo provis novan atakon per la glavo, sed, uzante sian longan hakilon, la lupo tenis Vulpulo malproksima. Sciurulo ankaŭ ne havis rimedojn por alproksimiĝi, kaj li bezonis alproksimiĝi ĉar lia armilo estis tranĉilo. Sed li havis eksplodaĵojn en sia dorsosako... Ĉu la eksplodaĵoj povus funkcii post la ŝiprompiĝo de la ŝipo, en kiu la grupo transiris la riveron?<br />- Nun, estas nia fojo - diris unu el la lupoj.<br />Li turnis sian hakilon kun krueleco. Vulpulo evitis la atakon, sed estis preskaŭ senkapigita. La aliaj du lupoj observis la batalon, amuzigitaj, iliaj penisoj filtris likvaĵon en siaj vindotukoj, iuj tuŝoj de orgasmo, pulsante urĝe kaj igante ilin gajaj kaj salivemaj.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Simiulo decidis efektivigi sian planon. Li alproksimiĝis al Vulpulo kaj flustris al lia orelo:<br />- Ni ĵetu ilin en la akvon, ĉar iliaj kirasoj devas malhelpi ilin naĝi!<br />Vulpulo rigardis Sciurulon, kiu verŝajne ankaŭ aŭdis la instrukciojn. Ĉiuj kapjesis. Ili atakis samtempe kontraŭ la lupo, kiu minace ridetis kaj denove svingis sian hakilon kun granda rapideco kaj krueleco.<br />Simiulo kaj Vulpulo evitis la atakon: Simiulo saltis super la hakilon kaj Vulpulo kliniĝis sub ĝi. Sed Sciurulo estis trafita kaj lia kruro estis tuj eltranĉita. Li kriegis dum lia kruro forflugis antaŭ ol fali en la akvon. Nekapabla atenti ilian amikon en la mezo de la atako, Simiulo kaj Vulpulo saltis kaj kraŝis en la lupon, frapante ĝin de ekvilibro kaj igante lin fali en la akvon.<br />Same kiel Simiulo antaŭdiris, la kiraso de la lupo malhelpis lin naĝi kaj trenis lin ĝis la fundo de la akvo, ĝis la profundeco de tri metroj. Post kelkaj minutoj, la lupo plenigis siajn pulmojn je akvo kaj senmoviĝis. Sed la aliaj du lupoj ankoraŭ povis batali.<br />Svingante siajn proprajn hakilojn, la du ceteraj lupoj atakis Simiulon kaj Vulpulon kaj la batalo eskaladis. Timigitaj, la simio kaj la vulpo povis nur eviti la atakojn. Sciurulo, kolerega kaj tre doloranta, forigis sferan eksplodaĵon el sia dorsosako kaj aktivigis ĝin forigante ŝtopilon, kiu malhelpis oksigenon eniri la internon de la eksplodaĵo. Ankoraŭ kuŝita sur la tero kaj sangante je ĉiu bato de sia koro, li plenumis sian lastan agon antaŭ ol rezigni la batalon, ĵetante la eksplodaĵon al la batalantoj kaj kriante:<br />- Atentu!<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />La eskplodaĵo ruliĝis inter la kruroj de la lupoj. Vulpulo saltis en la akvon. Sed estis problemo: kiel la lupoj, ankaŭ Simiulo portis kirason. Kiam la artefaraĵo eksplodis, la ponto rompiĝis kaj Simiulo kaj la lupoj falis en la akvon. La pezo de la kiraso trenis ilin ĉiujn ĝis la fundo. Vulpulo iris malsupren kiel eble plej profunde, sed la mallumo de la malhela mangrova akvo malhelpis lin scii precize kie Simiulo estis. Do li ne povis helpi Simiulon.<br />Uzante la oksigenon restan en lia sango, Simiulo komencis forigi sian kirason. Li estis preskaŭ certa, ke li ne povus fari ĝin ĝustatempe, sed li bezonis provi. Apud ili, la lupoj klopodis fari same, sed ilia kazo estis pli komplika pro la pezo de la metalo, kiun ili portis.<br />Simiulo sentis la bezonon spiri. Post forigado de la kiraso, li ankoraŭ bezonus naĝi al la surfaco. Li ne povus fari ĝin. Li verŝajne dronus, sed kun la pulmoj plenaj je akvo kaj sen spiri, oni ankoraŭ povas travivi kelkajn minutojn. Li devus fidi al siaj amikoj lian revivigado. En tiu momento, lia sola celo estis forigi la kirason, por ke li almenaŭ povu flosi post perdo de la sensoj, se lia korpo entute povus flosi.<br />Li sukcesis liberigi sin el la bruston, abdomenon kaj brakojn de la kiraso. Li ne povis eviti spiri, enspirante akvon kaj komencante dolore plenigi liajn pulmojn. Li devis demeti siajn botojn. Kun lia vizio jam mallumiĝanta, li kliniĝis kaj komencis forigi la fiksaĵojn... Simiulo enspiris pli da akvo. Estis la fino. Li ne travivus tion. Tiuj estis liaj lastaj momentoj.<br />En la surfaco, Sciurulo estis kuracadata de Birdulo, dum Vulpulo lacigis sin irante al kaj el la akvo, sed kiam Vulpulo trovis Simiulon, kaŭriĝinta sur siaj piedoj ĉe la fundo de la lago, jam estis unu minuto tro malfrue.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Post kiam la lupoj dronis, la lutroj vindotukoj eliris el siaj hejmoj, nur portante siaj vindotukojn, piĵamojn kaj suĉilojn por vidi kio okazis. La lutrido spiradis kaj havis koron, kiu nun batadis, sed havis grandan cikatron, kie la glavo trapikis lin. Simiulo estis levigita el la akvo tro malfrue. Fizikaj kaj magiaj reanimadoj malsukcesis. Sciurulo, aliflanke, senkonscia, ne reakirus la kruron, kiun li perdis. La maksimumo farebla por li estus la meto de protezo. Sed kie trovi kuraciston, kiu povas meti ĝin? Kaj eĉ se kuracisto estus trovita, kiu farus la protezon?<br />Pandulo leviĝis kaj demandis al la publiko:<br />- Ni iru viziti Sorĉistego. Ni bezonas informojn kaj armilojn. Ĉu iu el vi povas helpi nin?<br />- Ni povas doni informojn, jes - diris unu el la lutroj. - Sed niaj armiloj estis prenitaj de la lupoj kiuj servas Sorĉistegon.<br />- Kial? - Pandulo demandis, kun iom da surprizo. - Finfine, ĉu li ne estas aliancano de la Regno?<br />- Sorĉistego estis posedata de demono - diris alia lutro.<br />- Kio? - Birdulo, kiu estis ploranta kaj inklinataj sur la korpo de Simiulo, demandis.<br />- Demono posedis Sorĉistego kaj uzis lin por alvoki aliajn pli malbonajn spiritojn ol li al ĉi tiu mondo, por konkeri la regnon ankaŭ de interne, ĉar la atakoj, kiuj venas de la limoj, povas esti nesufiĉaj. La lupoj estas enkarniĝintaj spiritoj kaj la kastelo estas plena de ili.<br />La grupanoj rigardis unu la alian.<br />- Ni bezonas la tutan helpon, kiun ni povas havi... - diris Pandulo.<br />- Donu al mi la tranĉilon de Sciurulo - diris Birdulo. - Mi forigos la kruron el Simiulo kaj enplantos ĝin ĉe Sciurulo uzante magion, ĉar Simiulo mortiĝis kaj mi ne povas krei novajn membrojn el nenio.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Sciurulo komencis vekiĝi. Li eksidis kaj sentis tujan doloron inter sia femuro kaj kokso. Ĝuste tiam li komprenis, ke tiu ne estas lia femuro, sed tiu de Simiulo. Liaj okuloj larĝiĝis kaj ŝia buŝo malfermiĝis pro ŝoko. Sciurulo tiam ĉirkaŭrigardis kaj vidis Birdulon sidata apud li. Ili estis en unu el la domoj de la lutroj, ambaŭ sidataj sur lito.<br />- Ĉu ĉio estas en ordo? - demandis Birdulo.<br />- Kio okazis al mia kruro? - demandis Sciurulo.<br />- Ĉu vi forgesis la lastajn okazaĵojn - diris Birdulo, brakumante sian amikon. - Via kruro estis amputita en la lasta batalo kaj Simiulo dronis ĝis morto. Li nun ne plu vivas.<br />- Simiulo mortiĝis? - demandis Sciurulo, levante la voĉon. - Ĉu mi havas enplantitan kruron de mortigita besto?<br />- Ĝuste - diris Birdulo. - Estis la nura maniero redoni vin batalkondiĉojn, alie ni devus daŭrigi nian mision kiel triopo sen vi.<br />Sciurulo, nun sidata, ĉirkaŭbrakis liajn krurojn, proksimigante ilin al sia brusto.<br />- Mi ne scias, se ni devus daŭrigi... - li diris.<br />Birdulo metis flugilon sur la genuon de Sciurulo.<br />- Estu forta - li diris. - Ni tre alproksimiĝis. Ni nur bezonas invadi la kastelon kaj ekzorcigi la demonon kiu posedis Sorĉistegon.<br />Sciurulo rigardis Birdulon kaj ekploris. Birdulo ĉirkaŭprenis Sciurulon kaj karesis lian dorson. Lia peniso komencis stariĝi dum liaj vindotukoj tuŝis unu la alian.<br />- Estas bone, ĉio estos en ordo... - diris Birdulo, trankviligante sian amikon.<br />Sciurulo kriis, suĉante sian dikfingron, ĝis li ne plu povis plori. Poste li kapjesis, akceptante la vortojn de Birdulo, kiu dolĉe ridetis al Sciurulo. Suĉante sian dikfingron kaj konsolita, Sciurulo peniso malmoliĝis en sia ĵus anstataŭita vindotuko, sed li ne atentis ĝin.<br />- Ni iru - diris Birdulo, leviĝante.<br />- Kie ni estas? - demandis Sciurulo ĉirkaŭrigardante, fine konsciante, ke li estas en la domo de iu, malrapide leviĝante por alkutimiĝi al sia nova kruro.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Post kuracado, Sciurulo ekkomprenis, ke Birdulo estis la besto, kiu plej zorgis por li en tiu grupo. La aliaj malamis lin. Tamen, ekkompreni tion tute ne estas beno... ĉar Sciurulo havis problemon: la sperto seksperforti iun ŝajnis pli plaĉiga, kiam la viktimo estis iu, kiu amis lin.<br />Li volis seksperforti Vulpulon kaj Pandulon, sed tiutempe li komencis senti deziron seksperforti la korpon de Birdulo, tiu sama Birdulo, kiu, de la komenco, helpis lin kaj provis inkluzivi ĝin en la grupo, kiu donis al li novan kruron kaj igis lin marŝi denove, la sola besto, kiu ne koleriĝis pri sia pasinteco kiel seksperfortisto.<br />Sciurulo ĝemis ĉe sia animo, sentante, ke liaj impulsoj burĝonas en li. La mirinda rilato, kiun li konstruis kun Birdulo, riskis kaj ĉio estis lia kulpo. La ciklo rekomencus: Sciurulo tuj seksperfortus iun kaj revenus al la malliberejo... Sciurulo sentis, ke lia peniso fariĝos pli malmola ene de sia vindotuko, kvazaŭ ĝi elektis Birdulon kiel viktimo, dezirante tiun belan pugon, tiun pugon, kiun Birdulo kaŝis em sia vindotuko.<br />&ldquo;Tie ĝi estas! Prenu lin! Faru lin plori kaj suferi!&quot; Sciurulo rezistis tiajn impulsojn. Li devis averti Birdulon pri kio okazas... sed se li ĝin farus, li ne povus seksperforti Birdulon poste. Li sciis ke li malproksimigus sin de facila viktimo se li avertus Birdulon. Li volis averti Birdulon! Sed li ne povis fari ĝin! Lia buŝo ne povis malfermi kontraŭ la turmentoj kaŭzitaj de siaj malbenitaj deziroj...<br />Ili eliris el la dometo kaj parolis dum kelka tempo, konversacio en kiu Sciurulo restis tre silenta, interŝanĝante malfortajn ridetojn kun la resto de la grupo. Pandulo rimarkis la suspektan sintenon de Sciurulo kaj opiniis, ke eble la sperto de travivi la amputon de sia kruro ankoraŭ afektis lin, sed li ankaŭ konsideris la eblecon, ke io alia okazis, ĉar Sciurulo konfesis, ke li iris al malliberejo por seksperfortado unufoje.<br />- Nia estro nun estas Vulpulo - diris Birdulo.<br />- Jes, ŝajnas taŭga - Pandulo konsentis.<br />- Se tion vi volas - diris Vulpulo. - bone.<br />Sciurulo restis silenta. Pandulo rigardis lin kun suspekto kaj provis devigi interagadon:<br />- Ĉu io estas problemo?<br />Sciurulo, kiu pensadis pri kiel kontraŭstari la tenton, kiu estis prezentita al li, surpriziĝis per la voĉo de Pandulo, ĉar, ekde Sciurulo konfesis sian pasintecon kiel seksperfortisto, la aliaj membroj de la grupo, krom Birdulo, preskaŭ ne direktis vortojn al li.<br />- Ne, mi estas bone - diris Sciurulo. - Mi konsentas kun vi.<br />Pandulo tute ne konvinkiĝis. Sed la grupo denove marŝis. Pandulo alproksimiĝis al Vulpulo kaj flustris ion en lia orelo, kaŭzante Vulpulon rigardi malantaŭen, al Sciurulo, kun suspekto. Sciurulo aspektis perdita, liaj okuloj fiksitaj sur la postaĵo de Birdulo, lia spirado malrapida kaj lia peniso tiel malmola, ke li povis fari truon en sia vindotuko, marŝante atente, adaptante al sia nova kruro.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Survoje al la kastelo, post kiam la grupo eliris el la mangrovon, Sciurulo, subite, diris al Birdulo:<br />- Ĉu ni povus paroli private?<br />Vulpulo aŭdis. Li ĉesis marŝi kaj rigardis ambaŭ la birdo kaj la sciuro.<br />- Kompreneble - diris Birdulo, sin direktante al Sciurulo.<br />- Birdulo - diris Vulpulo. - Ne iru kun li.<br />Birdulo ĉesis marŝi kaj rigardis Vulpulon.<br />- Io malĝustas? - demandis la birdo.<br />- Ŝajnas tio al mi suspektinda - diris Vulpulo.<br />- Pro lia estinteco?<br />- Pro lia estanteco.<br />Birdulo rigardis Sciurulo kaj vidis, ke liaj okuloj montris miksaĵon de atendo, volupto kaj honto. La sciuro ne povis kaŝi la grandegan premon sub kiu li estis. Birdulo komprenis, kio okazis.<br />- Mi komprenas, Vulpulo - diris Birdulo. - sed mi volas iri.<br />- Ĉu vi volas iri? - Vulpulo demandis.<br />- Tiam mi iros kun vi - diris Pandulo.<br />- Ne - diris Birdulo. - Ambaŭ vi restu ĉi tie.<br />- Birdulo... - Vulpulo kaj Pandulo diris.<br />Birdulo rigardis Sciurulo.<br />- Venu - diris la kuraĝa birdo, prenante la bestmanon de Sciurulo. - Ni estos solaj malantaŭ la arbetaĵoj.<br />- Se vi bezonus helpon, kriu - diris Vulpulo.<br />Birdulo ne respondis. Sciurulo kaj Birdulo profundiĝis en la arbaro pli ol necesa por privata konversacio. Birdulo, sciante, ke Sciurulo volas seksperforti lin, avancis, kun la dorso turnata al Sciurulo. Kaj, kiel li pensis, Sciurulo ekprenis Birdulon de malantaŭe kaj premis siajn vindotukojn kune, dirante:<br />- Pardonu min pro ĉi tio, mi ne plu povas rezisti mian deziron.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Do vi seksperfortos min? - demandis Birdulo, sentante sian seksan deziron vekiĝi.<br />- Jes - diris Sciurulo, premante sian vindotukon kontraŭ tiu de Birdulo, igante lian penison tuŝi la pugon de Birdulo tra la vindotukoj.<br />Birdulo ridetis al si kaj diris, kiam lia peniso malmoliĝis:<br />- Tio ne eblos.<br />- Kion vi volas diri? - Sciurulo demandis, sentante sian deziron pligrandiĝi ĉe la ebleco de rezisto. - Ĉu vi batalos min?<br />- Ne. Male: mi ne batalos. Vi povas fiki min tiom, kiom vi volas, kiam ajn vi volas.<br />Sciurulo insistis, premante sian vindotukon pli forte kontraŭ Birdulo, plue ekscitante la birdo. Birdulo ĝemis kaj fleksis la genuojn, sentante, ke lia peniso tute malmoliĝas kaj gutas fluidaĵon. Li devigis sin ne ejakuli, kvankam li estis tute plena je ejakuladaĵo kaj liaj genitaloj doloris. &quot;Neniam mia korpo bezonis ejakuli tiel forte!&quot; li pensis, &quot;Sed mi ne permesos mian virlakton eliri.&quot;<br />- Nun mi faras! &mdash;Sciurulo diris, movante siajn bestmanojn al la vindotuko de Birdulo, premante la pinton de lia peniso tra la vindotuko kaj igante ĝin pulsa, sendante malesperajn signalojn al la cerbo de la birdo.<br />-Mi atendas.<br />Sciurulo komencis froti sian vindotukon kontraŭ tiu de Birdulo... sed ne finis sian agon. Anstataŭe, li iom post iom haltis, malkontenta. Birdulo rigardis malantaŭen, senkompate subpremante la orgasmon kiu minacis okazi.<br />- Kio okazas? &mdash; demandis la tremanta birdo. - Ĉu ĉi tio ne estas kion vi volis?<br />Sciurulo estis konfuzita kaj ne povis respondi. Birdulo ridetis kaj brakumis lin, igante iliajn vindotukojn kunpremiĝi kune.<br />- Vi ne necesas danki min - diris Birdulo. - Ni revenu al la grupo.<br />Sciurulo, konfuzita kaj malkontenta, sekvis Birdulon reen. &quot;Li estas tre lerta,&quot; pensis Sciurulo, &quot;ĉar li sciis, ke mi perdos intereson, se li donos al mi sian konsenton.&quot; Sciurulo efektive estis feliĉa, ke Birdulo savis lin de la plenumado de sia plej hontinda deziro. Sed li ankaŭ sentis sin iom malsaĝa pro tia malsovaĝigado. Ĉu Birdulo vere volis amori kun Sciurulo aŭ ĉu li nur volis ŝajnigi ĝin tiel? Kiel oni povus pruvi ĉu jes aŭ ne? Sed Birdulo ŝajnis tia besto, kiu permesus seksumadon... Tiuj ĉi demandoj konfuzis Sciurulon kaj turmentis lin, ĝis la paradokso igis lin perdi la intereson pri seksperforto dum kelka tempo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Poste, la grupo alvenis la pordegojn de la kastelo, gardataj de du grandaj lacertoj, armataj per hakiloj kaj portante kirasoj kaj nigraj vindotukoj, kiuj jam estis uzataj kaj urĝe bezonis esti anstataŭataj. Vidante la grupon, la lacertoj, ĉiu de la duoblo de la alteco de Vulpulo, kiu estis la plej alta membro de la grupo (sed nur por tri centimetroj), prenis iliajn hakilojn pli forte kaj rigardis ĉiujn kvar, demandante:<br />- Kion vi volas?<br />- Ĉi vi povus... - diris Vulpulo, antaŭ ol esti interrompita de Pandulo:<br />- Ni devas paroli kun Sorĉistago pri iuj aferoj, kiuj implikas magiajn armilojn.<br />La lacertoj rigardis unu la alian, sentante la streĉiĝon. La magiaj armiloj ne estis malgrava afero, sed tre serioza afero... Birdulo, kiu frotis sian penison tra sia vindotuko, komprenis, kion Pandulo klopodis fari. Li ĉesis sian memplaĉadon kaj eniris la ludon:<br />- Jes - diris la birdo. - Ni suspektas, ke iuj vilaĝanoj preparas magiajn armilojn por ribeli kontraŭ la volo de Sorĉistego.<br />- Kaj kial ni kredus vin? - demandis unu el la lacertoj, pisante en sia vindotuko, malmoligante sian penison.<br />- Ĉar la risko estas tro alta por ne kredi nin - diris Pandulo. - Ni diras la veron. Se vi ne kredas nin, vi havos gravajn problemojn.<br />La lacertoj iom pensis. Fakte, magiaj armiloj estas tre serioza afero. Se la afero estus vera kaj ili ne avertus Sorĉistegon, tio kaŭzus katastrofon. Aliflanke, se la afero estus falsa, kaj la grupo estis tie por ĝeni Sorĉistego, la kastelaj gardistoj mortigus ilin aŭ la magiisto mem.<br />- Bone - diris unu el la lacertoj. - Eniru, sed mi bezonas demandi ion antaŭe: kiu estas la mano, kiun vi uzas por skribi?<br />- La dekstra - ili ĉiuj respondis.<br />- Ĉi tio estos utila se vi estas atakita sen kialo. Memoru tion.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />La kvarteto marŝis laŭ la larĝa ŝtona vojo, kiu transiris la Kastelan Ĝardenon al la enirejo de la konstruaĵo mem. Dum marŝado, Vulpulo, prenita de seksa deziro, petis paŭzon. Lia peniso estis tre sentema kaj doloris enhavi sin pro lia malpura vindotuko.<br />- Beboj ... - li diris, suĉante sian chupete maltrankvile, lia tre malmola, sentema kaj trempanta erekto. - Ĉu nur mia eta porko bolas?<br />Ĉiuj, krom Sciurulo, kiuj ankoraŭ ne resaniĝis de la paradokso, ke Birdulo ĵetis ilin la arbaron, sentis la samon. La piĵamoj de Pandulo estis Aberto, pro lia vindotuko tro plena, kaj lia peniso tremas sian flavecan vindotukon. La peniso de Birdulo klakis sian malsekan vindotukon, konkretigis kaj tiklis lin en la plej malbona maniero ...<br />- Ankaŭ mia - diris Pandulo, kaptante sian kvieton suĉante lin por trankviligi sian genitalan agitadon, sentante fortan premon por akiri sian sakon kaj gravedi sian vindotukon, se eblas.<br />- Ni devas esti fortaj - diris Birdulo, kies peniso estis pulsanta kaj kies pilkoj estis kiel elpremi de tempo al tempo, kvazaŭ via korpo atendus momenton de distro kaŭzi akcidentan ejakuladon. - Ni estas preskaŭ ĉe la fino de la misio. Ni ne povas lasi niajn penojn regi nin.<br />- Ĉu mi povas ŝanĝi mian vindotukon? - Pandulo demandis, preskaŭ plorante, premante sian penison tra sia vindotuko kaj timigante, premante la genuojn kune. - La mia estas tiel plena, ke ĝi plifortigas la porketon. Li volas lasi multon, sed mi ne tuj forlasos lin ...<br />- Ne estas bona ideo ... - Vulpulo diris, malvolonte. - Ni estas en malamika teritorio.<br />- Sed ĉiu paŝo, kiun mi faras, faras mian varman, malsekan vindotukon frotante en mia Pil&iacute;n! - Pandulo plendis, kun malsekaj okuloj de larmoj.<br />- Atendu firme! - Birdulo diris, levante sian voĉon. - Ni venis malproksime. Nur iom pli kaj ĉu ni povas ŝanĝi niajn vindotukojn, ĉu bone?<br />Ĉiuj kapjesis, sed Vulpulo kaj Pandulo ne ĉesis plendi kaj ĝemi. Birdulo ankaŭ estis tre korneca ... li glutis kaj daŭrigis la vojon al la enireja pordo, kiu estis malfermita. La interno de la kastelo estis malhela, sed la lunlumo eniris tra la multaj fenestroj, kio permesis al la grupo vidi la internon ...<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />La grupo zorge esploris la kastelon, trovante la dormoĉambrojn, la akvujon, arenon, bibliotekon, vastan ĉambron por vespermanĝado... ĝis ili trovos ŝtuparojn, kiuj fine alportos ilin supren.<br />- Ĉiuj magiistoj ŝatas resti sur la plej supraj etaĝoj de konstruaĵo - diris Birdulo, provante subpremi sian deziron por kaki, ĉar ili ne povis ŝanĝi vindotukojn en la kastelo. - Estas pli bone por praktiki astrologion.<br />- Mi pensis, ke ili preferas tion por ilia egoo - Pandulo diris ridante preter sia suĉilo, forgesinte sian penison&hellip; preskaŭ.<br />- Efektive, mi ankaŭ pensis, ke egoo estas la kialo... - Vulpulo agnoskis, maĉante la cicumon de sia suĉilo, nerveme, urinante pli en sia vindotuko kaj kaŭzante urinan likon.<br />- La arogantaj magiistoj estas efektive tre maloftaj... - diris Birdulo, ruĝiĝanta pro honto, kiam furzo eskapis lin.<br />Per la ŝtuparo, ili alvenis al ĉambro sen fenestroj. Ĉio estis tute malhela tie.<br />- Mi vidas nenion - diris Pandulo.<br />- Nek mi - diris Birdulo.<br />Subite la pordo malantaŭ ili fermiĝis kaj ŝlosiĝis.<br />- Kio okazas? - Pandulo demandis.<br />Kaj tiam, lumo, kaŭzita de flosanta magia balono, lumumis la tutan ĉambron. La tegmento, la planko kaj la muroj estis faritaj el speguloj. La bildoj de ĉiu membro de la grupo ripetiĝis sur la supraĵoj em la ĉambro, plurfoje, kaj estis malfacile sin gvidi en tiu loko, ĉar ne eblis scii ĝuste kie la muroj komenciĝis aŭ finiĝis. Feliĉe, la lumo ne estis blindiga.<br />- Ni metu la bestmanojn sur la murojn - diris Vulpulo. - Ni povas trovi la pordon uzante la muroj kiel referenco.<br />La grupo marŝis rekte, esperante tuŝi la muron, sed... la muroj kaj pordoj malproksimiĝis de ili.<br />- La magia nivelo leviĝis - diris Birdulo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Subite, Vulpulo, Sciurulo kaj Birdulo aŭdis Pandulon krii malantaŭ si. Rerigardante, ili vidis, krom Pandulo, alian identan pandon vestitan same. Estis neebla, almenaŭ per la nuda okulo, distingi ilin.<br />-Kio okazas? &mdash;Vulpulo demandis.<br />-Mi ne scias! &mdash;diris ambaŭ pandoj samtempe, rigardante la reston de la grupo.<br />En momento de malatentiĝo, Sciurulo estis atakita de alia sciuro, identa al li. Sciurulo rigardis sian klonon, rimarkante lin en la lasta momento kaj evitante la atakon. Kiam Vulpulo kaj Birdulo rimarkis la situacion, kion okazas al Sciurulo, estis tro malfrue: en la batalo inter la du, ili jam perdis el vido kiu estis Sciurulo kaj ne povis distingi lin de sia klono.<br />Tiam klonoj de Birdulo kaj Vulpulo eliris el la speguloj. Post tio, la reflektoj malaperis de la speguloj. Ĉiu klono atakis sian originalulon, miksante la grupon. Iafoje, kiam membro de la originala grupo gajnis avantaĝon en la batalo kaj iris helpi amikon, li ne sciis, kiun ataki. En sia hezito, lia propra klono denove atakis.<br />Dum la batalo, Pandulo memoris kion la gardistoj ĉe la enirejo diris. Li tiam observis per kiu bestmano lia klono preferis ataki kaj konfirmis, ke ĝi preferis ataki per sia maldekstra, dum evitante liajn pugnobatojn kaj piedbatojn (ĉar la klono, kiel Pandulo, estis senarma).<br />-Beboj! &mdash;Pandulo kriis&mdash; Klonoj estas maldekstramanaj! Memoru, se ni estas atakitaj senkiale, la bestmano per kiu ni skribas estas grava informo!<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />La batalo daŭris, sed estis tre malfacile venki, ĉar la klonoj ankaŭ posedadis la samajn kapablojn kiel la originaloj. Tamen, je unu momento, Vulpulo sukcesis trapiki la defendojn de sia duoblulo kaj senkapigi lin. La kapo de la klono trafis la spegulmuron, makulante ĝin per sango. Tiam li rigardis siajn amikojn kaj provis uzi la trukon, kiun Pandulo instruis al li: observi la dominan bestmanon dum atakoj. La malamiko estis nepre maldekstramana. Birdulo uzadis magion por defendi sin, sed kaj Pandulo kaj lia klono estis nekompetentaj en batalo, do Pandulo estis pli sekura ol Birdulo. Vulpulo, svingante sian glavon, komencis defendi Birdulon. Dum la du-kontraŭ-unu batalo, la klono de Birdulo estis bonega. Li uzadis defensivajn sorĉojn pli ofte ol sian originalon, ĉar li ne estis laca, ne revivigis lutron, aŭ faris krurotransplanton. Birdulo jam atingis la punkton je li bezonis ŝpari fortojn por la fina batalo, sed lia klono havis siajn energirezervojn je maksimumo.<br />Pandulo, luktante kontraŭ sia klono, rigardis siajn amikojn kaj havis ideon:<br />&mdash; Ili estas reflektaĵoj, ĉu ne? Kio, se ni forigus la lumbalonon?<br />Birdulo, sen dufoje pripensi, aprobis la ideon. La du restantaj klonoj rigardis la globon de lumo dum Birdulo pafis magian misilon al ĝia celo, kaŭzante ĝian eksplodon. La klonoj malaperis en la mallumon de la ĉambro, kvazaŭ ili neniam estus tie.<br />La grupo sidiĝis, tute lacitaj. Precipe Vulpulo kaj Birdulo, ĉar ili estis ankaŭ vunditaj. Vulpulo ricevis profundajn vundojn sur siaj brakoj kaj kruroj, kie li havis neniajn defendojn, kaj Birdulo suferis brulvundojn.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Mi povas kuraci nin - diris Birdulo. - Sed mi pensas, ke mi ne povas uzi resanigajn sorĉojn post tio.<br />- Estas pli bone kuraci nur kelkajn vundojn do - Vulpulo diris. - Ni ne bezonas resaniĝi tute.<br />- Bone ... mi resanigos viajn tranĉvundojn kaj miajn plej malbonajn brulvundojn.<br />Birdulo, uzante la reston de sia magia energio, parte resanigis la korpojn de la grupo, metante siajn flugilojn sur la vunditajn lokojn.<br />- Ni estas ĉe la fino, por pli bone aŭ pli malbone - diris Pandulo.<br />- Jes - diris la aliaj tri, Sciurulo nun parolante denove.<br />- Kia ajn estas la rezulto, estis bonege labori kun vi ĉiuj - diris Vulpulo.<br />Sciurulo ne rigardis Vulpulon, kiam li diris tion, supozante, ke la vortoj de la vulpo ne inkluzivis ĝin.<br />- Ĉi tio inkluzivas Sciurulo - diris Vulpulo, kaŭzante surprizon je Sciurulo. - Ni estas proksimaj al sukceso aŭ malsukceso, vivo aŭ morto. Jen tempo, kiam ni bezonas resti kune kaj pardoni unu la alian.<br />Ili leviĝis.<br />- Mi eĉ ne povas senti magion - diris Birdulo. &ndash; Ne petu min pri iu ajn atako aŭ kuraca sorĉo de nun. Mia magia energio repleniĝos morgaŭ.<br />La grupo kapjesis, malfermis la pordon kaj supreniris la longan spiralan ŝtuparon, rigardante tra la fenestroj kaj vidante kiom multe ili leviĝis sur la arbaro ekstere.<br />- Ni estas altaj - diris Pandulo, timigita.<br />- Ĝi signifas, ke ni estas proksimaj.<br />Ĉe la fino de la ŝtuparo, pordo. La grupo malfermas la pordon kaj atingas vastan ĉambron, en kiu estis pluraj speguloj aranĝitaj en cirklo en la centro. Ruĝa tapiŝo ligis la pordon al trono, sur kiu sidis nigra kato, kun hele flavaj okuloj: Sorĉistego.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Sorĉistego havis purpuran suĉilon, longan nigran veŝton kun ruĝa strio de la ŝultro ĝis la bazo. Ĝi estis malfermita, tiel ke oni povis vidi lian dikan bruston, lian dikan ventron, kaj lian nigran vindotukon, kiu havis ruĝajn rubandojn.<br />- Vi ne estas la unuaj kiuj alvenas - diris Sorĉistego. - Aliuloj venis al mia kastelo, kaj iuj eĉ al ĉi tiu ĉambro, kie ni estas.<br />&mdash;Ĉi tiu kastelo ne estas via! &mdash;diris Vulpulo. - Ni scias, ke vi nur uzas la korpon de Sorĉistego! Vi estas demono!<br />&mdash;Estas vere, ke mi ĝin posedas, sed dum mi estas en ĉi tiu korpo, ĉio, kio apartenas al li, estas mia.<br />&mdash; Liberigu lin! &mdash;Birdulo diris.<br />&mdash;Vi estas en kompatinda fizika stato kaj vi povas nenion fari kontraŭ mi. Pripensu: se vi atakos min, aŭ pli malbone, mortigos min, mi restos, sed la sorĉisto, kiun vi volas savi, estos vundita sub viaj bestmanoj.<br />La grupo rigardis unu la alian. La demono pravis... Se ili atakus, ili vundus aŭ eĉ mortigus tiun, kiun ili venis por savi...<br />&mdash;Kio do estos? &mdash; insistis la demono. - Ĉu vi provos mortigi ĉi tiun senkulpan katon?<br />La grupo rerigardis al Sorĉistego, kiu leviĝis de sia trono. Subite, la vizio de la grupanoj ekmalklariĝis. Dum Sorĉistego malrapide marŝis, frotante sian malmolan penison en la seka vindotuko, al ili, la korpoj de la kvar herooj, venkitaj de intensa doloro, konvulsie falis. Pandulo estis la unua, kiu kriis. Sciurulo nur ĝemis. Birdulo ploris pro doloro, sed Vulpulo kuraĝe eltenis ĉiujn siajn sonojn. La sento estis kiel pluraj meduzaj tentakloj sur malkovrita haŭto, difuza doloro, sentata tra la tuta korpo, sed ne komencanta en unu loko. Sorĉistego staris antaŭ la grupo, plenigante sian vindotukon per urino, kaj ĉiu membro komencis esti absorbita de la planko, kvazaŭ likvaĵoj trinkataj de spongo. Ĉe la fino de la procezo, la kvar herooj falis en tio, kio ŝajnis kiel senfunda kavo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Sciurulo estis la unua, kiu vekiĝis. Li rigardis ĉirkaŭen. Liaj pojnoj kaj maleoloj estis ligitaj per ĉenoj pendantaj de la muro, al kiu li estis ĉenata, kune kun siaj amikoj dekstre kaj nekonatuloj maldekstre. Antaŭ li, granda, rotacionta segilo, kvin metrojn en diametro, duone enigita en la muron antaŭ ili, kaj nuntempe malaktiva, minacis ilin, metron for de iliaj nudaj ventroj. La sola lumfonto estis la kandeloj laŭlonge de la koridoro, kie ili estis ĉenataj.<br />Sub ili, krado funkciis kiel planko. Ĝi estis kovrita per la internaĵoj de aliaj bestoj, kiuj mortis kiel viktimoj de tiu segilo, kiu nun restis pace dormanta. La sango de la viktimoj certe trapasis la kradon, atingante ĉion, kio estis sube.<br />- Beboj, vekiĝu! - diris Sciurulo.<br />Iom post iom, Pandulo, Vulpulo kaj Birdulo vekiĝis.<br />- Kie ni estas? - demandis Pandulo, antaŭ ol plene kompreni la situacion.<br />- Plej verŝajne en la kastela malliberejo, kaj ni estas ekzekutotaj, - diris Sciurulo.<br />- Ni devas foriri de ĉi tie! - diris Vulpulo.<br />- Mi sufiĉe mallaciĝis por ĵeti sorĉon, kiu liberigos nin de niaj ĉenoj... - Birdulo diris tuj, aldonante kun aero de granda seriozeco: - Sed mi povas uzi ĝin nur sur tri el ni.- <br />Ĉiuj rigardis unu la alian, inkluzive de Birdulo.<br />- Ni devas elekti unu el ni por morti, supozante, ke la segilo aktiviĝos por mortigi nin - finis Birdulo.<br />- Ĉu ni ne nur bezonas ke vi dormu iom pli por reakiri pli da vian forton? - demandis Pandulo.<br />Kiam Pandulo finis paroli, la turniĝonta segilo komencis eligi elektran sonon kaj turniĝi malrapide.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Mi volas iri - diris Sciurulo. - Lasu min morti.<br />- Vi? - demandis Pandulo. - Mi estas multe pli senutila ol vi!<br />- Mi faris multe da malbonaj agoj en mia vivo, kaj mi certe scias, ke pli venos, ĉar mi ne povas regi min.<br />Birdulo interrompis:<br />- Mi povas lasi vin tri iri kaj mortiĝi.<br />- Sed vi kaj Vulpulo estas la du plej utilaj - diris Pandulo. - Se unu el vi mortos, la regno mortos kun vi!<br />La turniĝanta segilo atingis sian maksimuman rapidecon, kaj la muro antaŭ la kaptitoj komencis alproksimiĝi. Krioj venis de sube, tra la krado:<br />- Bonvolu, ne plu!<br />- Ni ne plu povas toleri trinki ĉi tiun fian sangon!<br />- Mi sufokiĝos per mia vomaĵo!<br />La sango kaj internaĵoj de la kaptitoj falus tra la krado kaj, juĝante laŭ la krioj, - nutrus - la kaptitojn sube. <br />- Ni ne havas tempon! - kriis Sciurulo, ekploranta. - Mi ne plu volas vivi kun ĉi tiu kulpo! <br />Birdulo, ankaŭ ploranta, uzis la sorĉon, kiu malligis la ĉenojn ĉe Vulpulo, Pandulo kaj si mem. Ili falis sur la malpuran kradon. Ĉar la segilo havis formon de disko, tiuj plej proksimaj al la centro de la muro mortis unue. La frenezaj krioj plenigis orelojn per bruo kaj korojn per teruro. Pecoj de la aliaj kaptitoj falis sur la kradon, kaj sonoj de rukto, tusado kaj vomado sonis el la mallumo sub la krado.<br />Antaŭ ol la segilo tuŝis Sciurulon, li panikiĝis kaj komencis krii, dum liaj tri amikoj malespere provis malligi la ĉenojn, almenaŭ ĉe siaj maleoloj, kio estis tion, kion ili povis fari. Neniu vindotuko restis pura.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div>Subite, sago kun eksplodaĵo alkroĉita flugis tra la aperturo, el kiu la turniĝanta segilo elstaris. La eksplodaĵo detonaciiĝis, kaj la segilo fleksiĝis, malhelpante ĝin rotacii. Tiuj, kiuj ankoraŭ ne estis tranĉitaj, inkluzive de Sciurulo, rigardis la miraklon disvolviĝi antaŭ ili. Sonoj de pisado aŭdiĝis laŭ la koridoro. Kun granda peno, Vulpulo malŝlosis la katenojn de Sciurulo.<br />- Kiu estas tie? - ekkriis Vulpulo.<br />- Mi, Lutrulo - diris lutro, portante arkon kaj sagujon da sagoj.<br />La vindotuko de la lutro gutetis, plena de klara urino, preskaŭ kiel akvo, sed ankaŭ de fekaĵoj tiel verdaj kiel klorofilo.<br />- Vi estas la patro de la lutro, kiun ni savis - diris Pandulo, memorante la vizaĝon de la savanto de Sciurulo.<br />- Jes... - diris la lutro. - Mi venis ĉi tien por havi mian venĝon. <br />La grupo silentiĝis por aŭskulti la rakonton de Lutrulo.<br />- Post kiam vi forlasis Saudade, taĉmento da sangavidaj lupoj iris tien por venĝi la mortigitajn lupojn. Mi sukcesis eskapi... sed mia filo mortis. Mi komprenis, ke se Sorĉistego ne estos mortigita, ne utilas defendi sin kontraŭ atako, ĉar aliaj venos. Mi havas nenion por perdi, nek familion nek hejmon. Mi ne zorgas, ĉu li mortigos min, sed mi volas morti provante elimini Sorĉistegon!<br />La grupo restis silenta. Ĝis tiu punkto, ilia serĉado estis unu mizero post alia kaj unu malsukceso post alia. Estis klare, ke ili ne povis venki Sorĉistegon. Sed, aŭdante la rakonton de la lutro, ankaŭ ili volis morti provante.<br />- Ni devas trovi manieron elpeli la demonon de Sorĉistego, - diris Birdulo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Ie en la kastelo estas biblioteko - diris Lutrulo.<br />- Eble ekzistas manlibro por fari ekzorcismojn aŭ io simila - diris Pandulo. - Kion vi pensas, Birdulo?<br />- Certe... - diris Birdulo, senĝene tuŝante sian penison tra sia vindotuko por trankviliĝi. - Ĉu vi scias, kie estas la biblioteko, Lutrulo?<br />- Kiam Sorĉistego ankoraŭ estis bona besto, mi venis ĉi tien por fari iom da tubista laboro - klarigis Lutrulo. - Sorĉistego montris al mi ĉiujn ĉambrojn. Mi diris al li, ke li nur devis montri al mi, kie estis la liko. Sed li diris, ke li bezonus montri la tutan kastelon al mi por alia okazo. Tiutempe, mi ne komprenis, kion li celis, sed nun mi vidas, ke eble li jam sciis ĉion, kio okazos al ĉiuj.<br />- Do kial li ne uzis rimedojn por malhelpi tion? - demandis Vulpulo.<br />- Scii, ke io okazos, ne nepre donas al vi la rimedojn por malhelpi ĝin - klarigis Birdulo. - Ĝi estas kiel morto: scii, ke vi mortos, ne donas al vi la kapablon agi kontraŭ ĝi, ĉar vi ne povas eviti la morton. <br />La grupo supreniris la ŝtuparon, forlasante la kelkarceron. Ili revenis al la teretaĝo.<br />- Ho, ho... - Pandulo suspiris, lia peniso denove malmole staranta.<br />Ĉiuj rigardis la pandon. Ĉiuj iliaj vindotukoj estis tiel plenaj, ke ili likis, krom tiu de Lutrulo. Pandulo ŝajnis tiel seksumema, ke li havis problemojn marŝi. Li avide suĉis sian suĉumilon. Liaj okuloj estis malsekaj kaj li ŝajnis ploronta. La kompatinda pando frotis siajn femurojn kune, liaj bestmanoj kunpremitaj je pugnojn dum li provis teni ilin for de sia vindotuko. La sceno ankaŭ ekscitis la reston de la grupo. Ili rigardis unu la alian kaj suspiris unu al la alia. Birdulo, kiu tuŝadis sin tra sia vindotuko, tuj haltis. Vulpulo sentis sian penison malmoliĝi rekordrapide. Li ankaŭ komencis ĝemi.<br />- Ni devas esti fortaj - diris Birdulo, kies peniso estis jam malmola ankaŭ.<br />- Estas malfacile - diris Pandulo. - Mia &ldquo;beba lakto&rdquo; vere volas eliri...<br /><br /><div class='align_center'><strong>Portugu&ecirc;s.</strong></div><br /><br />A pra&ccedil;a da cidade estava cheia depois que o rei convocou os cidad&atilde;os para um an&uacute;ncio p&uacute;blico. O rei quase nunca o faz, pois os an&uacute;ncios p&uacute;blicos geralmente significavam problemas e os problemas eram raros em um reino t&atilde;o bem-sucedido. Da varanda do pal&aacute;cio de m&aacute;rmore, o rei apareceu e pediu sil&ecirc;ncio para os animais na pra&ccedil;a em frente ao pal&aacute;cio. O sil&ecirc;ncio foi feito quase magicamente.<br />O rei, um le&atilde;o gordo, vestido apenas com uma t&uacute;nica real, um colar amarrado a uma chupeta dourada e uma fralda sob a t&uacute;nica, come&ccedil;ou seu discurso:<br />- Meu povo, v&oacute;s sabeis que estamos lutando contra uma for&ccedil;a al&eacute;m da nossa imagina&ccedil;&atilde;o. Sabeis que, &agrave;s nossas fronteiras, as tropas do dem&oacute;nio amea&ccedil;am nos destruir, como fizeram com os reinos vizinhos. &Eacute; por isso que precisamos de mais soldados para nossos ex&eacute;rcitos, para atacar o inimigo antes que ele nos ataque.<br />Os animais reunidos na pra&ccedil;a da cidade come&ccedil;aram a tremer com essas palavras. O reino lutou antes e a guerra &eacute; sempre uma experi&ecirc;ncia traum&aacute;tica. Mas o reino nunca foi amea&ccedil;ado por seres sobrenaturais. Chiados discretos v&ecirc;m dos animais, mijando em suas fraldas por medo. Os animais mais patri&oacute;ticos j&aacute; pensaram em se juntar ao ex&eacute;rcito ou &agrave; marinha e lutar por seu reino, mas a maioria dos animais pensava em se render ou fugir. Foi ent&atilde;o que o rei alertou:<br />- Escape n&atilde;o &eacute; uma op&ccedil;&atilde;o, pois eles se aproximam de todos os nossos limites. Estamos cercados. Quem tentar deixar o reino ser&aacute; vitimado pelos dem&oacute;nios que nos cercam.<br />Alguns dos animais mais fracas ficaram doentes de medo e desmaiaram. Outros encheram suas fraldas de fezes, tremendo ainda mais. Nunca a situa&ccedil;&atilde;o do reino, ou melhor, a situa&ccedil;&atilde;o de todo o continente foi t&atilde;o cr&iacute;tica.<br />- Mas h&aacute; esperan&ccedil;a, senhores! - o rei continuou, discretamente enchendo sua pr&oacute;pria fralda com sua urina matinal. - Al&eacute;m de aumentar nossas for&ccedil;as armadas, sempre podemos pedir ajuda ao grande mago Sorĉistego! Ele nos ajudou a vencer a &uacute;ltima guerra, doze anos atr&aacute;s, tudo gra&ccedil;as ao seu intelecto e dedica&ccedil;&atilde;o. Ele pode nos ajudar, mas n&atilde;o responde &agrave;s nossas cartas. Enviei algumas tropas para a cidade ao norte, onde est&aacute; seu castelo, mas nenhuma delas voltou. Portanto, al&eacute;m de pedir que o maior n&uacute;mero poss&iacute;vel de animais se junte &agrave;s for&ccedil;as armadas, pe&ccedil;o tamb&eacute;m que aqueles que n&atilde;o t&ecirc;m a coragem de enfrentar os horrores da linha de frente v&atilde;o para a vila do norte e pe&ccedil;am ajuda do Sorĉistego. Se vencermos esta guerra, todo mundo que provar sua participa&ccedil;&atilde;o ser&aacute; isento dos impostos e receber&aacute; uma fra&ccedil;&atilde;o da riqueza do reino.<br />Os animais se entreolharam e sussurraram um com o outro. Aqueles que n&atilde;o tinham est&ocirc;mago para a guerra, mas tinham um esp&iacute;rito aventureiro estavam animados para ajudar. Alguns j&aacute; organizavam grupos para ir para o norte. Outros planeavam irem sozinhos.<br />- Isso &eacute; tudo - o rei acabou, seu p&eacute;nis duro em sua fralda, por causa da agrad&aacute;vel sensa&ccedil;&atilde;o provida pela fralda molhada. - Aqueles que querem se alistar, conversem com um dos guardas. E aqueles que querem descobrir a localiza&ccedil;&atilde;o de Sorĉistego j&aacute; podem ir.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Pandulo, um panda jovem e gordo, entrou na estalagem local. Trazia consigo um volume quase vazio no qual mais tarde escreveria notas. Vestia um pijama que pode ser aberto na parte inferior, para que pudesse facilmente trocar a fralda quando necess&aacute;rio. Sua fralda estava cheia de urina matinal e o seu p&eacute;nis estava duro e sens&iacute;vel. Na sua boca tinha uma chupeta verde.<br />Tendo entrado na estalagem, Pandulo dirigiu-se at&eacute; ao centro da entrada e come&ccedil;ou a falar em voz alta aos presentes:<br />- Aten&ccedil;&atilde;o a todos! Eu, o grande cronista Pandulo, quero contratar animais para procurar o Sorĉistego, o grande mago desaparecido. Algu&eacute;m interessado?<br />Infelizmente, a maioria dos animais j&aacute; tinha os seus pr&oacute;prios grupos. Al&eacute;m disso, Pandulo n&atilde;o parecia forte nem muito inteligente. Era apenas um panda. Aqueles que n&atilde;o falavam sobre os seus pr&oacute;prios grupos de busca falavam em juntar-se ao ex&eacute;rcito ou alugar quartos para passar a noite.<br />- Ou&ccedil;am-me, malditos! - disse o Pandulo. - Pensem no dinheiro que poder&iacute;amos ganhar juntos! Posso ser &uacute;til e eu tamb&eacute;m gostaria de divulgar as proezas dos her&oacute;is que ir&atilde;o procurar comigo!<br />Ningu&eacute;m estava interessado. Ningu&eacute;m se queria preocupar com um cronista em miss&atilde;o t&atilde;o s&eacute;ria. Era claro para todos que a inten&ccedil;&atilde;o prov&aacute;vel de um cronista numa tal miss&atilde;o era deixar que outros fizessem o trabalho perigoso enquanto ele escrevia o que estava a acontecer a uma dist&acirc;ncia segura. Assim, diria ao rei que participou na miss&atilde;o e que tamb&eacute;m merecia a recompensa monet&aacute;ria. Os animais j&aacute; tinham visto este truque antes e era antigo. No entanto, Pandulo n&atilde;o sabia que se tratava de um truque antigo. Ele inventou isso na noite anterior! Infelizmente, parece que muitos outros animais tamb&eacute;m j&aacute; conceberam este truque muitas vezes antes&hellip;<br />Pandulo n&atilde;o conseguiu chamar a aten&ccedil;&atilde;o, mas uma jovem raposa rechonchuda, vestindo apenas uma camisa sem mangas e uma fralda vazada, aproximou-se de Pandulo. A fralda da raposa tinha uma protuber&acirc;ncia distinta, o que deixa claro a todos que a raposa estava muito excitada.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Ol&aacute; - disse a raposa, ignorando o seu p&eacute;nis duro.<br />- Ol&aacute; - disse o panda. - Quer juntar-se ao meu grupo?<br />- Bem, na verdade, um dos nossos colegas insistiu que fosse adicionado um cronista ao grupo para gerir a nossa comunica&ccedil;&atilde;o com outros animais. N&atilde;o consegui encontrar um bardo livre, por isso o nosso chefe decidiu que um cronista serviria.<br />Pandulo sentiu-se um pouco ofendido com isto porque queria ser o l&iacute;der do grupo, mas ali estava ele, a ser recrutado. Pensou em recusar, mas ningu&eacute;m o queria como l&iacute;der. Se fosse sozinho, morreria. Mas, aceitando, pelo menos receberia a recompensa apenas por intermediar as comunica&ccedil;&otilde;es.<br />- Bom! - disse Pandulo. - Leva-me at&eacute; ao l&iacute;der do teu grupo, amiguinho.<br />- Brilhante! - disse a raposa. - Como se chama?<br />- Sou Pandulo.<br />- E eu sou Vulpulo.<br />Abra&ccedil;aram-se, as virilhas pressionadas juntas, e trocaram palmadinhas nos bumbuns. Vulpulo estremeceu e pressionou a virilha com um pouco mais de for&ccedil;a contra Pandulo, ofegante.<br />- Est&aacute; tudo bem &ndash; diz Vulpulo, desfazendo o abra&ccedil;o, com o p&eacute;nis prestes a explodir. - Vamos.<br />E depois daquilo, Pandulo e Vulpulo sa&iacute;ram da estalagem e foram para a taberna. Pandulo nunca tinha estado numa taberna, porque l&aacute; todos eram grandes e feios e embebedavam-se todas as noites. Vulpulo, por&eacute;m, entrou com muita calma. Pandulo seguiu-o. Havia poucos animais ali, porque o medo da guerra os levara para casa, para o ex&eacute;rcito ou para uma fuga desesperada. A taberna, local de divers&atilde;o e relaxamento masculino, era o &uacute;ltimo lugar onde algu&eacute;m pensaria em ir numa situa&ccedil;&atilde;o t&atilde;o dif&iacute;cil.<br />Numa mesa estavam sentados um p&aacute;ssaro, um esquilo e um macaco. O p&aacute;ssaro usava uma t&uacute;nica de mago que lhe cobria a fralda. Estava a beber leite de uma mamadeira e a sua chupeta branca estava sobre a mesa. Tinha um comportamento alegre e sorria enquanto conversavam sobre as suas origens. O esquilo vestia cal&ccedil;&atilde;o e camisa sem manga. As suas m&atilde;os apertaram a sua virilha e as suas pernas moviam-se sob a mesa. Gostava da conversa, mas o seu corpo parecia nervoso e ansioso na metade inferior. Chupava com for&ccedil;a uma chupeta cinzenta. O macaco estava com a sua armadura da guarda real. Tinha uma longa corda &agrave; volta do pesco&ccedil;o, da qual pendia uma chupeta preta. Todos comiam um grande peixe frito. Ao ver Pandulo, o p&aacute;ssaro gesticulou com a asa. O olhar dos outros seguiu-se rapidamente.<br />Vulpulo sentou-se, pingando urina de sua fralda vazada na cadeira e gemendo profundamente, conseguindo suprimir um orgasmo.<br />- Encontrei algu&eacute;m &ndash; diz, com a voz tr&eacute;mula.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Ent&atilde;o - disse o macaco. - Qual o seu nome?<br />- Pandulo - disse o panda.<br />- Eu sou Simiulo - o macaco fez um gesto para seus colegas, primeiro ao esquilo... - e este &eacute; Sciurulo - e finalmente para a cocatriz. - e este &eacute; Birdulo.<br />- Prazer em conhec&ecirc;-los - Pandulo disse.<br />- Precisamos de algu&eacute;m para fazer media&ccedil;&atilde;o...<br />- Eu sei - disse Pandulo, interrompendo o macaco e pondo-se em p&eacute; na cadeira, o movimento repentino fazendo com que seu pijama se abrisse entre as pernas grossas, revelando sua fralda muito amarela, cheirosinha e confortavelmente quentinha. - E estou feliz que voc&ecirc; me escolheu para fazer isso. Voc&ecirc; n&atilde;o vai se arrepender de me permitir trabalhar para voc&ecirc;! Eu posso at&eacute;...<br />- Jamais me interrompa - disse Simiulo, o &uacute;nico &agrave; mesa que n&atilde;o parecia sofrer de obesidade, embora ainda estivesse &quot;gordinho&quot;. - O l&iacute;der deste grupo sou eu e exijo disciplina e respeito pela hierarquia.<br />Sentindo-se assustado, Pandulo se mijou. Sua fralda, j&aacute; cheia de xixi, vazou, molhando a aba do pijama aberto. Seus dedos dos p&eacute;s se contorceram e ele tocou os joelhos um contra o outro, pois a sensa&ccedil;&atilde;o de al&iacute;vio era muito forte.<br />- Sim, senhor - disse Pandulo, mudando imediatamente seu tom.<br />- Muito bem - disse Simiulo, enquanto Birdulo, ciente do acidente de Pandulo, riu discretamente. - Como eu disse, precisamos de algu&eacute;m que fa&ccedil;a media&ccedil;&atilde;o entre n&oacute;s e os animais que podemos encontrar em nosso caminho. No come&ccedil;o, eu queria um bardo, mas n&atilde;o encontramos ningu&eacute;m, ent&atilde;o diminu&iacute; minhas demandas.<br />&quot;Ent&atilde;o, eu sou um &#039;pelo menos&#039;?&quot; Pandulo pensou, ofendido novamente.<br />- Ent&atilde;o, voc&ecirc; quer se juntar ao nosso grupo? - Simiulo perguntou.<br />Depois de alguns segundos, Pandulo perguntou:<br />- Posso falar agora?<br />- Sim, idiota - disse Simiulo, colocando a m&atilde;o no rosto, enquanto Birdulo ria.<br />Um chiado curto veio da fralda de Sciurulo, pois a cena c&ocirc;mica o fez rir e urinar um pouco em sua fralda. No entanto, ele interrompeu o fluxo, n&atilde;o querendo esvaziar sua bexiga dolorosamente cheia. Ele p&ocirc;s uma pata entre suas coxas e as apertou juntas. Sciurulo levantou sua camisa discretamente, admirando o fato de que sua bexiga estava t&atilde;o cheia que ele parecia mais gordo que o normal.<br />- Aceito! - Pandulo disse, aceitando a oferta.<br />Eles deram suas m&atilde;os, patas e asas e depois foram para suas casas para reunir seus pertences antes de irem.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Em casa, os her&oacute;is trocaram de roupa e de fraldas. Mais tarde, eles se encontraram na sa&iacute;da norte da capital. Pandulo estava em outro pijama, mas tamb&eacute;m com um pequeno chap&eacute;u de beb&ecirc;. Al&eacute;m disso, ele j&aacute; estava chupando sua chupeta. Vulpulo estava em uma nova fralda, branca com fitas amarelas, sua espada descansando em uma bainha amarrada a seu corpo com uma corda. Simiulo tinha menos armadura, pois caminharia por um longo tempo e &eacute; desconfort&aacute;vel andar longas dist&acirc;ncias com uma armadura completa. Ent&atilde;o ele escolheu colocar armadura apenas no peito, seus bra&ccedil;os e pernas. O resto foi protegido por uma cota de malha sob a qual estava sua fralda. Sciurulo estava vestido com seu estilo habitual: camisa sem mangas e cal&ccedil;&atilde;o, com uma fralda por baixo. Ele tamb&eacute;m carregava uma mochila com seu material para fazer explosivos. Birdulo carregava uma t&uacute;nica mais modesta e uma mochila contendo livros e materiais alqu&iacute;micos. Nenhum deles parecia estar sexualmente excitado, embora Sciurulo parecesse nervoso...<br />- Eis-nos aqui - disse Simiulo. - J&aacute; oraram?<br />Um por um, os her&oacute;is disseram que sim.<br />- Partamos - um macaco disse.<br />O grupo come&ccedil;ou a andar, deixando a capital. A estrada para a cidade do norte, onde vive Sorĉistego, atravessaria uma plan&iacute;cie, uma cidade &agrave; beira do rio, o pr&oacute;prio rio e uma floresta. Pela plan&iacute;cie, o grupo de Simiulo viu outros aventureiros indo para o mesmo lugar. Alguns sozinhos, outros em grupos.<br />Durante a caminhada pela plan&iacute;cie, Birdulo parou de caminhar.<br />- Beb&ecirc;s - ele disse. - O n&iacute;vel m&aacute;gico mudou.<br />Os outros olharam para o p&aacute;ssaro.<br />- Como voc&ecirc; sabe? - Pandulo perguntou.<br />- Eu tenho habilidade m&aacute;gica - disse Birdulo. - Eu posso sentir o n&iacute;vel m&aacute;gico local.<br />- O que isso significa? - a raposa perguntou.<br />- Os feiti&ccedil;os jogados nesta &aacute;rea s&atilde;o mais poderosos...<br />O p&aacute;ssaro ainda falava quando o macaco preparou sua lan&ccedil;a.<br />- Zumbis! - ele disse.<br />Apesar de ser de manh&atilde;, quando os feiti&ccedil;os escuros s&atilde;o mais dif&iacute;ceis de fazer, v&aacute;rios cad&aacute;veres sa&iacute;am do ch&atilde;o.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Vulpulo preparou sua espada. Sciurulo preparou a sua faca. Birdulo fechou os olhos e come&ccedil;ou a sussurrar palavras m&aacute;gicas. E o Pandulo... n&atilde;o fez nada. Pandulo ficou paralisado diante da certeza da batalha. Come&ccedil;ou a fazer xixi na fralda e a chuchar vigorosamente na chupeta, colocando uma das m&atilde;os junto ao peito enquanto a outra esfregava o p&eacute;nis, atrav&eacute;s da fralda e do pijama, os olhos cheios de l&aacute;grimas. Vulpulo, percebendo que Pandulo n&atilde;o podia lutar, aproximou-se dele e dirigiu-lhe um sorriso gentil, dizendo:<br />- N&atilde;o se preocupe. As coisas v&atilde;o correr bem.<br />Pandulo n&atilde;o se acalmou, chuchando na chupeta enquanto se tocava na virilha atrav&eacute;s da fralda e do pijama. Ele estava muito perto de um colapso nervoso.<br />Os zumbis estavam armados com lan&ccedil;as, espadas, escudos e capacetes. Finalmente, quando entre dez a quinze zumbis cercaram o grupo, os mortos atacaram.<br />Um deles tentou cortar o Simiulo, mas o macaco foi mais r&aacute;pido, esquivou-se ao golpe e enfiou a ponta da lan&ccedil;a na cabe&ccedil;a do zumbi, perfurando-o. Outros zumbis tentaram atingir Sciurulo, que se esquivou aos ataques com muita habilidade, mas a cada esquiva sa&iacute;a um pouco de urina, molhando a fralda. Tinha a bexiga cheia desde o dia anterior e, se quisesse evitar ser espancado, era fundamental deixar sair um pouco de mijo. O cheiro agrad&aacute;vel de fralda mijada endureceu o seu p&eacute;nis. Birdulo tamb&eacute;m se esquivava facilmente, ainda a sussurrar as suas palavras m&aacute;gicas, sem perder a concentra&ccedil;&atilde;o. Fez ent&atilde;o com que uma rajada circular de vento sa&iacute;sse das suas asas, destruindo os zumbis mais fracos.<br />Vulpulo atacou os zombies enquanto defendia Pandulo, que agora abra&ccedil;ava as costas da raposa.<br />- S&ecirc; forte - disse Vulpulo a Pandulo. - Se vier algu&eacute;m por tr&aacute;s, avise-me e eu atacarei.<br />- Bom! - exclamou Pandulo, chorando e chupando a chupeta como um beb&eacute;, enquanto a sua virilha pressionava a fralda da raposa, bem no bumbum.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />A batalha continuou e o grupo, agora com fraldas muito molhadas, n&atilde;o era o &uacute;nico grupo lutando. Outros mortos atacaram outros aventureiros que passaram pela plan&iacute;cie e todo morto que era derrotado rapidamente se regenerava.<br />- O feiti&ccedil;o tem uma &aacute;rea! - disse Birdulo. - Todo feiti&ccedil;o tem uma &aacute;rea de influ&ecirc;ncia. Se corrermos e passarmos pelos mortos, eles n&atilde;o nos seguir&atilde;o!<br />- Vamos correr! - Simiulo gritou. - Agora!<br />Todo o grupo come&ccedil;ou a correr, tentando atravessar os mortos, mas Pandulo, que ainda abra&ccedil;ava Vulpulo, atrapalhava a fuga.<br />- Voc&ecirc; pode me soltar agora - disse Vulpulo. - ou n&oacute;s dois morremos.<br />Pandulo soltou Vulpulo e correu. Finalmente, quando todos no grupo passaram cerca de cem metros do local de ataque, os mortos realmente pararam de segui -los. Aqueles que tentaram perderam a energia que os animava.<br />- Uf! - Sciurulo disse, sua fralda muito cheia de mijo, pingando nas cal&ccedil;as - eu nunca corri tanto quanto agora.<br />- N&atilde;o temos o h&aacute;bito de enfrentar seres sobrenaturais - disse Vulpulo, que n&atilde;o apenas tinha uma fralda &uacute;mida, mas tamb&eacute;m um p&ecirc;nis duro e quente, devido &agrave; maravilhosa sensa&ccedil;&atilde;o da fralda contra sua parte privada.<br />Ent&atilde;o, Simiulo olhou para Pandulo e se aproximou dele.<br />- Escute - o macaco disse, em um tom severo, mas pac&iacute;fico. - Se voc&ecirc; quer fazer parte do nosso grupo, precisa aprender a enfrentar seus medos.<br />Pandulo olhou para os pr&oacute;prios p&eacute;s, incapaz de dizer algo em sua defesa. Ele chupou sua chupeta, enquanto tocava e acariciava sua parte privada atrav&eacute;s de sua fralda e pijama, na esperan&ccedil;a de se confortar. Vulpulo ent&atilde;o se colocou ao lado de Pandulo.<br />- Vou ensinar Pandulo a se defender - disse Vulpulo. - O que voc&ecirc; me diz?<br />Pandulo olhou para a raposa e a abra&ccedil;ou, fazendo com que suas virilhas pressionassem uma na outra. A raposa esfregou as m&atilde;os nas costas de Pandulo e deu algumas palmadinhas no bumbum de Pandulo.<br />- Desculpe - disse Pandulo.<br />- Acalme -se - disse a raposa, como seu p&ecirc;nis pulsando em sua fralda, devido &agrave; press&atilde;o de abra&ccedil;o.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Chegamos? - Vulpulo perguntou, cujo p&ecirc;nis estava insistentemente ereto e vazando um pouco de l&iacute;quido pr&eacute;-seminal.<br />- Estamos quase na cidade de Riverside - disse Simiulo. - Seja paciente.<br />Vulpulo suspirou, olhando para sua fralda, preocupado, porque seu desejo sexual era muito forte. Sua fralda cheia pressionava bem seu p&ecirc;nis duro e cada passo lhe dava mais prazer. Ocasionalmente, Vulpulo sentia uma cosquinha em seu p&ecirc;nis e uma press&atilde;o nos test&iacute;culos, sinalizando que o orgasmo estava pr&oacute;ximo, mas Vulpulo sempre consegue reprimir e segurar seu - leite- . Vulpulo pressionou o p&ecirc;nis atrav&eacute;s da fralda, parando antes de seu corpo ter a oportunidade de ejacular. Pandulo tinha um problema semelhante, mas n&atilde;o t&atilde;o s&eacute;rio quanto o de Vulpulo. O p&ecirc;nis de Pandulo era menor. E Pandulo usava um pijama al&eacute;m da fralda, o que facilitou esconder sua dureza no p&ecirc;nis. Birduloulo e Sciurulo estavam quietos.<br />- Ent&atilde;o, o que faremos quando chegarmos l&aacute;? &ndash; perguntou Sciurulo <br />Na verdade, Sciurulo tinha um problema s&eacute;rio: sua motiva&ccedil;&atilde;o nesta aventura era o perd&atilde;o de seus crimes. Sciurulo n&atilde;o era apenas um ladr&atilde;o, mas tamb&eacute;m um estuprador. E o desejo de vitimizar algu&eacute;m estava aumentando nele. At&eacute; aquele momento, Scriurulo conseguiu se reprimir. &ldquo;Mas at&eacute; quando?&rdquo;, ele pensou. Sciurulo sabia que n&atilde;o poderia aguentar a vontade para sempre...<br />- Simples - Simiulo disse. - Vamos pegar um barco para o outro lado do rio.<br />- Fora o ataque dos zumbis - disse Birdulo. - tudo est&aacute; incrivelmente bem.<br />- &Eacute; not&aacute;vel que ningu&eacute;m se machucou - disse Vulpulo.<br />Somente Pandulo n&atilde;o participou da conversa. Ele ainda se sentia mal pelo incidente. Embora ele s&oacute; quisesse o dinheiro, ele n&atilde;o esperava que a sensa&ccedil;&atilde;o de inutilidade fosse capaz de faz&ecirc;-lo se sentir t&atilde;o culpado. Simiulo notou isso.<br />- Vulpulo - Simiulo disse. - Voc&ecirc; poderia confortar Pandulo?<br />Vulpulo se aproximou de Pandulo enquanto o grupo ainda estava andando e esfregou a bunda do panda, fazendo a fralda farfalhar. Vulpulo encoxou no ar por uma fra&ccedil;&atilde;o de segundo, querendo encoxar a fralda de Pandulo com a sua, mas ele n&atilde;o se permitiu faz&ecirc;-lo. O carinho no bumbum impactou o panda: o p&ecirc;nis de Pandulo se p&ocirc;s mais duro e Pandulo olhou para Vulpulo, ansioso, chupando sua chupeta. Vulpulo pegou sua pr&oacute;pria chupeta e p&ocirc;s-se a chup&aacute;-la, para tranquilizar seus sentimentos sexuais.<br />- N&atilde;o se preocupe - disse Vulpulo. - Vou te mostrar como se defender, certo?<br />- Eu n&atilde;o sei&hellip; - Pandulo disse, usando as m&atilde;os para esfregar o p&ecirc;nis atrav&eacute;s de seu pijama e fralda enquanto caminhava. - Eu sou apenas um escritor.<br />- N&atilde;o custar&aacute; nada aprender uma nova habilidade, exceto tempo e alguma energia.<br />Pandulo pensou um pouco e assentiu, assim que o grupo chegou &agrave; cidade ribeirinha.<br /><div class='align_center'>* * * *</div><br />Na cidade ribeirinha, o grupo decidiu descansar numa pousada. Todos, at&eacute; o Simiulo, precisavam de trocas de fraldas. A caminho da estalagem, o Sciurulo parou, agachou-se e come&ccedil;ou a fazer coc&oacute; na fralda, esvaziando completamente o intestino. Suspirou, sorriu estupidamente, chupando a chupeta. Tocou-se na virilha e no rabo, sentindo-se muito excitado. Chupou com for&ccedil;a a chupeta, vendo estrelas e sentindo-se um pouco tonto com a sensa&ccedil;&atilde;o incr&iacute;vel. Sentiu o seu p&eacute;nis fazer c&oacute;cegas a cada toque.<br />- Beb&eacute;s - disse, preocupado. - Temos de fazer uma pausa agora mesmo!<br />Simiulo bateu &agrave; porta da pousada e um urso grande e gordo, vestido apenas com fralda (cheia de urina), vestido e sand&aacute;lias, abriu a porta.<br />- Clientes? - perguntou, pressionando a m&atilde;o grande contra o p&eacute;nis atrav&eacute;s da fralda demasiado usada.<br />- Sim - disse o Simiulo. - Precisamos apenas de algumas horas. Podes vender horas individuais ou temos de comprar um dia?<br />- Ultimamente tem poucos clientes, por isso posso abrir uma exce&ccedil;&atilde;o e vender horas individuais. Entrem.<br />O grupo caminhou at&eacute; ao quarto onde ficariam hospedados. Sciurulo sentou-se numa cadeira e come&ccedil;ou a esfregar o traseiro nela, sentindo o coc&oacute; espalhado no seu traseiro. O seu p&eacute;nis latejava fortemente. Sciurulo sabia que iria ejacular se tentasse tocar-se, por isso conteve-se. Pandulo e Vulpulo estavam numa situa&ccedil;&atilde;o muito semelhante, especialmente Vulpulo. A raposa e o panda sentaram-se na cama e acariciaram-se, gemendo de desejo sexual. Birdulo e Simiulo&nbsp;&nbsp;assistiram &agrave; cena preocupados.<br />- Temos de mudar as fraldas imediatamente - disse Birdulo, que tamb&eacute;m estava perigosamente excitado. - Se n&atilde;o o fizermos, todos derramaremos o nosso leite. E n&atilde;o temos muito tempo pela frente&hellip;<br />Birdulo esfregou as pernas. Ele p&ocirc;s as asas contra a virilha e dobrou o corpo, quase tendo uma ejacula&ccedil;&atilde;o espont&acirc;nea em sua fralda suja.<br />- Boa - concordou o Simiulo. &ndash; Preparem-se para a troca de fraldas, beb&eacute;s.<br />Pandulo e Vulpulo trocariam um ao outro. Birdulo e Sciurulo fariam o mesmo um com o outro. Simiulo mudava a pr&oacute;pria fralda na casa de banho anexa ao quarto.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Pandulo tirou a fralda a Vulpulo, porque a raposa parecia precisar mais da troca do que ele. Vulpulo tinha um p&eacute;nis muito forte, molhado, muito duro e latejante. A raposa chupou a chupeta e tapou os olhos, envergonhada.<br />- Estou prestes a explodir - disse Vulpulo. - Estou a tentar ser forte, mas n&atilde;o sei se vou conseguir...<br />- Vais conseguir - disse Pandulo, sorrindo para tranquilizar Vulpulo.<br />Dos mantimentos que o grupo trouxe, Pandulo pegou alguns toalhetes, come&ccedil;ando a limpar Vulpulo, que tentava acalmar-se. Vulpulo levantou as pernas para que Pandulo lhe limpasse o rabo. Quando o rabo da raposa ficou limpo, o Pandulo tirou a fralda suja debaixo da raposa. O p&eacute;nis de Vulpulo estava quase completamente mole. Pandulo esfregou ent&atilde;o talco no rabo de Vulpulo e aplicou um pouco de lo&ccedil;&atilde;o para beb&eacute;s na zona. Ent&atilde;o, Vulpulo baixou as pernas.<br />O al&iacute;vio n&atilde;o durou muito, pois Pandulo come&ccedil;ou a limpar o p&eacute;nis de Vulpulo. A raposa gemeu e o seu p&eacute;nis come&ccedil;ou a vazar novamente enquanto era limpo. Vulpulo gemeu mais e empurrou o seu p&eacute;nis contra as m&atilde;os do Pandulo. O p&eacute;nis de Pandulo tamb&eacute;m vertia, gra&ccedil;as &agrave; exibi&ccedil;&atilde;o sensual e &agrave; fralda cheia. O seu leite de homem fez uma press&atilde;o, tentando alcan&ccedil;ar o seu p&eacute;nis.<br />- Se controle! - disse Pandulo a Vulpulo e tamb&eacute;m a si pr&oacute;prio.<br />- Fraldas... Sou um beb&eacute;! - disse Vulpulo, come&ccedil;ando a perder o controlo. - O meu leite, Pandulo! O meu leite quer sair do meu pequeno p&eacute;nis!<br />- N&atilde;o permita!<br />- N&atilde;o consigo! - disse Vulpulo, come&ccedil;ando a chorar. - O meu p&eacute;nis vai quebrar se eu tentar!<br />Pandulo pausou a troca de fraldas e esperou at&eacute; que Vulpulo se acalmasse. A raposa tentou desesperadamente esfregar o p&eacute;nis contra o ar, o seu traseiro batendo repetidamente na fralda limpa debaixo dele. Gemeu alto, mordeu a chupeta, mostrou os dentes e chorou como um beb&eacute;.<br />Pandulo esfregou a barriga de Vulpulo, acalmando-o.<br />- Calma - disse Pandulo. - Basta respirar...<br />Vulpulo suspirou alto e respirou lentamente, acalmando-se. Quando o p&eacute;nis de Vulpulo amoloceu completamente, Vulpulo continuou a limpar.<br />- Por favor, perdoe-me... - disse Vulpulo.<br />- Claro - disse Pandulo. - O meu leitinho de homem tamb&eacute;m est&aacute; a ferver nas minhas bolinhas de gude...<br />Pandulo esfregou talco nos genitais de Vulpulo, que rapidamente ficou novamente totalmente excitado. Vulpulo quase teve um orgasmo involunt&aacute;rio, mas, com a aplica&ccedil;&atilde;o da lo&ccedil;&atilde;o, Pandulo fechou a nova fralda em torno de Vulpulo, finalizando a muda. A raposa ro&ccedil;ou o p&eacute;nis na fralda, gemendo.<br />- Obrigado - diz, atrav&eacute;s da chupeta.<br />- N&atilde;o se preocupe com isso - disse Pandulo. - Agora vais mudar-me a fralda.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Ao lado de Vulpulo e Pandulo, Birdulo e Sciurulo trocavam de fraldas. De fato, o esquilo j&aacute; mudara a fralda de Birdulo. O p&aacute;ssaro se comportou muito bem ao trocar fraldas. Mas agora era a hora do Sciurulo ter sua fralda trocada. Birdulo abriu a fralda de Sciurulo, exibindo o p&ecirc;nis duro.<br />- Pronto? - Birdulo perguntou.<br />- Eu preciso te dizer uma coisa - disse Sciurulo, preocupado.<br />- Voc&ecirc; pode me dizer qualquer coisa - disse Birdulo, em um tom misericordioso. - O que est&aacute; acontecendo, amigo?<br />- Eu disse antes de conhecermos Pandulo, que estou nesta aventura em busca de perd&atilde;o por meus crimes. Voc&ecirc; sabe que eu era um ladr&atilde;o, mas isso n&atilde;o me levou para a pris&atilde;o. Como ladr&atilde;o, sou muito bom.<br />- Ent&atilde;o foi preso por um crime mais grave?<br />- Estupro.<br />Vulpulo, que trocava a fralda de Pandulo, deixou cair a fralda de suas m&atilde;os e rapidamente sentiu seu p&ecirc;nis amolecer. A chupeta na boca de Pandulo caiu. Birdulo n&atilde;o sabia como reagir. Felizmente, Simiulo estava no banheiro e n&atilde;o ouviu o que Sciurulo acabara de dizer.<br />- E por que nos dizer isso agora? - Birdulo perguntou, mantendo seu conforto da melhor maneira que p&ocirc;de.<br />- Porque sinto que meus desejos voltam - respondeu Sciurulo, seus olhos se enchendo de l&aacute;grimas. - Quando olho para voc&ecirc;, sinto que quero pegar e esfregar suas n&aacute;degas e as pernas, fazendo sexo com voc&ecirc;, apesar de suas vontades, quer voc&ecirc; queira ou n&atilde;o. Mas n&atilde;o quero cair em meus velhos maus h&aacute;bitos.<br />Birdulo se sentiu mal com isso, mas n&atilde;o como Vulpulo ou Pandulo. Enquanto a raposa e o panda abominavam Sciurulo por sua confiss&atilde;o, Birdulo via no esquilo algu&eacute;m que queria se regenerar. Birdulo era muito mole... e ele n&atilde;o conseguia sentir raiva contra Sciurulo.<br />- Tudo bem - disse Birdulo. - Como posso ajud&aacute;-lo?<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Entretanto, na casa de banho, Simiulo trocava a fralda. Ele tirou sua armadura. O seu segredo para n&atilde;o endurecer o p&eacute;nis como os outros era um pequeno dispositivo de castidade, que continha o seu p&eacute;nis, impedindo completamente as erec&ccedil;&otilde;es. Todos os animais da guarda real usavam algum dispositivo deste tipo para os manter livres de distra&ccedil;&otilde;es. O p&eacute;nis do&iacute;a-lhe dentro do dispositivo, mas ele ignorava a dor. O seu p&eacute;nis estava excitado durante muito tempo, mas n&atilde;o conseguia endurecer por causa do aparelho. Ele suspirou e limpou-se. Fez coc&oacute; quatro vezes e a sua fralda poderia vazar e sujar a sua armadura se n&atilde;o a trocasse. Felizmente, mudou a fralda a tempo. Retirou o dispositivo de castidade e o seu p&eacute;nis ficou finalmente livre, endurecendo imediatamente. Completamente nu, decidiu tomar banho, em vez de apenas se limpar, pois isso amoleceria o seu p&eacute;nis. A &aacute;gua estava morna, ideal para o banho, relaxava e acalmava o seu p&eacute;nis. Ap&oacute;s o banho, Simiulo sentou-se na sanita e esperou at&eacute; estar suficientemente seco antes de voltar a vestir o dispositivo de castidade, fralda nova, cota de malha e armadura.<br />Simiulo saiu ent&atilde;o da casa de banho, encontrando os outros beb&eacute;s adultos j&aacute; com as fraldas trocadas.<br />- N&atilde;o podemos ficar mais aqui &ndash; disse Simiulo. - S&oacute; precis&aacute;vamos de mudar as fraldas. Vamos buscar algo para comer no caminho e ir embora.<br />- Boa - disseram Pandulo e Vulpulo ao mesmo tempo.<br />Birdulo sorriu para Sciurulo e deu-lhe uma palmadinha nas costas. Sciurulo sorriu de volta e retaliou jocosamente. O grupo saiu do hostel ap&oacute;s pagar a curta estadia e tamb&eacute;m o almo&ccedil;o. Depois disso&hellip; chegaram ao porto, que estava coberto por uma n&eacute;voa fina.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;*</div><br />No porto, o grupo buscou um capit&atilde;o que poderia atravess&aacute;-lo pelo rio. Com a chegada da noite e a nevoeira fina, nenhum capit&atilde;o estava dispon&iacute;vel. De fato, havia apenas um pescador. Era o boi grande e muito gordo, vestido com um len&ccedil;o modesto, uma fralda muito cheia, botas e uma camisa aberta. Ele estava sentado na doca, onde seu barco estava preso. O barco era de m&eacute;dio tamanho, o suficiente para levar confortavelmente vinte animais. O pescador esfregava o p&ecirc;nis atrav&eacute;s da fralda, desfrutando da sensa&ccedil;&atilde;o el&eacute;trica, dando prazer ao seu membro. Seu olhar estava perdido e sua mente estava vazia, enquanto sua m&atilde;o dava prazer a si mesmo. Ele estava t&atilde;o cheio de - leite-&nbsp;&nbsp;como Simiulo e seus amigos, que estavam pr&oacute;ximos. Sua fralda estava cheirando mal, muito cheia e com urina e at&eacute; vazamentos fecais. O cheiro de fralda abusada pode ser sentida a tr&ecirc;s metros de dist&acirc;ncia, excitando Vulpulo e Pandulo, os quais cheiravam o ar, sentindo o desejo de fazer amor com suas fraldas.<br />- Com licen&ccedil;a - disse Simiulo. - Posso falar com voc&ecirc;?<br />O boi, sem parar seu pr&oacute;prio prazer, mas intensificando-o balan&ccedil;ando-se de um lado para o outro e causando mais vazamentos, olhou para o grupo.<br />- O que est&aacute; acontecendo? - o boi perguntou, em uma voz um pouco inst&aacute;vel devido ao prazer sexual.<br />- Precisamos de algu&eacute;m para nos levar para o outro lado do rio - Simiulo continuou. - &Eacute; uma miss&atilde;o em nome do rei.<br />- Ah &eacute;? - o boi perguntou, interrompendo o atrito com seu membro. - Voc&ecirc; pode provar isso?<br />Simiulo mostrou sua chupeta ao boi, que reconheceu a cor.<br />- Isso n&atilde;o &eacute; uma r&eacute;plica, certo? - perguntou o boi.<br />- Eu garanto a voc&ecirc; - disse Simiulo.<br />Eles entraram no barco. Para um barco de pesca, o navio era excepcional: tinha tr&ecirc;s quartos no centro e era grande o suficiente para ter uma &acirc;ncora e duas velas. O boi provavelmente tinha uma tripula&ccedil;&atilde;o em algum momento.<br />- Deve ser uma jornada silenciosa - disse o boi, desejante, enquanto seu p&ecirc;nis duro e bolas cheias estavam quase derramando todo o seu leite de macho naquela j&aacute; t&atilde;o cheia fralda.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;*</div><br />A jornada est&aacute; em andamento. Vulpulo e Pandulo estavam em um dos quartos, tranquilizando um ao outro com um abra&ccedil;o apertado e chupando suas chupetas depois que o cheiro do capit&atilde;o acordou suas partes sexuais. Seus p&ecirc;nis estavam duros em suas fraldas, querendo sexo com o n&uacute;cleo absorvente das fraldas.<br />- Amigo, voc&ecirc; viu a espessura daquela fralda? - Pandulo perguntou, gemendo, esfregando as coxas, aludindo &agrave; fralda do capit&atilde;o.<br />- Meu leite quase saiu! - Vulpulo gritou.<br />Ambos estavam sentados em uma cama, com as fraldas ainda limpas. O pijama de Pandulo estava fechado, mas seu p&ecirc;nis estava t&atilde;o duro em sua fralda que amea&ccedil;ou abrir a virilha do pijama. Vulpulo estava t&atilde;o excitado que sentiu que n&atilde;o podia urinar sem gozar. Ambos suspiravam, tentando impedir que seu leite sa&iacute;sse. Os dois animais bravamente lutavam contra suas necessidades sexuais j&aacute; alguns dias antes do in&iacute;cio da aventura e eles j&aacute; estavam se aproximando de seu limite.<br />Birdulo olhou para eles, seu pr&oacute;prio p&ecirc;nis endurecendo.<br />- N&atilde;o se preocupem, beb&ecirc;s - disse Birdulo. - Fiquem aqui e acalmem-se. Tentem se deitar e respirar lentamente, at&eacute; seus fazedores de xixi se acalmarem. Vou sair e conversar um pouco com Sciurulo . Depois de tranquilizar a si mesmo, seria interessante que voc&ecirc;, Vulpulo, come&ccedil;asse a treinar Pandulo em artes marciais.<br />- Ah, sim - disse Vulpulo para Pandulo. - Porque eu s&oacute; tenho minha espada e n&atilde;o outras, terei que trein&aacute;-lo em luta desarmada. Vou te ensinar apenas truques r&aacute;pidos, porque atravessar este rio deve durar apenas trinta minutos.<br />Birdulo saiu, sua fralda esfregando a ponta do p&ecirc;nis em cada um de seus passos, deixando Pandulo e Vulpulo em paz. Sciurulo tentava olhar para o c&eacute;u ou &aacute;gua atrav&eacute;s da n&eacute;voa grossa. Ainda se poderia sentir o cheiro da fralda do capit&atilde;o, mas o p&ecirc;nis do Sciurulo n&atilde;o estava totalmente duro. O cheiro fez com que o p&ecirc;nis de Birdulo ficasse completamente cheio e pronto para o sexo, mas ele o ignorou. Birdulo se aproximou de Sciurulo e, levando alguns segundos para suprimir a ejacula&ccedil;&atilde;o, perguntou, em uma voz tr&ecirc;mula:<br />- Como vai voc&ecirc;?<br />- Nervoso - disse Sciurulo. - Estou feliz que voc&ecirc; me tenha aceito, mas ainda tenho meus medos. Fa&ccedil;o parte de um grupo de pessoas muito odiadas, junto com aqueles que matam seus pais e aqueles que amam os filhotes.<br />- Eu entendo, mas aposto que n&atilde;o &eacute; sua escolha - disse Birdulo. - Ningu&eacute;m escolhe seus pr&oacute;prios objetos de desejo. N&atilde;o culpo voc&ecirc; por seu desejo por estupro, mas voc&ecirc; certamente sabe que n&atilde;o precisa procurar satisfa&ccedil;&atilde;o para esse desejo...<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />A conversa entre Birdulo e Sciurulo foi interrompida por um forte tremor do navio, que atirou Birdulo para tr&aacute;s, obrigando-o a cair de cu, coberto pela sua fralda grossa, que farfalhava sob a sua capa de mago. Sciurulo agarrou as barras de seguran&ccedil;a, mantendo a sua posi&ccedil;&atilde;o. A n&eacute;voa afastou-se do navio, formando uma esp&eacute;cie de funil &agrave; sua volta. A lua cheia podia ser vista no c&eacute;u. No meio da n&eacute;voa, uma enorme criatura l&iacute;quida castanha, com cerca de dezoito metros de altura e cinco metros de di&acirc;metro, ergueu-se impressionantemente da &aacute;gua, parecendo petr&oacute;leo, mas marrrom.<br />- O que &eacute; aquilo? - perguntou o Sciurulo.<br />- &Eacute; um esp&iacute;rito atormentado! - disse Birdulo, mijando, mas sem conseguir manter o p&eacute;nis duro. - Provavelmente vivia no fundo da &aacute;gua e foi trazido para aqui por um ato de magia. Tal ser tem origem nas almas aglomeradas daqueles que se afogaram.<br />Longas lan&ccedil;as de &aacute;gua que solidificaram ao entrar em contacto com o ar, tornando-se quase estalagmites de gelo, emergiram da criatura l&iacute;quida. As duas lan&ccedil;as foram disparadas na dire&ccedil;&atilde;o do navio, penetrando-o e fazendo dois buracos. Mais lan&ccedil;as, mais duas, mas agora agindo como bra&ccedil;os, perfuraram o navio vezes sem conta, abrindo mais buracos. Tudo aconteceu muito rapidamente. O colapso foi inevit&aacute;vel. E em breve, se nada fosse feito, as almas do grupo juntar-se-iam ao esp&iacute;rito na sua exist&ecirc;ncia solit&aacute;ria.<br />- O que est&aacute; a acontecer? - perguntou o capit&atilde;o, correndo para ver o que estava a provocar tanto barulho e destrui&ccedil;&atilde;o.<br />Ao ver o esp&iacute;rito, arregalou os olhos e urinou, vazando sua fralda. A sua fralda estava a verter e o seu p&eacute;nis estava quase a ter um orgasmo exatamente onde estava, n&atilde;o porque a vis&atilde;o fosse prazerosa, mas porque ainda sentia muito tes&atilde;o. Na verdade, a vis&atilde;o foi t&atilde;o assustadora que rapidamente se recuperou da quase ejacula&ccedil;&atilde;o e o seu p&eacute;nis amoleceu.<br />- Este navio est&aacute; condenado! - disse o Birdulo.<br />Sciurulo foi at&eacute; ao quarto onde Pandulo e Vulpulo estavam e encontrou-os a esfregar as fraldas, mas interrompeu o &ldquo;sexo&rdquo; para os avisar que estavam prestes a morrer.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Vamos perder este navio - disse o capit&atilde;o. - Aos botes salva-vidas!<br />O grupo assentiu.<br />- Espere - disse Pandulo. - Onde est&aacute; Simiulo?<br />Todo mundo se olhou. O monstro atacou o grupo e eles tiveram que pular para evitar ser espancados pelos bra&ccedil;os penetrantes da besta. O navio afundava rapidamente. Simiulo deixou um dos quartos.<br />- O que est&aacute; acontecendo? - ele gritou antes de ver a toalha de &aacute;gua e &oacute;leo, que se levantou da &aacute;gua e os atacava.<br />A vis&atilde;o infernal o colocou em uma mentalidade de luta ou escape. Ele voltou para o quarto, pegou sua lan&ccedil;a, saiu novamente, correu e jogou a lan&ccedil;a no monstro, batendo no centro. O monstro abriu uma boca enorme no topo da cabe&ccedil;a, gritando com v&aacute;rias vozes ao mesmo tempo. Todo mundo cobriu seus ouvidos, o som era t&atilde;o forte.<br />- Voc&ecirc; deixou ele com raiva! - gritou ao capit&atilde;o.<br />- O que diabos devemos fazer? - Simiulo gritou.<br />A &aacute;gua come&ccedil;ou a tocar seus p&eacute;s e patas.<br />- Os barcos! - Sciurulo e Vulpulo gritaram.<br />- Sim! - os outros gritaram, correndo para os barcos.<br />Enquanto corriam, tent&aacute;culos aquosos sa&iacute;ram do monstro e agarraram o navio, carregando-o mais r&aacute;pido para o fundo da &aacute;gua. A &aacute;gua j&aacute; chegava &agrave; cintura dos membros do grupo. Eles chegaram aos botes e cortaram suas cordas.<br />Finalmente, o monstro levou o navio ao fundo do rio. O nevoeiro cobriu a todos novamente.<br />- E agora? - Pandulo perguntou, em uma voz tr&ecirc;mula.<br />- J&aacute; cruzamos metade do caminho - disse Simiulo. - O retorno &eacute; mais arriscado do que continuar. Chupe sua chupeta e acalme-se. Vamos continuar.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div>O grupo chegou ao outro lado do rio. Chegando l&aacute;, o capit&atilde;o decidiu que iria a uma cidade ou vila costeira onde poderia voltar de barco. O resto do grupo sabia que eles tinham que chegar ao castelo de Sorĉistego, mas tamb&eacute;m que tinha que visitar a cidade de Saudade antes, porque estava no caminho.<br />Eles desceram dos navios em um lugar muito estranho: as &aacute;rvores n&atilde;o tinham folhas, estavam todas muito pr&oacute;ximas umas das outras e n&atilde;o havia estradas que pudessem ser tomadas. O grupo teria que continuar atrav&eacute;s dos manguezais.<br />- Est&atilde;o calmos o suficiente? - Simiulo perguntou.<br />- Sim - os outros animais responderam.<br />- Ent&atilde;o venham.<br />Eles entraram no mangue, usando as ra&iacute;zes como passagens prec&aacute;rias. Caminhando, eles ouviram vozes:<br />- Onde voc&ecirc; est&aacute; indo?<br />- Por que voc&ecirc; est&aacute; aqui?<br />- Voc&ecirc; n&atilde;o sabe para onde est&aacute; indo?<br />- Quem est&aacute; a&iacute;? - Simiulo perguntou.<br />- O n&iacute;vel m&aacute;gico aumentou - disse Birdulo. - Tenho quase certeza de que as &aacute;rvores falam conosco.<br />- E n&oacute;s realmente falamos - disse uma das vozes.<br />De repente, um rosto apareceu em uma das &aacute;rvores, em seu tronco, e a mesma coisa aconteceu com v&aacute;rias outras &aacute;rvores.<br />- Voc&ecirc; tem que sair - disse uma das &aacute;rvores.<br />- Eles s&atilde;o apenas beb&ecirc;s - outras disseram.<br />- S&oacute; podemos continuar - disse Vulpulo, preparando sua espada. - porque o rio est&aacute; contaminado por almas atormentadas.<br />As &aacute;rvores riram com zombaria.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Birdulo criou uma bola de fogo e preparou-se para disparar contra as &aacute;rvores.<br />- N&atilde;o fa&ccedil;a isso! - Simiulo gritou. - Mesmo que estejamos num mangue, podemos ferir-nos se atearmos fogo ao mangue, mesmo que seja pequeno.<br />Birdulo recordou que o grupo estava rodeado de &aacute;rvores que come&ccedil;aram a atacar, levantando as suas ra&iacute;zes contra o grupo, destabilizando-os, atirando-os para a &aacute;gua e tentando perfur&aacute;-los com as suas ra&iacute;zes penetrantes.<br />Vulpulo usou a sua espada para bloquear os golpes, mas Pandulo e Birdulo foram empalados. Pandulo, no ombro e Birdulo, na coxa. Gritaram imediatamente de dor quando os seus membros foram empalados. Simiulo preparou a sua segunda e &uacute;ltima lan&ccedil;a. Sciurulo, que tinha a faca em punho, conseguiu evitar facilmente os golpes, mesmo que estes viessem de todos os lados, incluindo de cima e de tr&aacute;s.<br />A adrenalina come&ccedil;ou a encher-lhes o sangue. Simiulo, Vulpulo e Sciurulo encostaram as costas uma &agrave; outra e saltaram para a frente, tentando causar o m&aacute;ximo de dano poss&iacute;vel, principalmente Vulpulo, que tinha a arma mais adequada para o trabalho. Cortaram e danificaram ramos e ra&iacute;zes, n&atilde;o s&oacute; por precau&ccedil;&atilde;o, mas tamb&eacute;m quando as &aacute;rvores tentavam atac&aacute;-los. De seguida, Pandulo foi apanhado pelo calcanhar e suspenso no ar.<br />- P&aacute;ra, ou este panda... - disse uma &aacute;rvore, antes de o seu discurso ser brutalmente interrompido pela lan&ccedil;a do Simiulo, que lhe passou pela boca, saindo pela parte de tr&aacute;s e atingindo a face de outra &aacute;rvore.<br />Vendo que os tr&ecirc;s her&oacute;is estavam possu&iacute;dos e n&atilde;o davam ouvidos &agrave;s suas amea&ccedil;as, as &aacute;rvores ofereceram-se para se renderem, mas Simiulo, Sciurulo e Vulpulo continuaram a atacar como servos da morte.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />As &aacute;rvores em movimento tentaram sair da batalha, mas havia muitas &aacute;rvores normais ao seu redor e a tentativa de fuga estava desorganizada. Finalmente, Sciurulo, Simiulo e Vulpulo come&ccedil;aram a se acalmar, vendo a batalha terminar. As &aacute;rvores fugiram...<br />- Temos que cuidar dos feridos - disse Simiulo.<br />Birdulo, incapaz de pisar bem, sentou-se em uma raiz e, usando a magia, come&ccedil;ou a se recuperar. Enquanto isso, Pandulo, ainda sangrando, estava com a ferida coberta com a camisa de Vulpulo. Ambos os animais feridos sentiam muita dor, especialmente Pandulo, que era o mais ferido no grupo.<br />Quando Birdulo terminou de se curar, ele come&ccedil;ou a curar Pandulo. Embora a cura fosse m&aacute;gica, n&atilde;o era indolor e Pandulo teve que segurar a camisa na boca para afogar seus gritos. Finalmente, quando os ferimentos fecharam e os tecidos se regeneraram, o grupo voltou a marchar.<br />Eles chegaram a uma vila constru&iacute;da em plataformas de madeira, apoiadas pelas ra&iacute;zes das &aacute;rvores e conectadas por pontes. A cidade formava um &quot;cinto&quot; ao redor do mangue, com v&aacute;rias pontes conectando as bordas do cinto e as casas.<br />- Eis Saudade - disse Simiulo. - Est&aacute; muito menos ocupada do que o normal. Geralmente, as pessoas est&atilde;o negociando nas pontes, mas todos parecem estar em casa agora.<br />Do outro lado da vila havia uma ponte que viajava do mangue para a floresta, onde tinha um caminho que levaria o grupo ao castelo de Sorĉistego, onde o m&aacute;gico deveria estar...<br />Antes que as fraldas confort&aacute;veis ​​do grupo pudessem endurecer seus p&ecirc;nis, um grito veio de dentro de uma casa.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Um lobo enorme e musculado, segurando uma pequena lontra, saiu da casa de onde vinham os gritos. A lontra gritou pelo pai. O lobo segurava um machado de cabo comprido na m&atilde;o livre, e usava uma armadura completa que protegia tudo menos a sua fralda preta, molhada e suja, que continha um p&eacute;nis muito duro que parecia prestes a ejacular, pulsando visivelmente. Dois outros lobos, com roupas semelhantes e com o mesmo n&iacute;vel de excita&ccedil;&atilde;o genital, sa&iacute;ram da casa, conduzindo o pai da lontra com uma corrente. O pap&aacute; lontra estava de pijama rasgado e a fralda tinha uma fita danificada.<br />- Ent&atilde;o - disse o lobo que segurava a lontra - vir&aacute;s connosco como escravo, se quiseres a seguran&ccedil;a da tua descend&ecirc;ncia.<br />- Covardes! - disse o pai da lontra. - Como pode fazer isso ao meu &uacute;nico filho? Deixe-o! N&atilde;o precisa de usar tanta viol&ecirc;ncia para me escravizar!<br />- Que tipo de viol&ecirc;ncia? - perguntou o lobo, gemendo de tes&atilde;o. - Este?<br />Pegou no bra&ccedil;o da lontrinha e torceu-o de repente, sem avisar, partindo o bra&ccedil;o do pequeno, fazendo-o gritar.<br />- Que raio &eacute; isto? - perguntou Simiulo, apressando-se a lutar, preparando a arma.<br />Os lobos olharam para Simiulo, mas foi Vulpulo, enfurecido, quem roubou a cena. Correndo mais r&aacute;pido que Simiulo e preparando a sua espada no caminho, Vulpulo saltou, atacando o lobo. Mas o lobo sorriu e usou a lontra como escudo. Os olhos de Vulpulo arregalaram-se e percebeu que n&atilde;o podia mais parar o ataque ou redirecionar a espada &agrave;quela dist&acirc;ncia, uma vez que j&aacute; tinha saltado.<br />A espada trespassou a lontrinha &agrave; frente do seu pai. A lontra gritou uma &uacute;ltima vez, deu um suspiro sangrento, tossiu e vomitou, antes de baixar a cabe&ccedil;a, morta. Vulpulo retirou a espada, molhada com o sangue da jovem lontra inocente.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Vulpulo segurou a espada com mais for&ccedil;a. Seus olhos estavam em chamas e ele estava irado.<br />- N&atilde;o tenho palavras para dizer o quanto estou com raiva agora! - disse a raposa, sua voz se tornando um grito durante a frase.<br />- Quem se importa com o que voc&ecirc; pensa, filhote? - perguntou o lobo, sem mudar o rosto zombador, seu p&ecirc;nis ainda pulsando em sua fralda, com a voz rouca por causa do desejo sexual suprimido.<br />O lobo jogou o pequeno corpo sem vida da lontra na &aacute;gua. Birdulo pulou na &aacute;gua e mergulhou fundo para recolher o corpo e lev&aacute;-lo para a ponte (Simiulo viu, percebendo que a &aacute;gua era profunda) para curar o corpo do beb&ecirc;; se a cura fosse r&aacute;pida o suficiente, a morte da lontra seria revers&iacute;vel.<br />- Beb&ecirc;s - disse Bird. - tentarei reviver esta lontra. Boa sorte na batalha.<br />- N&atilde;o h&aacute; necessidade de dizer duas vezes! - Simiulo disse, jogando sua lan&ccedil;a em um dos lobos, o qual agarrarou a lan&ccedil;a com a mesma pata que ele usou para usar a lontra como um escudo.<br />- Isto n&atilde;o &eacute; meu - disse o lobo, atirando na lan&ccedil;a contra Simiulo, fazendo com que as fraldas esfregassem contra o p&ecirc;nis perfeitamente, mas o lobo era mais forte que isso e mantinha seu sexo sob controle estrito.<br />Simiulo considerou esquivar do ataque, mas se ele fizesse, a lan&ccedil;a atingiria Birdulo ou Pandulo, pois as pontes em que a batalha se desenvolvia eram estreitas. Em vez disso, ele permitiu que a lan&ccedil;a batesse no peito de sua armadura. O ataque foi muito forte e a armadura vibrou muito por causa disso. Simiulo pegou sua lan&ccedil;a, mas agora ele estava com medo, porque o ataque sugeriu uma grande for&ccedil;a muscular, mais do que os corpos daqueles lobos sugeriram.<br />Vulpulo tentou um novo ataque com a espada, mas, usando seu longo machado, o lobo manteve Vulpulo longe. Sciurulo tamb&eacute;m n&atilde;o tinha meios para se aproximar, e ele precisava se aproximar porque sua arma era uma faca. Mas ele tinha explosivos em sua mochila... Os explosivos poderiam funcionar ap&oacute;s o naufr&aacute;gio do navio, no qual o grupo atravessou o rio?<br />- Agora, &eacute; a nossa vez - disse um dos lobos.<br />Ele brandiu seu machado com crueldade. Vulpulo evitou o ataque, mas quase foi decapitado. Os outros dois lobos assistiram a luta, entretidos, seus p&ecirc;nis vazando l&iacute;quido em suas fraldas, alguns toques do orgasmo, pulsando com urg&ecirc;ncia e tornando-os alegres e salivantes.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Simiulo decidiu executar o seu plano. Aproximou-se de Vulpulo e sussurrou-lhe ao ouvido:<br />- Vamos atir&aacute;-los para a &aacute;gua, pois a sua armadura deve impedi-los de nadar!<br />Vulpulo olhou para Sciurulo, que tamb&eacute;m poderia ter ouvido as instru&ccedil;&otilde;es. Todos assentiram. Atacaram simultaneamente o lobo, que sorriu amea&ccedil;adoramente e brandiu novamente o machado com grande velocidade e ferocidade.<br />Simiulo e Vulpulo evitaram o ataque: Simiulo saltou por cima do machado e Vulpulo baixou-se para passar por baixo dele. Mas Sciurulo foi atingido e a sua perna foi imediatamente cortada. Gritou quando a sua perna voou antes de cair na &aacute;gua. Incapazes de se aperceberem do amigo no meio do ataque, Simiulo e Vulpulo saltaram e chocaram contra o lobo, desequilibrando-o e fazendo-o cair &agrave; &aacute;gua.<br />Tal como Simiulo tinha previsto, a armadura do lobo impediu-o de nadar e arrastou-o para o fundo da &aacute;gua, at&eacute; uma profundidade de tr&ecirc;s metros. Passados ​​alguns minutos, o lobo encheu os pulm&otilde;es de &aacute;gua e ficou im&oacute;vel. Mas os outros dois lobos ainda podiam lutar.<br />Balan&ccedil;ando os seus pr&oacute;prios machados, os dois lobos restantes atacaram Simiulo e Vulpulo e a batalha se intensificou. Assustados, Simiulo e Vulpulo s&oacute; conseguiam evitar os ataques sem atacar de volta. Sciurulo, enraivecido e com muitas dores, retirou um explosivo esf&eacute;rico da mochila e ativou-o retirando um tamp&atilde;o que impedia a entrada de oxig&eacute;nio no interior do explosivo. Ainda ca&iacute;do no ch&atilde;o e a sangrar a cada batida do cora&ccedil;&atilde;o, realizou o seu &uacute;ltimo ato antes de desistir do combate, atirando o explosivo aos combatentes e gritando:<br />- Cuidado!<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />O explosivo rolou entre as pernas dos lobos. Vulpulo saltou para a &aacute;gua. Mas havia um problema: tal como os lobos, Simiulo tamb&eacute;m usava armadura. Quando o artefacto explodiu, a ponte partiu-se e Simiulo e os lobos ca&iacute;ram &agrave; &aacute;gua. O peso da armadura arrastou todos para o fundo. Vulpulo mergulhou o mais fundo que p&ocirc;de, mas a escurid&atilde;o da &aacute;gua escura do mangue impediu-o de ver exatamente onde estava Simiulo. Assim, n&atilde;o p&ocirc;de ajud&aacute;-lo.<br />Usando o oxig&eacute;nio restante no seu sangue, Simiulo come&ccedil;ou a remover a sua armadura. Tinha quase a certeza de que n&atilde;o conseguiria fazer a tempo, mas precisava tentar. Ao lado dele, os lobos tentavam fazer o mesmo, mas o seu caso tornou-se mais complicado devido ao peso do metal que levavam sobre si.<br />Simiulo sentiu necessidade de respirar. Depois de remover a armadura, ele ainda precisaria nadar &agrave; superf&iacute;cie. Ele n&atilde;o conseguiria fazer isso. Provavelmente morreria afogado, mas com os pulm&otilde;es cheios de &aacute;gua e sem respirar, ainda poderia sobreviver por alguns minutos. Ele deveria confiar nos seus amigos para o reanimar. Naquele momento, o seu &uacute;nico objetivo era remover a armadura para que pudesse, pelo menos, flutuar depois de perder os sentidos, se &eacute; que o seu corpo conseguia flutuar.<br />Conseguiu libertar-se do peito, abd&oacute;men e bra&ccedil;os da armadura. N&atilde;o conseguia mais prender a respira&ccedil;&atilde;o, inalando &aacute;gua e esta come&ccedil;ando a encher-lhe dolorosamente os pulm&otilde;es. Teve que tirar as botas. Com a vis&atilde;o j&aacute; a escurecer, baixou-se e come&ccedil;ou a retirar as amarras... Simiulo inalou mais &aacute;gua. Era o fim. Ele n&atilde;o sobreviveria &agrave;quilo. Aqueles foram os seus &uacute;ltimos momentos.<br />&Agrave; superf&iacute;cie, Sciurulo estava a ser tratado por Birdulo, enquanto Vulpulo se cansava a ir e voltar da &aacute;gua, mas quando Vulpulo encontrou Simiulo, agachado no fundo do lago, j&aacute; era um minuto tarde demais.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Depois que os lobos se afogaram, lontras sa&iacute;ram de suas casas, apenas usando suas fraldas, pijama e chupetas para ver o que aconteceu. A lontrinha respirava e tinha um cora&ccedil;&atilde;o que agora estava batendo, mas tinha uma grande cicatriz, onde a espada o perfurou. Simiulo foi levantado da &aacute;gua tarde demais. Tanto o reavivamento f&iacute;sico como o m&aacute;gico falharam. Sciurulo, por outro lado, inconsciente, n&atilde;o recuperaria a perna que ele perdeu. O m&aacute;ximo vi&aacute;vel para ele seria o m&eacute;todo de pr&oacute;tese. Mas onde encontrar um m&eacute;dico que pode coloc&aacute;-la? E, mesmo se um m&eacute;dico fosse encontrado, quem faria a pr&oacute;tese?<br />Pandulo se levantou e perguntou ao p&uacute;blico:<br />- Vamos visitar Sorĉistego. Precisamos de informa&ccedil;&otilde;es e armas. Algum de voc&ecirc;s pode nos ajudar?<br />- Podemos fornecer informa&ccedil;&otilde;es, sim - disse uma das lontras. - Mas nossas armas foram retiradas pelos lobos que servem a Sorĉistego.<br />- Por que? - Pandulo perguntou, com alguma surpresa. - Afinal, ele n&atilde;o &eacute; um aliado do reino?<br />- Sorĉistego foi possu&iacute;do por um dem&ocirc;nio - disse outra lontra.<br />- O que? - Perguntou Birdulo que estava chorando e inclinado sobre corpo de Simiulo.<br />- Um dem&ocirc;nio possuiu Sorĉistego e o usou para convocar outros esp&iacute;ritos piores do que ele a este mundo, para conquistar o reino por dentro, porque os ataques que v&ecirc;m das fronteiras podem ser insuficientes. Os lobos s&atilde;o esp&iacute;ritos encarnados e o castelo est&aacute; cheio deles.<br />Os membros do grupo se entreolharam.<br />- Precisamos de toda a ajuda que possamos ter... - disse Pandulo.<br />- D&ecirc;-me a faca de Sciurulo - disse Birdulo. - Vou remover a perna de Simiulo e implant&aacute;-la em Sciurulo usando magia, porque Simiulo morreu e n&atilde;o posso criar novos membros do nada.<br />- O que? - Perguntou Birdulo que estava chorando e inclinado sobre corpo de Simiulo.<br />- Um dem&ocirc;nio possuiu Sorĉistego e o usou para convocar outros esp&iacute;ritos piores do que ele a este mundo, para conquistar o reino por dentro, porque os ataques que v&ecirc;m das fronteiras podem ser insuficientes. Os lobos s&atilde;o esp&iacute;ritos encarnados e o castelo est&aacute; cheio deles.<br />Os membros do grupo se entreolharam.<br />- Precisamos de toda a ajuda que possamos ter... - disse Pandulo.<br />- D&ecirc;-me a faca de Sciurulo - disse Birdulo. - Vou remover a perna de Simiulo e implant&aacute;-la em Sciurulo usando magia, porque Simiulo morreu e n&atilde;o posso criar novos membros do nada.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Sciurulo come&ccedil;ou a acordar. Sentou-se e sentiu uma dor imediata entre a coxa e a anca. Foi ent&atilde;o que percebeu que aquela n&atilde;o era a sua coxa, mas sim a do Simiulo. Os olhos dele arregalaram-se e ele ficou boquiaberto em choque. Sciurulo olhou ent&atilde;o em redor e viu o Birdulo sentado ao seu lado. Estavam na casa de uma das lontras, ambos sentados numa cama.<br />- Est&aacute; tudo bem? - perguntou Birdulo.<br />- O que aconteceu &agrave; minha perna? - perguntou Sciurulo.<br />- Esqueceu-se dos acontecimentos recentes? - disse Birdulo, abra&ccedil;ando o amigo. - A sua perna foi amputada na &uacute;ltima batalha e Simiulo morreu afogado. Ele j&aacute; n&atilde;o est&aacute; vivo.<br />- O macaco morreu? - perguntou Sciurulo, elevando a voz. - Tenho uma perna implantada de um animal morto?<br />- Exatamente - disse Birdulo. - Era a &uacute;nica forma de o colocar novamente em condi&ccedil;&otilde;es de luta, caso contr&aacute;rio ter&iacute;amos de continuar a nossa miss&atilde;o como trio sem ti.<br />Sciurulo, agora sentado, abra&ccedil;ou as pernas, aproximando-as do peito.<br />- N&atilde;o sei se devemos continuar... - disse.<br />Birdulo colocou uma asa no joelho de Sciurulo.<br />- Seja forte - disse ele. - Chegamos muito perto. S&oacute; precisamos invadir o castelo e exorcizar o dem&ocirc;nio que possuiu o Sorĉistego.<br />Sciurulo olhou para Birdulo e come&ccedil;ou a chorar. Birdulo abra&ccedil;ou Sciurulo e acariciou-lhe as costas. O seu p&ecirc;nis come&ccedil;ou a ficar ereto quando as suas fraldas se tocaram.<br />- Est&aacute; tudo bem, vai correr tudo bem... - disse Birdulo, tranquilizando o amigo.<br />Sciurulo chorou, chuchando no dedo, at&eacute; n&atilde;o conseguir chorar. Depois assentiu, aceitando as palavras de Birdulo, que sorriu docemente para Sciurulo. Chupando o dedo e confortado, o p&ecirc;nis Sciurulo endureceu na sua fralda rec&eacute;m-trocada, mas n&atilde;o lhe deu aten&ccedil;&atilde;o.<br />- Vamos - disse Birdulo, levantando-se.<br />- Onde estamos? - perguntou Sciurulo, olhando em redor, percebendo finalmente que estava em casa de algu&eacute;m, levantando-se lentamente para se habituar &agrave; sua nova perna.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Ap&oacute;s a cura, Squirrel percebeu que um p&aacute;ssaro era o animal que era mais cuidadoso para ele naquele grupo. Os outros o odiavam. No entanto, entender isso n&atilde;o &eacute; uma b&ecirc;n&ccedil;&atilde;o ... porque Squirrel teve um problema: a experi&ecirc;ncia de estuprar algu&eacute;m parecia mais agrad&aacute;vel quando a v&iacute;tima era algu&eacute;m que o amava.<br />Ele queria estuprar uma raposa e um pandulo, mas na &eacute;poca ele come&ccedil;ou a sentir o desejo de estuprar o corpo de um p&aacute;ssaro, o mesmo p&aacute;ssaro, que, desde o in&iacute;cio, o ajudou e tentou inclu&iacute; -lo no grupo, o que lhe deu uma nova perna e o fez andar novamente, o &uacute;nico animal que n&atilde;o estava zangado com seu passado como estuprador.<br />Um esquilo suspirou em sua alma, sentindo que seus impulsos estavam brotando nele. O maravilhoso relacionamento que ele construiu com o risco de um p&aacute;ssaro e tudo foi culpa dele. O ciclo retomaria: Squirrel estupraria algu&eacute;m imediatamente e retornaria &agrave; pris&atilde;o ... Squirrel sentiu que seu p&ecirc;nis se tornaria mais dif&iacute;cil dentro de sua fralda, como se ele escolhesse um p&aacute;ssaro como uma v&iacute;tima, desejando aquela bunda linda, aquela gar&aacute;ga que um p&aacute;ssaro se escondia em sua fralda.<br />&quot;A&iacute; est&aacute;! Leve -o! Fa&ccedil;a -o chorar e sofrer!<br />Eles deixaram a cabine e conversaram por um tempo, uma conversa na qual Squirrel permaneceu muito silencioso, trocando sorrisos fracos com o resto do grupo. Pandulo notou a atitude suspeita de um esquilo e pensou que talvez a experi&ecirc;ncia de experimentar a amputa&ccedil;&atilde;o de sua perna ainda fosse afetada por ele, mas ele tamb&eacute;m considerou a possibilidade de que algo mais tivesse acontecido, porque Squirrel confessou que havia ido preso por estuprar uma vez.<br />&quot;Nosso chefe agora &eacute; uma raposa&quot;, disse Bird.<br />- Sim, parece apropriado - Pandulo concordou.<br />&quot;Se voc&ecirc; quer isso&quot;, disse Fox. - OK.<br />Esquilo permaneceu em sil&ecirc;ncio. Pandulo olhou para ele com suspeita e tentou for&ccedil;ar a intera&ccedil;&atilde;o:<br />- Existe algum problema?<br />Um esquilo, que pensou em como se opor &agrave; tenta&ccedil;&atilde;o que lhe foi apresentado ficou surpreso com a voz de um pandulo, porque, desde que Squirrel confessou seu passado como estuprador, os outros membros do grupo, exceto um p&aacute;ssaro, quase n&atilde;o dirigiu palavras para ele.<br />&quot;N&atilde;o, estou bem&quot;, disse Squirrel. - Concordo com voc&ecirc;.<br />Pandulo n&atilde;o estava convencido. Mas o grupo caminhou novamente. Pandulo se aproximou de uma raposa e sussurrou algo em seu ouvido, fazendo com que uma raposa olhasse para tr&aacute;s, um esquilo, com suspeita. Squirrel parecia perdido, seus olhos fixos nas costas de um p&aacute;ssaro, sua respira&ccedil;&atilde;o lenta e seu p&ecirc;nis com tanta for&ccedil;a que ele poderia fazer um buraco na fralda, caminhando com cuidado, adaptando -se &agrave; sua nova perna.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Ap&oacute;s a cura, Sciurulo percebeu que Birdulo era o animal que era mais atencioso com ele naquele grupo. Os outros o odiavam. No entanto, entender isso n&atilde;o &eacute; uma b&ecirc;n&ccedil;&atilde;o... porque Sciurulo tem um problema: a experi&ecirc;ncia de estuprar algu&eacute;m parecia mais agrad&aacute;vel quando a v&iacute;tima era algu&eacute;m que o amava.<br />Ele queria estuprar Vulpulo e Pandulo, mas no momento ele come&ccedil;ou a sentir o desejo de estuprar o corpo de Birdulo, o mesmo Birdulo, que, desde o in&iacute;cio, o ajudou e tentou inclu&iacute;-lo no grupo, o que lhe deu uma nova perna e o fez andar novamente, o &uacute;nico animal que n&atilde;o estava zangado com seu passado como estuprador.<br />Sciurulo suspirou em sua alma, sentindo que seus impulsos estavam brotando nele. O maravilhoso relacionamento que ele construiu com Birdulo estava em risco e tudo era culpa dele. O ciclo retomaria: Sciurulo estupraria algu&eacute;m e imediatamente retornaria &agrave; pris&atilde;o... Sciurulo sentiu que seu p&ecirc;nis se endurecia mais dentro de sua fralda, como se ele escolhesse Birdulo como uma v&iacute;tima, desejando aquela bunda linda, aquela bunda que Birdulo escondia em sua fralda. - A&iacute; est&aacute;! Tome-o! Fa&ccedil;a-o chorar e sofrer!- <br />Eles deixaram a cabana e conversaram por um tempo, uma conversa na qual Sciurulo permaneceu muito silencioso, trocando sorrisos fracos com o resto do grupo. Pandulo notou a atitude suspeita de Sciurulo e pensou que talvez a experi&ecirc;ncia de amputa&ccedil;&atilde;o de sua perna ainda o afetasse, mas ele tamb&eacute;m considerou a possibilidade de que algo mais tivesse acontecido, porque Sciurulo confessou que havia ido preso por estupro uma vez.<br />- Nosso chefe agora &eacute; Vulpulo - disse Birdulo.<br />- Sim, parece apropriado - Pandulo concordou.<br />- Se voc&ecirc; quer isso - disse Vulpulo. - OK.<br />Sciurulo permaneceu em sil&ecirc;ncio. Pandulo olhou para ele com suspeita e tentou for&ccedil;ar a intera&ccedil;&atilde;o:<br />- Existe algum problema?<br />Sciurulo, que pensava em como se opor &agrave; tenta&ccedil;&atilde;o que lhe foi apresentada, ficou surpreso com a voz de Pandulo, porque, desde que Sciurulo confessou seu passado como estuprador, os outros membros do grupo, exceto Birdulo, quase n&atilde;o dirigiam palavras para ele.<br />- N&atilde;o, estou bem - disse Sciurulo. - Concordo com voc&ecirc;.<br />Pandulo n&atilde;o estava convencido. Mas o grupo caminhou novamente. Pandulo se aproximou de Vulpulo e sussurrou algo em seu ouvido, fazendo com que Vulpulo olhasse para tr&aacute;s, para Sciurulo, com suspeita. Sciurulo parecia perdido, seus olhos fixos na bunda de Birdulo, sua respira&ccedil;&atilde;o lenta e seu p&ecirc;nis t&atilde;o duro que ele poderia fazer um buraco na fralda, caminhando com cuidado, adaptando-se &agrave; sua nova perna.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />No caminho para o castelo, depois que o grupo saiu do mangue, Sciurulo, de repente, disse a Birdulo:<br />- Podemos conversar em particular?<br />Vulpulo ouviu. Ele parou de andar e olhou para Birdulo e Sciurulo.<br />- Claro - disse Birdulo, indo para Sciurulo.<br />- Birdulo - disse Vulpulo. - N&atilde;o v&aacute; com ele.<br />Birdulo parou de andar e olhou para Vulpulo.<br />- Algo est&aacute; errado? - perguntou Birdulo.<br />- Parece suspeito para mim - disse Vulpulo.<br />- Por causa de seu passado?<br />- Por causa de seu presente.<br />Birdulo olhou para Sciurulo e viu que seus olhos mostravam uma mistura de expectativa, lux&uacute;ria e vergonha. Sciurulo n&atilde;o conseguiu esconder a enorme press&atilde;o sob a qual ele estava. Birdulo entendeu o que estava acontecendo.<br />- Eu entendo, Vulpulo - disse Birdulo. - Mas eu quero ir.<br />- Voc&ecirc; quer ir? - Vulpulo perguntou.<br />- Ent&atilde;o eu vou com voc&ecirc; - disse Pandulo.<br />- N&atilde;o - disse Birdulo. - Ambos voc&ecirc;s ficam aqui.<br />- Birdulo... - Vulpulo e Pandulo disseram.<br />Birdulo andou at&eacute; Sciurulo.<br />- Venha - disse Birdulo, corajoso, segurando a pata de Sciurulo. - Estaremos sozinhos atr&aacute;s dos arbustos.<br />- Se voc&ecirc; precisar de ajuda, grite - disse Vulpulo.<br />Birdulo n&atilde;o respondeu. Sciurulo e Birdulo se aprofundaram na floresta mais do que o necess&aacute;rio para uma conversa particular. Birdulo, sabendo que Sciurulo quer estupr&aacute;-lo, foi na frente, com as costas viradas para Sciurulo. E, como ele pensava, Sciurulo pegou Birdulo por tr&aacute;s e pressionou as fraldas juntas, dizendo:<br />- Perdoe-me por isto, n&atilde;o posso mais resistir ao meu desejo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Ent&atilde;o vais violar-me? - Birdulo perguntou, sentindo o seu desejo sexual despertar.<br />- Sim - disse Sciurulo, pressionando a sua fralda contra a de Birdulo, fazendo com que o seu p&eacute;nis tocasse no rabo de Birdulo atrav&eacute;s das fraldas.<br />Birdulo sorriu para si mesmo e disse enquanto o seu p&eacute;nis endurecia:<br />- Isso n&atilde;o ser&aacute; poss&iacute;vel.<br />- O que quer dizer? - perguntou Sciurulo, sentindo o seu desejo aumentar perante a possibilidade de resist&ecirc;ncia. - Vai lutar comigo?<br />- N&atilde;o. Pelo contr&aacute;rio: n&atilde;o vou lutar. Podes foder-me o quanto quiseres, quando quiseres.<br />Sciurulo insistiu, pressionando a sua fralda com mais for&ccedil;a contra Birdulo, despertando ainda mais o p&aacute;ssaro sexualmente. Birdulo gemeu e dobrou os joelhos, sentindo o p&eacute;nis ficar completamente duro e a pingar fluido. Obrigou-se a n&atilde;o ejacular, mesmo estando completamente cheio de esperma e com os genitais doendo. &quot;O meu corpo nunca precisou tanto ejacular como agora!&quot;, pensou, &quot;Mas eu n&atilde;o vou deixar sair o meu leite.&quot;<br />- Agora sim! &mdash;Sciurulo disse, movendo as suas patas para a fralda de Birdulo, pressionando a ponta do seu p&eacute;nis atrav&eacute;s da fralda e fazendo-o pulsar, enviando sinais desesperados para o c&eacute;rebro do p&aacute;ssaro.<br />-Estou &agrave; espera.<br />Sciurulo come&ccedil;ou a esfregar a sua fralda na de Birdulo... mas n&atilde;o terminou o seu ato. Em vez disso, parou gradualmente, insatisfeito. Birdulo olhou para tr&aacute;s, reprimindo implacavelmente o orgasmo que amea&ccedil;ava ocorrer.<br />- O que est&aacute; a acontecer? &mdash; perguntou o p&aacute;ssaro tr&eacute;mulo. - N&atilde;o era isso que queria?<br />Sciurulo ficou confuso e n&atilde;o conseguiu responder. Birdulo sorriu e abra&ccedil;ou-o, fazendo com que as suas fraldas ficassem pressionadas uma contra a outra.<br />- N&atilde;o precisa de me agradecer - disse Birdulo. - Vamos voltar para o grupo.<br />Sciurulo, confuso e insatisfeito, seguiu Birdulo de volta. &quot;Ele &eacute; muito inteligente&quot;, pensou Sciurulo, &quot;porque sabia que eu perderia o interesse se ele me desse o seu consentimento.&quot; Sciurulo estava realmente feliz por Birdulo o ter salvo de realizar o seu desejo mais vergonhoso. Mas tamb&eacute;m se sentiu um pouco tolo por tamanha domestica&ccedil;&atilde;o. Ser&aacute; que Birdulo queria mesmo fazer amor com Sciurulo ou queria apenas fingir que era assim? Como &eacute; que algu&eacute;m poderia provar se isso &eacute; verdade ou n&atilde;o? Mas Birdulo parecia o tipo de animal que permitiria o sexo... Estas quest&otilde;es confundiam Sciurulo e atormentavam-no, at&eacute; que o paradoxo o fez perder o interesse pela viola&ccedil;&atilde;o durante algum tempo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Mais tarde, o grupo chegou aos port&otilde;es do castelo, guardado por dois grandes lagartos, armados com machados e armaduras e fraldas pretas que j&aacute; estavam usadas e urgentemente precisavam ser substitu&iacute;das. Vendo o grupo, os lagartos, cada um com o dobro da altura de Vulpulo, que era o membro mais alto do grupo (mas apenas por tr&ecirc;s polegadas), seguraram seus machados com mais for&ccedil;a e olharam todos os quatro, perguntando:<br />- O que voc&ecirc;s querem?<br />- Voc&ecirc; poderia... - disse Vulpulo, antes de ser interrompido por Pandulo:<br />- Precisamos conversar com Sorĉistego sobre algumas coisas que envolvem armas m&aacute;gicas.<br />Os lagartos se entreolharam, sentindo a tens&atilde;o. As armas m&aacute;gicas n&atilde;o eram uma coisa pequena, mas uma coisa muito s&eacute;ria... Birdulo, que esfregava seu p&ecirc;nis atrav&eacute;s da fralda, entendeu o que Pandulo estava tentando fazer. Ele parou seu prazer e entrou no jogo:<br />- Sim - disse o p&aacute;ssaro. - suspeitamos que alguns alde&otilde;es estejam preparando armas m&aacute;gicas para se rebelar contra a vontade de Sorĉistego.<br />- E por que acreditar&iacute;amos em voc&ecirc;? - perguntou um dos lagartos, mijando em sua fralda, endurecendo o p&ecirc;nis.<br />- Porque o risco &eacute; alto demais para n&atilde;o acreditar em n&oacute;s - disse Pandulo. - Dizemos a verdade. Se voc&ecirc; n&atilde;o acredita em n&oacute;s, ter&aacute; problemas s&eacute;rios.<br />Os lagartos pensaram um pouco. De fato, armas m&aacute;gicas s&atilde;o uma coisa muito s&eacute;ria. Se o assunto fosse verdadeiro e eles n&atilde;o avisassem Sorĉistego, isso causaria desastre. Por outro lado, se a coisa fosse falsa, e o grupo estava l&aacute; para perturbar Sorĉistego, os guardas do castelo os matariam ou o pr&oacute;prio mago o faria.<br />- Tudo bem - disse um dos lagartos. - Entrem, mas preciso perguntar algo antes: qual &eacute; a m&atilde;o que voc&ecirc; usa para escrever?<br />- A direita - todos responderam.<br />- Isso ser&aacute; &uacute;til se voc&ecirc; for atacado sem motivo. Lembre-se disso.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />O quarteto caminhou ao longo da ampla estrada de pedra, que atravessava o jardim do castelo at&eacute; a entrada do pr&oacute;prio edif&iacute;cio. Enquanto caminhava, Vulpulo, tomado pelo desejo sexual, pediu uma pausa. Seu p&ecirc;nis estava muito sens&iacute;vel e doloroso, devido &agrave; longa conten&ccedil;&atilde;o do s&ecirc;men e pelo prazer causado por sua fralda suja e &uacute;mida.<br />- Beb&ecirc;s ... - ele disse, chupando sua chupeta ansiosamente, tentando controlar seu p&ecirc;nis muito duro, sens&iacute;vel e imerso em xixi. - &Eacute; s&oacute; o meu leitinho que est&aacute; fervendo?<br />Todos, exceto Sciurulo, que ainda n&atilde;o havia se recuperado do paradoxo que Birdulo o jogou na floresta, sentiam o mesmo. Os pijamas de Pandulo estavam abertos, devido &agrave; plenitude excessiva de sua fralda, e seu p&ecirc;nis tremia em sua fralda amarela. O p&ecirc;nis do Birdulo tamb&eacute;m tremeu em sua fralda molhada...<br />- O meu tamb&eacute;m - disse Pandulo, pegando sua chupeta e chupando-a para acalmar sua agita&ccedil;&atilde;o genital, sentindo forte press&atilde;o para esvaziar seu saquinho e engravidar sua fralda, se pudesse.<br />- Devemos ser fortes - disse Birdulo, cujo p&ecirc;nis estava pulsando e cujos test&iacute;culos se espremiam de tempos em tempos, como se seu corpo estivesse esperando um momento de distra&ccedil;&atilde;o para causar ejacula&ccedil;&atilde;o acidental. - Estamos quase no final da miss&atilde;o. N&atilde;o podemos deixar nossos pipis nos governarem.<br />- Posso substituir minha fralda? - Pandulo perguntou, quase chorando, pressionando o p&ecirc;nis atrav&eacute;s da fralda e suspirando, pressionando os joelhos juntos. - T&aacute; t&atilde;o cheia que fortalece meu leitinho.<br />- N&atilde;o &eacute; uma boa ideia ... - Vulpulo disse, com relut&acirc;ncia. - Estamos em territ&oacute;rio inimigo.<br />- Mas cada passo que dou faz minha fralda quente e &uacute;mida esfregar no meu fazedor de xixi! - Pandulo reclamou, com olhos molhados com l&aacute;grimas.<br />- Espere bem! - Birdulo disse, levantando a voz. - J&aacute; estamos no final. S&oacute; um pouco mais e podemos substituir nossas fraldas, ok?<br />Todo mundo assentiu, mas Vulpulo e Pandulo n&atilde;o pararam de reclamar e gemer. Birdulo tamb&eacute;m estava com muito tes&atilde;o, quase a explodir, tenso de alto abaixo... Eles engoliram e continuaram a estrada at&eacute; a porta de entrada, que estava aberta. O interior do castelo estava escuro, mas a luz da lua entrava pelas muitas janelas, permitindo que o grupo visse o interior...<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />O grupo explorou cuidadosamente o castelo, encontrando os quartos, um reservat&oacute;rio de &aacute;gua, a arena, uma biblioteca, uma grande sala de jantar... at&eacute; encontrar escadas que poderiam lev&aacute;-los aos andares superiores.<br />- Todos os magos gostam de permanecer nos andares superiores de um pr&eacute;dio - disse Birdulo, tentando suprimir a vontade de fazer coc&ocirc;, porque eles n&atilde;o podiam trocar fraldas no castelo. - &Eacute; melhor para praticar astrologia.<br />- Eu pensei que eles preferem isso por causa do ego deles - disse Pandulo, rindo por sua chupeta, esquecendo seu p&ecirc;nis... ou quase isso.<br />- De fato, eu tamb&eacute;m pensei que o ego era a raz&atilde;o... - Vulpulo reconheceu, mastigando o bico de sua chupeta, nervosamente, urinando mais em sua fralda e causando vazamento de urina.<br />- Os magos arrogantes s&atilde;o realmente muito raros - disse Birdulo, corando de vergonha, quando um peido lhe escapou.<br />Nas escadas, eles chegaram a uma sala sem janelas. Tudo estava muito escuro l&aacute;.<br />- N&atilde;o vejo nada - disse Pandulo.<br />- Nem eu - disse Birdulo.<br />De repente, a porta atr&aacute;s deles fechou e trancou-se.<br />- O que est&aacute; acontecendo? - Pandulo perguntou.<br />E ent&atilde;o, uma luz, causada por um bal&atilde;o m&aacute;gico flutuante, iluminou a sala inteira. O telhado, o ch&atilde;o e as paredes eram feitos de espelhos. As imagens de cada membro do grupo eram repetidas nas superf&iacute;cies da sala, v&aacute;rias vezes, e era dif&iacute;cil se guidar naquele lugar, porque n&atilde;o era poss&iacute;vel saber exatamente onde as paredes come&ccedil;avam ou terminavam. Felizmente, a luz n&atilde;o era cegante.<br />- Vamos colocar as patas nas paredes - disse Vulpulo. - Podemos encontrar a porta usando as paredes como refer&ecirc;ncia.<br />O grupo marchou direto, esperando tocar a parede, mas ... as paredes e as portas se afastaram deles.<br />- O n&iacute;vel de mana aumentou - disse Birdulo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />De repente, Vulpulo, Sciurulo e Birdulo ouviram Pandulo a gritar atr&aacute;s deles. Olhando para tr&aacute;s, viram, para al&eacute;m do Pandulo, um outro panda id&ecirc;ntico vestido da mesma forma. Era imposs&iacute;vel, pelo menos a olho nu, distingui-los.<br />-O que est&aacute; a acontecer? &mdash; perguntou o Vulpulo.<br />-N&atilde;o sei! &mdash; disseram os dois pandas ao mesmo tempo, olhando para o resto do grupo.<br />Num momento de desaten&ccedil;&atilde;o, Sciurulo foi atacado por outro esquilo, id&ecirc;ntico a ele. Sciurulo olhou para o seu clone, percebendo-o no &uacute;ltimo momento e evitando o ataque. Quando Vulpulo e Birdulo se aperceberam da situa&ccedil;&atilde;o, que estava a acontecer com Sciurulo, j&aacute; era tarde demais: na luta entre os dois, j&aacute; tinham perdido de vista quem era Sciurulo e n&atilde;o o conseguiam distinguir do seu clone.<br />Depois clones de Birdulo e Vulpulo emergiram dos espelhos. Depois disso, os reflexos desapareceram dos espelhos. Cada clone atacou o seu original, misturando o grupo. Por vezes, quando um membro do grupo original ganhava vantagem na batalha e ia ajudar um amigo, n&atilde;o sabia quem atacar. Na sua hesita&ccedil;&atilde;o, o seu pr&oacute;prio clone atacava novamente.<br />Durante a batalha, Pandulo lembrou-se do que os guardas &agrave; entrada tinham dito. Observou ent&atilde;o com que pata o seu clone preferia atacar e confirmou que ele preferia atacar com a esquerda, enquanto evitava os seus murros e pontap&eacute;s (uma vez que o clone, tal como Pandulo, estava desarmado).<br />- Beb&eacute;s! &mdash;Gritou Pandulo&mdash; Os clones s&atilde;o canhotos! Lembrem-se de que, se formos atacados sem motivo, a pata com que escrevemos &eacute; uma informa&ccedil;&atilde;o importante!<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />A batalha continuou, mas era muito dif&iacute;cil de vencer, uma vez que os clones possu&iacute;am as mesmas habilidades que os originais. No entanto, a certa altura, Vulpulo conseguiu perfurar as defesas do seu clone e decapit&aacute;-lo. A cabe&ccedil;a do clone atingiu a parede espelhada, manchando-a de sangue. Entao, olhou para os amigos e tentou usar o truque que Pandulo lhe ensinara: observar a pata dominante do animal durante os ataques. O inimigo era necessariamente canhoto. Birdulo usava magia para se defender, mas tanto Pandulo como o seu clone eram incompetentes em combate, pelo que Pandulo estava mais seguro do que Birdulo. Vulpulo, brandindo a espada, come&ccedil;ou a defender Birdulo. Durante a luta dois contra um, o clone de Birdulo revelou-se excelente. Utilizava feiti&ccedil;os defensivos com mais frequ&ecirc;ncia do que o original, porque n&atilde;o estava cansado, n&atilde;o ressuscitara uma lontra nem realizara um transplante de pernas. Birdulo j&aacute; tinha chegado ao ponto em que precisava poupar as suas for&ccedil;as para a batalha final, mas o seu clone tinha as suas reservas de energia no m&aacute;ximo.<br />Pandulo, lutando contra o seu clone, olhou para os amigos e teve uma ideia:<br />&mdash; S&atilde;o reflexos, n&atilde;o s&atilde;o? E se eliminarmos o globo de luz?<br />Birdulo, sem pensar duas vezes, aprovou a ideia. Os dois clones restantes olharam para a bola de luz quando Birdulo disparou um m&iacute;ssil m&aacute;gico contra o seu alvo, fazendo-o explodir. Os clones desapareceram na escurid&atilde;o da sala, como se nunca tivessem estado ali.<br />O grupo sentou-se, completamente exausto. Principalmente Vulpulo e Birdulo, pois tamb&eacute;m estavam lesionados. Vulpulo recebeu ferimentos profundos nos bra&ccedil;os e nas pernas, onde n&atilde;o tinha defesas, e Birdulo sofreu queimaduras.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- Eu posso curar-nos - disse Birdulo. - Mas acho que n&atilde;o posso usar feiti&ccedil;os de cura depois disso.<br />- &Eacute; melhor curar apenas alguns ferimentos, ent&atilde;o - disse Vulpulo. - N&atilde;o precisamos nos recuperar completamente.<br />- Ok ... vou curar seus cortes e minhas piores queimaduras.<br />Birdulo, usando o resto de sua energia m&aacute;gica, curou parcialmente os corpos do grupo, colocando as asas nos lugares feridos.<br />- Estamos no final, para o bem ou para o mal - disse Pandulo.<br />- Sim - disseram os outros tr&ecirc;s, Sciurulo agora falando novamente.<br />- Seja qual for o resultado, foi &oacute;timo trabalhar com todos voc&ecirc;s - disse Vulpulo.<br />Sciurulo n&atilde;o olhou para Vulpulo quando este disse isso, assumindo que as palavras de Vulpulo n&atilde;o o inclu&iacute;ram.<br />- Isso inclui Sciurulo - disse Vulpulo, causando uma surpresa em Sciurulo. - Estamos perto do sucesso ou fracasso, da vida ou da morte. Este &eacute; um momento em que precisamos ficar juntos e perdoar um ao outro.<br />Eles se levantaram.<br />- Eu n&atilde;o consigo nem sentir mana - disse Birdulo. - N&atilde;o me pe&ccedil;am qualquer ataque ou feiti&ccedil;o de cura a partir de agora. Minha energia m&aacute;gica ser&aacute; reabastecida amanh&atilde;.<br />O grupo assentiu, abriu a porta e subiu a longa escada em espiral, olhando pelas janelas e vendo o quanto elas se levantavam sobre a floresta do lado de fora.<br />- Estamos altos - disse Pandulo, assustado.<br />- Isso significa que estamos pr&oacute;ximos.<br />No final da escada, uma porta. O grupo abre a porta e chega a uma sala grande, na qual havia v&aacute;rios espelhos dispostos em c&iacute;rculo no centro. Um tapete vermelho conectava a porta a um trono em que um gato preto se sentava, com olhos amarelos brilhantes: Sorĉistego.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Sorĉistego tinha uma chupeta roxa, um roup&atilde;o preto comprido com uma faixa vermelha do ombro at&eacute; &agrave; bainha. Estava aberto, por isso via-se o seu grande peito, a sua grande barriga e a sua fralda preta, que tinha fitas vermelhas.<br />- N&atilde;o sois os primeiros a chegar - disse Sorĉistego. - Outros vieram ao meu castelo, e alguns at&eacute; a esta sala onde nos encontramos.<br />&mdash;Este castelo n&atilde;o &eacute; seu! &mdash;disse Vulpulo. - Sabemos que est&aacute; apenas a usar o corpo de um feiticeiro! Voc&ecirc; &eacute; um dem&oacute;nio!<br />&mdash;&Eacute; verdade que o possuo, mas enquanto estiver neste corpo, tudo o que lhe pertence &eacute; meu.<br />&mdash; Solte-o! &mdash;disse Birdulo.<br />&mdash;Est&aacute;s num estado f&iacute;sico lament&aacute;vel e n&atilde;o podes fazer nada contra mim. Pensai: se me atacardes, ou pior, me matardes, eu ficarei, mas o mago que quereis salvar ser&aacute; ferido pelas vossas patas.<br />O grupo olhou um para o outro. O dem&oacute;nio tinha raz&atilde;o... Se atacassem, feririam ou at&eacute; matariam aquele que vieram salvar...<br />&mdash;O que ser&aacute; ent&atilde;o? &mdash; insistiu o dem&oacute;nio. - Vai tentar matar este gato inocente?<br />O grupo olhou para Sorĉistego, que se tinha levantado do trono. De repente, a vis&atilde;o dos membros do grupo come&ccedil;ou a ficar turva. Enquanto Sorĉistego caminhava lentamente, ro&ccedil;ando o seu p&eacute;nis duro na fralda seca, na dire&ccedil;&atilde;o deles, os corpos dos quatro her&oacute;is, vencidos por uma dor intensa, ca&iacute;am convulsivamente. Pandulo foi a primeira a gritar. Sciurulo apenas gemia. Birdulo chorou de dor, mas Vulpulo conteve corajosamente todos os seus sons. A sensa&ccedil;&atilde;o era como a de v&aacute;rios tent&aacute;culos de medusas na pele exposta, uma dor difusa, sentida por todo o corpo, mas n&atilde;o come&ccedil;ando num s&oacute; lugar. Sorĉistego ficou de p&eacute;, em frente ao grupo, enchendo a fralda com urina, e cada membro come&ccedil;ou a ser absorvido pelo ch&atilde;o, como l&iacute;quidos a serem absorvidos por uma esponja. No final do processo, os quatro her&oacute;is ca&iacute;ram no que parecia um po&ccedil;o sem fundo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />Sciurulo foi o primeiro a acordar. Olhou em redor. Os seus pulsos e tornozelos estavam presos com correntes penduradas na parede &agrave; qual estava acorrentado, juntamente com os seus amigos &agrave; sua direita e estranhos &agrave; sua esquerda. &Agrave; sua frente, uma grande serra girat&oacute;ria, com cinco metros de di&acirc;metro, meio cravada na parede &agrave; sua frente, e atualmente inativa, amea&ccedil;ava-os, a um metro das suas barrigas nuas. A &uacute;nica fonte de luz eram as velas ao longo do corredor onde estavam acorrentados.<br />Abaixo deles, uma grade servia de piso. Estava coberta com as entranhas de outros animais que tinham morrido v&iacute;timas daquela serra, que agora dormia tranquilamente. O sangue das v&iacute;timas devia ter vazado pela grade, atingindo tudo o que estava em baixo.<br />- Beb&eacute;s, acordem! - disse Sciurulo.<br />Gradualmente, Pandulo, Vulpulo e Birdulo acordaram.<br />- Onde estamos? - perguntou Pandulo, antes de compreender completamente a situa&ccedil;&atilde;o.<br />- Provavelmente na pris&atilde;o do castelo, e seremos executados - disse Sciurulo.<br />- Precisamos de sair daqui! - disse Vulpulo.<br />- Estou suficientemente descansado para lan&ccedil;ar um feiti&ccedil;o que nos libertar&aacute; das nossas correntes... - disse Birdulo de imediato, acrescentando com um ar de grande seriedade: - Mas s&oacute; posso us&aacute;-lo em tr&ecirc;s de n&oacute;s.<br />Todos se entreolharam, incluindo Birdulo.<br />- Precisamos de escolher um de n&oacute;s para morrer, supondo que a serra ser&aacute; activada para nos matar - concluiu Birdulo.<br />- N&atilde;o precisamos apenas que durma mais um pouco para recuperar mais for&ccedil;as? - perguntou Pandulo.<br />Quando Pandulo terminou de falar, a serra que estava prestes a girar come&ccedil;ou a emitir um som el&eacute;trico e a girar lentamente.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br /><br />&mdash; Eu quero ir &mdash; disse Sciurulo. &mdash; Deixe-me morrer.<br />&mdash; Voc&ecirc;? &mdash; perguntou Pandulo. &mdash; Sou muito mais in&uacute;til do que tu!<br />&mdash; J&aacute; cometi muitas m&aacute;s a&ccedil;&otilde;es na minha vida e sei com certeza que mais vir&atilde;o, porque n&atilde;o me consigo controlar.<br />Birdulo interrompeu:<br />&mdash; Posso deixar-vos ir aos tr&ecirc;s e morrer.<br />&mdash; Mas tu e Vulpulo s&atilde;o os dois mais &uacute;teis &mdash; disse Pandulo. &mdash; Se um de v&oacute;s morrer, o reino morre convosco!<br />A serra girat&oacute;ria atingiu a sua velocidade m&aacute;xima e a parede em frente aos prisioneiros come&ccedil;ou a aproximar-se. Gritos vinham de baixo, atrav&eacute;s da grade:<br />&mdash; Por favor, chega!<br />&mdash; N&atilde;o aguentamos mais beber este sangue vil!<br />&mdash; Vou engasgar-me com o meu v&ocirc;mito!<br />O sangue e as entranhas dos prisioneiros cairiam pela grade e, a julgar pelos gritos, &ldquo;alimentariam&rdquo; os prisioneiros l&aacute; em baixo.<br />&mdash; N&atilde;o temos tempo! &mdash; gritou Sciurulo, come&ccedil;ando a chorar. - N&atilde;o quero viver mais com esta culpa!<br />Birdulo, tamb&eacute;m a chorar, usou o feiti&ccedil;o que soltou as correntes de Vulpulo, Pandulo e dele pr&oacute;prio. Ca&iacute;ram na grade suja. Como a serra tinha a forma de um disco, os que estavam mais pr&oacute;ximos do centro da parede morreram primeiro. Os gritos fren&eacute;ticos encheram os ouvidos de barulho e os cora&ccedil;&otilde;es de terror. Peda&ccedil;os dos outros prisioneiros ca&iacute;ram na grade, e sons de arrotos, tosse e v&ocirc;mitos ecoaram da escurid&atilde;o sob a grade.<br />Antes que a serra tocasse Sciurulo, este entrou em p&acirc;nico e come&ccedil;ou a gritar, enquanto os seus tr&ecirc;s amigos tentavam desesperadamente desatar as correntes, pelo menos nos tornozelos, o que era tudo o que conseguiam fazer. Nenhuma fralda permaneceu limpa.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />De repente, uma flecha com um explosivo acoplado voou pela abertura de onde sa&iacute;a a serra girat&oacute;ria. O explosivo detonou e a serra entortou, impedindo-a de rodar. Aqueles que ainda n&atilde;o tinham sido cortados, incluindo Sciurulo, assistiram ao milagre a desenrolar-se diante deles. Os sons de urina podiam ser ouvidos ao longo do corredor. Com grande esfor&ccedil;o, Vulpulo destrancou as correntes Sciurulo.<br />- Quem est&aacute; a&iacute;? - exclamou Vulpulo.<br />- Eu, Lutrulo - disse uma lontra, transportando um arco e uma aljava de flechas.<br />A fralda da lontra pingava, cheia de urina l&iacute;mpida, quase como &aacute;gua, mas tamb&eacute;m de fezes verdes como clorofila.<br />- &Eacute;s o pai da lontra que salvamos - disse Pandulo, lembrando-se do rosto do salvador do Sciurulo.<br />- Sim... - disse a lontra. - Eu vim aqui para me vingar.<br />O grupo ficou em sil&ecirc;ncio para ouvir a hist&oacute;ria da lontra.<br />- Depois de teres sa&iacute;do de Saudade, uma alcateia de lobos sanguin&aacute;rios foi at&eacute; l&aacute; para vingar os lobos que foram mortos. Consegui escapar... mas o meu filho morreu. Percebi que, se Sorĉistego n&atilde;o for morto, n&atilde;o adianta defender-se de um ataque, porque outros vir&atilde;o. N&atilde;o tenho nada a perder, nem fam&iacute;lia, nem casa. N&atilde;o me importo que ele me mate, mas quero morrer a tentar eliminar Sorĉistego!<br />O grupo permaneceu em sil&ecirc;ncio. At&eacute; &agrave;quele momento, a sua busca tinha sido uma mis&eacute;ria ap&oacute;s outra e um fracasso ap&oacute;s outro. Era claro que n&atilde;o conseguiriam derrotar Sorĉistego. Mas, ao ouvirem a hist&oacute;ria da lontra, tamb&eacute;m quiseram morrer a tentar.<br />- Precisamos de encontrar uma forma de exorcizar o dem&ocirc;nio Sorĉistego - disse Birdulo.<br /><div class='align_center'>*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;*</div><br />- H&aacute; uma biblioteca algures no castelo - disse Lutrulo.<br />- Talvez haja um manual para fazer exorcismos ou algo do g&ecirc;nero - disse Pandulo. - O que achas, Birdulo?<br />- Claro... - disse o Birdulo, tocando casualmente no p&ecirc;nis atrav&eacute;s da fralda para se acalmar. - Sabes onde fica a biblioteca, Lutrulo?<br />- Quando Sorĉistego ainda era um bom animal, vim aqui fazer um trabalho de encana&ccedil;&atilde;o - explicou Lutrulo. - Sorĉistego mostrou-me todos os quartos. Eu disse-lhe que tudo o que ele tinha de fazer era mostrar-me onde estava o vazamento. Mas ele disse que precisaria de me mostrar o castelo inteiro para outra ocasi&atilde;o. Ent&atilde;o, n&atilde;o percebi o que ele queria dizer, mas agora vejo que talvez j&aacute; soubesse tudo o que iria acontecer a todos.<br />- Ent&atilde;o porque &eacute; que ele n&atilde;o usou meios para o impedir? - perguntou Vulpulo.<br />- Saber que algo ir&aacute; acontecer n&atilde;o lhe d&aacute; necessariamente os meios para o impedir - explicou o Birdulo. - &Eacute; como a morte: saber que se vai morrer n&atilde;o lhe d&aacute; a capacidade de agir contra ela, porque n&atilde;o se pode evitar a morte.<br />O grupo subiu as escadas, saindo da masmorra. Regressaram ao t&eacute;rreo.<br />- Oh, oh... - Pandulo suspirou, com o p&ecirc;nis novamente duro.<br />Todos olharam para o Pandulo. Todas as fraldas estavam t&atilde;o cheias que vazavam, excepto a de Lutrulo. O Pandulo parecia t&atilde;o excitado que tinha dificuldade em andar. Chupava a chupeta com avidez. Os seus olhos estavam &uacute;midos e parecia prestes a chorar. O pobre Pandulo esfregou as coxas, as m&atilde;os-patas cerradas em punhos enquanto tentava mant&ecirc;-las longe da fralda. A cena tamb&eacute;m excitou o resto do grupo. Entreolharam-se e suspiraram. Birdulo, que se estava a tocar seu p&ecirc;nis atrav&eacute;s da fralda, parou imediatamente. Vulpulo sentiu o seu p&ecirc;nis endurecer em tempo recorde. Come&ccedil;ou tamb&eacute;m a gemer.<br />- Temos de ser fortes - disse Birdulo, cujo p&ecirc;nis tamb&eacute;m j&aacute; estava duro.<br />- &Eacute; dif&iacute;cil - disse Pandulo. - O meu &quot;leite de beb&eacute;&quot; quer muito sair...</span>",
  "pools_count": 0,
  "title": "Vindotuka Regno",
  "deleted": "f",
  "public": "t",
  "mimetype": "text/plain",
  "pagecount": "1",
  "rating_id": "2",
  "rating_name": "Adult",
  "ratings": [
    {
      "content_tag_id": "4",
      "name": "Sexual Themes",
      "description": "Erotic imagery, sexual activity or arousal",
      "rating_id": "2"
    },
    {
      "content_tag_id": "5",
      "name": "Strong Violence",
      "description": "Strong violence, blood, serious injury or death",
      "rating_id": "2"
    }
  ],
  "submission_type_id": "12",
  "type_name": "Writing - Document",
  "guest_block": "f",
  "friends_only": "f",
  "comments_count": "67",
  "views": "533"
}